text:
# Czułe miejsce
Czułe miejsce – piąty singel polskiego piosenkarza Baranovskiego z jego debiutanckiego albumu studyjnego, zatytułowanego Zbiór. Singel został wydany 20 sierpnia 2019.
Piosenka była nominowana do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii „utwór roku”.
Kompozycja znalazła się na 1. miejscu listy AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status podwójnie platynowej płyty, przekraczając liczbę 40 tysięcy sprzedanych kopii.

## Geneza utworu i historia wydania
Piosenka została napisana i skomponowana przez Wojciecha Baranowskiego, który wraz z Michałem Wasilewskim odpowiada za produkcję utworu.
Singel ukazał się w formacie digital download 20 sierpnia 2019 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej Warner Music Poland. Piosenka została umieszczona na debiutanckim albumie studyjnym Baranovskiego – Zbiór.
We wrześniu 2019 wystąpił z piosenką w 10. edycji The Voice of Poland. 23 października singel w wersji akustycznej został wykonany na żywo w ramach cyklu „ZET Akustycznie”. Kilka dni później utwór został zaprezentowany telewidzom stacji TVN w programie Dzień dobry TVN.
W styczniu 2020 singel uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego Fryderyka w kategorii „utwór roku”.

## „Czułe miejsce” w stacjach radiowych
Nagranie było notowane na 1. miejscu w zestawieniu AirPlay – Top, najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych.

## Teledysk
Do utworu powstał teledysk zrealizowany przez Andiamo, który udostępniono w dniu premiery singla za pośrednictwem serwisu YouTube.
Wideo znalazło się na 2. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne.

## Lista utworów
- Digital download[2]

1. „Czułe miejsce” – 3:36

## Notowania
| Kraj   | Lista (2019)      | Najwyższa pozycja |
| ------ | ----------------- | ----------------- |
| Polska | AirPlay – Top     | 1                 |
| Polska | AirPlay – Nowości | 1                 |
| Polska | AirPlay – TV      | 2                 |

| Kraj   | Lista (2019)  | Pozycja |
| ------ | ------------- | ------- |
| Polska | AirPlay – Top | 40      |

## Certyfikaty
| Kraj          | Certyfikat         | Sprzedaż |
| ------------- | ------------------ | -------- |
| Polska (ZPAV) | 2× platynowa płyta | 40 000+  |

## Wyróżnienia
| Rok  | Konkurs                  | Kategoria                                             | Rezultat    |
| ---- | ------------------------ | ----------------------------------------------------- | ----------- |
| 2019 | Top 50 Poplisty RMF FM   | 50 najczęściej notowanych utworów na Popliście w 2019 | 47. miejsce |
| 2019 | Przebój roku RMF FM 2020 | Przebój roku                                          | 17. miejsce |
| 2019 | Gorąca 100               | 100 największych hitów 2019                           | 35. miejsce |
| 2020 | Fryderyki 2020           | Utwór roku                                            | Nominacja   |
| 2020 | Fryderyki 2020           | Nagroda publiczności                                  | Nominacja   |

wikiname: plwiki

title: Czułe miejsce

in_language: pl

wikitext:
{{Singel infobox
 |tytuł                     = Czułe miejsce
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Baranovski]]
 |album                     = [[Zbiór (album)|Zbiór]]
 |strona A                  =
 |strona B                  =
 |wydany                    = 20 sierpnia 2019
 |nagrywany                 =
 |gatunek                   = [[muzyka pop|pop]], [[pop-rock]]
 |długość                   = 3:36
 |wytwórnia                 = [[Warner Music Poland]]
 |producent                 = [[Baranovski]], Michał Wasilewski
 |format                    = [[digital download]], [[Media strumieniowe|streaming]]
 |autor                     = [[Baranovski|Wojciech Baranowski]]
 |kompozytor                =
 |twórca tekstu             =
 |poprzedni singel          = Zbiór
 |następny singel           = Sam
 |rok poprzedniego singla   = 2019
 |rok 1. wydania            = 2019
 |rok następnego singla     = 2020
}}
'''Czułe miejsce''' – piąty [[Singel (wydawnictwo muzyczne)|singel]] polskiego piosenkarza [[Baranovski]]ego z jego [[debiut]]anckiego [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumu studyjnego]], zatytułowanego ''[[Zbiór (album)|Zbiór]]''. Singel został wydany 20 sierpnia 2019.

Piosenka była nominowana do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego [[Fryderyk (nagroda)|Fryderyka]] w kategorii „[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|utwór roku]]”.

Kompozycja znalazła się na 1. miejscu listy [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych. Nagranie otrzymało w Polsce status podwójnie [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowej płyty]], przekraczając liczbę 40 tysięcy sprzedanych kopii.

== Geneza utworu i historia wydania ==
Piosenka została napisana i skomponowana przez [[Baranovski|Wojciecha Baranowskiego]], który wraz z Michałem Wasilewskim odpowiada za produkcję utworu<ref>{{cytuj stronę|url=https://open.spotify.com/album/5bUQGnivrKAssW31V4DP3c|tytuł=Spotify – Czułe miejsce|praca=[[Spotify]]|opublikowany=open.spotify.com|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=en pl}}</ref>.

Singel ukazał się w formacie [[digital download]] 20 sierpnia 2019 w Polsce za pośrednictwem wytwórni płytowej [[Warner Music Poland]]<ref name="iTunes"/>. Piosenka została umieszczona na [[debiut]]anckim [[Album (wydawnictwo muzyczne)|albumie studyjnym]] Baranovskiego – ''[[Zbiór (album)|Zbiór]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.empik.com/zbior-baranovski,p1235328178,muzyka-p|tytuł=Zbiór – Baranovski|opublikowany=empik.com|praca=[[Empik]]|data=25 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

We wrześniu 2019 wystąpił z piosenką w 10. edycji ''[[The Voice of Poland]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.telemagazyn.pl/artykuly/the-voice-of-poland-10-odcinki-4-6-baranovski-i-antek-smykiewicz-ponownie-na-scenie-jakie-perelki-wylowili-trenerzy-co-sie-wydarzylo-75428.html|tytuł=„The Voice of Poland 10” odcinki 4-6. Baranovski i Antek Smykiewicz ponownie na scenie! Jakie perełki wyłowili trenerzy?|autor=Maciej Witkowski|opublikowany=telemagazyn.pl|praca=[[Tele Magazyn]]|data=14 września 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>. 23 października singel w wersji akustycznej został wykonany [[na żywo]] w ramach cyklu „ZET Akustycznie”<ref>{{cytuj stronę|url=https://open.spotify.com/album/5bUQGnivrKAssW31V4DP3c|tytuł=ZET Akustycznie: Baranovski z mini koncertem w naszym studiu|opublikowany=radiozet.pl|praca=[[Radio Zet]]|data=23 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>. Kilka dni później utwór został zaprezentowany telewidzom stacji [[TVN]] w programie ''[[Dzień dobry TVN]]''<ref>{{cytuj stronę|url=https://dziendobry.tvn.pl/a/na-scenie-ddtvn-baranovski-glos-ktory-urzeka|tytuł=Na scenie DDTVN: Baranovski – głos, który urzeka! „Czułe miejsce”|opublikowany=dziendobry.tvn.pl|praca=[[Dzień dobry TVN]]|data=27 października 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

W styczniu 2020 singel uzyskał nominację do nagrody polskiego przemysłu fonograficznego [[Fryderyk (nagroda)|Fryderyka]] w kategorii „[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|utwór roku]]”<ref name="fryderyki 2020"/>.

== „Czułe miejsce” w stacjach radiowych ==
Nagranie było notowane na 1. miejscu w zestawieniu [[OLiA|AirPlay – Top]], najczęściej odtwarzanych utworów w polskich rozgłośniach radiowych<ref name="Airplay"/>.

== Teledysk ==
Do utworu powstał teledysk zrealizowany przez Andiamo, który udostępniono w dniu premiery singla za pośrednictwem serwisu [[YouTube]]<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.youtube.com/watch?v=qiyhs9zp93U|tytuł=Baranovski – Czułe miejsce (Official Music Video)|opublikowany=youtube.com|praca=[[YouTube]]|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>.

Wideo znalazło się na 2. miejscu na liście najczęściej odtwarzanych teledysków przez telewizyjne stacje muzyczne<ref name="AirplayTV"/>.

== Lista utworów ==
* '''Digital download'''<ref name="iTunes">{{cytuj stronę|url=https://music.apple.com/pl/album/czu%C5%82e-miejsce-single/1475767824|tytuł=Czułe miejsce – Single by Baranovski|opublikowany=music.apple.com|praca=[[Apple Music]]|data=20 sierpnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=en pl}}</ref>
# „Czułe miejsce” – 3:36

== Notowania ==
{{col-begin}}
=== Pozycje na listach airplay ===
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista (2019)
!Najwyższa<br>pozycja
|-
|rowspan="3"|{{Państwo|POL}}
|[[OLiA|AirPlay – Top]]<ref name="Airplay">{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/top/archiwum.php?year=2019&idlisty=3231#title|tytuł=AirPlay Top: (09.11. – 15.11.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=9 listopada 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|1
|-
|[[AirPlay – Nowości]]<ref>{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2019&typ=nowosci&idlisty=3181#title|tytuł=AirPlay Nowości: (14.09. – 20.09.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=14 września 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|1
|-
|[[Związek Producentów Audio-Video#Listy utworów|AirPlay – TV]]<ref name="AirplayTV">{{cytuj stronę|url=http://bestsellery.zpav.pl/airplays/pozostale/archiwum.php?year=2019&typ=tv&idlisty=3240#title|tytuł=AirPlay TV (16.11. – 22.11.2019)|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=16 listopada 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|2
|}
{{col-break}}

=== Pozycja na liście rocznej ===
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Lista (2019)
!Pozycja
|-
|{{Państwo|POL}}
|AirPlay – Top<ref>{{cytuj stronę|url=https://zpav.pl/aktualnosc.php?idaktualnosci=1813|tytuł=Najpopularniejsze albumy i single 2019 roku|opublikowany=bestsellery.zpav.pl|praca=[[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]]|data=27 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|style="text-align:center"|40
|}
{{col-end}}

== Certyfikaty ==
{|class="wikitable sortable plainrowheaders"
!Kraj
!Certyfikat
!Sprzedaż
|-
|{{Państwo|POL}} ([[Związek Producentów Audio-Video|ZPAV]])
|2× [[Certyfikat sprzedaży w przemyśle muzycznym|platynowa płyta]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Platynowe płyty CD przyznane w 2020 roku |url = https://web.archive.org/web/20241113112346/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/platynoweplyty/cd/archiwum.php?year=2020 |opublikowany = ZPAV |data = 2020-05-06 |data dostępu = 2021-06-24}}</ref>
|40 000+<ref>{{Cytuj |tytuł = Regulamin przyznawania wyróżnień (2017) |url = https://web.archive.org/web/20171111062326/http://bestsellery.zpav.pl/wyroznienia/regulamin.php |opublikowany = ZPAV |data = 2017-11-08 |data dostępu = 2021-06-24}}</ref>
|}

== Wyróżnienia ==
{|class="wikitable"
!Rok
!Konkurs
!Kategoria
!Rezultat
|-
|rowspan="3"|2019
|Top 50 [[Poplista|Poplisty]] [[RMF FM]]
|50 najczęściej notowanych utworów na Popliście w 2019
|47. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.rmf.fm/au/?a=poplista&art=top50&rok=2019|tytuł=Top 50 Poplisty: rok 2019|opublikowany=rmf.fm|praca=[[RMF FM]]|data=1 grudnia 2019|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|[[Przebój roku RMF FM|Przebój roku RMF FM 2020]]
|Przebój roku
|17. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=https://www.rmf.fm/f/przeboj-roku-2019.html|tytuł=Przebój Roku 2019|opublikowany=rmf.fm|praca=[[RMF FM]]|data=1 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|[[Radio Eska#Gorąca 100|Gorąca 100]]
|100 największych hitów 2019
|35. miejsce<ref>{{cytuj stronę|url=http://muzykoblog.pl/2020/01/05/rok-2019-goraca-100-radia-eska/|tytuł=Rok 2019: Gorąca 100 Radia Eska|opublikowany=muzykoblog.pl|praca=Muzyko(b)log|data=5 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|rowspan="2"|2020
|rowspan="2"|[[Fryderyki 2020]]
|[[Fryderyki – piosenka/utwór roku|Utwór roku]]
|Nominacja<ref name="fryderyki 2020">{{cytuj stronę|url=https://fryderyki.pl/fryderyk-2020/|tytuł=Fryderyki 2020: nominowani i laureaci|opublikowany=fryderyki.pl|praca=[[Fryderyk (nagroda)|Nagroda Muzyczna „Fryderyk”]]|data=30 stycznia 2020|data dostępu=2021-06-24|język=pl}}</ref>
|-
|Nagroda publiczności
|Nominacja<ref>{{cytuj stronę|url=https://gwiazdy.wp.pl/ruszyl-plebiscyt-na-nagrode-publicznosci-fryderyk-festiwal-6483132850460801a|tytuł=Ruszył plebiscyt na Nagrodę Publiczności Fryderyk Festiwal|opublikowany=gwiazdy.wp.pl|praca=[[Wirtualna Polska]]|data=27 lutego 2020|data dostępu=2024-12-15|język=pl}}</ref>
|}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

[[Kategoria:Single wydane w roku 2019]]
[[Kategoria:Single Baranovskiego]]
[[Kategoria:Single Warner Music Poland]]
[[Kategoria:Single numer jeden w Polsce]]

title: Czułe miejsce

Wydany: 20 sierpnia 2019

Gatunek: pop, pop-rock

Wydawnictwo: Warner Music Poland

Producent: Baranovski, Michał Wasilewski

Format: digital download, streaming

Autor: Wojciech Baranowski

„Zbiór” · (2019): „Czułe miejsce” · (2019) · „Sam” · (2020)


text:
# BLM-Hörfunk-Preis
Der BLM-Hörfunk-Preis wird von der Bayerischen Landeszentrale für neue Medien an Hörfunkproduktionen vergeben.
Der Preis wird in den Kategorien Allgemeine Berichterstattung und Information, Comedy und Unterhaltung, Sparten-/Sondersendung, Werbung und Promotion sowie Nachwuchspreis vergeben.
2012 wurde anlässlich der 25. Verleihung des BLM-Hörfunkpreises ein Preis in der Kategorie Sonderpreis: Moderation vergeben. Später kam auch der vom Evangelischen Presseverband für Bayern und dem katholischen Medienhaus Sankt Michaelsbund ausgelobte Spezialpreis „Kultur, Medien und Kirchen“ hinzu.
Den BLM-Lokalfernseh-Preis erhalten Fernsehproduktionen in den Kategorien Allgemeine Berichterstattung und Information, Comedy und Unterhaltung, Sparten- /Sondersendung, Werbung und Promotion sowie Nachwuchspreis.
Der BLM-Hörfunk-Preis wurde 1987 gegründet und 1988 zum ersten Mal vergeben. Vier Jahre später erfolgte der BLM-Lokalfernseh-Preis. Die Preise werden von einer internationalen Jury aus Medienexperten vergeben und sind mit je 3000 Euro dotiert. Ausgezeichnet werden Produktionen, die jeweils im Verlauf des Vorjahres im Rundfunk oder Fernsehen von Bayern gesendet wurden.

