text:
# Siméon Le Couteux
Siméon Le Couteux est un maître écrivain actif à Paris à la charnière des XVIIe et XVIIIe siècles.

## Biographie
Il est actif entre 1684 et 1724 environ, et fut bibliothécaire du président Gabriel Bernard de Rieux, et travailla aussi pour Charles-Henri, comte d'Hoym (1694-1736) célèbre bibliophile.
Vers 1685 il a été impliqué dans une affaire de faux faisant intervenir Denys Girardot, officier du duc d’Orléans d’une part, et d’autre part ses proches Denis Le Couteux et Roch de Rosny.

## Copies
Sa manière (usage de la couleur, écriture en lettres romaines, filets ou lettres en or, guirlande de fleurs) et son goût pour les textes de piété le placent dans la droite ligne du calligraphe Nicolas Jarry. Elle se rapproche également de celle de Jean-Pierre Rousselet, par le choix des textes.
On a identifié de lui les copies suivantes (certaines lui sont seulement attribuées) :

### Liturgies
- Livre de chœur à l’usage de la confrérie des cordonniers de Paris. Incipit : In festo S. Bartholomoei apostoli ad vesperas. Antiphona. Grand 2° sur vélin, 40 f., titre et lettres dorées, écrit en lettre romaine et en couleurs, plain chant noté. Signé et daté 1684. Paris Bibl. Mazarine : Ms. 460. Des reproductions sont disponibles sur la base Floridus.
- Compendium ceremoniarum, ex processionario sacri ordinis nostri prædicatorum extractum et juxta usum hujus monasterii editum. Scribebat S. Le Couteux, 1688. Manuscrit sur vélin in-4°, [4]-166 p., reliure de chagrin noir. Calligraphié en rouge et noir, réglé et rubriqué, avec plain-chant noté. Ornementation florale et 6 dessins à mi-page. Dans le commerce en février 2018.
- Les offices propres de Saint Leu archevesque de Sens, et de St. Gilles abbé & confesseur, patrons et titulaires de l’église paroissiale de Bagnolet-lez-Paris. 1724. Papier, 495 x 355 mm, [2]-98 p., reliure du XIXe siècle restaurée en 1847 par la fabrique de l'église. Entièrement calligraphié, copié et décoré par Siméon Le Couteux, établi par René Loyau chapelain de l'église de Paris. Archives diocésaines de Saint-Denis.

### Édification
- Heures pour Madame Chamillart. 8° sur vélin, 400 p. et 1 f. de table. Avec miniature à la p. 32, vignettes et culs-de-lampe. Signé par Le Couteux p. 368. Reliure de maroquin noir aux armes de Mme Chamillart, épouse du ministre Michel Chamillart (1652-1721), née Élisabeth-Thérèse Le Rebours (1657-1731). Chantilly MC : Ms. 94. Prov. Cat. de Bure 1823 n° 47, Cat. Chardin 1823 n° 165. Dans une note de l’ouvrage, le copiste déclare être employé à la bibliothèque de Gabriel Bernard de Rieux.
- Oratio. Petit 12°, 12 p., relié à la suite de Thomas a Kempis, De imitatione Christi (Leyde : Elzevier, 1658). Copie attribuée à Siméon Le Couteux. Reliure maroquin olive. Prov. Jacques Collombat. Dans le commerce en 2008.
- Prières choisies. 16° sur vélin, 82 p., titre en lettres bleues et dorées avec encadrement d’arabesques et d’ornements. Signature du copiste au bas de l’encadrement, avec la date 1713. Relié en maroquin vert. Cat. T. de M. 1897 n° 10.
- Livre de prières. 16° sur vélin, signé en p. 4 S. Le Couteux fec.. Relié en maroquin vert. Manuscrit exécuté pour l’épouse du président Gabriel Bernard de Rieux en 1723. Portalis 1696 p. 254.
- Prières chrétiennes. 12° sur vélin, 55 f., signé au verso du 53e f., titre ornementé en couleurs, initiales ornées. Encadrement de filet d’or à chaque page et quelques dessins en or et en couleur. Signé S. Le Couteux scr.. Relié en maroquin citron avec les emblèmes du Saint Esprit aux angles. Cat. Techener n° 18.
- Prières durant la Messe, Paris, c. 1720, signé par Simon Le Couteux. 33 f. sur parchemin avec quelques f. liminaires en papier. Miniatures, lettres ornées, culs de lampe. London V&A Museum : inv. MSL/1952/2324. Cf. Watson 2011 vol. III n° 191.
- Prières durant la sainte messe. 4°, titre et 35 p. Titre gouaché, relié en maroquin rouge aux armes d’Anne de Rohan, princesse de Soubise (1641-1709). Vers 1705. Cat. Schiff, Cat. Warmelink n° 551. . Dans le commerce en 2006.
- Prières durant la sainte messe. 12°, [6]-109 p. Manuscrit sur parchemin, en lettres rondes à l'encre brune, titres courants et rubriques en italiques à l'encre rouge, texte inscrit dans un encadrement à l'or liquide. Plusieurs titres-frontispices illustrés, initiales ornées. Signé de Siméon Le Couteux, avec dédicace à Louis XIV : Présenté à Sa Majesté par son tres-humble, tres-obeissant, & tres-fidele Sujet & serviteur. S. Le Couteux. Reliure en maroquin olive, dentelle dorée sur les plats, dos à nerfs orné et doré. De la bibliothèque Mortimer L. Schiff (Cat. Schiff, lot 273). Dans le commerce en 2013.
- Prières pour les jours de la semaine. Petit 8° sur vélin, 197 p. Orné au titre d’une miniature et d’une riche guirlande de fleurs. Signé et daté 1689. Relié en maroquin noir aux fermoirs d’argent. Cat. Chardin 1823 n° 126. Portalis 1896 p. 254.
- Sentences choisies tirées de l’Écriture sainte et des Pères de l’Église. Petit 8° sur vélin, 35 f. Titre en or et en couleurs dans un encadrement de fleurs et d’oiseaux. La première page porte les armes de Bourrée de Corberon, président au parlement de Paris. Reliure en maroquin citron. Attribué seulement à Le Couteux. Cat. Morgand 1887. Portalis 1896 p. 255.
- Les Sept pseaumes de la pénitence, avec des règles générales pour bien vivre. Petit 8° sur vélin, 56 p., avec encadrements et lettres en or. Relié en maroquin rouge. Cat. Techener 1883. Portalis 1896 p. 254.

