text:
# Briefkaart
Een briefkaart is een meestal rechthoekige kaart, in de regel van dun karton (of dik papier), die als poststuk verzonden kan worden. Een gedeelte van de briefkaart kan worden gebruikt voor het schrijven van mededelingen door de afzender aan de geadresseerde. In Vlaanderen spreekt men veel al van de (gele) postkaart.

## Algemeenheden
Een briefkaart draagt veelal een voorgedrukt zegelbeeld van een postzegel (door filatelisten soms 'ingedrukte zegel' genoemd). Soms wordt de definitie van briefkaart zelfs beperkt tot kaarten met voorgedrukte zegel. Alhoewel voor het verzenden van een briefkaart per post natuurlijk essentieel is dat de frankering is voldaan, is het geen kenmerk van de briefkaart als zodanig. Zowel vroeger als heden ten dage werd en wordt veel gebruikgemaakt van niet-voorgefrankeerde briefkaarten.
Een ansichtkaart of prentbriefkaart is een briefkaart met aan één zijde een afbeelding, en overigens in veel gevallen een voorbeeld van een briefkaart die niet is voorgefrankeerd.
In de tijd dat er nog geen internet met e-mail was en ook de telefoon nog verre van algemeen verspreid was, was de briefkaart een populair en betaalbaar middel voor het overbrengen van korte berichten. Briefkaarten worden tegenwoordig (evenals brieven en telegrafie) veel minder gebruikt wegens de beschikbaarheid van snellere, goedkope media.

## Poststukken en postwaardestukken
Briefkaarten zijn poststukken. Alleen als ze uitgegeven zijn door een postadministratie en een ingedrukte zegel hebben, zijn het ook postwaardestukken.
Een voorbeeld uit Nederland:
Eerst een briefkaart, zijnde een postwaardestuk met ingedrukte zegel, verzonden vanuit Hoogezand naar Groningen. Datum afstempeling Hoogezand 19 aug. 1896. Het stempel Hoogezand is een zogenaamd grootrondstempel; het stempel is geplaatst tussen 5 en 6 uur n(amiddag). Het stempel Groningen is een kleinrondstempel, zelfde dag, tussen 7 en 8 uur namiddag.
- voorzijde
- achterzijde

Hieronder een briefkaart die geen postwaardestuk is, omdat deze geen ingedrukte zegel had, en dus gefrankeerd werd met een postzegel. De kaart is verzonden vanuit Zwolle naar Groningen. Datum afstempeling 17 sept. 1896. Het vertrekstempel Zwolle is een grootrondstempel. Het stuk is afgestempeld tussen 11 en 12 uur v(oormiddag). Aankomststempel Groningen: kleinrondstempel, afgestempeld tussen 4 en 5 uur n(amiddag).
- voorzijde
- achterzijde

## De eerste briefkaarten
In 1865 deed Heinrich von Stephan in Duitsland een voorstel voor iets dat leek op wat nu een briefkaart wordt genoemd. Het werd beschreven als “postblad” (zonder zegelopdruk). Het voorstel werd afgewezen omdat men vond dat het immoreel of beledigend was om berichten zonder omslag (envelop) te verzenden. Enkele jaren later, in 1869, publiceerde Emanuel Herrmann in Oostenrijk-Hongarije in een krant een artikel “over een nieuw soort van correspondentie door middel van de post”. Hij dacht aan een kaart waarop maximaal twintig woorden mochten worden vermeld, en die tegen een gereduceerd tarief verzonden zou kunnen worden. Het voorstel werd al in hetzelfde jaar gerealiseerd. Op 1 oktober 1869 werd op de postkantoren de eerste briefkaart, de “Correspondenz-Karte” aangeboden. De beperking tot twintig woorden was weggevallen. De gehele achterzijde van de 12 x 8,5 cm grote kaart mocht beschreven worden. Er was een geel zegel ingedrukt van twee Kreuzer.
In het Noord-Duitse postdistrict (Norddeutscher Postbezirk; het postgebied van de Noord-Duitse Bond) werden per 1 juli 1870 ook briefkaarten toegestaan. Deze hadden een formaat van 16,5 x 11 cm en moesten nog met een postzegel worden gefrankeerd.

## De eerste briefkaarten in Nederland
In Nederland verscheen de eerste briefkaart op 1 januari 1871. De invoering verliep tamelijk snel. In het ontwerp tot wijziging van de postwet 1850, dat op 13 februari 1870 bij de Tweede Kamer werd ingediend, was nog geen sprake van briefkaarten. In de Tweede Kamer werd er ook niet over gesproken. Maar de Commissie van Rapporteurs voegde eigenhandig aan het Voorlopig Verslag (vastgesteld op 30 april) een passage toe waarin de aandacht gevraagd wordt voor de wijziging die in België in de wetgeving was voorgesteld m.b.t. de zogenaamde "cartes-correspondence”. De toenmalige minister van financiën, Pieter Philip van Bosse, nam in mei in zijn memorie van antwoord en het gewijzigde wetsvoorstel de suggestie van de rapporteurs over. Hij gaf als toelichting nog een aantal bijzonderheden. De postdienst zou de kaarten gaan uitgeven. Ze zouden van dik papier zijn en aan de voorzijde plaats bieden aan het adres van de ontvanger en aan de achterzijde open zijn voor mededelingen van de verzender. Het port werd vastgesteld op twee en een halve cent. Dat was de helft van het “stuiversport” voor brieven door het gehele land. Een zegel zou op de kaart worden voorgedrukt. De minister schreef dat hij lang geaarzeld had om de kaarten in te voeren. Vooral het verlies aan inkomsten zat hem dwars. Om dat te compenseren besloot hij dat visitekaartjes voortaan niet meer met het drukwerktarief van één cent mochten worden verzonden.
Een belangrijke reden om het voorstel voor de invoering van de carte-correspondence over te nemen werd gevormd door gunstige berichten uit Duitsland. Daar waren briefkaarten een half jaar eerder ingevoerd. De minister was meegedeeld dat er daar in tien à twaalf dagen tijds – het was ten tijde van de Frans-Duitse oorlog, waardoor veel naar en door de soldaten werd geschreven – “meer dan een miljoen verkocht waren, zodat de bruto-opbrengst van de Posterijen na de aanvankelijke daling ten gevolge van het hogere port, zeker binnenkort weer gelijk zal zijn”.
De Tweede Kamer ging na enige discussie akkoord. Tijdens de beraadslagingen werd ook de naam van het nieuwe poststuk vastgesteld: het zou in Nederland “briefkaart” gaan heten, en op 1 januari 1871 worden ingevoerd. Op 22 juli 1870 werd de wettelijke invoering gepubliceerd in het Staatsblad: "houdende regeling van het briefport en van de aangelegenheden der brievenposterij".
Inmiddels waren bij drukkerij Joh. Enschedé en Zonen in Haarlem de eerste proeven van briefkaarten gemaakt en kon begonnen worden met het drukken van de eerste twee miljoen briefkaarten.
De briefkaart werd een groot succes. Binnen enkele dagen waren alle kaarten uit het magazijn aan de postkantoren afgeleverd en moesten nieuwe bestellingen worden geplaatst. In het eerste kwartaal werden ruim 1,4 miljoen stuks verkocht.
Op de voorzijde van de eerste briefkaart was een soort gebruiksaanwijzing gedrukt, om het publiek te informeren over het nieuwe “medium”. De letterlijke tekst daarvan luidde:

Nota. Aan deze zijde het adres en aan de tegenzijde het bericht, al of niet ondertekend, te plaatsen. Voor het schrijven van adres en bericht kan van inkt, potlood of anderszins worden gebruikgemaakt. Het drukken van een en ander op deze formulieren is mede toegelaten. Duidelijkheid en nauwkeurigheid van het adres worden zeer bijzonder aanbevolen.

Op deze tekst is zeer veel (taalkundige) kritiek gekomen. Dat begon al bij het woord tegenzijde. Dat betekent naastliggende zijde en niet de andere kant, zoals men bedoelde. Maar de meeste hilariteit verwekte anderszins. Als bijwoord past het niet in de rij van zelfstandige naamwoorden. Er verschenen ingezonden brieven, waarin mensen hun briefkaarten niet met inkt of met potlood wilden beschrijven, maar met anderszins. De posterijen wachtten anderhalf jaar en kwamen toen met een nieuwe briefkaart, waarop geen Nota meer te vinden was.
In 1872 (waarschijnlijk op 20 april) verscheen de eerste briefkaart met betaald antwoord. Men kon daarmee een dubbele briefkaart verzenden: op de ene kon men zijn boodschap kwijt, met de andere, aangehechte kaart, kon de ontvanger (gratis) antwoorden. Afgezien van het feit dat het twee “links samenhangende” briefkaarten betrof, was de uitvoering grotendeels gelijk aan de eerste briefkaart. Alleen de drukkleur week af: donkerviolet in plaats van lila.

In juni 1872 verscheen dan de tweede “gewone” briefkaart (G 3, volgens de nummering van de hieronder besproken 'Geuzendam-catalogus'), zonder “Nota”, en met 4 adreslijnen. In 1873 werd de “oude” briefkaart nog een keer herdrukt (G 4).
In 1873 verscheen een briefkaart, speciaal bedoeld voor verzending naar België, met een voorgedrukt zegel van vijf cent.
In 1877 verdween de rand van de briefkaart. In plaats daarvan werd linksboven het Nederlandse wapen geplaatst, vermoedelijk in navolging van andere West-Europese landen.