## Jury
Die aktuelle Jury (Stand 2022) besteht aus:
- Torsten Rossmann (Vorsitz)
- Henriette Fee Grützner, Moderatorin bei Radio PSR, Leipzig
- Detlef Kuschka
- Katrin Müller-Hohenstein, Fernsehmoderatorin
- Marc Rasmus, Senderchef von Kabel 1
- Carmen Schmalfeldt, Moderatorin
- Julia Schutz, Programmgeschäftsführerin Antenne NRW
- Philipp Walulis, Fernsehmoderator

wikiname: dewiki

title: BLM-Hörfunk-Preis

in_language: de

wikitext:
Der '''BLM-Hörfunk-Preis''' wird von der [[Bayerische Landeszentrale für neue Medien|Bayerischen Landeszentrale für neue Medien]] an Hörfunkproduktionen vergeben.

Der Preis wird in den Kategorien ''Allgemeine Berichterstattung und Information'', ''Comedy und Unterhaltung'', ''Sparten-/Sondersendung'', ''Werbung und Promotion'' sowie ''Nachwuchspreis'' vergeben.

2012 wurde anlässlich der 25. Verleihung des BLM-Hörfunkpreises ein Preis in der Kategorie ''Sonderpreis: Moderation'' vergeben. Später kam auch der vom Evangelischen Presseverband für Bayern und dem katholischen Medienhaus Sankt Michaelsbund ausgelobte Spezialpreis „Kultur, Medien und Kirchen“ hinzu.<ref>[https://www.sonntagsblatt.de/artikel/medien/blm-hoerfunk-fernsehpreise BLM vergibt wieder Hörfunk- und Fernsehpreise] sonntagsblatt.de</ref>

Den '''BLM-Lokalfernseh-Preis''' erhalten Fernsehproduktionen in den Kategorien ''Allgemeine Berichterstattung und Information'', ''Comedy und Unterhaltung'', ''Sparten- /Sondersendung'', ''Werbung und Promotion'' sowie ''Nachwuchspreis''.

Der BLM-Hörfunk-Preis wurde 1987 gegründet<ref>[https://www.kulturpreise.de/web/preise_info.php?cPath=7_110&preisd_id=5445 BLM Hörfunk- und Lokalfernsehpreis]</ref> und 1988 zum ersten Mal vergeben.<ref>[https://www.sonntagsblatt.de/artikel/medien/lea-kiehlmeier-nominiert-fuer-blm-hoerfunkpreis-2021 BLM Hörfunkpreis 2021]</ref> Vier Jahre später erfolgte der BLM-Lokalfernseh-Preis. Die Preise werden von einer internationalen Jury aus Medienexperten vergeben und sind mit je 3000 Euro dotiert. Ausgezeichnet werden Produktionen, die jeweils im Verlauf des Vorjahres im Rundfunk oder Fernsehen von Bayern gesendet wurden.

== Jury ==
Die aktuelle Jury (Stand 2022<ref>[https://www.blm.de/radiotv/blm-preise/jury.cfm Die Jury der BLM-Preise] blm.de</ref>) besteht aus:
* [[Torsten Rossmann (Journalist)|Torsten Rossmann]] (Vorsitz)
* [[Henriette Fee Grützner]], Moderatorin bei Radio PSR, Leipzig
* Detlef Kuschka
* [[Katrin Müller-Hohenstein]], Fernsehmoderatorin
* [[Marc Rasmus]], Senderchef von Kabel 1
* [[Carmen Schmalfeldt]], Moderatorin
* [[Julia Schutz]], Programmgeschäftsführerin Antenne NRW
* [[Philipp Walulis]], Fernsehmoderator

== Weblinks ==
* [https://www.blm.de/radiotv/blm-preise.cfm BLM-Hörfunk-Preis]

== Einzelnachweise ==
<references />

{{SORTIERUNG:Blm-Horfunkpreis}}
[[Kategorie:Hörfunkpreis]]
[[Kategorie:Auszeichnung (Bayern)]]
[[Kategorie:Erstverleihung 1987]]
[[Kategorie:Hörfunk (Bayern)]]
[[Kategorie:Fernsehpreis (Deutschland)]]


text:
# Haus Heisingen
Haus Heisingen ist ein ehemaliges Rittergut am rechten Ufer der Ruhr in Essen-Heisingen, dessen älteste erhaltene Bausubstanz in das 12. Jahrhundert datiert.
Als Lehen der Abtei Werden war es seit 1458 über zwei Jahrhunderte lang im Besitz der Freiherren Staël von Holstein, ehe es zu Beginn des 18. Jahrhunderts zu einem Sommersitz der Werdener Äbte umgebaut wurde. Nach der Säkularisation kam es 1815 zuerst an Preußen und 1890 dann in Privatbesitz. Heute befinden sich in der Anlage Mietwohnungen.
Die große Bedeutung des Hauses für den Ort schlug sich im inoffiziellen Wappen Heisingens nieder. Dieses zeigt Haus Heisingen stark vereinfacht als Zinnenmauer mit steinernem Rundbogentor unter sechs roten Kugeln, die aus dem Familienwappen der Staël von Holstein übernommen wurden.

## Beschreibung
Die 65 mal 45 Meter große Anlage liegt auf einem leicht abfallenden Gelände, das im Norden von einem Geländeeinschnitt und im Osten durch einen Steilhang geschützt ist. Sie besteht aus einem östlich gelegenen Herrenhaus aus Bruch- und Ziegelsteinen und einem zweiflügeligen Wirtschaftsgebäude an der südwestlichen Ecke, die aus dem 18./19. Jahrhundert stammen. Im Norden und Südosten wird das Areal von einer Bruchsteinmauer begrenzt, die bis zu 0,8 Meter dick ist. Senken und Aufschüttungen an einigen Seiten der Anlage lassen darauf schließen, dass Haus Heisingen früher von einem Graben umgeben war.
Die zwei Geschosse des schlichten Herrenhauses erheben sich auf einem 29,5 × 9,5 Meter messenden Grundriss. Sein südlicher Teil umfasst den ältesten Baubestand der Anlage. Das Haus ist weiß verputzt und besitzt auf beiden Giebelspitzen seines Walmdachs kleine Aufsätze in Form einer Zwiebelhaube mit abschließender Wetterfahne. Über seinem Eingang findet sich das Wappen des Werdener Abtes Coelestin von Geismar unter dem früher folgende Inschrift zu lesen war:
REVERENDISSIMUS ET ILLUSTRISSIMUS DOMINUS CAELESTINUS, MONASTERIORUM IMPERIALIUM ET IMMEDIATORUM EXEMPTORUM WERDINENSIS ET HELMSTADIENSIS ABBAS, HANC ARCEM CUM OMNIBUS IURIBUS ET PERTINENTIIS IMPERIALI ABBATIAE S. LUDGERI INCORORAVIT ANNO MDCCIX EAMQUE VETUSTATE COLLAPSAM RESTAURAVIT ET IN MELIOREM FORMAM APTARI FECIT.

(deutsch: Der sehr ausgezeichnete und ehrwürdiger Herr Coelstinus, Abt der kaiserlichen und reichsunmittelbaren Stifte Werden und Helmstedt, hat dieses Schloss mit allen Rechten und Zubehör dem Reichsstift des heiligen Ludgerus einverleibt im Jahre 1709 und dasselbe, vor Alter verfallen, in eine bessere Gestalt bringen lassen.)
Das Rundbogenportal an der Nordwestecke wurde im Stil des Barocks ebenfalls aus Bruchsteinen errichtet und trägt über der Durchfahrt das Wappen Benedikts von Geismar, der das Tor laut einer Inschrift in den 1740er Jahren errichten ließ. Im Bereich der Zufahrt wurden im Rahmen einer baugeschichtlichen Untersuchung auch Fundamentreste eines Rundturms mit einem Durchmesser von 6,20 Metern freigelegt. Er gehörte zu einem mittelalterlichen Vorgängerbau des heutigen Hauses und wurde wohl 1779 niedergelegt.

## Geschichte
Haus Heisingen ging aus einem Oberhof der Abtei Werden hervor. Im 9. Jahrhundert lag der Ort an der Grenze des fränkischen und sächsischen Siedlungsgebiets, und der sogenannte Hof Kofeld (auch Coefeld, Coveldt und Covelde) sicherte die Ansprüche der Franken gegenüber ihren Nachbarn. Aus diesem Hofgut entwickelte sich im 11. und 12. Jahrhundert durch Ausbau und Befestigung eine kleine Burg, die ab Beginn des 13. Jahrhunderts ein Mannlehen des Werdener Klosters war. Als Sitz des Werdener Schultheißen 1370 durch Nennung im Werdener Heberegister urkundlich erwähnt, war Heinrich von Luttelnau im Jahr 1384 Lehnsnehmer der Grundherrschaft Hof Kofeld. 1423 belehnte die Abtei den Ministerialen Arnold von Walsum damit. Am 31. Mai 1458 kaufte der Vogt und Amtmann der Abtei, Ruprecht I. Staël von Holstein, den Besitz. Sein Sohn Lutter wurde 1464 mit dem Hof belehnt und folgte damit der Familie von Dücker als Aufsitzer des Hauses nach.
Sieben Generationen lang blieben die Staël von Holstein im Besitz des Anwesens, ehe mit dem unverheirateten Ferdinand Wilhelm Staël von Holstein zu Heisingen 1696 die Familie im Mannesstamm erlosch. Seine Schwester Amalia Eleonore und ihr Mann Johann Georg von der Hauben erbten Haus Heisingen und verkauften die stark heruntergekommene Anlage 1709 für 23.000 Reichstaler an den damaligen Werdener Abt Coelestin von Geismar. Er ließ sie zu einem Sommersitz für sich und seine Nachfolger umbauen. Dazu wurde nicht nur das verfallene Herrenhaus wieder aufgebaut, sondern südwestlich davon auch ein L-förmiger Wirtschaftstrakt errichtet und das gesamte Areal durch eine Ringmauer umschlossen. Unter einem Nachfolger Coelestins, Benedikt von Geismar, wurde der Eingangsbereich mit einem repräsentativen Portal ausgestattet, das dem barocken Zeitgeschmack entsprach.
Durch Säkularisation kam Haus Heisingen 1803 an den französischen Staat, der die Anlage – wie den gesamten Werdener Besitz – 1808 an das Großherzogtum Berg abtrat. Durch die Vereinbarungen des Wiener Kongress folgte aber schon 1815 ein weiterer Besitzerwechsel: Haus Heisingen wurde preußisch. Es diente nachfolgend unter anderem als Wohnung des Ortspfarrers und des letzten Werdener Rentmeisters, ehe Preußen es im Jahr 1842 an eine Bergwerksgesellschaft verkaufte, die es als Betriebsgebäude nutzte. Von ihr erwarb es am 2. Juli 1890 der Heisinger Kaufmann Johann Sonnenschein. Seine Familie ist auch heute noch Eigentümerin der Anlage.
Nachdem sowohl das Innere des Herrenhauses als auch das der Wirtschaftsgebäude zu kleineren Einheiten umgestaltet wurde, wird Haus Heisingen heute zu Wohnzwecken genutzt.

title: Haus Heisingen

wikitext:
[[Datei:Haus Heisingen Luftbild 01.jpg|miniatur|hochkant=1.4|Luftbild des Hauses Heisingen (2009)]]
[[Datei:HausHeisingenSuedansicht.jpg|miniatur|hochkant=1.4|Haus Heisingen, Südansicht (2007)]]
'''Haus Heisingen''' ist ein ehemaliges [[Rittergut]] am rechten Ufer der [[Ruhr]] in [[Heisingen|Essen-Heisingen]], dessen älteste erhaltene Bausubstanz in das 12. Jahrhundert datiert.

Als [[Lehnswesen|Lehen]] der [[Kloster Werden|Abtei Werden]] war es seit 1458 über zwei Jahrhunderte lang im Besitz der [[Freiherr]]en [[Staël von Holstein]], ehe es zu Beginn des 18. Jahrhunderts zu einem [[Sommerresidenz|Sommersitz]] der Werdener Äbte umgebaut wurde. Nach der [[Säkularisation]] kam es 1815 zuerst an [[Preußen]] und 1890 dann in Privatbesitz. Heute befinden sich in der Anlage Mietwohnungen.

Die große Bedeutung des Hauses für den Ort schlug sich im inoffiziellen Wappen Heisingens nieder. Dieses zeigt Haus Heisingen stark vereinfacht als [[Zinne]]<nowiki>nmauer</nowiki> mit steinernem Rundbogentor unter sechs roten Kugeln, die aus dem Familienwappen der Staël von Holstein übernommen wurden.

== Beschreibung ==
[[Datei:HausHeisingenHerrenhaus.jpg|mini|Das Herrenhaus]]
[[Datei:E-Heisingen 10 - Haus Heisingen.jpg|mini|Der Torbau]]
Die 65 mal 45 Meter große Anlage liegt auf einem leicht abfallenden Gelände, das im Norden von einem Geländeeinschnitt und im Osten durch einen Steilhang geschützt ist. Sie besteht aus einem östlich gelegenen [[Herrenhaus (Gebäude)|Herrenhaus]] aus [[Bruchstein|Bruch-]] und [[Mauerziegel|Ziegelsteinen]] und einem zweiflügeligen Wirtschaftsgebäude an der südwestlichen Ecke, die aus dem 18./19. Jahrhundert stammen. Im Norden und Südosten wird das Areal von einer Bruchsteinmauer begrenzt, die bis zu 0,8 Meter dick ist. Senken und Aufschüttungen an einigen Seiten der Anlage lassen darauf schließen, dass Haus Heisingen früher von einem Graben umgeben war.