wikiname: frwiki

title: Siméon Le Couteux

in_language: fr

wikitext:
{{Infobox Biographie2}}
'''Siméon Le Couteux''' est un maître écrivain actif à Paris à la charnière des {{s2|XVII|e|XVIII|e}}.

==Biographie==
Il est actif entre 1684 et 1724 environ, et fut bibliothécaire du président [[Gabriel Bernard de Rieux]]<ref>Voir plus bas les ''Heures pour Madame Chamillard''.</ref>, et travailla aussi pour Charles-Henri, comte d'Hoym (1694-1736) célèbre bibliophile<ref>D’après Portalis 1696 p. 253, il apparaît dans les comptes dudit comte pour une somme de 16 livres, payée pour des copies.</ref>.

Vers 1685 il a été impliqué dans une affaire de faux faisant intervenir Denys Girardot, officier du duc d’Orléans d’une part, et d’autre part ses proches Denis Le Couteux et Roch de Rosny<ref>''Factum pour Denys Girardot, officier de Monsieur, duc d'Orléans, et consorts, accusateurs, contre les nommés Sébastien Boucher, Denys et Siméon Le Couteux, et Roch de Rosny, accusés''. (S. l., 1685). 4°. Paris BNF : Z THOISY- 384 (FOL 154). Sur les liens entre les Rosny et les Le Couteux, voir [http://gw1.geneanet.org/gjacquin2?lang=fr&m=N&v=LECOUTEUX ici].</ref>.

==Copies==
Sa manière (usage de la couleur, écriture en lettres romaines, filets ou lettres en or, guirlande de fleurs) et son goût pour les textes de piété le placent dans la droite ligne du calligraphe [[Nicolas Jarry (calligraphe)|Nicolas Jarry]]. Elle se rapproche également de celle de [[Jean-Pierre Rousselet]], par le choix des textes.

On a identifié de lui les copies suivantes (certaines lui sont seulement attribuées) :

===Liturgies===
[[File:Le Couteux - Offices Bagnolet 1724.jpg|thumb|Page de titre des ''Offices propres de Saint Leu et de St. Gilles, 1724'' (Archives diocésaines Saint-Denis).]]
* ''[[Livre de chœur]] à l’usage de la confrérie des cordonniers de Paris''. Incipit : ''In festo S. Bartholomoei apostoli ad vesperas. Antiphona''. Grand 2° sur vélin, 40 f., titre et lettres dorées, écrit en lettre romaine et en couleurs, plain chant noté. Signé et daté 1684. Paris Bibl. Mazarine : Ms. 460. Des reproductions sont disponibles sur la base [http://liberfloridus.cines.fr/cgi-bin/affich_planche?Paris,_Bibl._Mazarine/ms.%200460/1/0 Floridus].
* ''Compendium ceremoniarum, ex processionario sacri ordinis nostri prædicatorum extractum et juxta usum hujus monasterii editum. Scribebat S. Le Couteux, 1688''. Manuscrit sur vélin in-4°, [4]-166 p., reliure de chagrin noir. Calligraphié en rouge et noir, réglé et rubriqué, avec plain-chant noté. Ornementation florale et 6 dessins à mi-page. Dans le commerce en {{date-|février 2018}}.
* ''Les offices propres de Saint Leu archevesque de Sens, et de St. Gilles abbé & confesseur, patrons et titulaires de l’église paroissiale de Bagnolet-lez-Paris''. 1724. Papier, 495 x 355 mm, [2]-98 p., reliure du XIXe siècle restaurée en 1847 par la fabrique de l'église. Entièrement calligraphié, copié et décoré par Siméon Le Couteux, établi par René Loyau chapelain de l'église de Paris. Archives diocésaines de Saint-Denis.