## Belgische postbriefkaarten
In België werden twee voorgefrankeerde types gangbaar, algemeen gekend naar de kleur, waarvan de gele veel couranter was dan de groene, en onder meer het standaard-medium was om deel te nemen aan allerlei wedstrijden per correspondentie.
Bij Koninklijk Besluit deed de briefkaart op 1 januari 1871 haar intrede in België. Enkel de Carte-Correspondance, uitgegeven door De Post, werd als een geldige briefkaart beschouwd. Ze mochten enkel gebruikt worden voor het verzenden van korte berichten binnen België. Er bestonden aanvankelijk twee types, de gele briefkaart van vijf en de groene briefkaart van tien cent. Die van vijf cent was bedoeld voor bestemmingen binnen een straal van dertig kilometer. Die van tien cent voor bestemmingen boven de dertig kilometer. Later verdween de groene briefkaart, en werd de gele over het hele land bruikbaar. De prijs van een gele briefkaart steeg stelselmatig, zo koste deze in 1998 zeventien frank. In 2023 kostte een pakje met vijf gele briefkaarten ruim zeven euro.
Fotokaarten, briefkaarten zonder ingedrukte zegel maar met afbeelding op de voorzijde, namen snel toe in populariteit en tegen 1875 werden deze vaker gebruikt dan de gewone briefkaarten. De eerste fotokaarten hadden op de achterzijde bovenaan Carte Postale staan, en daaronder enkele horizontale lijnen voor het adres van de ontvanger. Boodschappen werden op de voorzijde geschreven, aangezien de afbeelding niet de volledige oppervlakte in beslag nam en enkel het adres van de ontvanger op de achterzijde mocht staan. In 1878 werd het internationale formaat van 14 x 9 cm aangenomen en verschoven de adreslijnen naar de rechterkant van de kaart. Aan de linkerkant was er hierdoor ruimte voor korte berichten. De termen prentbriefkaart en ansichtkaart werden sindsdien gebruikt om briefkaarten met afbeelding te benoemen.
De briefkaarten zonder afbeelding werden voornamelijk gebruikt voor wedstrijden van onder andere de Belgische Radio en Televisie en zijn opvolgers. In 2023 werd bijvoorbeeld aangegeven dat voor een nieuw seizoen van De Droomfabriek op VRT 1 gele briefkaarten opgestuurd mochten worden. In de loop van de 21ste eeuw werd de functie van de briefkaart grotendeels overgenomen door onder andere sms'jes, e-mails en televoting.
Het laatste type gele briefkaarten, met de beeltenis van Filip van België en een tekening van het stripfiguur Kleine Robbe, werden tot en met 2023 verkocht door Bpost. Eind november 2023 werd de laatste gele briefkaart verkocht en kondigde Bpost aan er geen meer te zullen drukken.

## Briefkaarten als verzamelobject
In de loop der tijden zijn een groot aantal verschillende briefkaarten verschenen. De 'Geuzendam-catalogus' van 2008 onderscheidt in totaal 407 soorten voor Nederland.
Nadat verschillende landen waren overgegaan tot het uitgeven van briefkaarten, meer in het algemeen postwaardestukken, werden deze ook door postzegelverzamelaars ontdekt. Aanvankelijk werden vaak de waardestempels, die vaak hetzelfde uiterlijk hadden als postzegels, uitgeknipt en in een album geplakt. Tegenwoordig verzamelt men bij voorkeur het gehele postwaardestuk. De Duitse naam Ganzsache (compleet stuk) en de Franse term entiers-postaux (gehele poststukken) geven dit duidelijk weer. Het terrein van de postwaardestukken vormt tegenwoordig een klein, maar door specialisten gewaardeerd verzamelgebied. In Nederland doet de gespecialiseerde vereniging “Po&Po” (voluit: Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars) veel onderzoek naar briefkaarten en andere postwaardestukken. De vereniging treedt bijvoorbeeld op als uitgever van de 'Geuzendam-catalogus', waarin alle postwaardestukken van Nederland en de Overzeese Rijksdelen opgenomen zijn. Ook wordt op de website van Po&Po bijgehouden hoeveel “eerstedagbriefkaarten” van de eerste briefkaart van Nederland (verzonden op 1 januari 1871) er bekend zijn.
Hier is zo'n eerstedagbriefkaart afgebeeld, verzonden op 1 januari 1871 van Middelburg naar Zwolle. Het aankomststempel (op de achterzijde) vermeldt 3 januari. Die achterzijde verklapt ook waarom het zo lang duurde voordat de kaart arriveerde: “... als de vaart open is”.
Deze eerstedagbriefkaart was het vijfendertigste exemplaar dat bekend werd. Hij werd gevonden door René Hillesum in december 2008.
Deze bijzondere briefkaarten worden geveild voor prijzen in de orde van grootte van 680 euro (exclusief opgeld).

### De 'Geuzendam-catalogus'
Briefkaarten en andere postwaardestukken werden in Nederland voor het eerst uitgebreid gecatalogiseerd door Albert Willem ten Geuzendam (1925–1997). Ten Geuzendam was postzegelhandelaar in Den Haag, en verzamelaar van poststukken en postwaardestukken. In 1961 verscheen van zijn hand de Catalogus van Postwaardestukken van Nederland en Overzeese Rijksdelen. In 1997 verscheen de zevende editie. In 2008 beleefde de catalogus, die nog altijd de 'Geuzendam-catalogus' wordt genoemd, zijn achtste editie. Deze editie werd geredigeerd door B. Hellebrekers, J. van den Berg en M.T. Bulterman. De achtste editie telde 352 pagina's.

## Voetnoten
1. ↑  Vgl. bijvoorbeeld Ruud van Capelleveen - 'Briefkaart' in de online postzegelencyclopedie van Filahome; geraadpleegd 2010-05-24
2. ↑  Kiggen 1979, p. 106
3. ↑  Stapel 1981, p. 73–79
4. ↑  Geciteerd bij da Costa 1962, p. 57. In de datering is mogelijk iets niet helemaal correct. Briefkaarten werden in Duitsland ingevoerd op 1 juli 1870. De Frans-Duitse oorlog begon op 19 juli 1870. De mondelinge behandeling in de Tweede Kamer begon op 8 juni 1870 en werd op 20 juli afgesloten.
5. ↑  Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden, 138. Nederlandse Regering, Den Haag (9 augustus 1870).
6. 1 2  Stapel 1992, p. 10
7. ↑  Ten Geuzendam 2008, p. 40/1
8. 1 2  Briefkaart Robbe. bpost (6 oktober 2014). Gearchiveerd op 4 juli 2023. Geraadpleegd op 4 juli 2023.
9. ↑  Robert Toussaint, De geschiedenis van de post, de brief- en prentbriefkaart. De IJzerbode (1 april 2019). Geraadpleegd op 4 juli 2023.
10. ↑  Pieterjan Huyghebaert, Deze vier -verouderde- communicatiemiddelen zijn verrassend genoeg nog in gebruik. VRT NWS (12 juli 2017). Geraadpleegd op 4 juli 2023.
11. ↑  Koen Heymans, Kristien Bonneure, "De droomfabriek" komt terug met Gloria Monserez en Bart Peeters en je kan nu al je dromen insturen. VRT NWS (4 juli 2023). Geraadpleegd op 4 juli 2023.
12. ↑  Tine Hollevoet, "Tijd van gele briefkaarten is voorbij. Het Nieuwsblad (14 augustus 2006). Geraadpleegd op 4 juli 2023.
13. ↑  Sven Pichal, De gele briefkaart bestaat nog (en je kan ze online bestellen). VRT NWS (13 april 2021). Geraadpleegd op 4 juli 2023.
14. ↑  Belga, Einde van een tijdperk: Bpost verkoopt laatste gele briefkaart. VRT NWS (25 november 2023). Geraadpleegd op 26 februari 2024.
15. ↑  over de eerstedag van uitgifte van de eerste Nederlandse briefkaart van 1871 op de website van Po&Po
16. ↑  website van René Hillesum Filatelie. Hillesum organiseert de enige gespecialiseerde veiling voor post(waarde)stukken in Nederland. Gearchiveerd op 10 mei 2023.
17. ↑  Ruud van Capelleveen - 'Albert Willem ten Geuzendam' in de online postzegel encyclopedie van Filahome; geraadpleegd 2010-05-24
18. ↑  Over de 8e editie van de “Geuzendam” op de website van “Po & Po” (de Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars); geraadpleegd 2010-05-24

title: Briefkaart

wikitext:
[[Bestand:Netherlands 1887-11-07 5c postal card Rotterdam-Frankfurt G27.jpg|thumb|Briefkaart uit 1887 van Rotterdam naar Frankfurt (zegelbeeld [[Willem III der Nederlanden|Koning Willem III]])]]
Een '''briefkaart''' is een meestal [[rechthoek]]ige kaart, in de regel van dun [[karton]] (of dik papier), die als [[poststuk]] verzonden kan worden. Een gedeelte van de briefkaart kan worden gebruikt voor het schrijven van mededelingen door de afzender aan de geadresseerde. In Vlaanderen spreekt men veel al van de '''(gele) postkaart'''.

== Algemeenheden ==
[[Bestand:Ns239axxvoor.jpg|thumb|Briefkaart met voorgedrukte zegel]]
Een briefkaart draagt veelal een voorgedrukt zegelbeeld van een [[postzegel]] (door [[Filatelie|filatelisten]] soms 'ingedrukte zegel' genoemd). Soms wordt de definitie van briefkaart zelfs beperkt tot kaarten met voorgedrukte zegel.<ref name="def2">Vgl. bijvoorbeeld [https://web.archive.org/web/20090126110236/http://www.filahome-postzegels.com/postzegel-encyclopedie/briefkaart.htm Ruud van Capelleveen - 'Briefkaart'] in de online postzegelencyclopedie van Filahome; geraadpleegd 2010-05-24</ref> Alhoewel voor het ''verzenden'' van een briefkaart per post natuurlijk essentieel is dat de [[frankering]] is voldaan, is het geen kenmerk van de briefkaart als zodanig. Zowel vroeger als heden ten dage werd en wordt veel gebruikgemaakt van niet-voorgefrankeerde briefkaarten.

Een [[ansichtkaart]] of ''prent''briefkaart is een briefkaart met aan één zijde een afbeelding, en overigens in veel gevallen een voorbeeld van een briefkaart die ''niet'' is voorgefrankeerd.

In de tijd dat er nog geen [[internet]] met [[e-mail]] was en ook de [[Telefonie|telefoon]] nog verre van algemeen verspreid was, was de briefkaart een populair en betaalbaar middel voor het overbrengen van korte berichten. Briefkaarten worden tegenwoordig (evenals brieven en telegrafie) veel minder gebruikt wegens de beschikbaarheid van snellere, goedkope media.

== Poststukken en postwaardestukken ==
Briefkaarten zijn poststukken. Alleen als ze uitgegeven zijn door een postadministratie en een ingedrukte zegel hebben, zijn het ook [[postwaardestuk]]ken.