Die zwei Geschosse des schlichten Herrenhauses erheben sich auf einem 29,5 × 9,5 Meter messenden Grundriss. Sein südlicher Teil umfasst den ältesten Baubestand der Anlage. Das Haus ist weiß [[Putz (Baustoff)|verputzt]] und besitzt auf beiden [[Giebel]]spitzen seines [[Walmdach]]s kleine Aufsätze in Form einer [[Haube (Architektur)|Zwiebelhaube]] mit abschließender [[Windrichtungsgeber|Wetterfahne]]. Über seinem Eingang findet sich das Wappen des Werdener Abtes [[Coelestin von Geismar]] unter dem früher folgende Inschrift zu lesen war:

REVERENDISSIMUS ET ILLUSTRISSIMUS DOMINUS CAELESTINUS, MONASTERIORUM IMPERIALIUM ET IMMEDIATORUM EXEMPTORUM WERDINENSIS ET HELMSTADIENSIS ABBAS, HANC ARCEM CUM OMNIBUS IURIBUS ET PERTINENTIIS IMPERIALI ABBATIAE S. LUDGERI INCORORAVIT ANNO MDCCIX EAMQUE VETUSTATE COLLAPSAM RESTAURAVIT ET IN MELIOREM FORMAM APTARI FECIT.<ref name="clemen64" /><br />
(deutsch: Der sehr ausgezeichnete und ehrwürdiger Herr Coelstinus, Abt der kaiserlichen und reichsunmittelbaren Stifte Werden und Helmstedt, hat dieses Schloss mit allen Rechten und Zubehör dem Reichsstift des heiligen Ludgerus einverleibt im Jahre 1709 und dasselbe, vor Alter verfallen, in eine bessere Gestalt bringen lassen.<ref name="anm1" />)

Das [[Portal (Architektur)|Rundbogenportal]] an der Nordwestecke wurde im Stil des [[Barock]]s ebenfalls aus Bruchsteinen errichtet und trägt über der Durchfahrt das Wappen [[Benedikt von Geismar|Benedikts von Geismar]], der das Tor laut einer Inschrift in den 1740er Jahren errichten ließ. Im Bereich der Zufahrt wurden im Rahmen einer baugeschichtlichen Untersuchung auch Fundamentreste eines Rundturms mit einem Durchmesser von 6,20 Metern freigelegt. Er gehörte zu einem [[mittelalter]]lichen Vorgängerbau des heutigen Hauses und wurde wohl 1779<ref name="leenen177" /> niedergelegt.

== Geschichte ==
Haus Heisingen ging aus einem [[Oberhof (Mark)|Oberhof]] der Abtei Werden hervor. Im 9. Jahrhundert lag der Ort an der Grenze des fränkischen und [[Sachsen (Volk)|sächsischen]] Siedlungsgebiets, und der sogenannte ''Hof Kofeld'' (auch ''Coefeld'', ''Coveldt'' und ''Covelde'') sicherte die Ansprüche der [[Franken (Volk)|Franken]] gegenüber ihren Nachbarn.<ref name="waz" /> Aus diesem Hofgut entwickelte sich im 11. und 12. Jahrhundert durch Ausbau und [[Befestigung]] eine kleine [[Burg]], die ab Beginn des 13. Jahrhunderts ein [[Mannlehen]] des Werdener Klosters war. Als Sitz des Werdener [[Schultheiß]]en 1370 durch Nennung im Werdener Heberegister urkundlich erwähnt, war Heinrich von [[Burg Luttelnau|Luttelnau]] im Jahr 1384 Lehnsnehmer der [[Herrschaft (Territorium)|Grundherrschaft]] Hof Kofeld. 1423 belehnte die Abtei den [[Ministeriale]]n Arnold von [[Duisburg-Walsum|Walsum]] damit. Am 31. Mai 1458<ref name="berghoefe" /> kaufte der [[Vogt]] und [[Amtmann]] der Abtei, Ruprecht I. Staël von Holstein, den Besitz. Sein Sohn Lutter wurde 1464 mit dem Hof belehnt und folgte damit der Familie von [[Dücker (Adelsgeschlecht)|Dücker]] als [[Lehnsmann|Aufsitzer]] des Hauses nach.

Sieben Generationen lang<ref name="cram" /> blieben die Staël von Holstein im Besitz des Anwesens, ehe mit dem unverheirateten Ferdinand Wilhelm Staël von Holstein zu Heisingen 1696 die Familie im Mannesstamm erlosch. Seine Schwester Amalia Eleonore und ihr Mann [[Johann Georg von der Hauben]] erbten Haus Heisingen und verkauften die stark heruntergekommene Anlage 1709 für 23.000 [[Reichstaler]] an den damaligen Werdener Abt Coelestin von Geismar. Er ließ sie zu einem Sommersitz für sich und seine Nachfolger umbauen. Dazu wurde nicht nur das verfallene Herrenhaus wieder aufgebaut, sondern südwestlich davon auch ein L-förmiger Wirtschaftstrakt errichtet und das gesamte Areal durch eine [[Ringmauer]] umschlossen. Unter einem Nachfolger Coelestins, Benedikt von Geismar, wurde der Eingangsbereich mit einem repräsentativen Portal ausgestattet, das dem barocken Zeitgeschmack entsprach.

Durch Säkularisation kam Haus Heisingen 1803 an den französischen Staat, der die Anlage – wie den gesamten Werdener Besitz – 1808 an das [[Herzogtum Berg|Großherzogtum Berg]] abtrat. Durch die Vereinbarungen des [[Wiener Kongress]] folgte aber schon 1815 ein weiterer Besitzerwechsel: Haus Heisingen wurde preußisch. Es diente nachfolgend unter anderem als Wohnung des Ortspfarrers und des letzten Werdener [[Rentamt|Rentmeisters]], ehe Preußen es im Jahr 1842 an eine Bergwerksgesellschaft verkaufte, die es als Betriebsgebäude nutzte. Von ihr erwarb es am 2. Juli 1890<ref name="anm1" /> der Heisinger Kaufmann Johann Sonnenschein. Seine Familie ist auch heute noch Eigentümerin der Anlage.

Nachdem sowohl das Innere des Herrenhauses als auch das der Wirtschaftsgebäude zu kleineren Einheiten umgestaltet wurde, wird Haus Heisingen heute zu Wohnzwecken genutzt.

== Literatur ==
* Berufsförderungszentrum Essen (Hrsg.): ''Denk mal! Restauration des Baudenkmals Haus Heisingen.'' In: ''Bfz-Info''. Jg. 3, Nr 8, 1993, S. 2–5.
* [[Günther Binding]]: ''Essen. Haus Heisingen''. In: ''Bonner Jahrbücher''. Nr. 171, 1971, {{ISSN|0067-4893}}, S. 544–545.
* Bürgerschaft Heisingen e.V. (Hrsg.): ''Heisinger Denkmalpfade. Ein Wanderführer zu den historischen Stätten in Heisingen''. Bürgerschaft Heisingen, Essen 2004.
* Hermann Burghard: ''Das Stahlshaus zu Heisingen''. In: ''Essener Beiträge. Beiträge zur Geschichte von Stadt und Stift Essen.'' Nr. 112, 2000, {{ISSN|1432-6531}}, S. 106–127.
* Ilse Cram: ''Ein Sommersitz der Werdener Äbte. Haus Heisingen: Ein Lehnsgut der Abtei Werden''. In: Historischer Verein Werden (Hrsg.): ''Geschichten aus der Werdener Geschichte''. Band 3. Essen-Werden 2005, ISBN 3-00-017631-4, S. 37–46.
* Klaus Gorzny: ''Ruhrschlösser''. Piccolo-Verlag, Marl 2002, ISBN 3-9801776-7-X, S. 133–134.
* [[Detlef Hopp]]: ''Haus Heisingen''. In: ''Burgenland Essen. Burgen, Schlösser und Feste Häuser in Essen.'' Klartext Verlag, Essen 2018, ISBN 978-3-8375-1739-2, S. 50–53
* Stefan Leenen: ''Haus Heisingen''. In: Kai Niederhöfer (Red.): ''Burgen AufRuhr. Unterwegs zu 100 Burgen, Schlössern und Herrensitzen in der Ruhrregion''. [[Klartext Verlag]], Essen 2010, ISBN 978-3-8375-0234-3, S. 175–178.

== Weblinks ==
{{Commons}}
* [https://geo.essen.de/webdaten/sta61/Denkmaeler/Foto_Htm_und_pdf/AK1_Lfd_Nr_57.pdf Das Baudenkmal Haus Heisingen in der Denkmalliste der Stadt Essen] (PDF-Datei; 508 kB)
* [https://geo.essen.de/webdaten/sta61/Denkmaeler/Foto_Htm_und_pdf/AK2_Lfd_Nr_8.pdf Das Bodendenkmal Haus Heisingen in der Denkmalliste der Stadt Essen] (PDF-Datei; 482 kB)

== Einzelnachweise und Anmerkungen ==
<references>
<ref name="clemen64">Zitiert nach [[Paul Clemen]] (Hrsg.): ''Die Kunstdenkmäler der Stadt und des Kreises Essen'' (= ''[[Die Kunstdenkmäler der Rheinprovinz]].'' Band 2, Abt. 3). L. Schwann, Düsseldorf 1893, S. 64 ([http://www.archive.org/stream/DieKunstdenkmaelerDerRheinprovinz.Band2KreisEssen/die20kunstdenkme4ler20der20rheinprovinz20-20band2002-0320-20stadt20und20kreis20essen201893#page/n82/mode/1up Digitalisat]).</ref>
<ref name="anm1">Angabe gemäß {{Webarchiv|url=http://heisingen.de/Heisingen/wp-content/uploads/2017/11/Haus-Heisingen-links.pdf |wayback=20180430131059 |text=Infotafel am Objekt |archiv-bot=2025-06-20 04:31:10 InternetArchiveBot }}.</ref>
<ref name="leenen177">Stefan Leenen: ''Haus Heisingen.'' 2010, S. 177.</ref>
<ref name="waz">Beitrag von Peter Marnitz auf {{Webarchiv | url=http://www.waz.de/waz/waz.essen.aktion3_64121.php | wayback=20070930194159 | text=www.waz.de}}</ref>
<ref name="berghoefe">{{Webarchiv|url=http://heisingen.de/Heisingen/wp-content/uploads/2017/11/Berghoefetext.pdf |wayback=20180430132718 |text=Die Berghöfe Heisingens |archiv-bot=2025-06-20 04:31:10 InternetArchiveBot }} (PDF; 21 kB)</ref>
<ref name="cram">[http://www.museum-heisingen.de/geschichte_heisingen.html Ilse Cram: ''Heisinger Geschichte. Die Bauern - die ersten Bergleute in Heisingen''], Zugriff am 15. September 2010.</ref>
</references>

{{Normdaten|TYP=g|GND=7781556-7}}

{{Coordinate |NS=51/24/01.70/N |EW=07/04/27/E |type=landmark |region=DE-NW}}

[[Kategorie:Baudenkmal in Essen]]
[[Kategorie:Essener Geschichte]]
[[Kategorie:Burg in Essen|Heisingen]]
[[Kategorie:Rittergut in Nordrhein-Westfalen|Heisingen]]
[[Kategorie:Heisingen]]
[[Kategorie:Bodendenkmal in Essen]]
[[Kategorie:Burg in Europa|Heisingen]]
[[Kategorie:Baugruppe (Städtebau) in Essen]]
[[Kategorie:Baugruppe (Städtebau) in Europa]]


text:
# Veruka
Veruka was a nightclub in Manhattan, owned by Noel Ashman. The club operated between January 1997 and June 2004, and was known for its strict door policy and celebrity patrons.

## History
The name Veruka was derived from Veruca Salt, the character of the story Charlie and the Chocolate Factory. Veruka was located on Broome Street at Sixth Avenue. It had a multi-level lounge and was one of New York's first clubs to have bottle service.  In 2001, designer Todd Oldham redesigned the club. Hip-hop songwriter John Forté (of the Fugees) was among the club's celebrity DJs.
Celebrity regulars included Sean Penn, Ben Affleck, Leonardo DiCaprio, Mark Wahlberg, Cuba Gooding Jr., Nicolas Cage, Debbie Harry, Derek Jeter, Denis Leary, John Waters, Martin Sheen, and Sarah Jessica Parker, and was a popular location for the New York Yankees.
Owner Noel Ashman opened a new club, The Leonora, in Chelsea in August 2014. Ashman described The Leonora as a modernized version of Veruka.

wikiname: enwiki

title: Veruka

in_language: en

wikitext:
{{Short description|Nightclub}}
'''Veruka''' was a nightclub in [[Manhattan]], owned by Noel Ashman. The club operated between January 1997 and June 2004, and was known for its strict door policy and celebrity patrons.

==History==
The name Veruka was derived from Veruca Salt, the character of the story ''[[Charlie and the Chocolate Factory]].''<ref>{{Cite news|url=https://www.huffingtonpost.com/alexandra-holzer/new-york-never-sleeps-bec_b_1665277.html|title=New York Never Sleeps Because Noel Ashman Won't Let It!|last=Holzer|first=Alexandra|date=12 July 2012|work=Huffpost|access-date=31 January 2018}}</ref> Veruka<ref name="Entertainment Weekly">{{cite magazine |title=Power Perches |url=https://ew.com/article/1998/10/30/hot-club-veruka-hosts-power-players/ |date=1998-10-30 |magazine=Entertainment Weekly |url-status=live |archive-url=https://web.archive.org/web/20180119001126/http://ew.com/article/1998/10/30/hot-club-veruka-hosts-power-players/ |archive-date=2018-01-19}}</ref> was located on Broome Street at Sixth Avenue. It had a multi-level lounge and was one of New York's first clubs to have [[bottle service]].  In 2001, designer [[Todd Oldham]] redesigned the club. Hip-hop songwriter [[John Forté]] (of the [[Fugees]]) was among the club's celebrity [[DJs]].<ref>{{cite web|url=https://www.rollingstone.com/music/news/john-fortes-rap-20020827|title=John Forte's Rap|work=rollingstone.com|archive-url=https://web.archive.org/web/20090506004241/http://www.rollingstone.com/news/story/5938799/john_fortes_rap|archive-date=May 6, 2009|url-status=dead|access-date=2009-10-07}}</ref>

Celebrity regulars included [[Sean Penn]], [[Ben Affleck]], [[Leonardo DiCaprio]], [[Mark Wahlberg]], [[Cuba Gooding Jr.]], [[Nicolas Cage]], [[Debbie Harry]], [[Derek Jeter]], [[Denis Leary]], [[John Waters]], [[Martin Sheen]],<ref name="Entertainment Weekly"/> and [[Sarah Jessica Parker]],<ref>{{cite news |url= https://nypost.com/1999/10/14/how-out-players-party-or-not-they-are-foes-on-the-field-but-are-they-friends-at-the-bar-read-on/ |title= How Out Players Party (Or Not): They are Foes on the Field, But are They Friends at the Bar? Read on… |publisher=The NY Post |date=1999-10-14 | first1=Jesse | last1=Angelo | first2=Libby | last2=Callaway}}</ref> and was a popular location for the [[New York Yankees]].<ref>{{cite news  |title=Champion Yanks Rule the Night Life |url=http://www.nypost.com/p/sports/champion_yanks_rule_the_night_life_gUVgevDdYyteAoyCfOOy5J |date=2000-10-26 | work=New York Post | first=Paula | last=Froelich}}</ref>

Owner Noel Ashman opened a new club, The Leonora, in Chelsea in August 2014.<ref>{{cite news |last1=Sloan |first1=Brian |title=The Leonora Opens in Chelsea |url=https://www.nytimes.com/2014/11/20/style/the-leonora-opens-in-chelsea.html |access-date=11 May 2024 |work=The New York Times |date=19 November 2014}}</ref> Ashman described The Leonora as a modernized version of Veruka.