===Édification===
[[File:LeCouteuxPrieres1705.png|thumb|Page de titre des ''Prières durant la sainte Messe'' (vers 1705).]]
* ''Heures pour Madame Chamillart''. 8° sur vélin, 400 p. et 1 f. de table. Avec miniature à la p. 32, vignettes et culs-de-lampe. Signé par Le Couteux p. 368. Reliure de maroquin noir aux armes de {{Mme}} Chamillart, épouse du ministre [[Michel Chamillart]] (1652-1721), née Élisabeth-Thérèse Le Rebours (1657-1731). Chantilly MC : Ms. 94. Prov. Cat. de Bure 1823 n° 47, Cat. Chardin 1823 n° 165. Dans une note de l’ouvrage, le copiste déclare être employé à la bibliothèque de Gabriel Bernard de Rieux.
* ''Oratio''. Petit 12°, 12 p., relié à la suite de Thomas a Kempis, ''De imitatione Christi'' (Leyde : Elzevier, 1658). Copie attribuée à Siméon Le Couteux. Reliure maroquin olive. Prov. Jacques Collombat. [http://www.alde.fr/FR/vente_livres_autographes/v11560_alde/l1736865__kempis_de_imitatione_christi_.html Dans le commerce] en 2008.
* ''Prières choisies''. 16° sur vélin, 82 p., titre en lettres bleues et dorées avec encadrement d’arabesques et d’ornements. Signature du copiste au bas de l’encadrement, avec la date 1713. Relié en maroquin vert. Cat. T. de M. 1897 n° 10.
* ''Livre de prières''. 16° sur vélin, signé en p. 4 ''S. Le Couteux fec.''. Relié en maroquin vert. Manuscrit exécuté pour l’épouse du président [[Gabriel Bernard de Rieux]] en 1723. Portalis 1696 p. 254.
* ''Prières chrétiennes''. 12° sur vélin, 55 f., signé au verso du 53e f., titre ornementé en couleurs, initiales ornées. Encadrement de filet d’or à chaque page et quelques dessins en or et en couleur. Signé ''S. Le Couteux scr.''. Relié en maroquin citron avec les emblèmes du Saint Esprit aux angles. Cat. Techener n° 18.
* ''Prières durant la Messe'', Paris, c. 1720, signé par Simon Le Couteux. 33 f. sur parchemin avec quelques f. liminaires en papier. Miniatures, lettres ornées, culs de lampe. London V&A Museum : inv. MSL/1952/2324. Cf. Watson 2011 vol. III n° 191.
* ''Prières durant la sainte messe''. 4°, titre et 35 p. Titre gouaché, relié en maroquin rouge aux armes d’Anne de Rohan, princesse de Soubise (1641-1709). Vers 1705. Cat. Schiff, Cat. Warmelink n° 551. [http://www.bloomsburyauctions.com/detail/572/14.0]. Dans le commerce en 2006.
* ''Prières durant la sainte messe''. 12°, [6]-109 p. Manuscrit sur parchemin, en lettres rondes à l'encre brune, titres courants et rubriques en italiques à l'encre rouge, texte inscrit dans un encadrement à l'or liquide. Plusieurs titres-frontispices illustrés, initiales ornées. Signé de Siméon Le Couteux, avec dédicace à [[Louis XIV de France|Louis XIV]] : ''Présenté à Sa Majesté par son tres-humble, tres-obeissant, & tres-fidele Sujet & serviteur. S. Le Couteux''. Reliure en maroquin olive, dentelle dorée sur les plats, dos à nerfs orné et doré. De la bibliothèque Mortimer L. Schiff (Cat. Schiff, lot 273). Dans le commerce en 2013.
* ''Prières pour les jours de la semaine''. Petit 8° sur vélin, 197 p. Orné au titre d’une miniature et d’une riche guirlande de fleurs. Signé et daté 1689. Relié en maroquin noir aux fermoirs d’argent. Cat. Chardin 1823 n° 126. Portalis 1896 p. 254.
* ''Sentences choisies tirées de l’Écriture sainte et des Pères de l’Église''. Petit 8° sur vélin, 35 f. Titre en or et en couleurs dans un encadrement de fleurs et d’oiseaux. La première page porte les armes de Bourrée de Corberon, président au parlement de Paris. Reliure en maroquin citron. Attribué seulement à Le Couteux. Cat. Morgand 1887. Portalis 1896 p. 255.
* ''Les Sept pseaumes de la pénitence, avec des règles générales pour bien vivre''. Petit 8° sur vélin, 56 p., avec encadrements et lettres en or. Relié en maroquin rouge. Cat. Techener 1883. Portalis 1896 p. 254.