Een voorbeeld uit Nederland:
:Eerst een briefkaart, zijnde een postwaardestuk met ingedrukte zegel, verzonden vanuit Hoogezand naar Groningen. Datum afstempeling Hoogezand 19 aug. 1896. Het stempel Hoogezand is een zogenaamd [[grootrondstempel]]; het stempel is geplaatst tussen 5 en 6 uur n(amiddag). Het stempel Groningen is een [[kleinrondstempel]], zelfde dag, tussen 7 en 8 uur namiddag.

<gallery widths="300" heights="200">
Bestand:DutchPostalcard1896vz.jpg|voorzijde
Bestand:DutchPostalcard1896az.jpg|achterzijde
</gallery>

:Hieronder een briefkaart die geen postwaardestuk is, omdat deze geen ingedrukte zegel had, en dus gefrankeerd werd met een postzegel. De kaart is verzonden vanuit Zwolle naar Groningen. Datum afstempeling 17 sept. 1896. Het vertrekstempel Zwolle is een grootrondstempel. Het stuk is afgestempeld tussen 11 en 12 uur v(oormiddag). [[Aankomststempel (post)|Aankomststempel]] Groningen: kleinrondstempel, afgestempeld tussen 4 en 5 uur n(amiddag).

<gallery widths="300" heights="200">
Bestand:DutchPostcard1896vz.jpg|voorzijde
Bestand:DutchPostcard1896az.jpg|achterzijde
</gallery>

== De eerste briefkaarten ==
In 1865 deed [[Heinrich von Stephan]] in Duitsland een voorstel voor iets dat leek op wat nu een briefkaart wordt genoemd. Het werd beschreven als “postblad” (zonder zegelopdruk). Het voorstel werd afgewezen omdat men vond dat het immoreel of beledigend was om berichten zonder omslag (envelop) te verzenden.<ref name="immoreel">Kiggen 1979, p. 106</ref> Enkele jaren later, in 1869, publiceerde [[Emanuel Herrmann]] in [[Oostenrijk-Hongarije]] in een krant een artikel “over een nieuw soort van correspondentie door middel van de post”. Hij dacht aan een kaart waarop maximaal twintig woorden mochten worden vermeld, en die tegen een gereduceerd tarief verzonden zou kunnen worden. Het voorstel werd al in hetzelfde jaar gerealiseerd. Op 1 oktober 1869 werd op de postkantoren de eerste briefkaart, de “Correspondenz-Karte” aangeboden. De beperking tot twintig woorden was weggevallen. De gehele achterzijde van de 12 x 8,5 cm grote kaart mocht beschreven worden. Er was een geel zegel ingedrukt van twee [[Kreuzer]].

In het Noord-Duitse postdistrict (Norddeutscher Postbezirk; het postgebied van de [[Noord-Duitse Bond]]) werden per 1 juli 1870 ook briefkaarten toegestaan. Deze hadden een formaat van 16,5 x 11 cm en moesten nog met een postzegel worden gefrankeerd.

== De eerste briefkaarten in Nederland ==
In Nederland verscheen de eerste briefkaart op 1 januari 1871. De invoering verliep tamelijk snel. In het ontwerp tot wijziging van de [[postwet 1850]], dat op 13 februari 1870 bij de [[Tweede Kamer]] werd ingediend, was nog geen sprake van briefkaarten. In de Tweede Kamer werd er ook niet over gesproken. Maar de Commissie van Rapporteurs voegde eigenhandig aan het Voorlopig Verslag (vastgesteld op 30 april) een passage toe waarin de aandacht gevraagd wordt voor de wijziging die in België in de wetgeving was voorgesteld m.b.t. de zogenaamde "cartes-correspondence”. De toenmalige [[Ministerie van Financiën (Nederland)|minister van financiën]], [[Pieter Philip van Bosse]], nam in mei in zijn memorie van antwoord en het gewijzigde wetsvoorstel de suggestie van de rapporteurs over. Hij gaf als toelichting nog een aantal bijzonderheden. De postdienst zou de kaarten gaan uitgeven. Ze zouden van dik papier zijn en aan de voorzijde plaats bieden aan het adres van de ontvanger en aan de achterzijde open zijn voor mededelingen van de verzender. Het port werd vastgesteld op twee en een halve cent. Dat was de helft van het “stuiversport” voor brieven door het gehele land. Een zegel zou op de kaart worden voorgedrukt. De minister schreef dat hij lang geaarzeld had om de kaarten in te voeren. Vooral het verlies aan inkomsten zat hem dwars. Om dat te compenseren besloot hij dat visitekaartjes voortaan niet meer met het drukwerktarief van één cent mochten worden verzonden.<ref name="voorgesch">Stapel 1981, p. 73–79</ref>
Een belangrijke reden om het voorstel voor de invoering van de carte-correspondence over te nemen werd gevormd door gunstige berichten uit Duitsland. Daar waren briefkaarten een half jaar eerder ingevoerd. De minister was meegedeeld dat er daar in tien à twaalf dagen tijds – het was ten tijde van de Frans-Duitse oorlog, waardoor veel naar en door de soldaten werd geschreven – “meer dan een miljoen verkocht waren, zodat de bruto-opbrengst van de Posterijen na de aanvankelijke daling ten gevolge van het hogere port, zeker binnenkort weer gelijk zal zijn”.<ref name="costa">Geciteerd bij da Costa 1962, p. 57. In de datering is mogelijk iets niet helemaal correct. Briefkaarten werden in Duitsland ingevoerd op 1 juli 1870. De Frans-Duitse oorlog begon op 19 juli 1870. De mondelinge behandeling in de Tweede Kamer begon op 8 juni 1870 en werd op 20 juli afgesloten.</ref>

De Tweede Kamer ging na enige discussie akkoord. Tijdens de beraadslagingen werd ook de naam van het nieuwe poststuk vastgesteld: het zou in Nederland “briefkaart” gaan heten, en op 1 januari 1871 worden ingevoerd. Op 22 juli 1870 werd de wettelijke invoering gepubliceerd in het Staatsblad: "houdende regeling van het briefport en van de aangelegenheden der brievenposterij".<ref>{{Citeer boek|first= |last=|title=Staatsblad van het Koninkrijk der Nederlanden |publisher= Nederlandse Regering |location=Den Haag| date=1870-08-09 |edition=138}}</ref>

Inmiddels waren bij drukkerij [[Joh. Enschedé|Joh. Enschedé en Zonen]] in [[Haarlem]] de eerste proeven van briefkaarten gemaakt en kon begonnen worden met het drukken van de eerste twee miljoen briefkaarten.

De briefkaart werd een groot succes. Binnen enkele dagen waren alle kaarten uit het magazijn aan de postkantoren afgeleverd en moesten nieuwe bestellingen worden geplaatst. In het eerste kwartaal werden ruim 1,4 miljoen stuks verkocht.<ref name="verkoop">Stapel 1992, p. 10</ref>

Op de voorzijde van de eerste briefkaart was een soort gebruiksaanwijzing gedrukt, om het publiek te informeren over het nieuwe “medium”. De letterlijke tekst daarvan luidde:<ref name="verkoop">Stapel 1992, p. 10</ref>
{{Cquote|Nota. Aan deze zijde het adres en aan de tegenzijde het bericht, al of niet ondertekend, te plaatsen. Voor het schrijven van adres en bericht kan van inkt, potlood of anderszins worden gebruikgemaakt. Het drukken van een en ander op deze formulieren is mede toegelaten. Duidelijkheid en nauwkeurigheid van het adres worden zeer bijzonder aanbevolen.}}

Op deze tekst is zeer veel (taalkundige) kritiek gekomen. Dat begon al bij het woord ''tegenzijde''. Dat betekent naastliggende zijde en niet de andere kant, zoals men bedoelde. Maar de meeste hilariteit verwekte ''anderszins''. Als bijwoord past het niet in de rij van zelfstandige naamwoorden. Er verschenen ingezonden brieven, waarin mensen hun briefkaarten niet met inkt of met potlood wilden beschrijven, maar met anderszins. De posterijen wachtten anderhalf jaar en kwamen toen met een nieuwe briefkaart, waarop geen ''Nota'' meer te vinden was.

In 1872 (waarschijnlijk op 20 april) verscheen de eerste ''[[briefkaart met betaald antwoord]]''. Men kon daarmee een dubbele briefkaart verzenden: op de ene kon men zijn boodschap kwijt, met de andere, aangehechte kaart, kon de ontvanger (gratis) antwoorden. Afgezien van het feit dat het twee “links samenhangende” briefkaarten betrof, was de uitvoering grotendeels gelijk aan de eerste briefkaart. Alleen de drukkleur week af: donkerviolet in plaats van lila. <br />
In juni 1872 verscheen dan de tweede “gewone” briefkaart (G 3, volgens de nummering van de hieronder besproken 'Geuzendam-catalogus'), zonder “Nota”, en met 4 adreslijnen. In 1873 werd de “oude” briefkaart nog een keer herdrukt (G 4).<ref name="geus4">Ten Geuzendam 2008, p. 40/1</ref>

In 1873 verscheen een briefkaart, speciaal bedoeld voor verzending naar België, met een voorgedrukt zegel van vijf cent.

In 1877 verdween de rand van de briefkaart. In plaats daarvan werd linksboven het Nederlandse [[Wapen (heraldiek)|wapen]] geplaatst, vermoedelijk in navolging van andere West-Europese landen.

== Belgische postbriefkaarten ==
[[Bestand:Cartepostale Doryphore 1935.jpg|miniatuur|Een Belgische gele briefkaart, afgestempeld in 1935]]
In België werden twee voorgefrankeerde types gangbaar, algemeen gekend naar de kleur, waarvan de ''gele'' veel couranter was dan de ''groene'', en onder meer het standaard-medium was om deel te nemen aan allerlei wedstrijden per correspondentie.