==References==
{{Reflist}}

{{coord|40.7241|-74.0046|type:landmark_globe:earth_region:US-NY|display=title}}

[[Category:Nightclubs in Manhattan]]
[[Category:Defunct nightclubs in New York (state)]]
[[Category:1997 establishments in New York City]]
[[Category:2004 disestablishments in New York (state)]]
[[Category:SoHo, Manhattan]]

{{Manhattan-stub}}


text:
# Mordellistena inaequalis
Mordellistena inaequalis is een keversoort uit de familie spartelkevers (Mordellidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Mulsant.

wikiname: nlwiki

title: Mordellistena inaequalis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Mordellistena inaequalis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Spartelkevers|Mordellidae]] (Spartelkevers)
| geslacht = ''[[Mordellistena]]''
| w-naam = ''Mordellistena inaequalis''
| auteur = [[Etienne Mulsant|Mulsant]]
| datum = 1856
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Mordellistena inaequalis''''' is een [[kevers|keversoort]] uit de familie [[spartelkevers]] (Mordellidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1856 door Mulsant.<ref>{{Brontabel|9999-Mordellidae}}</ref>
{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2011|11|21}}

[[Categorie:Mordellistena|inaequalis]]

title: Mordellistena inaequalis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Mordellidae (Spartelkevers)

Geslacht: Mordellistena

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Brachionidium juliani
Brachionidium juliani là một loài thực vật có hoa trong họ Lan. Loài này được Carnevali & I.Ramírez mô tả khoa học đầu tiên năm 1986.

wikiname: viwiki

title: Brachionidium juliani

in_language: vi

wikitext:
{{tiêu đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Brachionidium juliani''
| status =
| status_system =
| status_ref =
| image =
| image_caption =
| regnum = [[Thực vật|Plantae]]
| unranked_divisio = [[Thực vật có hoa|Angiospermae]]
| unranked_classis = [[Thực vật một lá mầm|Monocots]]
| ordo = [[Bộ Măng tây|Asparagales]]
| familia = [[Họ Lan|Orchidaceae]]
| genus = ''[[Brachionidium]]''
| species = '''''B. juliani'''''
| binomial = ''Brachionidium juliani''
| binomial_authority = [[Germán Carnevali|Carnevali]] & [[Ivón Mercedes Ramírez Morillo|I.Ramírez]]
}}
'''''Brachionidium juliani''''' là một loài [[thực vật có hoa]] trong [[họ Lan]]. Loài này được Carnevali & I.Ramírez mô tả khoa học đầu tiên năm 1986.<ref>{{chú thích web|url=http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-23734| title=''Brachionidium juliani''|access-date =ngày 7 tháng 6 năm 2013| author=The Plant List | year =2010}}</ref>

==Chú thích==
{{tham khảo|30em}}

==Liên kết ngoài==
*{{commonscat-inline|Brachionidium juliani}}
*{{wikispecies-inline|Brachionidium juliani}}
*{{IPNI2|Brachionidium juliani|273449-2|access-date =ngày 7 tháng 6 năm 2013}}

[[Thể loại:Brachionidium]]
[[Thể loại:Thực vật được mô tả năm 1986]]

{{Epidendreae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Plantae

(không phân hạng): Angiospermae Monocots

Bộ (ordo): Asparagales

Họ (familia): Orchidaceae

Chi (genus): Brachionidium

Loài (species): B. juliani

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Brachionidium juliani · Carnevali & I.Ramírez


text:
# Nina Fellbrant
Nina Fellbrant, född 19 november 1989, är en svensk före detta fotbollsspelare (målvakt) på elitnivå. Säsongen 2009 började hon spela i KIF Örebro DFF, och hon deltog i damallsvenskt spel fram till åtminstone 2012.

## Karriär
Hösten 2008 kontrakterades Nina Fellbrant av damallsvenska KIF Örebro, efter att under året ha spelat i Falköping KIK i Division 1. Målet var att få en konkurrentskraftig andramålvakt bakom Kristin Hammarström, alternativt att hon skulle utkonkurrera den mer meriterade Hammarström. Fellbrant hade då dock redan spelat 17 stycken F19-landskamper för Sverige. Under året lånades hon ibland ut till Norrettan-laget BK 30, i syfte att få mer speltid.
Fellbrant, med meriter från svenska F19-landslaget, lånades under 2010 ut till nyuppflyttade Norrettan-laget Gustafs GoIF. Då hade hon under tiden dittills i KIF Örebro fått vänja sig i rollen som andramålvakt, bakom ovannämnda Hammarström. Genom ett samarbetsavtal kunde Fellbrant under året vid behov spela i båda klubbarna.
Under våren 2011 blev Fellbrant en framgångsrik del av KIF Örebros damallsvenska lag. I slutet av juli 2011 skadade hon sig dock allvarligt, när hon slet av ett korsband, och tvangs till skadevila resten av säsongen. Därefter skrev hon dock nytt kontrakt med klubben inför 2012.
Våren 2012 värvades dock Fellbrant av IK Sirius i Uppsala. 2013 omnämndes att Fellbrant slutar med sin elitsatning inom fotbollen.

wikiname: svwiki

title: Nina Fellbrant

in_language: sv

wikitext:
{{Infobox fotbollsspelare
 | spelarnamn              = Nina Fellbrant
 | fullständigtnamn        = Nina Fellbrant
 | smeknamn                =
 | födelsedatum            = {{ålder|1989|11|19}}
 | födelseort             = {{flaggbild|Sverige}}
 | födelseland             = [[Sverige]]
 | nuvarandeklubb          = {{flaggbild|Sverige}} [[KIF Örebro DFF]]
 | tröjnummer              = 20
 | position                = [[Målvakt]]
 | tidigareklubbar         = {{flaggbild|Sverige}} Hörnebo SK
 | tidigareår              =
 | proffsklubbar           = {{flaggbild|Sverige}} [[KIF Örebro DFF]]
 | proffsår                = 2009-
 | antalproffsmatcher(mål) = 1 (0)
 | proffsupdate            = 18 december 2009 kl. 00:30 (CET)
}}
'''Nina Fellbrant''', född [[19 november]] [[1989]],<ref name=":0">{{Webbref|url=https://www.laget.se/GUSTAFSGOIF/News/1186919/samarbete-med-kif-orebro|titel=Samarbete med KIF Örebro|hämtdatum=2025-08-06|datum=2010-03-23|utgivare=Gustafs GoIF}}</ref> är en svensk före detta [[Fotboll|fotbollsspelare]] (målvakt) på elitnivå. Säsongen 2009 började hon spela i [[KIF Örebro DFF]], och hon deltog i [[Damallsvenskan|damallsvenskt]] spel fram till åtminstone 2012.

== Karriär ==
Hösten 2008 kontrakterades Nina Fellbrant av [[Damallsvenskan|damallsvenska]] KIF Örebro, efter att under året ha spelat i [[Falköpings KIK|Falköping KIK]] i [[Division 1 i fotboll för damer|Division 1]].<ref name=":0" /> Målet var att få en konkurrentskraftig andramålvakt bakom [[Kristin Hammarström]], alternativt att hon skulle utkonkurrera den mer meriterade Hammarström. Fellbrant hade då dock redan spelat 17 stycken F19-landskamper för Sverige.<ref name=":1">{{Webbref|titel=Kif Örebro värvar landslagsmålvakt|url=https://www.fotbollskanalen.se/dam/kif-orebro-varvar-landslagsmalvakt/|verk=fotbollskanalen|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv|datum=2008-10-19}}</ref> Under året lånades hon ibland ut till Norrettan-laget [[Västerås BK30|BK 30]], i syfte att få mer speltid.<ref>{{Webbref|titel=Ny förlust för BK30 - P4 Västmanland|url=https://www.sverigesradio.se/artikel/2809098|verk=www.sverigesradio.se|datum=2009-05-03|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv|författare=Sveriges Radio}}</ref>

Fellbrant, med meriter från svenska F19-landslaget, lånades under 2010 ut till nyuppflyttade Norrettan-laget Gustafs GoIF.<ref name=":1" /> Då hade hon under tiden dittills i KIF Örebro fått vänja sig i rollen som andramålvakt, bakom ovannämnda Hammarström.<ref>{{Webbref|titel=KIF Örebro lånar ut landslagsmålvakt - Damfotboll.com|url=https://www.damfotboll.com/nyheter/arkiv/kif-orebro-lanar-ut-landslagsmalvakt|datum=2010-03-23|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv-SE}}</ref> Genom ett samarbetsavtal kunde Fellbrant under året vid behov spela i båda klubbarna.<ref name=":0" />

Under våren 2011 blev Fellbrant en framgångsrik del av KIF Örebros damallsvenska lag.<ref>{{Webbref|url=https://www.damfotboll.com/nyheter/damallsvenskan/nina-fellbrant-klar-for-spel-i-kif-orebro|titel=Nina Fellbrant klar för spel i KIF Örebro|hämtdatum=2025-08-06|datum=2011-11-18|verk=damfotboll.dom}}</ref> I slutet av juli 2011 skadade hon sig dock allvarligt, när hon slet av ett korsband, och tvangs till skadevila resten av säsongen.<ref>{{Webbref|titel=Fellbrant borta resten av säsongen|url=https://www.na.se/2011-08-05/fellbrant-borta-resten-av-sasongen/|verk=Nerikes Allehanda|datum=2011-08-05|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv|författare=Rispoli-Helling, David}}</ref> Därefter skrev hon dock nytt kontrakt med klubben inför 2012.<ref>{{Webbref|titel=Succémålvakten kvar i Kif|url=https://www.na.se/2011-11-18/succemalvakten-kvar-i-kif/|verk=Nerikes Allehanda|datum=2011-11-18|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv|författare=Arvidsson, Johan}}</ref>

Våren 2012 värvades dock Fellbrant av [[IK Sirius FK|IK Sirius]] i Uppsala.<ref>{{Webbref|titel=Vi går igenom damernas motståndare.|url=https://www.siriusfotboll.se/nyheter/vi-gar-igenom-damernas-motstandare/|verk=Sirius Fotboll|datum=2012-04-04|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv-SE}}</ref> 2013 omnämndes att Fellbrant slutar med sin elitsatning inom fotbollen.<ref>{{Webbref|titel=Linda Fransson|url=https://damfotboll.blog/tag/linda-fransson/|verk=En blogg om internationell damfotboll|datum=2013-04-10|hämtdatum=2025-08-06|språk=sv-SE|författare=Rydén, Johan}}</ref>

== Referenser ==
<references />

== Externa länkar ==
* {{Svenskfotboll|fplid=394105}}

{{STANDARDSORTERING:Fellbrant, Nina}}
[[Kategori:Svenska fotbollsspelare]]
[[Kategori:Kvinnor]]
[[Kategori:Födda 1989]]
[[Kategori:Levande personer]]
[[Kategori:Fotbollsspelare i KIF Örebro DFF]]
[[Kategori:Projekt Kvinnliga huvudpersoner]]

title: Personlig information

Fullständigt namn: Nina Fellbrant

Födelsedatum: 19 november 1989

Födelseort: , Sverige

title: Klubbinformation

Klubb: KIF Örebro DFF

Position: Målvakt

title: Tidigare klubbar

År · 0000–0000: Klubb · Hörnebo SK

title: Proffslag*

År · 2009-: Klubb · KIF Örebro DFF · SM (GM) · 1 (0)

Proffslag*: * Antal matcher och mål i proffsklubbar räknas endast för de inhemska ligorna och är korrekt per den 18 december 2009 kl. 00:30 (CET).


text:
# بينتا غاسترين
بينتا غاسترين (بالإنجليزية: Pentagastrin) (تجاريًا: بيبتافالون) هو متعدد البيبتيد الاصطناعي له آثار مثل gastrin عندما يدخل للجسم عن طريق الوريد. حيث انه يحفز إفراز حمض المعدة، البيبسين، والعامل الداخلي المؤثر، وقد استخدم كوسيلة مساعدة للتشخيص كاختبار كالسيتونين المحفز بنتاغاسترين.
يرتبط بنتاجاسترين بمستقبلات كوليسيستوكينين - ب، والتي يتم التعبير عنها على نطاق واسع في الدماغ. ان تنشيط هذه المستقبلات ينشط نظام المراسلة الثاني للفوسفوليباز C عندما يعطى عن طريق الوريد قد يسبب نوبات الهلع لدى الإنسان.

## اختبار التحفيز
يستخدم بينتا غاسترين أيضًا كاختبار تحفيز لرفع العديد من الهرمونات، مثل السيروتونين. حيث أنه يثير الإحمرار ومفيد في تقييم المرضى الذين يصفون التنظيف، ولكن لديهم علامات كيميائية حيوية طبيعية أو مرتفعة بشكل هامشي فقط لمتلازمة السرطانات.
تم استخدامه لتحفيز الغشاء المخاطي في المعدة للكشف عن رتج ميكلس عن طريق الطب النووي.