Bij Koninklijk Besluit deed de briefkaart op 1 januari 1871 haar intrede in België. Enkel de ''Carte-Correspondance'', uitgegeven door [[Bpost|De Post]], werd als een geldige briefkaart beschouwd. Ze mochten enkel gebruikt worden voor het verzenden van korte berichten binnen België. Er bestonden aanvankelijk twee types, de gele briefkaart van vijf en de groene briefkaart van tien cent. Die van vijf cent was bedoeld voor bestemmingen binnen een straal van dertig kilometer. Die van tien cent voor bestemmingen boven de dertig kilometer. Later verdween de groene briefkaart, en werd de gele over het hele land bruikbaar. De prijs van een gele briefkaart steeg stelselmatig, zo koste deze in 1998 zeventien frank. In 2023 kostte een pakje met vijf gele briefkaarten ruim zeven euro.<ref name=":0">{{Citeer web |url=https://eshop.bpost.be/nl/products/briefkaart-robbe |titel=Briefkaart Robbe |datum=2014-10-06 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=bpost |taal=nl |archiefdatum=2023-07-04 |archiefurl=https://web.archive.org/web/20230704134435/https://eshop.bpost.be/nl/products/briefkaart-robbe |dodeurl=ja }}</ref>
[[Bestand:École militaire de Belgique, salle à manger, 1900.jpg|miniatuur|Een Belgische fotokaart uit 1900 (voorzijde)]]
Fotokaarten, briefkaarten zonder ingedrukte zegel maar met afbeelding op de voorzijde, namen snel toe in populariteit en tegen 1875 werden deze vaker gebruikt dan de gewone briefkaarten. De eerste fotokaarten hadden op de achterzijde bovenaan ''Carte Postale'' staan, en daaronder enkele horizontale lijnen voor het adres van de ontvanger. Boodschappen werden op de voorzijde geschreven, aangezien de afbeelding niet de volledige oppervlakte in beslag nam en enkel het adres van de ontvanger op de achterzijde mocht staan. In 1878 werd het internationale formaat van 14 x 9 cm aangenomen en verschoven de adreslijnen naar de rechterkant van de kaart. Aan de linkerkant was er hierdoor ruimte voor korte berichten. De termen ''prentbriefkaart'' en ''ansichtkaart'' werden sindsdien gebruikt om briefkaarten met afbeelding te benoemen.<ref>{{Citeer web |url=http://www.drukkerijschoonaert.be/frontend/files/userfiles/files/IJzerbode_04_2019.pdf |titel=De geschiedenis van de post, de brief- en prentbriefkaart |auteur=Robert Toussaint |datum=2019-04-01 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=De IJzerbode |taal=nl}}</ref>

De briefkaarten zonder afbeelding werden voornamelijk gebruikt voor wedstrijden van onder andere de [[Belgische Radio en Televisie]] en zijn opvolgers.<ref>{{Citeer web |url=https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/07/12/deze_vier_-verouderde-communicatiemiddelenzijnverrassendgenoegno-1-3022620/ |titel=Deze vier -verouderde- communicatiemiddelen zijn verrassend genoeg nog in gebruik |achternaam= |voornaam= |auteur=Pieterjan Huyghebaert |datum=2017-07-12 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=VRT NWS |taal=nl}}</ref> In 2023 werd bijvoorbeeld aangegeven dat voor een nieuw seizoen van ''[[De Droomfabriek]]'' op [[VRT 1]] gele briefkaarten opgestuurd mochten worden.<ref>{{Citeer web |url=https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/07/03/droomfabriek/ |titel="De droomfabriek" komt terug met Gloria Monserez en Bart Peeters en je kan nu al je dromen insturen |achternaam= |voornaam= |auteur=Koen Heymans, Kristien Bonneure |datum=2023-07-04 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=VRT NWS |taal=nl}}</ref> In de loop van de 21ste eeuw werd de functie van de briefkaart grotendeels overgenomen door onder andere [[sms]]'jes, [[e-mail]]<nowiki/>s en [[televoting]].<ref>{{Citeer web |url=https://www.nieuwsblad.be/cnt/g5p1082n4 |titel="Tijd van gele briefkaarten is voorbij'' |auteur=Tine Hollevoet |datum=2006-08-14 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=Het Nieuwsblad |taal=nl}}</ref>

Het laatste type gele briefkaarten, met de beeltenis van [[Filip van België]] en een tekening van het stripfiguur [[De Kleine Robbe|Kleine Robbe]], werden tot en met 2023 verkocht door [[Bpost]].<ref>{{Citeer web |url=https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2021/04/13/de-gele-briefkaart-ze-bestaat-nog-en-je-kan-ze-online-bestell/ |titel=De gele briefkaart bestaat nog (en je kan ze online bestellen) |achternaam= |voornaam= |auteur=Sven Pichal |datum=2021-04-13 |bezochtdatum=2023-07-04 |werk=VRT NWS |taal=nl}}</ref><ref name=":0" /> Eind november 2023 werd de laatste gele briefkaart verkocht en kondigde Bpost aan er geen meer te zullen drukken.<ref>{{Citeer web |url=https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/11/25/bpost-gele-briefkaarten-einde/ |titel=Einde van een tijdperk: Bpost verkoopt laatste gele briefkaart |achternaam= |voornaam= |auteur=Belga |datum=2023-11-25 |bezochtdatum=2024-02-26 |werk=VRT NWS |taal=nl}}</ref>

== Briefkaarten als verzamelobject ==
[[Bestand:edb01011871vz.jpg|right|300px]]
[[Bestand:edb01011871b.jpg|right|300px]]

In de loop der tijden zijn een groot aantal verschillende briefkaarten verschenen. De 'Geuzendam-catalogus' van 2008 onderscheidt in totaal 407 soorten voor Nederland.

Nadat verschillende landen waren overgegaan tot het uitgeven van briefkaarten, meer in het algemeen postwaardestukken, werden deze ook door postzegelverzamelaars ontdekt. Aanvankelijk werden vaak de waardestempels, die vaak hetzelfde uiterlijk hadden als postzegels, uitgeknipt en in een album geplakt. Tegenwoordig verzamelt men bij voorkeur het gehele postwaardestuk. De Duitse naam ''Ganzsache'' (compleet stuk) en de Franse term ''entiers-postaux'' (gehele poststukken) geven dit duidelijk weer. Het terrein van de postwaardestukken vormt tegenwoordig een klein, maar door specialisten gewaardeerd verzamelgebied. In Nederland doet de gespecialiseerde vereniging “Po&Po” (voluit: [[Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars]]) veel onderzoek naar briefkaarten en andere postwaardestukken. De vereniging treedt bijvoorbeeld op als uitgever van de 'Geuzendam-catalogus', waarin alle postwaardestukken van Nederland en de [[Landen en gebieden overzee|Overzeese Rijksdelen]] opgenomen zijn. Ook wordt op de website van Po&Po bijgehouden hoeveel “eerstedagbriefkaarten” van de eerste briefkaart van Nederland (verzonden op 1 januari 1871) er bekend zijn.<ref name="edb">[https://www.po-en-po.nl/eerstedag-briefkaarten-1871/ over de eerstedag van uitgifte van de eerste Nederlandse briefkaart van 1871] op de website van [[Po&Po]]</ref>

Hier is zo'n eerstedagbriefkaart afgebeeld, verzonden op 1 januari 1871 van [[Middelburg (Zeeland)|Middelburg]] naar [[Zwolle]]. Het aankomststempel (op de achterzijde) vermeldt 3 januari. Die achterzijde verklapt ook waarom het zo lang duurde voordat de kaart arriveerde: “... als de vaart open is”.
Deze eerstedagbriefkaart was het vijfendertigste exemplaar dat bekend werd. Hij werd gevonden door René Hillesum in december 2008.<ref name="rene">[https://www.filatelist.com/ website van René Hillesum Filatelie]. Hillesum organiseert de enige gespecialiseerde veiling voor post(waarde)stukken in Nederland. [https://web.archive.org/web/20230510014803/https://www.filatelist.com/ Gearchiveerd] op 10 mei 2023.</ref>

Deze bijzondere briefkaarten worden geveild voor prijzen in de orde van grootte van 680 euro (exclusief opgeld).

=== De 'Geuzendam-catalogus' ===
Briefkaarten en andere postwaardestukken werden in Nederland voor het eerst uitgebreid [[Postzegelcatalogus|gecatalogiseerd]] door [[Albert Willem ten Geuzendam]] (1925–1997). Ten Geuzendam was postzegelhandelaar in [[Den Haag]], en verzamelaar van poststukken en postwaardestukken.<ref name="geus">[https://web.archive.org/web/20081121021619/http://www.filahome-postzegels.com/postzegel-encyclopedie/albert-willem-ten-geuzendam.htm Ruud van Capelleveen - 'Albert Willem ten Geuzendam'] in de online postzegel encyclopedie van Filahome; geraadpleegd 2010-05-24</ref> In 1961 verscheen van zijn hand de ''Catalogus van Postwaardestukken van Nederland en Overzeese Rijksdelen''. In 1997 verscheen de zevende editie. In 2008 beleefde de catalogus, die nog altijd de 'Geuzendam-catalogus' wordt genoemd, zijn achtste editie. Deze editie werd geredigeerd door B. Hellebrekers, J. van den Berg en M.T. Bulterman. De achtste editie telde 352 pagina's.<ref name="geus8">[https://web.archive.org/web/20110724163405/https://www.po-en-po.nl/geuzendam%202008.htm Over de 8e editie van de “Geuzendam”] op de website van “Po & Po” (de Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars); geraadpleegd 2010-05-24</ref>

== Literatuur ==
* {{nl}} {{Aut|van der Flier, Mr. A.}} (1994) - ''Filatelie van A tot Z''. Uitg. Cantecleer, De Bilt. {{ISBN|90 213 2259 5}}
* {{nl}} {{Aut|Bernsen, Mr. H.J.}} (1967) – ''Prisma postzegelgids'', Prisma-pocket 1285. Uitg. Het Spectrum, Utrecht/Antwerpen
* {{nl}} {{Aut|da Costa, Mr. W. S.}} (1962) – 'Enkele binnenlandse post-tarieven sinds 1850'. In: ''De Postzak'', orgaan van de [[Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars]] (Po&Po), no. 63, dec. 1962, pag. 54 - 62
* {{nl}} {{Aut|[[Albert Willem ten Geuzendam|ten Geuzendam, A.W.]]}} (red. B. Hellebrekers) (2008) - ''Geuzendam's catalogus van de postwaardestukken van Nederland en Overzeese Rijksdelen'', 8e editie. Uitg. [[Po&Po]], Arnhem
* {{nl}} {{Aut|Kiggen, J.J.M e.a. (vert. en red.)}} (1979) - ''Filatelie Encyclopedie''. Uitg. Samson, Alphen aan den Rijn / Brussel
* {{nl}} {{Aut|Stapel. C.}} (1981) – 'Het ontstaan en de invoering van de Nederlandse briefkaart'. In: ''De Postzak'', orgaan van de Nederlandse Vereniging van Poststukken- en Poststempelverzamelaars (Po&Po), no. 129, sept. 1981, pag. 73 – 112
* {{nl}} {{Aut|Stapel, C.}} (1992) – ''Het veranderde gezicht van de briefkaart''. Uitg. [[Nederlands Maandblad voor Philatelie]], Huizen. 35 pags. {{ISBN|90 74572 01 4}}

== Voetnoten ==
{{References}}

== Externe link ==
* [https://www.po-en-po.nl/ de officiële website] van [[Po&Po]], de Nederlandse vereniging van verzamelaars van poststukken (en poststempels)

{{Navigatie poststuk}}
{{Commonscat}}

[[Categorie:Schriftelijke communicatie]]
[[Categorie:Postwaardestuk]]


text:
# Polityka bezpieczeństwa informacji
Polityka bezpieczeństwa informacji (PBI) – zbiór spójnych, precyzyjnych i zgodnych z obowiązującym prawem przepisów, reguł, procedur i zasad, według których dana organizacja zarządza i udostępnia swoje zasoby informacji.

## Istota PBI
Podstawą opracowania polityki bezpieczeństwa informacji dla danej organizacji jest zdefiniowanie rozumienia polityki bezpieczeństwa informacji z punktu widzenia priorytetowych interesów tej organizacji.
W tej definicji istotne jest określenie, jakie zasoby informacyjne oraz jakie aktywa powinny podlegać ochronie i jakie mają one znaczenie dla organizacji. Innymi bowiem zabezpieczeniami objęte zostaną zasoby, których utrata spowodować może krótkotrwałe zakłócenia w pracy organizacji, a innymi te, których utrata spowoduje utratę ciągłości biznesowej i załamanie się głównych procesów biznesowych lub odpowiedzialność karną.
PBI organizacji powinna zawierać ogólne zasady wytwarzania, przechowywania, przetwarzania i przesyłania informacji w kontekście zapewnienia jej bezpieczeństwa oraz organizację i zasady sprawnego zarządzania tym procesem.
Podstawą prawną opracowania PBI są obowiązujące ustawy oraz rozporządzenia dotyczące m.in.:
- ochrony informacji niejawnych,
- podstawowych wymagań bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,
- krajowego systemu cyberbezpieczeństwa,
- Krajowych Ram Interoperacyjności,
- ochrony danych osobowych,
- ochrony praw autorskich[2],
- normy ISO 27001[3],
- standardów krajowych i unijnych.

## Funkcje PBI
Polityka bezpieczeństwa informacji spełnia trzy podstawowe funkcje:
- informacyjną: dostarcza pracownikom organizacji komunikat, że jej władze przykładają wagę do kwestii bezpieczeństwa, co przekłada się na podniesienie ogólnego poziomu świadomości i skłania do odpowiedzialnego postępowania,
- prewencyjną: chroni organizację przed zagrożeniami wynikającymi z celowych działań intruzów, jak i przypadkowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników oraz partnerów biznesowych i klientów niecelowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników,
- dostosowawczą: zapewnia zgodność z przepisami prawa lub standardami, których celem jest ochrona informacji i infrastruktury służącej do ich przetwarzania.

## Opracowanie PBI
Polityka bezpieczeństwa informacji powinna odnosić się do wszystkich:
- informacji, które zostały sklasyfikowane jako wartościowe i wymagające ochrony,
- członków organizacji mających dostęp do tych informacji,
- systemów przetwarzających chronione informacje,
- miejsc, w których przetwarza się wspomniane informacje,
- partnerów biznesowych mających dostęp do chronionych informacji,
- klientów i sytuacje, gdy mają oni dostęp do informacji i przetwarzających je systemów, które podlegają ochronie[4].

Celem działań w zakresie ochrony i zapewnienia bezpieczeństwa informacji w danej instytucji jest osiągnięcie takiego poziomu organizacyjnego i technicznego, który:
- zagwarantuje zachowanie poufności informacji chronionych,
- zapewni integralność informacji chronionych i jawnych oraz dostępność do nich,
- zagwarantuje wymagany poziom bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
- maksymalnie ograniczy występowanie zagrożeń dla bezpieczeństwa informacji,
- zapewni poprawne i bezpieczne funkcjonowanie systemów przetwarzania informacji,
- zapewni gotowość do podejmowania działań w sytuacjach kryzysowych[2].

PBI powinna uwzględniać i być dopasowana do:
- specyfiki funkcjonowania organizacji,
- procesów zachodzących w tej organizacji,
- charakteru organizacji oraz,
- struktury organizacyjnej[2].

W trakcie opracowywania PBI należy mieć na uwadze fakt, czy dana organizacja będzie w stanie ponieść koszty finansowe i organizacyjne wynikające z wdrożenia tej polityki w życie. Podwyższanie poziomu bezpieczeństwa zazwyczaj odbywa się kosztem wygody, produktywności i efektywności działania. Konieczne jest zapewnienie warunków przestrzegania i respektowania zasad PBI.

## Struktura dokumentu PBI
W dokumentach normatywnych związanych z zagadnieniem polityki bezpieczeństwa informacji nie wskazano konkretnego układu, czy też konkretnych treści, które polityka bezpieczeństwa informacji instytucji ma zawierać. W obowiązującej normie krajowej przedstawiono jedynie minimum zawartości dokumentu, zgodnie z którym PBI musi zawierać:
- definicję bezpieczeństwa informacji, jego cele i zakres oraz znaczenie bezpieczeństwa informacji jako mechanizmu współużytkowania informacji,
- oświadczenie o intencji kierownictwa instytucji, potwierdzające cele i zasady bezpieczeństwa informacji w instytucji,
- krótkie wyjaśnienie PBI, zasad, standardów i wymagań dotyczących zgodności, mających szczególne znaczenie dla instytucji,
- definicje ogólnych i szczegółowych obowiązków w zakresie zarządzania bezpieczeństwem informacji, w tym zgłaszania przypadków naruszenia bezpieczeństwa,
- odsyłacze do dokumentacji, stanowiące uzupełnienie PBI[2].

Dokument PBI powinien być kompletny i w pełni zrozumiały oraz dostępny dla każdego pracownika danej instytucji oraz osób korzystających z jej informatycznych zasobów. Zapis ten powinien również dotyczyć partnerów biznesowych, jeśli również partycypują w korzystaniu z zasobów informatycznych tej instytucji.
Dokument PBI nie może być ona dokumentem zamkniętym, gdyż powinien być ciągle uaktualniany, modyfikowany i dostosowywany do zmieniających się potrzeb danej organizacji.
Dokument PBI stanowi podłoże do tworzenia innych dokumentów, zawierających specyficzne i szczegółowe wymagania dla konkretnych grup informacji, a także określających warunki, jakie muszą spełniać systemy informatyczne i papierowe je przetwarzające, z uwzględnieniem aspektów prawnych ochrony informacji i systemów informatycznych.

## Korzyści z wdrożenia PBI
Pierwszą kategorią korzyści płynących z wdrożenia w organizacji polityki bezpieczeństwa informacji jest:
- minimalizacja strat z powodu naruszenia bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
- minimalizacja ryzyka wystąpienia zdarzeń związanych z naruszeniem bezpieczeństwa informacji,
- minimalizacja ryzyka naruszenia ochrony danych osobowych, w tym kar wynikających z przepisów RODO,
- przygotowanie organizacji na potencjalne wystąpienie incydentów związanych z bezpieczeństwem informacji,
- opracowanie scenariuszy działań na wypadek naruszeń bezpieczeństwa[6]

Drugą kategorią korzyści jest:
- podniesienie wiarygodności organizacji w oczach klientów, inwestorów i udziałowców,
- zwiększenie przewagi konkurencyjnej na rynku poprzez kreowanie pozytywnego wizerunku jako firmy dbającej o ochronę praw i interesów partnerów biznesowych i klientów[6].

wikiname: plwiki

title: Polityka bezpieczeństwa informacji

in_language: pl

wikitext:
'''Polityka bezpieczeństwa informacji''' ('''PBI''') – zbiór spójnych, precyzyjnych i zgodnych z obowiązującym prawem przepisów, reguł, procedur i zasad, według których dana organizacja zarządza i udostępnia swoje zasoby informacji{{r|Encyklopedia|Instytut}}.

== Istota PBI ==
Podstawą opracowania polityki bezpieczeństwa informacji dla danej organizacji jest zdefiniowanie rozumienia polityki bezpieczeństwa informacji z punktu widzenia priorytetowych interesów tej organizacji.

W tej definicji istotne jest określenie, jakie zasoby informacyjne oraz jakie [[aktywa]] powinny podlegać ochronie i jakie mają one znaczenie dla organizacji. Innymi bowiem zabezpieczeniami objęte zostaną zasoby, których utrata spowodować może krótkotrwałe zakłócenia w pracy organizacji, a innymi te, których utrata spowoduje utratę ciągłości biznesowej i załamanie się głównych procesów biznesowych lub [[odpowiedzialność karna|odpowiedzialność karną]]{{r|open}}.

PBI organizacji powinna zawierać ogólne zasady wytwarzania, przechowywania, przetwarzania i przesyłania informacji w kontekście zapewnienia jej bezpieczeństwa oraz organizację i zasady sprawnego zarządzania tym procesem{{r|Instytut}}.

Podstawą prawną opracowania PBI są obowiązujące ustawy oraz rozporządzenia dotyczące m.in.{{r|Instytut}}:
* ochrony informacji niejawnych,
* podstawowych wymagań bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych,
* krajowego systemu [[cyberbezpieczeństwo|cyberbezpieczeństwa]],
* [[KRI|Krajowych Ram Interoperacyjności]],
* [[ochrona danych osobowych|ochrony danych osobowych]],
* ochrony [[prawo autorskie|praw autorskich]]{{r|Instytut}},
* normy [[ISO/IEC 27001|ISO 27001]]{{r|open}},
* standardów krajowych i unijnych.