### اختبار الكالسيتونين
يعد اختبار الكالسيتونين الذي يحفزه خماسي البنتاغاسترين بمثابة اختبار تشخيصي لسرطان الغدة الدرقية (MTC). MTC عبارة عن ورم خبيث للخلايا التي تحتوي على الكالسيتونين في الغدة الدرقية، وبالتالي يرتبط عادةً MTC بمستوى مرتفع من الكالسيتونين، لكن المستوى المرتفع قد لا يكون دائمًا واضحًا. يُعد اختبار الكالسيتونين المُحَفز بواسطة بنتاجاسترين مفيدًا في حالات الاشتباه في الإصابة بالـ MTC والتي لا ترتبط بالكالسيتونين المرتفعة. في هؤلاء المرضى، يؤدي حقن بنتاجاسترين إلى ارتفاع مستويات الكالسيتونين بشكل ملحوظ أعلى من المعدل الطبيعي أو الأساسي. بعد استئصال الغدة الدرقية الكلي لسرطان الغدة الدرقية النخاعي، يمكن استخدام إطلاق الكالسيتونين المحفز بنتاغاسترين للكشف عن الخلايا البائية المشعرة المتبقية.

wikiname: arwiki

title: بينتا غاسترين

in_language: ar

title: الاسم النظامي

title: اعتبارات علاجية

ASHPDrugs.com: معلومات مايكروميدكس التفصيلية للمستهلك

title: بيانات دوائية

عمر النصف الحيوي: 10 minutes or less

title: معرّفات

title: بيانات كيميائية

بيانات كيميائية: محددات الإدخال الخطي النصي الجزيئي المبسط


text:
# Rumaliza
Mohammed bin Hassan Rumaliza, Mohammed Ben Khalfan più spesso Rumaliza (in swahili "colui che arraffa"; verso il 1850), fu sultano di Ujiji, città situata sulla riva orientale del lago Tanganica nell'attuale Tanzania.
Anche se considerato come un Arabo-Swahili, etnicamente era un "bianco" (Arabo).
Vassallo di Tippu Tip, si fece conoscere negli anni 1880 e 1890 per azioni violente mirate alla esplorazione e alla conquista nell'Africa centrale dei territori sotto il suo controllo, e in particolare per il commercio dell'avorio e la tratta degli schiavi.
Nel 1884 minaccia il Burundi in quegli anni sotto la reggenza di Mwezi Gisabo, ma viene sconfitto a Uzige nei dintorni dell'attuale Bujumbura nel 1886.
Incontra l'esploratore tedesco Hermann Wissmann nel 1887, ma Rumaliza lo scoraggia ad avventurarsi a nord del lago Tanganica. Da allora per due anni si oppone ai tedeschi.
A partire dal 1891, è alle prese con le spedizioni della Società antischiavista belga condotte da Alphonse Jacques de Dixmude, arrivato ad aiutare il luogotenente Léopold Louis Joubert e i Padri bianchi. Assedia Albertville, dove Jacques si era ritirato, per 9 mesi dall'aprile 1892.
Dall'estate 1893 cerca di conquistare Maniema, mantiene Kabambare e prova a riconquistare Nyangwe e Kasongo che il commerciante di schiavi Sefu bin Hamid dovette abbandonare alle truppe della Forza pubblica di Francis Dhanis qualche mese prima. Finalmente nel gennaio del 1894 viene sconfitto da quest'ultimo e il suo accampamento di Bena Kalunga viene distrutto. Si arrenderà più tardi agli Inglesi nel Nyassaland.

wikiname: itwiki

title: Rumaliza

in_language: it

wikitext:
{{F|sovrani|gennaio 2024}}
{{Bio
|Nome = Mohammed bin Hassan Rumaliza
|Cognome =
|PostCognomeVirgola = '''Mohammed Ben Khalfan''' più spesso '''Rumaliza'''
|Sesso = M
|PreData = in [[Lingua swahili|swahili]] "''colui che arraffa''"
|LuogoNascita =
|GiornoMeseNascita =
|AnnoNascita =  verso il [[1850]]
|LuogoMorte =
|GiornoMeseMorte =
|AnnoMorte = ?
|Epoca = 1800
|Epoca2 =
|Attività = sultano
|Nazionalità =
|FineIncipit = fu [[sultano]] di [[Ujiji]], città situata sulla riva orientale del [[lago Tanganica]] nell'attuale [[Tanzania]]
|Categorie = no
}}

Anche se considerato come un Arabo-Swahili, etnicamente era un "bianco" (Arabo).

Vassallo di [[Tippu Tip]], si fece conoscere negli [[anni 1880]] e [[1890]] per azioni violente mirate alla esplorazione e alla conquista nell'[[Africa centrale]] dei territori sotto il suo controllo, e in particolare per il commercio dell'[[avorio]] e la [[Tratta araba degli schiavi|tratta degli schiavi]].

Nel [[1884]] minaccia il [[Burundi]] in quegli anni sotto la reggenza di [[Mwezi Gisabo]], ma viene sconfitto a [[Uzige]] nei dintorni dell'attuale [[Bujumbura]] nel [[1886]].

Incontra l'esploratore [[Impero tedesco|tedesco]] [[Hermann Wissmann]] nel [[1887]], ma Rumaliza lo scoraggia ad avventurarsi a nord del [[lago Tanganica]]. Da allora per due anni si oppone ai [[Africa Orientale Tedesca|tedeschi]].

A partire dal [[1891]], è alle prese con le spedizioni della [[Società antischiavista belga]] condotte da [[Alphonse Jacques de Dixmude]], arrivato ad aiutare il luogotenente [[Léopold Louis Joubert]] e i [[Padri bianchi]]. Assedia [[Kalemie|Albertville]], dove Jacques si era ritirato, per 9 mesi dall'aprile [[1892]].

Dall'estate [[1893]] cerca di conquistare [[Maniema]], mantiene [[Kabambare]] e prova a riconquistare [[Nyangwe]] e [[Kasongo]] che il commerciante di schiavi [[Sefu bin Hamid]] dovette abbandonare alle truppe della [[Force Publique|Forza pubblica]] di [[Francis Dhanis]] qualche mese prima. Finalmente nel gennaio del [[1894]] viene sconfitto da quest'ultimo e il suo accampamento di [[Bena Kalunga]] viene distrutto. Si arrenderà più tardi agli [[Regno Unito di Gran Bretagna e Irlanda|Inglesi]] nel [[Nyassaland]].

== Bibliografia ==
* [[Sidney Langford Hinde]] - "The fall of the Congo Arabs" (1897) - ISBN 1-4021-9474-9 - ISBN 1-4021-3715-X
* [[Alphonse-Jules Wauters]] - "L'État indépendant du Congo" (1899) - Bruxelles, Librairie Falk Fils ([http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k1036106 version libre de droit sur Gallica])
* [[Alexis-Marie Gochet]] (1835-1910) - "Soldats et missionnaires au Congo, de 1891 à 1894" (1896) ([http://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k103740j version libre de droit sur Gallica])

== Voci correlate ==
* [[Ujiji]]

{{Controllo di autorità}}
{{portale|biografie|politica}}

[[Categoria:Storia della Tanzania]]


text:
# Kaianders Sempler
Kaianders Sempler, folkbokförd Kai Anders Sempler, född 10 april 1946 i New York i USA, är en svensk vetenskapsjournalist och illustratör.
Sempler studerade arkitektur vid Chalmers tekniska högskola 1965–1970, matematik och oceanografi vid Göteborgs universitet 1970–1971. Han var med och grundade tidskriften Musikens makt 1973 och har varit verksam som illustratör sedan 1976.
Sempler har sedan 1978 till 2018 varit knuten till tidningen Ny Teknik som regelbunden krönikör och kåsör och med teknikpolitiska satirteckningar. Han har även regelbundet fram till 2015 skrivit krönikor i tidningarna Affärsvärlden, Teknikhistoria och Kemivärlden.
Sempler är tidigare ordförande för Svenska föreningen för vetenskapsjournalistik 2002-2004 och var åter ordförande 2015. Han var tidigare svensk representant och styrelsemedlem i European Union of Science Journalists’ Associations, EUSJA. Han har också varit mentor för fransktalande afrikanska vetenskapsjournalister genom WFSJ, World Federation of Science Journalists med säte i Kanada. Sempler har också varit styrelsemedlem i Svenska Pugwashgruppen.
Kaianders Semplers specialitet är teknik- och vetenskapshistoria, och han har medverkat som både tecknare och författare i teknikhistoriska böcker som Resan till Kristallpalatset (tillsammans med Erik Mellgren) om den industriella revolutionens England och Lillasyster Ester på äventyr i kemivärlden.
Under en period på 1980-talet gjorde han tillsammans med musikern Jonas Forssell visor till Sveriges radios miljöredaktion. Numera tillhör han blåssektionen i coverbandet Märta and the Cadillacs.
Kaianders leder också tillsammans med kollegan Erik Mellgren sedan 2014 teknikhistoriska resor till Storbritannien, Tyskland och Frankrike i samarbete med resebyrån Historiska resor.
Kaianders Sempler utsågs 2017 till hedersdoktor vid Chalmers tekniska högskola, med motiveringen "sin framstående gärning som vetenskapsjournalist och folkbildare inom naturvetenskap och teknik. Genom sitt arbete med både text och bild är han en föregångare i dagens vetenskapliga kommunikation inom både forskning och undervisning".

title: Kaianders Sempler

wikitext:
{{Faktamall biografi WD}}
'''Kaianders Sempler''', folkbokförd ''Kai Anders Sempler'', född 10 april 1946 i [[New York]] i [[USA]], är en svensk [[vetenskapsjournalistik|vetenskapsjournalist]] och [[illustratör]].<ref name="VÄD93">{{runeberg.org|vemardet|1993|0984.html Sempler, Kai-Anders}}</ref>

Sempler studerade [[arkitektur]] vid [[Chalmers tekniska högskola]] 1965–1970, [[matematik]] och [[oceanografi]] vid [[Göteborgs universitet]] 1970–1971.<ref name="VÄD93"/> Han var med och grundade tidskriften ''[[Musikens makt (tidning)|Musikens makt]]'' [[Musikåret 1973|1973]] och har varit verksam som illustratör sedan 1976.

Sempler har sedan 1978 till 2018 varit knuten till tidningen ''[[Ny Teknik]]'' som regelbunden krönikör och kåsör och med teknikpolitiska [[satir]]teckningar. Han har även regelbundet fram till 2015 skrivit krönikor i tidningarna ''[[Affärsvärlden]], [http://www.almatalent.se/teknikhistoria Teknikhistoria]'' och [http://www.kemivarldenbiotech.se/ ''Kemivärlden''].

Sempler är tidigare ordförande för [http://www.smvj.se/ Svenska föreningen för vetenskapsjournalistik] 2002-2004 och var åter ordförande 2015. Han var tidigare svensk representant och styrelsemedlem i [http://www.eusja.org/ European Union of Science Journalists’ Associations,] EUSJA. Han har också varit mentor för fransktalande afrikanska vetenskapsjournalister genom WFSJ, World Federation of Science Journalists med säte i Kanada. Sempler har också varit styrelsemedlem i [[Svenska Pugwashgruppen]].

Kaianders Semplers specialitet är teknik- och [[vetenskapshistoria]], och han har medverkat som både tecknare och författare i teknikhistoriska böcker som ''Resan till Kristallpalatset'' (tillsammans med [[Erik Mellgren]]) om den [[industriella revolutionen]]s [[England]] och ''Lillasyster Ester på äventyr i kemivärlden''.

Under en period på 1980-talet gjorde han tillsammans med musikern [[Jonas Forssell]] visor till Sveriges radios miljöredaktion.<ref name=":0">{{Webbref|url=http://www.eusja.org/doctor-honoris-causa-kaianders-sempler/|titel=Doctor honoris causa Kaianders Sempler|hämtdatum=2017-12-28|författare=Hanns-J. Neubert|utgivare=EUSJA - European Union of Science Journalists' Associations}}</ref> Numera tillhör han blåssektionen i coverbandet [https://sites.google.com/site/mertaandthecadillacs/ Märta and the Cadillacs].

Kaianders leder också tillsammans med kollegan Erik Mellgren sedan 2014 teknikhistoriska resor till Storbritannien, Tyskland och Frankrike i samarbete med resebyrån Historiska resor.

Kaianders Sempler utsågs 2017 till hedersdoktor vid Chalmers tekniska högskola,<ref>{{Webbref|url=http://www.chalmers.se/sv/nyheter/Sidor/Hedersdoktorer-2017.aspx|titel=Vetenskapsjournalist, geodet och fysiker blir Chalmers hedersdoktorer 2017|hämtdatum=2017-12-28|datum=2017-02-15, 2017-02-17|utgivare=Chalmers Tekniska Högskola}}</ref><ref name=":0" /> med motiveringen "sin framstående gärning som vetenskapsjournalist och folkbildare inom naturvetenskap och teknik. Genom sitt arbete med både text och bild är han en föregångare i dagens vetenskapliga kommunikation inom både forskning och undervisning".

==Bibliografi (urval)==
* {{Bokref|titel=Nuclear power for beginners|url=https://www.worldcat.org/oclc/21407917|utgivare=Writers and Readers|år=1978|isbn=0-906386-06-3|oclc=21407917|efternamn=Croall, Stephen och Sempler, Kai-Anders}}
** {{bokref|efternamn=Croall|förnamn=Stephen|medförfattare=Sempler Kai-Anders, Sandblad Håkan|titel=Kärnkraft för nybörjare|år=1979|utgivare=Barrikaden|utgivningsort=Farsta|språk=swe|libris=600922|utgåva=3., omarb. uppl.}}
* {{bokref|efternamn=Sempler|förnamn=Kai-Anders|titel=Kaianders teckniska hopkok och andra tavlor ur teknikdebatten|år=1982|utgivare=Ingenjörsförl.|utgivningsort=Stockholm|språk=swe|isbn=91-7284-145-1|libris=7631939}}
* {{bokref|efternamn=[[Erik Mellgren|Mellgren]]|förnamn=Erik|medförfattare=Sempler Kai-Anders|titel=Resan till Kristallpalatset: ett besök i den industriella revolutionens England|hämtdatum=|år=1989|utgivare=Ny teknik|utgivningsort=Stockholm|språk=swe|isbn=91-7324-352-3|libris=7634289|sid=|utgåva=1. uppl.}}
* {{bokref|efternamn=Sempler|förnamn=Kai-Anders|titel=Lillasyster Ester på äventyr i kemivärlden: 19 kemihistoriska kåserier|år=2003|utgivare=Kemivärlden med Kemisk tidskrift|utgivningsort=Lidingö|språk=swe|isbn=91-7548-676-8|libris=9337659}}

== Källor ==
<references/>

== Externa länkar ==
* {{libris namn|Sempler|Kaianders}}
*[https://m.facebook.com/101361894645/videos/10153883782684646/ Kaianders sjunger Sugarman med Märta and the Cadillacs]

{{Auktoritetsdata}}

{{STANDARDSORTERING:Sempler, Kaianders}}
[[Kategori:Svenska journalister under 1900-talet]]
[[Kategori:Personer inom proggrörelsen]]
[[Kategori:Män]]
[[Kategori:Födda 1946]]
[[Kategori:Levande personer]]
[[Kategori:Svenska vetenskapsjournalister]]
[[Kategori:Hedersdoktorer vid Chalmers tekniska högskola]]
[[Kategori:Personer från New York]]

Medborgare i: Sverige

Sysselsättning: Journalist


text:
# 219 (عدد)
219 هو عدد صحيح  طبيعي بين 218 و220

## في الرياضيات

### خصائص
- 219عدد فردي
- 219عدد ناقص
- 219 عدد مضلعي (74 أضلاع-...)

title: 219 (عدد)

wikitext:
{{رقم|number = 219| cardinal = | ordinal = | ordinal text =| numeral =219| prime = | divisor=1,3,73,219| factorization =3×73|roman =CCXIX| greek prefix = | latin prefix = |bin =| oct =| duo =| hex =}}

'''219''' هو [[عدد صحيح]] <ref>{{ماثوورلد|title=Natural Number|id=NaturalNumber}}</ref><ref>{{استشهاد| مسار = https://www.merriam-webster.com/dictionary/natural%20number| عنوان = natural number| عمل = Merriam-Webster.com| ناشر = [[ميريام وبستر]]| تاريخ الوصول = 4 October 2014| مسار أرشيف = https://web.archive.org/web/20191213133201/https://www.merriam-webster.com/dictionary/natural%20number | تاريخ أرشيف = 13 ديسمبر 2019 }}</ref><ref>{{Harvard citation text|Carothers|2000}} says: "ℕ is the set of natural numbers (positive integers)" (p. 3)</ref><ref name="Mac Lane & Birkhoff 1999 p15">{{Harvard citation text|Mac Lane|Birkhoff|1999}} include zero in the natural numbers: "Intuitively, the set {{تعبير رياضي|ℕ {{=}} {{mset|0, 1, 2, ...}}}} of all "natural numbers" may be described as follows: {{تعبير رياضي|ℕ}} contains an "initial" number 0; ...". They follow that with their version of the Peano Postulates. (p. 15)</ref> طبيعي بين [[218 (عدد)|218]] و[[220 (عدد)|220]]