== Funkcje PBI ==
Polityka bezpieczeństwa informacji spełnia trzy podstawowe funkcje:
* '''informacyjną:''' dostarcza pracownikom organizacji komunikat, że jej władze przykładają wagę do kwestii bezpieczeństwa, co przekłada się na podniesienie ogólnego poziomu świadomości i skłania do odpowiedzialnego postępowania,
* '''prewencyjną:''' chroni organizację przed zagrożeniami wynikającymi z celowych działań intruzów, jak i przypadkowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników oraz partnerów biznesowych i klientów niecelowych, wynikających z niewiedzy bądź braku ostrożności działań jej pracowników,
* '''dostosowawczą:''' zapewnia zgodność z przepisami prawa lub standardami, których celem jest ochrona informacji i infrastruktury służącej do ich przetwarzania.

== Opracowanie PBI ==
Polityka bezpieczeństwa informacji powinna odnosić się do wszystkich:
* informacji, które zostały sklasyfikowane jako wartościowe i wymagające ochrony,
* członków organizacji mających dostęp do tych informacji,
* systemów przetwarzających chronione informacje,
* miejsc, w których przetwarza się wspomniane informacje,
* partnerów biznesowych mających dostęp do chronionych informacji,
* klientów i sytuacje, gdy mają oni dostęp do informacji i przetwarzających je systemów, które podlegają ochronie{{r|Bsecure}}.

Celem działań w zakresie ochrony i zapewnienia bezpieczeństwa informacji w danej instytucji jest osiągnięcie takiego poziomu organizacyjnego i technicznego, który:
* zagwarantuje zachowanie poufności informacji chronionych,
* zapewni integralność informacji chronionych i jawnych oraz dostępność do nich,
* zagwarantuje wymagany poziom bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
* maksymalnie ograniczy występowanie zagrożeń dla bezpieczeństwa informacji,
* zapewni poprawne i bezpieczne funkcjonowanie systemów przetwarzania informacji,
* zapewni gotowość do podejmowania działań w sytuacjach kryzysowych{{r|Instytut}}.

PBI powinna uwzględniać i być dopasowana do:
* specyfiki funkcjonowania organizacji,
* procesów zachodzących w tej organizacji,
* charakteru organizacji oraz,
* struktury organizacyjnej{{r|Instytut}}.

W trakcie opracowywania PBI należy mieć na uwadze fakt, czy dana organizacja będzie w stanie ponieść koszty finansowe i organizacyjne wynikające z wdrożenia tej polityki w życie. Podwyższanie poziomu bezpieczeństwa zazwyczaj odbywa się kosztem wygody, produktywności i efektywności działania. Konieczne jest zapewnienie warunków przestrzegania i respektowania zasad PBI{{r|CW}}.

== Struktura dokumentu PBI ==
W dokumentach normatywnych związanych z zagadnieniem polityki bezpieczeństwa informacji nie wskazano konkretnego układu, czy też konkretnych treści, które polityka bezpieczeństwa informacji instytucji ma zawierać. W obowiązującej normie krajowej przedstawiono jedynie minimum zawartości dokumentu, zgodnie z którym PBI musi zawierać:
* definicję bezpieczeństwa informacji, jego cele i zakres oraz znaczenie bezpieczeństwa informacji jako mechanizmu współużytkowania informacji,
* oświadczenie o intencji kierownictwa instytucji, potwierdzające cele i zasady bezpieczeństwa informacji w instytucji,
* krótkie wyjaśnienie PBI, zasad, standardów i wymagań dotyczących zgodności, mających szczególne znaczenie dla instytucji,
* definicje ogólnych i szczegółowych obowiązków w zakresie zarządzania bezpieczeństwem informacji, w tym zgłaszania przypadków naruszenia bezpieczeństwa,
* odsyłacze do dokumentacji, stanowiące uzupełnienie PBI{{r|Instytut}}.

Dokument PBI powinien być kompletny i w pełni zrozumiały oraz dostępny dla każdego pracownika danej instytucji oraz osób korzystających z jej informatycznych zasobów. Zapis ten powinien również dotyczyć partnerów biznesowych, jeśli również partycypują w korzystaniu z zasobów informatycznych tej instytucji{{r|CW}}.

Dokument PBI nie może być ona dokumentem zamkniętym, gdyż powinien być ciągle uaktualniany, modyfikowany i dostosowywany do zmieniających się potrzeb danej organizacji.

Dokument PBI stanowi podłoże do tworzenia innych dokumentów, zawierających specyficzne i szczegółowe wymagania dla konkretnych grup informacji, a także określających warunki, jakie muszą spełniać systemy informatyczne i papierowe je przetwarzające, z uwzględnieniem aspektów prawnych ochrony informacji i systemów informatycznych{{r|Instytut}}.

== Korzyści z wdrożenia PBI ==
Pierwszą kategorią korzyści płynących z wdrożenia w organizacji polityki bezpieczeństwa informacji jest:
* minimalizacja strat z powodu naruszenia bezpieczeństwa przetwarzanych informacji,
* minimalizacja [[Ryzyko|ryzyka]] wystąpienia zdarzeń związanych z naruszeniem bezpieczeństwa informacji,
* minimalizacja ryzyka naruszenia ochrony danych osobowych, w tym kar wynikających z przepisów [[Ogólne rozporządzenie o ochronie danych|RODO]],
* przygotowanie organizacji na potencjalne wystąpienie incydentów związanych z bezpieczeństwem informacji,
* opracowanie scenariuszy działań na wypadek naruszeń bezpieczeństwa{{r|eskom}}

Drugą kategorią korzyści jest:
* podniesienie wiarygodności organizacji w oczach klientów, inwestorów i udziałowców,
* zwiększenie przewagi konkurencyjnej na rynku poprzez kreowanie pozytywnego wizerunku jako firmy dbającej o ochronę praw i interesów partnerów biznesowych i klientów{{r|eskom}}.

== Przypisy ==
<references>
<ref name=Encyklopedia>{{Cytuj |url = https://mfiles.pl/pl/index.php/Polityka_bezpiecze%C5%84stwa_informacji |tytuł = Polityka bezpieczeństwa informacji – Encyklopedia Zarządzania |opublikowany = mfiles.pl |język = pl |data dostępu = 2020-04-13}}</ref>
<ref name=Instytut>{{Cytuj |autor = M. Kowalewski, A. Ołtarzewska |tytuł = Polityka bezpieczeństwa informacji instytucji na przykładzie Instytutu Łączności – Państwowego Instytutu Badawczego}}</ref>
<ref name=eskom>{{Cytuj |url = https://www.eskom.eu/wdrozenie-polityki-bezpieczenstwa-informacji |tytuł = Wdrożenie polityki bezpieczeństwa informacji}}</ref>
<ref name=open>{{Cytuj |url = https://opensecurity.pl/polityka-bezpieczenstwa-informacji-szablon-to-zly-pomysl-napisz-wlasna/ |tytuł = Opensecurity: szablon polityki bezpieczeństwa informacji}}</ref>
<ref name=Bsecure>{{Cytuj |autor = Dawid Mrowiec |tytuł = Polityka bezpieczeństwa – Czym jest i co decyduje o jej skuteczności |url = https://bezpieczenstwobiznesu.com.pl/index.php/2018/09/09/polityka-bezpieczenstwa-cz-1-czym-jest-i-co-decyduje-o-jej-skutecznosci/ |czasopismo = B-secure |data = 2018-09-09}}</ref>
<ref name=CW>{{Cytuj |autor = Marcin Bieńkowski |tytuł = Jak zdefiniować firmową politykę bezpieczeństwa |url = https://www.computerworld.pl/news/Jak-zdefiniowac-firmowa-polityke-bezpieczenstwa,412090.html |data = 2019-02-14 |czasopismo = ComputerWorld}}</ref>
</references>

[[Kategoria:Informacja]]
[[Kategoria:Bezpieczeństwo]]


text:
# Pasimachus sexualis
Pasimachus sexualis is een keversoort uit de familie van de loopkevers (Carabidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Banninger.

wikiname: nlwiki

title: Pasimachus sexualis

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox insect
| titelweergave = cursief
| naam = ''Pasimachus sexualis''
| afbeelding =
| afbeeldingtekst =
| orde = [[Kevers|Coleoptera]] (Kevers)
| familie = [[Loopkevers|Carabidae]] (Loopkevers)
| onderfamilie = [[Scaritinae]]
| geslacht = ''[[Pasimachus]]''
| w-naam = ''Pasimachus sexualis''
| auteur = Banninger
| datum = 1950
| haakjes =
| species =
| commons =
}}
'''''Pasimachus sexualis''''' is een [[kevers|kever]]soort uit de familie van de [[Loopkevers|loopkevers (Carabidae)]].<ref>Anichtchenko A. et al., (editors): [https://carabidae.org/search?rank=0&text=Pasimachus+sexualis Carabidae of the World] (bezocht: 20 tot 28 maart 2013)</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1950 door Banninger.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|29}}

[[Categorie:Pasimachus|sexualis]]

title: Pasimachus sexualis

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Coleoptera (Kevers)

Familie: Carabidae (Loopkevers)

Onderfamilie: Scaritinae

Geslacht: Pasimachus

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# Гаврилівська волость (Олександрівський повіт)
Гаврилівська волость — адміністративно-територіальна одиниця Олександрівського повіту Катеринославської губернії.
Станом на 1886 рік складалася з 8 поселень, 3 сільських громад. Населення — 11681 особа (5935 чоловічої статі та 5746 — жіночої), 1732 дворових господарств.
|                     | Площа, десятин | У тому числі орної, десятин |
| ------------------- | -------------- | --------------------------- |
| Сільських громад    | 36537          | 23931                       |
| Приватної власності | —              | —                           |
| Казенної власності  | 62             | 20                          |
| Іншої власності     | 240            | 120                         |
| Загалом             | 36839          | 24071                       |

Основні поселення волості:
- Гаврилівка — село при річці Кам'янка та балці Берестовій за 115 верст від повітового міста, 6350 осіб, 963 двори, православна церква, школа, богодільня, земська станція, 2 лавки, постоялий двір. За 7 верст — залізнична станція Краснокутівка.
- Іванівка — село при річці Вовчій, 4885 осіб, 708 дворів, православна церква, школа, 2 лавки.

wikiname: ukwiki

in_language: uk

wikitext:
{{Otheruses|Гаврилівська волость}}
{{Адміністративна одиниця Російської імперії
 |назва         = Гаврилівська волость
 |статус        = волость
 |Герб          =
 |герб_підпис   =
 |карта         =
 |центр         = [[Гаврилівка (Покровський район)|Гаврилівка]]
 |утворена      =
 |Площа         = 36839
 |Одиниця       = [[Десятина (одиниця площі)|дес.]]
 |Дата обрахунку= [[1886]]
 |Населення     = 11681
 |Дата перепису = [[1886]]
 |до            =
 |після         =
}}
'''Гаврилівська волость''' — [[адміністративно-територіальна одиниця]] [[Олександрівський  повіт (Катеринославська губернія)|Олександрівського повіту]] [[Катеринославська губернія|Катеринославської губернії]].

Станом на [[1886]] рік складалася з 8 поселень, 3 сільських громад. Населення — 11681 особа (5935 чоловічої статі та 5746 — жіночої), 1732 дворових господарств<ref>{{ВВСЕР-8-1886}}</ref>.

{| align="center" class="standard"
|+Земля волості
! |
! |Площа, десятин
! |У тому числі орної, десятин
|-----
! Сільських громад
| align=right| 36537
| align=right| 23931
|-----
! Приватної власності
| align=right| —
| align=right| —
|-----
! Казенної власності
| align=right| 62
| align=right| 20
|-----
! Іншої власності
| align=right| 240
| align=right| 120
|-----
! Загалом
| align=right| 36839
| align=right| 24071
|+
|}

Основні поселення волості:
* [[Гаврилівка (Покровський район)|Гаврилівка]] — село при річці [[Кам'янка (притока Вовчої)|Кам'янка]] та балці ''Берестовій'' за 115 [[верста|верст]] від повітового міста, 6350 осіб, 963 двори, православна церква, школа, богодільня, земська станція, 2 лавки, постоялий двір. За 7 верст — залізнична станція [[Просяна (станція)|Краснокутівка]].
* [[Іванівка (Межівський район)|Іванівка]] — село при річці [[Вовча (притока Самари)|Вовчій]], 4885 осіб, 708 дворів, православна церква, школа, 2 лавки.

== Джерела ==
* {{ВВСЕР-8-1886}}
* {{ЕГТГ-СНМ-1859}}

== Посилання ==
{{reflist}}

{{RE-geo-stub}}
{{Бібліоінформація}}
{{Олександрівський  повіт (Катеринославська губернія)}}

[[Категорія:Волості Катеринославської губернії]]
[[Категорія:Історія Синельниківського району]]

Центр: Гаврилівка

Густота: 29 осіб / км²


text:
# کوین گوهیری
کوین گوهیری (انگلیسی: Kévin Gohiri؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است.
از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال گنگام، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال لو مان اشاره کرد.

wikiname: fawiki

title: کوین گوهیری

in_language: fa

wikitext:
{{Infobox football biography
| name = کوین گوهیری
| fullname =
| image =
| birth_date = {{birth date and age|1986|12|4|df=y}}
| birth_place = [[پاریس]]
| height = {{height|m=۱٫۷۸}}
| currentclub = [[LB Châteauroux]]
| clubnumber = ۱۹
| position = [[هافبک]]
| youthyears1 =
| youthclubs1 =
| years1 = ۲۰۰۳–۲۰۰۴
| years2 = ۲۰۰۴–۲۰۰۵
| years3 = ۲۰۰۵–۲۰۰۶
| years4 = ۲۰۰۶–۲۰۰۷
| years5 = ۲۰۰۷–۲۰۰۹
| years6 = ۲۰۰۹–
| clubs1 = [[باشگاه فوتبال لیل]] (B team)
| clubs2 = [[باشگاه فوتبال گنگام]] (B team)
| clubs3 = [[باشگاه فوتبال لو مان]] (B team)
| clubs4 = [[US Créteil-Lusitanos]] (B team)
| clubs5 = US Créteil-Lusitanos
| clubs6 = [[LB Châteauroux]]
| caps1 =
| caps2 =
| caps3 =
| caps4 =
| caps5 =
| caps6 = ۶
| goals1 =
| goals2 =
| goals3 =
| goals4 =
| goals5 =
| goals6 = ۰
| nationalyears1 =
| nationalteam1 =
| nationalcaps1 =
| nationalgoals1 =
| manageryears1 =
| managerclubs1 =
| pcupdate = ۱۸:۰۲, ۱۲ نوامبر ۲۰۰۹ (UTC)
| ntupdate =
| sport = [[فوتبال]]
| nationality = [[فرانسه]]
}}
'''کوین گوهیری''' ({{lang-en|Kévin Gohiri}}؛ زادهٔ {{birth date|1986|12|4|df=y}}) [[بازیکن فوتبال]] اهل [[فرانسه]] است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به [[باشگاه فوتبال گنگام]]، [[باشگاه فوتبال لیل]]، و [[باشگاه فوتبال لو مان]] اشاره کرد.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kévin_Gohiri&oldid=1067858242|عنوان = Kévin Gohiri|زبان =انگلیسی|بازیابی =۱۲ آوریل ۲۰۲۲}}

{{بازیکن فوتبال-خرد}}

[[رده:افراد زنده]]
[[رده:بازیکنان فوتبال اهل پاریس]]
[[رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل فرانسه]]
[[رده:بازیکنان لیگ ۲ فوتبال فرانسه]]
[[رده:زادگان ۱۹۸۶ (میلادی)]]
[[رده:هافبک‌های فوتبال]]

title: کوین گوهیری

زادروز: ۴ دسامبر ۱۹۸۶ (۳۸ سال)

زادگاه: پاریس

قد: ۱٫۷۸ متر (۵ فوت ۱۰ اینچ)

پست: هافبک

title: اطلاعات باشگاهی

باشگاه کنونی: LB Châteauroux

شمارهٔ پیراهن: ۱۹

title: باشگاه‌های حرفه‌ای*

سالها: باشگاه‌ها · بازی† · (گل)†

باشگاه فوتبال لیل (B team)

باشگاه فوتبال گنگام (B team)

باشگاه فوتبال لو مان (B team)

US Créteil-Lusitanos (B team)

US Créteil-Lusitanos

LB Châteauroux · ۶ · (۰)


text:
# Xiao Xun
Xiao Xun, pseudonimo di Huang Jing Yi (cinese tradizionale: 黃瀞怡; cinese semplificato: 黄瀞怡; pinyin: Huáng Jìng Yí; caratteri cinesi pseudonimo: 小薰; Taiwan, 27 febbraio 1989), è una cantante, attrice e modella taiwanese di origini Atayal.
Oltre ad essere attrice e cantante, suona il pianoforte.

## Biografia
Xiao Xun è stata scelta nel 2005 insieme ad altre sette ragazze per far parte della girl band taiwanese Hey Girl, che all'inizio della sua carriera era conosciuta con il nome di Hei Se Hui Mei Mei. Il gruppo è conosciuto in particolar per aver lavorato insieme ad altre boy band maschili mandopop, specialmente i Lollipop, che sono composti da sei membri. Xiao Xun ha lavorato anche con il cantante Ah Ben, della boy band Choc7, nel teen drama 18 Jin Bu Jin.

## Filmografia

### 2006
- Angel Lover - Episodio 3 (caratteri cinesi: 天使情人; pinyin: Tiān Shǐ Qíng Rén)

### 2007
- Brown Sugar Macchiato (黑糖瑪奇朵) - XiaoXun 小薰
- 18 Jin Bu Jin - Xia Nian Qiao 夏念喬 (caratteri cinesi: 18禁不禁; pinyin: 18 Jīn Bù Jīn?)

### 2008
- Rolling Love - Wasabi 哇莎比 (caratteri cinesi: 翻滾吧！蛋炒飯; pinyin: Fān Gǔn Ba! Dàn Chǎo Fàn)
- The Legend of Brown Sugar Chivalries - Ren Ying Ying 任瑩瑩 (caratteri cinesi: 黑糖群俠傳; pinyin: Hēi Táng Qùn Xia Zhuan)

### 2010
- Love Keeps Going (美乐。加油） - Han Yi Fei

## Discografia

### Album
- 2008 - Hey Girl (首張同名專輯)

### EP
- 2006 - Wo Ai Hei Se Hui mei mei (我愛黑澀會)
- 2006 - Mei Mei Si Mi De Yi Tian - Fen Hong Gao Ya Dian / Tian Xin Hong Jia Ji  (美眉私密的一天 - 粉紅高壓電 / 甜心轟炸機)
- 2007 - Mei Mei Si Mi Party (美眉私密Party)
- 2011 - Hey Girl (黑Girl)

### Colonna sonora
- 2007 - 18 Jin Bu Jin OST (18禁不禁電視原聲帶)
- 2007 - Brown Sugar Macchiato OST (黑糖瑪奇朵原聲帶)
- 2008 - The Legend of Brown Sugar Chivalries OST (黑糖群俠傳電視原聲帶)

### Video musical
- I Love Blackie - (Mei Mei Private Diary)
- Shining Kiss - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
- Shake it baby - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
- Sunny Dolls - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
- Sweet Sweet Circle / Donuts - (18 Jin Bu Jin OST)
- Happiness Bubbles - (Mei Mei Private Day)
- Brown Sugar Show - (Brown Sugar Macchiato OST)
- Jiao Jie Jie - (Hey Girl)
- OOXX - (Hey Girl)
- Nu Sheng - (Hey Girl)
- 哈庫吶瑪塔塔 - (Hey Girl)
- Slow For Half a Beat - (黃靖倫 Jing Huang)
- Hey Girl - (黑Girl)
- Lovers and Friends - (黑Girl)

wikiname: itwiki

title: Xiao Xun

in_language: it

wikitext:
{{S|attori taiwanesi|cantanti taiwanesi}}
{{Artista musicale
|nome = Xiao Xun
|nazione = TWN
|genere = Mandopop
|anno inizio attività = 2005
|anno fine attività = in attività
|note periodo attività =
|etichetta = Linfair Records (2006-2007)<br />[[Warner Music|Warner Music Taiwan]] (2008)
|tipo artista = cantante
|immagine =
|didascalia =
|url = http://www.wretch.cc/blog/sflovemickey
|band attuale = [[Hey Girl (gruppo musicale)|Hey Girl]]
|band precedenti =
|totale album = 85
|album studio = 1 + 4 EP
|album live = 0
|raccolte = 0
}}
{{Bio
|Nome = Xiao
|Cognome = Xun
|PostCognomeVirgola = pseudonimo di '''Huang Jing Yi'''
|PreData = [[cinese tradizionale]]: 黃瀞怡; [[cinese semplificato]]: 黄瀞怡; [[pinyin]]: Huáng Jìng Yí; [[caratteri cinesi]] pseudonimo: 小薰
|Sesso = F
|LuogoNascita = Taiwan
|GiornoMeseNascita = 27 febbraio
|AnnoNascita = 1989
|LuogoMorte =
|GiornoMeseMorte =
|AnnoMorte =
|Epoca = 2000
|Attività = cantante
|Attività2 = attrice
|Attività3 = modella
|Nazionalità = taiwanese
|PostNazionalità = di origini [[Atayal]]
}}

Oltre ad essere attrice e cantante, suona il [[pianoforte]].