== في الرياضيات ==

=== خصائص ===
* 219[[أعداد زوجية وفردية|عدد فردي]]
* 219عدد ناقص
* 219 [[عدد مضلعي]] (74 أضلاع-...)
== مراجع ==
{{مراجع}}

{{عدد صحيح}}
{{روابط شقيقة|219 (number)}}
{{شريط بوابات|رياضيات|نظرية الأعداد}}

{{بذرة عدد}}

[[تصنيف:أعداد أصلية]]
[[تصنيف:أعداد صحيحة]]

title: | → 218 | 219 | 220 ← |

كمي: مائتان وتسعة عشر

أعداد اغريقية: ΣΙΘ´

أرقام رومانية: CCXIX

title: أنظمة العد


text:
# Omaha Community Playhouse
The Omaha Community Playhouse, located at 6915 Cass Street in Omaha, Nebraska, United States, is a nationally recognized community theater.
Founded in 1924, the Playhouse's first president was Alan McDonald, architect of the Joslyn Art Museum, and its first play, directed by Greg Foley in April 1925, was The Enchanted Cottage, which starred Dodie Brando, the mother of Marlon Brando.
When, later in the Playhouse's first season, the need arose for a young man to play the lead for You and I, Dodie Brando suggested that twenty-year-old Henry Fonda, son of her friend Herberta Fonda, contact the director.  The Playhouse would later see the acting debut of Marlon Brando, Dorothy McGuire, and Julie Wilson, and appearances by Letitia Baldrige, Glenn Cunningham, and Lenka Peterson.
The Nebraska Theatre Caravan, the playhouse's touring unit, was founded in 1976.
The Playhouse experienced tremendous growth throughout the 1980s and 1990s under the direction of Charles Jones.

title: Omaha Community Playhouse

wikitext:
{{Short description|Theater in Omaha, Nebraska, United States}}
{{Infobox venue
| name = Omaha Community Playhouse
| image = Omaha--playhouse.jpg
| image_size = 300px
| image_alt =
| caption =
| address = 6915 Cass Street
| city = [[Omaha, Nebraska]]
| country = [[United States]]
| designation =
| coordinates = {{coord|41.263937|-96.020336|type:landmark|display=inline}}
| architect =
| owner =
| tenant =
| operator =
| capacity =
| opened =
| reopened =
| yearsactive =
| rebuilt =
| closed =
| demolished =
| othernames =
| logo_image = Omaha Community Playhouse logo.png
| production =
| currentuse =
| website = www.omahaplayhouse.com
}}
The '''Omaha Community Playhouse''', located at 6915 Cass Street in [[Omaha, Nebraska]], [[United States]], is a nationally recognized [[community theater]].

Founded in 1924, the Playhouse's first president was Alan McDonald, architect of the [[Joslyn Art Museum]], and its first play, directed by Greg Foley in April 1925, was ''[[The Enchanted Cottage (play)|The Enchanted Cottage]]'', which starred Dodie Brando, the mother of [[Marlon Brando]].

When, later in the Playhouse's first season, the need arose for a young man to play the lead for ''You and I'', Dodie Brando suggested that twenty-year-old [[Henry Fonda]], son of her friend Herberta Fonda, contact the director.<ref name="iron">{{cite book  | last =Bain  | first =David Haward  | title =The Old Iron Road: An Epic of Rails, Roads, and the Urge to Go West  | publisher =Penguin Books  | year =2004  | location =New York City, New York  | pages =60–1  | isbn =0-14-303526-6}}</ref>  The Playhouse would later see the acting debut of Marlon Brando,{{citation needed|date=August 2019}} [[Dorothy McGuire]], and [[Julie Wilson]], and appearances by [[Letitia Baldrige]], [[Glenn Cunningham (Nebraska)|Glenn Cunningham]], and [[Lenka Peterson]].

The Nebraska Theatre Caravan, the playhouse's touring unit, was founded in 1976.<ref>{{Cite web| title = NTC Productions {{!}} About Us| accessdate = 2018-12-08| url = http://www.nebraskatheatrecaravan.org/about-us/}}</ref>

The Playhouse experienced tremendous growth throughout the 1980s and 1990s under the direction of Charles Jones.{{Citation needed|date=February 2019}}

==See also==
* [[Theatre in Omaha]]

==References==
{{Reflist}}

==External links==
* [http://www.omahaplayhouse.com/ Official website]

{{Authority control}}

[[Category:Theatres in Omaha, Nebraska]]

title: Omaha Community Playhouse

Address: 6915 Cass Street · Omaha, Nebraska · United States

title: Website


text:
# Johannes Gründel
Johannes Gründel (ur. 13 maja 1929 r. w Ołdrzychowicach Kłodzkich, zm. 16 marca 2015 w Freising) – niemiecki teolog, duchowny katolicki, wykładowca na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium, odznaczony Bawarskim Orderem Zasługi.

## Życiorys
Johannes Gründel urodził się w 1929 roku w Ołdrzychowicach Kłodzkich jako trzecie dziecko Paula Gründela i jego żony Anny z domu Klein. Dzieciństwo spędził tamże w gospodarstwie rodziców. Uczęszczał do Gimnazjum Katolickiego w Kłodzku. Po przegranej przez Niemcy II wojny światowej i utracie na rzecz Polski ziemi kłodzkiej musiał wraz z rodziną opuścić rodzime strony w 1946 roku i osiedlić się w Nadrenii Północnej-Westfalii.
Po pomyślnie zdanym egzaminie maturalnym rozpoczął naukę w katolickiej Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej w Königstein im Taunus, po ukończeniu której otrzymał w 1952 roku święcenia kapłańskie w Limburgu nad Lahnem. Następnie został skierowany na specjalistyczne studia z zakresu teologii, filozofii i psychologii, które odbył w Monachium oraz Rzymie. W roku 1959 uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1966 doktora habilitowanego w zakresie teologii.
W latach 1967 i 1968 był wykładowcą na Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej w Königstein im Taunus, gdzie nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego. Następnie przeniósł się na Wydział Teologii Katolickiej Uniwersytetu Monachijskiego, gdzie wykładał, już jako profesor zwyczajny, teologię moralną. Prowadził także zajęcia z innych przedmiotów gościnnie na innych uczelniach w: Ratyzbonie, Linzu, i Jerozolimie. Pracował w różnych komisjach i grupach roboczych dotyczących spraw medyczno-etycznych. Opublikował liczne artykuły na aktualne tematy związane z kwestiami etyki i teologii. W 1997 roku przeszedł na emeryturę, lecz nie zaprzestał swojej działalności.
Johannes Gründel cieszył się międzynarodową sławą ze względu nie tylko na swój dorobek naukowy, ale także zaangażowanie, które wykazał jako jedna z pierwszych osób publicznych w Niemczech na rzecz osób zarażonych wirusem niedoboru odporności. Między innymi często gościł w społecznych spotach reklamowych w telewizji. Jako profesor popierał awanse naukowe kobiet zajmujących się teologią katolicką. Poza tym należał do gorących orędowników przestrzegania praw człowieka w krajach Ameryki Łacińskiej. W 1998 roku za swoją działalność został odznaczony Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.
Do jego osiągnięć zaliczyć należy uruchomienie w Monachium studiów teologii prawosławnej, za co otrzymał w 2006 roku tytuł doktorat honoris causa Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Narodowego im. Kapodistriasa w Atenach, będąc pierwszym nieprawosławnym teologiem, który otrzymał to wyróżnienie na tym wydziale. Ponadto władze landu bawarskiego odznaczyły go 9 lipca 2009 roku Bawarskim Orderem Zasługi. Do jego najwybitniejszych studentów zaliczyć można: Constanze Giese i Hansa-Güntera Grubera. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w Freising-Hohenbachern.

## Prace
Działalność naukowa Johannesa Gründela koncentruje się nie tylko wokół podstawowych kwestii etyki i teologii moralnej, ale także aktualnych zagadnień dnia codziennego, zwłaszcza dotyczących etyki lekarskiej, problemu samobójstw oraz etyki środowiskowej. Uważany był za jednego z najbardziej znanych przedstawicieli chrześcijańskiej etyki odpowiedzialności. Do jego głównych prac należą:
- Doktryna okoliczności ludzkiego działania w średniowieczu, 1963
- Rozważając Dekalog, 1978
- Etyka bez norm?, 1970
- Nowe standardy, 1980
- Ziemia - naszej trosce powierzona, 1984
- Zdrowie i choroba jako dar oraz zadanie, 1984
- Życie jako chrześcijańska odpowiedzialność.Podstawowy kursu moralności, 3 tomy: 1991 i 1992.

title: Johannes Gründel

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Johannes Gründel
 |imię i nazwisko org     =
 |tytuł                   =
 |grafika                 =
 |opis grafiki            =
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          =
 |data urodzenia          = 13 maja 1929
 |miejsce urodzenia       = [[Ołdrzychowice Kłodzkie]] ([[Republika Weimarska]])
 |data śmierci            = 16 marca 2015
 |miejsce śmierci         = [[Freising]]
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              =
 |1. funkcja - okres      =
 |2. funkcja              =
 |2. funkcja - okres      =
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = 1952
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       =
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Johannes Gründel''' (ur. [[13 maja]] [[1929]] r. w [[Ołdrzychowice Kłodzkie|Ołdrzychowicach Kłodzkich]], zm. [[16 marca]] [[2015]] w [[Freising]]) – niemiecki teolog, duchowny [[Kościół katolicki|katolicki]], wykładowca na [[Uniwersytet Ludwika i Maksymiliana w Monachium|Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium]], odznaczony [[Bawarski Order Zasługi|Bawarskim Orderem Zasługi]].

== Życiorys ==
Johannes Gründel urodził się w 1929 roku w Ołdrzychowicach Kłodzkich jako trzecie dziecko Paula [[Gründelowie|Gründela]] i jego żony Anny z domu Klein. Dzieciństwo spędził tamże w gospodarstwie rodziców. Uczęszczał do [[Gimnazjum Katolickie w Kłodzku|Gimnazjum Katolickiego]] w [[Kłodzko|Kłodzku]]. Po przegranej przez Niemcy II wojny światowej i utracie na rzecz Polski [[ziemia kłodzka|ziemi kłodzkiej]] musiał wraz z rodziną opuścić rodzime strony w 1946 roku i osiedlić się w [[Nadrenia Północna-Westfalia|Nadrenii Północnej-Westfalii]]<ref>F. Stein, ''Chronik Ullersdorf an der Biele Grafschaft Glatz'', 1983, s. 161.</ref>.

Po pomyślnie zdanym egzaminie maturalnym rozpoczął naukę w katolickiej Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej w [[Königstein im Taunus]], po ukończeniu której otrzymał w 1952 roku [[sakrament święceń|święcenia kapłańskie]] w [[Limburg an der Lahn|Limburgu nad Lahnem]]. Następnie został skierowany na specjalistyczne studia z zakresu teologii, filozofii i psychologii, które odbył w Monachium oraz Rzymie. W roku 1959 uzyskał stopień naukowy doktora, a w 1966 [[habilitacja|doktora habilitowanego]] w zakresie teologii.

W latach 1967 i 1968 był wykładowcą na Wyższej Szkole Filozoficzno-Teologicznej w Königstein im Taunus, gdzie nadano mu tytuł [[profesor uczelni|profesora nadzwyczajnego]]. Następnie przeniósł się na Wydział Teologii Katolickiej Uniwersytetu Monachijskiego, gdzie wykładał, już jako [[profesor zwyczajny]], [[Teologia moralna|teologię moralną]]. Prowadził także zajęcia z innych przedmiotów gościnnie na innych uczelniach w: [[Ratyzbona|Ratyzbonie]], [[Linz]]u, i Jerozolimie. Pracował w różnych komisjach i grupach roboczych dotyczących spraw medyczno-etycznych. Opublikował liczne artykuły na aktualne tematy związane z kwestiami etyki i teologii. W 1997 roku przeszedł na emeryturę, lecz nie zaprzestał swojej działalności.

Johannes Gründel cieszył się międzynarodową sławą ze względu nie tylko na swój dorobek naukowy, ale także zaangażowanie, które wykazał jako jedna z pierwszych osób publicznych w Niemczech na rzecz osób zarażonych [[ludzki wirus niedoboru odporności|wirusem niedoboru odporności]]. Między innymi często gościł w społecznych spotach reklamowych w telewizji. Jako profesor popierał awanse naukowe kobiet zajmujących się teologią katolicką. Poza tym należał do gorących orędowników przestrzegania [[prawa człowieka|praw człowieka]] w krajach [[Ameryka Łacińska|Ameryki Łacińskiej]]. W 1998 roku za swoją działalność został odznaczony [[Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec|Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec]].

Do jego osiągnięć zaliczyć należy uruchomienie w Monachium studiów teologii [[prawosławie|prawosławnej]], za co otrzymał w 2006 roku tytuł [[doctor honoris causa|doktorat honoris causa]] Wydziału Teologicznego [[Uniwersytet Narodowy im. Kapodistriasa w Atenach|Uniwersytetu Narodowego im. Kapodistriasa w Atenach]], będąc pierwszym nieprawosławnym teologiem, który otrzymał to wyróżnienie na tym wydziale. Ponadto władze landu bawarskiego odznaczyły go 9 lipca 2009 roku Bawarskim Orderem Zasługi. Do jego najwybitniejszych studentów zaliczyć można: [[Constanze Giese]] i [[Hans-Günter Gruber|Hansa-Güntera Grubera]]. Po przejściu na emeryturę zamieszkał w [[Freising|Freising-Hohenbachern]].

== Prace ==
Działalność naukowa Johannesa Gründela koncentruje się nie tylko wokół podstawowych kwestii etyki i teologii moralnej, ale także aktualnych zagadnień dnia codziennego, zwłaszcza dotyczących etyki lekarskiej, problemu samobójstw oraz etyki środowiskowej. Uważany był za jednego z najbardziej znanych przedstawicieli chrześcijańskiej etyki odpowiedzialności. Do jego głównych prac należą:
* ''Doktryna okoliczności ludzkiego działania w średniowieczu'', 1963
* ''Rozważając Dekalog'', 1978
* ''Etyka bez norm?'', 1970
* ''Nowe standardy'', 1980
* ''Ziemia - naszej trosce powierzona'', 1984
* ''Zdrowie i choroba jako dar oraz zadanie'', 1984
* ''Życie jako chrześcijańska odpowiedzialność.Podstawowy kursu moralności'', 3 tomy: 1991 i 1992.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.br-online.de/download/pdf/alpha/g/gruendel.pdf Wywiad z prof. Gründelem (po niemiecku) na stronie BR] [on-line] [dostęp:28.01.2012]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.kaththeol.uni-muenchen.de/lehrstuehle/moral_theol/personen/gruendel/index.html | tytuł = Profil prof. Gründela na stronie Uniwersytetu Monachijskiego | opublikowany = kaththeol.uni-muenchen.de | archiwum = https://web.archive.org/web/20111224031143/http://www.kaththeol.uni-muenchen.de/lehrstuehle/moral_theol/personen/gruendel/index.html | zarchiwizowano = 2011-12-24}} [on-line] [dostęp: 28.01.2012]
* [https://portal.dnb.de/opac.htm?query=Woe%3D121105709&method=simpleSearch Wykaz prac prof. Gründela w katalogu Deutsche Nationalbibliothek] [on-line] [dostęp: 28.01.2012]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{DEFAULTSORT:Gründel, Johannes}}
[[Kategoria:Ludzie związani z ziemią kłodzką]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Monachium]]
[[Kategoria:Niemieccy teolodzy]]
[[Kategoria:Niemieccy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1929]]
[[Kategoria:Zmarli w 2015]]
[[Kategoria:Wykładowcy Uniwersytetu Ludwika i Maksymiliana w Monachium]]

title: Johannes Gründel

Data i miejsce urodzenia: 13 maja 1929 · Ołdrzychowice Kłodzkie (Republika Weimarska)

Data i miejsce śmierci: 16 marca 2015 · Freising

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki


text:
# クライストチャーチ・アートセンター
クライストチャーチ・アートセンター（英：The Arts Center of Christchurch）は、ニュージーランド南島クライストチャーチ市に所在する文化施設。
旧カンタベリー・カレッジ校舎（現・カンタベリー大学校舎）として建造されたネオ・ゴシック建築様式の建物。「アートセンター」の呼び名で知られ、クライストチャーチの芸術活動の拠点としてさまざまな催しが開催されている。

## 歴史
1873年にカンタベリー・カレッジ（現・カンタベリー大学）が開校し1876年に現在の敷地へ移転。1877年に建築家ベンジャミン・マウントフォート設計の時計台が完成。その後、多くの建築家が石造校舎建設に携わり1920年代までに現在の建物が完成。
当初は敷地内にクライストチャーチ・ガールズ・ハイスクール、クライストチャーチ・ボーイズハイスクールを併設していたが、その後、2つの高校が移転し大学校舎として1974年まで使用された。
1973年にカンタベリー大学創立100周年記念式典が挙行され、歴史的建造物の保全を目的に大学校舎の移転を決定。1975年に新校舎がアイラム地区に完成したため大学校舎としての役割りを終える。
1978年にクライストチャーチ・アートセンター信託委員会が設立され、以後、同委員会がアートセンターの管理運営を行っている。

## 施設館内
美術品、工芸品を取り扱う店舗、土産物店など40店舗以上が入店する。その他、飲食店、カフェテリア、美術館、映画館、劇場などを有し、国内外から集まる芸術家の活動拠点となっている。レジデント・アーティスト制度を採用しており、国内外より美術家を招聘し期間限定の展覧会を開催している。週末にはマーケットも開催され多くの買い物客や観光客で賑わいを見せる（マーケットが開催されるのは週末のみ）。
大学校舎として建造された歴史から現在も建物の名称に旧講義室名を採用している。一部の建物は現在もカンタベリー大学付属施設として大学の研究/演習施設として使用されている。
カンタベリー大学付属施設
- ソーファ美術館(SOFA Gallery) - 美術学部付属美術館
- テ・プナ・トイ(Te Puna Toi) - 演劇/映画学部付属施設（映画フィルム書庫、ソーファ美術館付属施設）
- ユニバーシティー・シアター(University Theatre) - 演劇/映画学部付属演習施設
- タウンゼンド天文台(Townsend Observatory) - 物理/天文学部付属天文台（2011年2月22日の余震で倒壊）

|  |  |  |

wikiname: jawiki

title: クライストチャーチ・アートセンター

in_language: ja

wikitext:
[[Image:CanterburyCollegeChemistry gobeirne.jpg|thumb|right|240px|旧化学講堂]]
'''クライストチャーチ・アートセンター'''（[[英語|英]]：'''The Arts Center of Christchurch'''）は、[[ニュージーランド]][[南島 (ニュージーランド)|南島]][[クライストチャーチ|クライストチャーチ市]]に所在する文化施設。

旧カンタベリー・カレッジ校舎（現・[[カンタベリー大学 (ニュージーランド)|カンタベリー大学校舎]]）として建造された[[ゴシック・リヴァイヴァル建築|ネオ・ゴシック建築様式]]の建物。「'''アートセンター'''」の呼び名で知られ、クライストチャーチの芸術活動の拠点としてさまざまな催しが開催されている。

== 歴史 ==
1873年にカンタベリー・カレッジ（現・カンタベリー大学）が開校し1876年に現在の敷地へ移転。1877年に建築家ベンジャミン・マウントフォート設計の時計台が完成。その後、多くの建築家が石造校舎建設に携わり1920年代までに現在の建物が完成。

当初は敷地内にクライストチャーチ・ガールズ・ハイスクール、[[クライストチャーチ・ボーイズハイスクール]]を併設していたが、その後、2つの高校が移転し大学校舎として1974年まで使用された。

1973年にカンタベリー大学創立100周年記念式典が挙行され、歴史的建造物の保全を目的に大学校舎の移転を決定。1975年に新校舎がアイラム地区に完成したため大学校舎としての役割りを終える。

1978年にクライストチャーチ・アートセンター信託委員会が設立され、以後、同委員会がアートセンターの管理運営を行っている。

== 施設館内 ==
美術品、工芸品を取り扱う店舗、土産物店など40店舗以上が入店する。その他、飲食店、カフェテリア、美術館、映画館、劇場などを有し、国内外から集まる芸術家の活動拠点となっている。レジデント・アーティスト制度を採用しており、国内外より美術家を招聘し期間限定の展覧会を開催している。週末にはマーケットも開催され多くの買い物客や観光客で賑わいを見せる（マーケットが開催されるのは週末のみ）。

大学校舎として建造された歴史から現在も建物の名称に旧講義室名を採用している。一部の建物は現在もカンタベリー大学付属施設として大学の研究/演習施設として使用されている。
;カンタベリー大学付属施設
*ソーファ美術館(SOFA Gallery) - 美術学部付属美術館
*テ・プナ・トイ(Te Puna Toi) - 演劇/映画学部付属施設（映画フィルム書庫、ソーファ美術館付属施設）
*ユニバーシティー・シアター(University Theatre) - 演劇/映画学部付属演習施設
*タウンゼンド天文台(Townsend Observatory) - 物理/天文学部付属天文台（2011年2月22日の余震で倒壊）

{| style="margin: 1em auto;"
| [[Image:CanterburyCollegeGreatHall gobeirne.jpg|thumb|centre|200px|ザ・グレート・ホール（カレッジ・ホール）]]
| [[Image:Arts Center Christchurch.JPG|thumb|centre|200px|ザ・グレート・ホール入口]]
| [[Image:ChristchurchArtsCentrePond gobeirne.jpg|thumb|centre|200px|北側敷地の池]]
|}

== 外部リンク ==
*[http://www.artscentre.org.nz/ 公式サイト]

{{Normdaten}}
{{DEFAULTSORT:くらいすとちやちあとせんた}}
[[Category:クライストチャーチの建築物]]
[[Category:クライストチャーチの観光地]]
[[Category:アートセンター]]


text:
# لادیسلاف هلاوچک
لادیسلاف هلاوچک (چکی: Ladislav Hlaváček؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۱ آوریل ۲۰۱۴) یک بازیکن فوتبال اهل چکسلواکی بود.

## باشگاهی
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ و دوکلا پراگ اشاره کرد.

## تیم ملی
وی سابقه ۱۵ بازی ملی در تیم ملی فوتبال چکسلواکی را در کارنامه دارد.

wikiname: fawiki

title: لادیسلاف هلاوچک

in_language: fa

wikitext:
{{infobox football biography
| name= لادیسلاف هلاوچک
| birth_date= {{birth date |1925|06|26|df=y}}
| birth_place = [[چکسلواکی]]
| death_date= {{death date and age|2014|04|21|1925|06|26|df=y}}
| position = [[مهاجم (فوتبال)|مهاجم]]
| clubs1 = [[باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ]]
| clubs2 = [[دوکلا پراگ]]
| nationalyears1 = ۱۹۴۸–۱۹۵۴
| nationalteam1 = [[تیم ملی فوتبال چکسلواکی|چکسلواکی]]
| nationalcaps1 = ۱۵
| nationalgoals1 = ۵
}}
'''لادیسلاف هلاوچک''' ({{lang-cs|Ladislav Hlaváček}}؛ {{birth date |1925|06|26|df=y}} – {{death date|2014|04|21|1925|06|26|df=y}}) یک [[بازیکن فوتبال]] اهل [[چکسلواکی]] بود.

== باشگاهی ==
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به [[باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ]] و [[دوکلا پراگ]] اشاره کرد.
== تیم ملی ==
وی سابقه ۱۵ بازی ملی در [[تیم ملی فوتبال چکسلواکی]] را در کارنامه دارد.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* [http://www.national-football-teams.com/player/38980/Ladislav_Hlavacek.html لادیسلاف هلاوچک] در وبگاه national-football-teams.com
* [http://www.fifa.com/worldfootball/statisticsandrecords/players/player=50913/index.html لادیسلاف هلاوچک] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20140701194519/http://www.fifa.com/worldfootball/statisticsandrecords/players/player=50913/index.html |date=۱ ژوئیه ۲۰۱۴ }} در وبگاه فیفا

{{ترکیب تیم ملی فوتبال چکسلواکی در جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴}}
{{برترین گلزنان لیگ ۱ چکسلواکی}}

{{بازیکن فوتبال-خرد}}

[[رده:بازیکنان باشگاه اسلاویا پراگ]]
[[رده:بازیکنان باشگاه دوکلا پراگ]]
[[رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال چکسلواکی]]
[[رده:بازیکنان جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴]]
[[رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل جمهوری چک]]
[[رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل چکسلواکی]]
[[رده:درگذشتگان ۲۰۱۴ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)]]
[[رده:مهاجمان مرد فوتبال]]

title: لادیسلاف هلاوچک

زادروز: ۲۶ ژوئن ۱۹۲۵

زادگاه: چکسلواکی

تاریخ مرگ: ۲۱ آوریل ۲۰۱۴ (۸۸ سال)

پست: مهاجم

title: باشگاه‌های حرفه‌ای*

سالها: باشگاه‌ها · بازی† · (گل)†

باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ
دوکلا پراگ

title: تیم ملی

چکسلواکی · ۱۵ · (۵)

title: ترکیب تیم چکسلواکی – جام جهانی فوتبال ۱۹۵۴

چکسلواکی


text:
# Robert de Calz
Robert de Calz también Robert de Caux y Robert de Cause (c. 1100-1167) fue un noble caballero anglonormando, barón de Laxton, Nottinghamshire. Era hijo de Walter de Caux (c. 1045-1130), señor de Shelford y primer barón de Laxton. Descendiente de Anceline de Caus (c. 1025-1066), un normando que siguió a Guillermo II de Normandía durante la conquista de Inglaterra, que recibió el señorío de Laxton del duque, arrebatado a los anglosajones en 1066. El hijo primogénito de Walter fue Raúl [Ralph] de Hanselyn (c. 1087-1168), heredero y señor de Shelford. Robert sirvió a la corona como guardián de los Bosques Reales de Nottingham. Su función consistía en supervisar la administración del bosque como coto de caza real, tal y como lo definían las Leyes Forestales.

## Bosque de Sherwood
En Nottinghamshire, los guardianes reales del Bosque de Sherwood (o Bosques de Nottinghamshire) fueron hereditarios durante generaciones. Los primeros titulares fueron la familia de Normanville y de Caux, y posteriormente, a falta de herederos varones, por matrimonio, las familias de Birkin y Everingham. Todos establecidos en el castillo de Laxton.
La investigación de David Crook en su artículo «Los Primeros Guardianes del Bosque de Sherwood» sugiere la siguiente descendencia para los Guardianes hereditarios del Bosque de Sherwood, de Caux y Everingham:
- Gerard de Normanville (reinado de Guillermo el Conquistador);
- Ralph [Rafe] de Normanville;
- Basilia de Normanville, por matrimonio, pasó a Robert de Calz [Caux];
- Robert II de Caux;
- Robert III de Caux;
- Maud de Caux, por matrimonio, pasó a Ralph fitz Stephen (c. 1154-1190), durante el reinado de Enrique II de Inglaterra);[5]
- Maud de Caux, por matrimonio, pasó a Adam Fitz Peter (c. 1136-1185), señor de Birkin. Adam Fitz Peter fue el abuelo materno de Maud le Vavasour.
- John de Birkin;
- Thomas de Birkin;
- Isabella de Birkin, por matrimonio pasó a Robert de Everingham, señor de Paramount of Rouston (9 de febrero de 1255-21 de julio de 1287) quien perdió su custodia en 1287 debido a la caza furtiva.

## Herencia
Algunas fuentes citan a una hija heredera de Geoffrey de Alselyn que se casó con Robert de Calz. Otras fuentes mencionan que se casó con Isabella de Ferrières (c. 1105-1122), hija de Robert de Ferrers (Ferrières, c. 1068– 1139), primer conde de Derby, y Hawise de Vitré (c. 1069-1139). Fruto de esa relación nació Alice de Cauz (c. 1123-?) que sería esposa de Robert d'Arcy, señor de Nocton (c. 1091-1154).

wikiname: eswiki

title: Robert de Calz

in_language: es

wikitext:
{{ficha de persona}}
'''Robert de Calz''' también '''Robert de Caux''' y '''Robert de Cause''' (c. 1100-1167) fue un noble caballero [[anglonormando]], barón de [[Lexington|Laxton]], [[Nottinghamshire]]. Era hijo de Walter de Caux (c. 1045-1130), señor de [[Shelford]] y primer barón de Laxton. Descendiente de Anceline de Caus (c. 1025-1066), un [[normando]] que siguió a [[Guillermo II de Normandía]] durante la [[conquista normanda de Inglaterra|conquista de Inglaterra]], que recibió el señorío de Laxton del duque, arrebatado a los anglosajones en 1066.<ref>William Page (1910), ''Houses of Austin canons: The priory of Shelford. A History of the County of Nottingham'', Vol. 2, London, pp. 117-120.</ref> El hijo primogénito de Walter fue Raúl [Ralph] de Hanselyn (c. 1087-1168), heredero y señor de Shelford. Robert sirvió a la corona como guardián de los Bosques Reales de [[Nottingham]]. Su función consistía en supervisar la administración del bosque como coto de caza real, tal y como lo definían las Leyes Forestales.