==Biografia==
Xiao Xun è stata scelta nel 2005 insieme ad altre sette ragazze per far parte della [[gruppo musicale|girl band]] [[taiwan]]ese [[Hey Girl (gruppo musicale)|Hey Girl]], che all'inizio della sua carriera era conosciuta con il nome di Hei Se Hui Mei Mei. Il gruppo è conosciuto in particolar per aver lavorato insieme ad altre [[boy band]] maschili [[mandopop]], specialmente i [[Lollipop (gruppo musicale taiwanese)|Lollipop]], che sono composti da sei membri. Xiao Xun ha lavorato anche con il cantante Ah Ben, della [[boy band]] [[Choc7]], nel [[teen drama]] ''18 Jin Bu Jin''.

==Filmografia==
===2006===
* ''Angel Lover'' - Episodio 3 ([[caratteri cinesi]]: 天使情人; [[pinyin]]: Tiān Shǐ Qíng Rén)

===2007===
* ''[[Brown Sugar Macchiato]]'' (黑糖瑪奇朵) - XiaoXun 小薰
* ''18 Jin Bu Jin'' - Xia Nian Qiao 夏念喬 ([[caratteri cinesi]]: 18禁不禁; [[pinyin]]: 18 Jīn Bù Jīn?)

===2008===
* ''[[Rolling Love]]'' - Wasabi 哇莎比 ([[caratteri cinesi]]: 翻滾吧！蛋炒飯; [[pinyin]]: Fān Gǔn Ba! Dàn Chǎo Fàn)
* ''The Legend of Brown Sugar Chivalries'' - Ren Ying Ying 任瑩瑩 ([[caratteri cinesi]]: 黑糖群俠傳; [[pinyin]]: Hēi Táng Qùn Xia Zhuan)

===2010===
* ''[[Love Keeps Going]]'' (美乐。加油） - Han Yi Fei

==Discografia==
===Album===
* 2008 - ''Hey Girl'' (首張同名專輯)

===EP===
* 2006 - ''Wo Ai Hei Se Hui mei mei'' (我愛黑澀會)
* 2006 - ''Mei Mei Si Mi De Yi Tian'' - ''Fen Hong Gao Ya Dian'' / ''Tian Xin Hong Jia Ji''  (美眉私密的一天 - 粉紅高壓電 / 甜心轟炸機)
* 2007 - ''Mei Mei Si Mi Party'' (美眉私密Party)
* 2011 - ''Hey Girl'' (黑Girl)

===Colonna sonora===
* 2007 - ''18 Jin Bu Jin OST'' (18禁不禁電視原聲帶)
* 2007 - ''Brown Sugar Macchiato OST'' (黑糖瑪奇朵原聲帶)
* 2008 - ''The Legend of Brown Sugar Chivalries OST'' (黑糖群俠傳電視原聲帶)

===Video musical===
* ''I Love Blackie'' - (Mei Mei Private Diary)
* ''Shining Kiss'' - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
* ''Shake it baby'' - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
* ''Sunny Dolls'' - (Mei Mei Private Day - Tian Xin Hong Jia Ji)
* ''Sweet Sweet Circle / Donuts'' - (18 Jin Bu Jin OST)
* ''Happiness Bubbles'' - (Mei Mei Private Day)
* ''Brown Sugar Show'' - (Brown Sugar Macchiato OST)
* ''Jiao Jie Jie'' - (Hey Girl)
* ''OOXX'' - (Hey Girl)
* ''Nu Sheng'' - (Hey Girl)
* 哈庫吶瑪塔塔 - (Hey Girl)
* ''Slow For Half a Beat'' - (黃靖倫 Jing Huang)
* ''Hey Girl'' - (黑Girl)
* ''Lovers and Friends'' - (黑Girl)

== Voci correlate ==
* [[Hey Girl (gruppo musicale)|Hey Girl]]

==Altri progetti==
{{interprogetto}}

==Collegamenti esterni==
* {{Collegamenti esterni}}
* {{cita web |1=http://blog.woo.com.tw/blog/sf/ |2=Blog ufficiale di Xiao Xun su woo.com |accesso=28 dicembre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20100305191608/http://blog.woo.com.tw/blog/sf/# |dataarchivio=5 marzo 2010 |urlmorto=sì }}
* {{cita web |1=http://www.gtv.com.tw/Program/S051420070505P/ |2=Sito web ufficiale di ''18 Jin Bu Jin'' |accesso=28 dicembre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20090526073701/http://www.gtv.com.tw/Program/S051420070505P/# |dataarchivio=26 maggio 2009 |urlmorto=sì }}
* {{cita web |1=http://xn--mts073a0jkngiyk8b.tw/ |2=Sito web ufficiale di ''Brown Sugar Macchiato'' |accesso=28 dicembre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20071004211753/http://xn--mts073a0jkngiyk8b.tw/# |dataarchivio=4 ottobre 2007 |urlmorto=sì }}
* {{cita web |1=http://www.gtv.com.tw/Program/S051420080511U/ |2=Sito web ufficiale di ''Rolling Love'' |accesso=28 dicembre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20080428171412/http://www.gtv.com.tw/Program/S051420080511U/# |dataarchivio=28 aprile 2008 |urlmorto=sì }}
* {{cita web |1=http://xn--uuqxth37hcmcdu0d.tw/ |2=Sito web ufficiale di ''The Legend of Brown Sugar Chivalries'' |accesso=28 dicembre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20090514083230/http://xn--uuqxth37hcmcdu0d.tw/# |dataarchivio=14 maggio 2009 |urlmorto=sì }}

{{Controllo di autorità}}
{{Portale|biografie}}

title: Xiao Xun

Nazionalità: Taiwan

Genere: Mandopop

Periodo di attività musicale: 2005 – in attività

Etichetta: Linfair Records (2006-2007) Warner Music Taiwan (2008)

Gruppi attuali: Hey Girl


text:
# شوگو ساکورای
شوگو ساکورای (انگلیسی: Shogo Sakurai؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۸۴) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است.

title: شوگو ساکورای

wikitext:
{{Infobox football biography
| name = شوگو ساکورای
| image =
| image_size =
| caption =
| fullname = Shogo Sakurai
| birth_date = {{Birth date and age|1984|4|3}}
| birth_place = [[کیوتو]]
| death_date =
| death_place =
| height = {{Height|m=۱٫۷۵}}
| position = [[مهاجم (فوتبال)|مهاجم]]
| currentclub =
| clubnumber =
| youthyears1 = ۲۰۰۰–۲۰۰۲
| youthclubs1 = [[Kyoto Sanga FC|Kyoto Purple Sanga]]
| years1 = ۲۰۰۳–۲۰۰۴
| clubs1 = [[Mito HollyHock]]
| caps1 = ۸
| goals1 = ۱
| years2 = ۲۰۰۴–۲۰۰۵
| clubs2 = [[Grulla Morioka]]
| caps2 = ۲۲
| goals2 = ۱۹
| years3 = ۲۰۰۶
| clubs3 = [[SP Kyoto FC|Sagawa Printing]]
| caps3 = ۲
| goals3 = ۰
| years4 = ۲۰۰۷–۲۰۰۸
| clubs4 = [[Ococias Kyoto AC|FC Kyoto Bamb]]
| caps4 = ۲۶
| goals4 = ۴
| totalcaps = ۵۸
| totalgoals = ۲۴
| nationalyears1 =
| nationalteam1 =
| nationalcaps1 =
| nationalgoals1 =
| manageryears1 =
| managerclubs1 =
| medaltemplates =
| club-update =
| nationalteam-update =
| sport = [[فوتبال]]
| nationality = [[ژاپن]]
}}
'''شوگو ساکورای''' ({{lang-en|Shogo Sakurai}}؛ زادهٔ {{birth date|1984|4|3}}) [[بازیکن فوتبال]] اهل [[ژاپن]] است.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Shogo_Sakurai&oldid=876774256|عنوان = Shogo Sakurai|زبان =انگلیسی|بازیابی =۲۸ اوت ۲۰۱۹}}

{{بازیکن فوتبال-خرد}}

{{ترتیب‌پیش‌فرض:ساکورای، شوگو}}
[[رده:افراد زنده]]
[[رده:اهالی فوتبال اهل استان کیوتو]]
[[رده:بازیکنان دسته ۲ جی‌لیگ]]
[[رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل ژاپن]]
[[رده:بازیکنان فوتبال لیگ ژاپن]]
[[رده:زادگان ۱۹۸۴ (میلادی)]]
[[رده:مهاجمان مرد فوتبال]]
[[رده:بازیکنان باشگاه فوتبال میتو هولیهوک]]

title: شوگو ساکورای

نام کامل: Shogo Sakurai

زادروز: ۳ آوریل ۱۹۸۴ (۴۱ سال)

زادگاه: کیوتو

قد: ۱٫۷۵ متر (۵ فوت ۹ اینچ)

پست: مهاجم

title: باشگاه‌های جوانان

Kyoto Purple Sanga

title: باشگاه‌های حرفه‌ای*

سالها: باشگاه‌ها · بازی† · (گل)†

Mito HollyHock · ۸ · (۱)

Grulla Morioka · ۲۲ · (۱۹)

Sagawa Printing · ۲ · (۰)

FC Kyoto Bamb · ۲۶ · (۴)

مجموع: ۵۸ · (۲۴)