== Bosque de Sherwood ==
En Nottinghamshire, los guardianes reales del [[Bosque de Sherwood]] (o Bosques de Nottinghamshire) fueron hereditarios durante generaciones. Los primeros titulares fueron la familia de Normanville y de Caux, y posteriormente, a falta de herederos varones, por matrimonio, las familias de Birkin y Everingham.<ref name="Century">''Thirteenth Century England XI, Proceedings of the Gregynog Conference 2005'', 2007, Boydell Press, p. 199</ref> Todos establecidos en el castillo de Laxton.<ref name="Crook">Crook, D. (1980), ''The early keepers of Sherwood Forest'', Transactions of the Thoroton Society, Vol. 84, The [[Thoroton Society of Nottinghamshire]], pp. 14-20.</ref><ref>John Curtis of Ashby-de-la-Zouch (1844), ''A topographical history of Nottinghamshire'',
p. 159.</ref>

La investigación de David Crook en su artículo «Los Primeros Guardianes del Bosque de Sherwood» sugiere la siguiente descendencia para los Guardianes hereditarios del Bosque de Sherwood, de Caux y Everingham:<ref name="Crook" /><ref name="Century" />

* [[Gerard de Normanville]] (reinado de [[Guillermo el Conquistador]]);
* Ralph [Rafe] de Normanville;
* Basilia de Normanville, por matrimonio, pasó a Robert de Calz [Caux];
* Robert II de Caux;
* Robert III de Caux;
* Maud de Caux, por matrimonio, pasó a Ralph fitz Stephen (c. 1154-1190), durante el reinado de [[Enrique II de Inglaterra]]);<ref>Keats-Rohan, K. S. B. (1999), ''Domesday People: A Prosopography of Persons Occurring in English Documents, 1066–1166: Domesday Book'', Ipswich, UK: Boydell Press, {{ISBN|0-85115-722-X}} p. 959.</ref>
* Maud de Caux, por matrimonio, pasó a Adam Fitz Peter (c. 1136-1185), señor de Birkin. Adam Fitz Peter fue el abuelo materno de [[Maud le Vavasour]].
* John de Birkin;
* Thomas de Birkin;
* Isabella de Birkin, por matrimonio pasó a Robert de Everingham, señor de Paramount of Rouston (9 de febrero de 1255-21 de julio de 1287) quien perdió su custodia en 1287 debido a la caza furtiva.

== Herencia ==
Algunas fuentes citan a una hija heredera de [[Geoffrey de Alselyn]] que se casó con Robert de Calz. Otras fuentes mencionan que se casó con Isabella de Ferrières (c. 1105-1122), hija de Robert de Ferrers (Ferrières, c. 1068– 1139), primer conde de [[Derby]], y Hawise de Vitré (c. 1069-1139).<ref>Keats-Rohan, K. S. B. (1999), ''Domesday People: A Prosopography of Persons Occurring in English Documents, 1066–1166: Domesday Book'', Ipswich, UK: Boydell Press, {{ISBN|0-85115-722-X}} p. 374.</ref> Fruto de esa relación nació Alice de Cauz (c. 1123-?) que sería esposa de [[Robert d'Arcy]], señor de Nocton (c. 1091-1154).<ref>Keats-Rohan, K. S. B. (1999), ''Domesday People: A Prosopography of Persons Occurring in English Documents, 1066–1166: Domesday Book'', Ipswich, UK: Boydell Press, {{ISBN|0-85115-722-X}} p. 286 y p. 305.</ref>

== Referencias ==
{{Listaref|2}}

{{NF|1100|1167|}}
[[Categoría:Anglonormandos]]
[[Categoría:Nobles de Inglaterra del siglo XII]]

title: Información personal

title: Información profesional

Ocupación: Señor feudal

Cargos ocupados: Guardabosques


text:
# Воейков, Сергей Валерианович
Серге́й Валериа́нович Вое́йков (1861 — после 1937) — русский публицист и правый политический деятель, товарищ председателя Русского Собрания. Член Государственной думы от Тамбовской губернии.

## Биография
Православный. Из потомственных дворян. Землевладелец села Нестерово Елатомского уезда (800 десятин).
Окончил Александровский лицей IX классом с золотой медалью(1881). В течение двух лет служил в Варшавском генерал-губернаторстве, затем — чиновником особых поручений при министре внутренних дел. Дослужился до чина тайного советника (1907).
Писал исторические очерки и рассказы, занимался публицистикой под псевдонимами Нестеров и Древлянин. Издавал правую газету «Тамбовский край» (1907—1916), издавал и редактировал литературные журналы «Нева» (1906—1914) и «Улей» (1912—1914).
Занимался общественной деятельностью: избирался гласным Елатомского уездного и Тамбовского губернского земств, состоял вице-директором канцелярии совета Императорского Человеколюбивого общества. C 1901 года был членом Русского собрания, а в 1905 вступил в Отечественный союз. На выборах в I Государственную Думу баллотировался от него в выборщики по Литейной части Санкт-Петербурга. Также входил в Центральный совет Всероссийского союза земельных собственников. Участвовал в работе Союза Михаила Архангела, входил в редакционную комиссию «Книги русской скорби».
В 1907 году был избран членом III Думы от Тамбовской губернии. Входил во фракцию правых: в 1908 был избран в Совет фракции, а в 1908—1909 годах был товарищем председателя Совета фракции. Был докладчиком по проверке прав членов ГД и председателем 4-го отдела ГД. Состоял секретарем комиссии о путях сообщения, товарищем председателя комиссии по рабочему вопросу, а также членом комиссий: бюджетной, финансовой, по направлению законодательных предположений, по исполнению государственной росписи доходов и расходов, по чиншевому вопросу, для рассмотрения штата Канцелярии Думы, по государственной обороне.
Был членом Всероссийского национального клуба: входил в его издательскую комиссию и редактировал «Известия Всероссийского национального клуба». В апреле 1911 года был избран членом Совета Русского собрания, а в марте 1912 — товарищем председателя РС, однако уже 1 ноября 1912 сложил полномочия члена Совета и товарища председателя РС. Редактировал «Вестник Русского собрания». В 1911 году вступил в Русское окраинное общество.
На выборах в IV Думу был забаллотирован съездом землевладельцев Елатомского уезда.
В Первую мировую войну состоял уполномоченным Министерства земледелия по заготовкам для армии.
После Октябрьской революции в эмиграции. Был директором русской консерватории в Париже, сотрудничал в издании «Последние новости».

## Награды
- Медаль «В память царствования императора Александра III».

wikiname: ruwiki

title: Воейков, Сергей Валерианович

in_language: ru

wikitext:
{{однофамильцы|Воейков}}
{{Политик
 |имя              = Сергей Валерианович Воейков
 |изображение      =
 |ширина           = 250px
 |дата рождения    = 1861
 |место рождения   =
 |дата смерти      = после 1937
 |место смерти     =
 |подданство       = {{Флагификация|Российская империя}}
 |образование      = [[Александровский лицей]]
 |вероисповедание  = Православие
 |род деятельности = член [[Государственная дума Российской империи III созыва|Государственной думы III созыва]] от Тамбовской губернии
 |награды                 =
}}

'''Серге́й Валериа́нович Вое́йков''' ([[1861]] — после 1937) — русский публицист и правый политический деятель, товарищ председателя [[Русское собрание|Русского Собрания]]. Член [[Государственная дума Российской империи|Государственной думы]] от [[Тамбовская губерния|Тамбовской губернии]].

== Биография ==
Православный. Из [[Воейковы|потомственных дворян]]. Землевладелец села Нестерово [[Елатомский уезд|Елатомского уезда]] (800 [[Десятина (мера площади)|десятин]]).

Окончил [[Александровский лицей]] [[Табель о рангах|IX классом]] с золотой медалью(1881)<ref>Памятная книжка лицеистов. Издание Собрания Курсовых Представителей Императорского Александровского лицея, СПб.: Типография МВД, 1911. С. 108</ref>. В течение двух лет служил в [[Варшавское генерал-губернаторство|Варшавском генерал-губернаторстве]], затем — чиновником особых поручений при [[Министерство внутренних дел Российской империи|министре внутренних дел]]. Дослужился до чина [[Тайный советник|тайного советника]] (1907).

Писал исторические очерки и рассказы, занимался публицистикой под псевдонимами ''Нестеров'' и ''Древлянин''. Издавал правую газету «Тамбовский край» (1907—1916)<ref>[http://feb-web.ru/feb/periodic/bb-abc/bb3/bb3-3431.htm Библиография периодических изданий России, 1901—1916. Тамбовский край.]</ref>, издавал и редактировал литературные журналы «Нева» (1906—1914)<ref>{{Cite web |url=http://feb-web.ru/feb/periodic/bb-abc/bb2/bb2-4296.htm |title=Библиография периодических изданий России, 1901—1916. Нева. |access-date=2012-11-16 |archive-date=2016-03-06 |archive-url=https://web.archive.org/web/20160306051759/http://feb-web.ru/feb/periodic/bb-abc/bb2/bb2-4296.htm |url-status=live }}</ref> и «Улей» (1912—1914)<ref>{{Cite web |url=http://feb-web.ru/feb/periodic/bb-abc/bb3/bb3-5005.htm |title=Библиография периодических изданий России, 1901—1916. Улей. |access-date=2012-11-16 |archive-date=2016-03-07 |archive-url=https://web.archive.org/web/20160307045955/http://feb-web.ru/feb/periodic/bb-abc/bb3/bb3-5005.htm |url-status=live }}</ref>.

Занимался общественной деятельностью: избирался [[Гласный (политика)|гласным]] Елатомского уездного и Тамбовского губернского [[земства|земств]], состоял вице-директором канцелярии совета [[Императорское Человеколюбивое общество|Императорского Человеколюбивого общества]]. C 1901 года был членом [[Русское собрание|Русского собрания]], а в 1905 вступил в Отечественный союз. На выборах в [[Государственная дума Российской империи I созыва|I Государственную Думу]] баллотировался от него в [[выборщик]]и по Литейной части [[Санкт-Петербург]]а. Также входил в Центральный совет Всероссийского союза земельных собственников. Участвовал в работе [[Русский народный союз имени Михаила Архангела|Союза Михаила Архангела]], входил в редакционную комиссию «[[Книга русской скорби|Книги русской скорби]]».

В 1907 году был избран членом [[Государственная дума Российской империи III созыва|III Думы]] от Тамбовской губернии. Входил во фракцию правых: в 1908 был избран в Совет фракции, а в 1908—1909 годах был товарищем председателя Совета фракции. Был докладчиком по проверке прав членов ГД и председателем 4-го отдела ГД. Состоял секретарем комиссии о путях сообщения, товарищем председателя комиссии по рабочему вопросу, а также членом комиссий: бюджетной, финансовой, по направлению законодательных предположений, по исполнению государственной росписи доходов и расходов, по чиншевому вопросу, для рассмотрения штата Канцелярии Думы, по государственной обороне.

Был членом [[Всероссийский национальный клуб|Всероссийского национального клуба]]: входил в его издательскую комиссию и редактировал «Известия Всероссийского национального клуба». В апреле 1911 года был избран членом Совета Русского собрания, а в марте 1912 — товарищем председателя ''РС'', однако уже 1 ноября 1912 сложил полномочия члена Совета и товарища председателя ''РС''. Редактировал «Вестник Русского собрания». В 1911 году вступил в [[Русское окраинное общество]].

На выборах в [[Государственная дума Российской империи IV созыва|IV Думу]] был забаллотирован съездом землевладельцев Елатомского уезда.

В [[Первая мировая война|Первую мировую войну]] состоял уполномоченным Министерства земледелия по заготовкам для армии.

После [[Октябрьская революция|Октябрьской революции]] в эмиграции. Был директором русской консерватории в Париже, сотрудничал в издании «Последние новости».

== Награды ==
* [[Медаль «В память царствования императора Александра III»]].

== Примечания ==
{{примечания}}

== Источники ==
* Список гражданским чинам IV класса на 1907 год. — СПб., 1907. — С. 1978
* [http://dlib.rsl.ru/viewer/01004165846 3-й созыв Государственной Думы: портреты, биографии, автографы.] — Санкт-Петербург: издание Н. Н. Ольшанскаго, 1910.
* [http://www.tez-rus.net/ViewGood30358.html Государственная дума Российской империи: 1906—1917. Москва. Российская политическая энциклопедия. 2008.]
* [http://www.hrono.ru/biograf/bio_we/voeykov_sv.html Биография на Хроносе.]

{{Члены Государственной думы Российской империи от Тамбовской губернии}}

[[Категория:Русские эмигранты первой волны во Франции]]
[[Категория:Воейковы|Сергей Валерианович]]
[[Категория:Выпускники Александровского лицея]]
[[Категория:Члены Русского собрания]]
[[Категория:Члены Русского окраинного общества]]
[[Категория:Тайные советники]]
[[Категория:Члены Государственной думы Российской империи III созыва]]

title: Сергей Валерианович Воейков

Дата смерти: после 1937

Гражданство: Российская империя

Род деятельности: член Государственной думы III созыва от Тамбовской губернии

Образование: Александровский лицей

Вероисповедание: Православие

Партия: - Русское собрание

Отец: Валериан Александрович Воейков


text:
# Oh Ban-suk
Oh Ban-Suk (20 de maio de 1988) é um futebolista sul-coreano que joga pelo Jeju United.

## Carreira
Foi convocado para defender a Seleção Sul-Coreana de Futebol na Copa do Mundo de 2018.

wikiname: ptwiki

title: Oh Ban-suk

in_language: pt

wikitext:
{{Info/Biografia/Wikidata}}
'''Oh Ban-Suk''' (20 de maio de 1988) é um [[futebolista]] [[Coreia do Sul|sul-coreano]] que joga pelo [[Jeju United Football Club|Jeju United]].

== Carreira ==
Foi convocado para defender a [[Seleção Sul-Coreana de Futebol]] na [[Copa do Mundo de 2018]].<ref>{{citar web|url=https://gauchazh.clicrbs.com.br/esportes/copa-do-mundo/noticia/2018/06/veja-os-convocados-das-32-selecoes-para-a-copa-do-mundo-cji0pb7210aev01paxal98z08.html|título=GaúchaZH|website=gauchazh.clicrbs.com.br}}</ref><ref>{{citar web|url=https://esportes.r7.com/copa-2018/confira-as-listas-finais-dos-convocados-das-32-selecoes-da-copa-05062018|título=Confira as listas finais dos convocados das 32 seleções da Copa|data=4 de junho de 2018|publicado=}}</ref>

{{Referências}}

{{Esboço-futebolistakor}}
{{Seleção Sul-Coreana de Futebol de 2018}}
{{Portal3|Futebol|Coreia do Sul}}

{{DEFAULTSORT:Ban-suk, Oh}}
[[Categoria:Jogadores da Seleção Sul-Coreana de Futebol]]
[[Categoria:Jogadores da Copa do Mundo FIFA de 2018]]

title: Oh Ban-suk

Nascimento: 20 de maio de 1988 (36 anos) · Gyeonggi

Cidadania: Coreia do Sul

Alma mater: - Universidade Konkuk

Ocupação: futebolista