==Notes==
{{Références|colonnes=2}}

==Références==
* Roman Watson, ''Western illuminated manuscripts : a catalogue of works in the National Art Library from the eleventh to the early twentieth century, with a complete account of the George Reid collection.'' London : V&A Publishing, 2011, 3 vol.
* Baron [[Roger Portalis]], ''Nicolas Jarry et la calligraphie au {{s-|XVII|e}}'', in ''Bulletin du Bibliophile'', 1896 et 1897 (paginations multiples).
* ''Catalogue de livres rares manuscrits et imprimés provenant de la bibliothèque de feu M. T. de M. Première partie''. Paris : Ch. Porquet, 1897.
* ''Auction-sale of the important collection of old & newer books mainly on the development of the art of printing, of the late H. A. Warmelink notary public in Amsterdam, as well as of a few important additions in the same field.'' Catalogue de vente, 26-{{date-|27 avril 1960}}, Amsterdam, Menno Hertzberger. 8°, 132 p.
* ''Catalogue of a selected portion of the famous library formed by the late Mortimer L.Schiff'' (Vente, Sotheby's, Londres, 23-{{date-|25 mars 1938}}).

==Articles connexes==
[[Maître écrivain]]

{{Portail|écriture|XVIIe siècle}}

{{DEFAULTSORT:Le Couteux, Simeon}}
[[Catégorie:Maître écrivain]]
[[Catégorie:Calligraphe français]]

title: Biographie

Activité: Maître écrivain

Période d'activité: XVIIe siècle-XVIIIe siècle


text:
# ایرنا برناسکووا
ایرنا برناسکووا ((به چکی: Irena Bernášková)؛ ۷ فوریهٔ ۱۹۰۴ – ۲۶ اوت ۱۹۴۲) روزنامه‌نگار و نویسنده اهل چکسلواکی بود. وی از فعالین مقاومت چکسلواکی علیه اشغال چکسلواکی در خلال جنگ جهانی دوم بود.
او اولین زن چک بود که توسط نازی‌ها اعدام شد.

## زندگی‌نامه
ایرنا در فوریه ۱۹۰۴ در پراگ متولد شد. پدر وی نقاش بود و وی دومین از سه دختر خانواده بود. در طول جنگ جهانی اول، خانواده وی در بوستون، ایالات متحده ساکن شد. خانه آنها در بوستون مرکز مهمی از جلسات سیاستمداران و دولتمردان برای استقلال چکسلواکی بود. شخصیت‌هایی مانند توماس مازاریک، ادوارد بنش و میلان راشتیسلاو شوفانیک از خانه آنها دیدن کردند. ایرنا در سال ۱۹۲۱ همراه با خواهرانش به چکسلواکی بازگشت. در سال ۱۹۲۵ در پراگ با پسر عموی خود، فرانتیچ برنشک، ازدواج کرد. والدینش مخالف این ازدواج بودند و حتی پدرش به مدت ۴ سال تمام تماس‌ها با او را قطع کرد
در طول بسیج توافقنامه مونیخ، ایرنا برناسکووا به عنوان یک پرستار صلیب سرخ داوطلب شد و به پناهندگان در منطقه مرزی اشغال شده چکسلواکی کمک کرد.

## مقاومت و اعدام
ایرنا در طول اشغال چکسلواکی توسط نیروهای آلمانی، اقدام به پخش جزوات و تراکت علیه اشغالگری و شروع به همکاری با پدرش در انتشار مجله غیرقانونی V boj (مبارزه کن) در سال ۱۹۳۹ کرد. او همچنین به سازماندهی حملات در مرز با اسلواکی کمک کرد. اگر چه گشتاپو به دنبال دستگیری او بود ولی ایرنا توانست بگریزد و انتشار مجله را ادامه دهد.
او در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۰ در پراگ، خیابان پوچیچی، با مدرک شناسایی جعلی دستگیر شد. در طی بازجویی، او سعی کرد همه اتهامات را بپذیرد و بدینوسیله تعدادی از اعضای مقاومت را نجات داد. با این حال، اعضای خانواده اش دستگیر شدند - شوهرش در اردوگاه مرگ بوخن‌والد و پدرش در اردوگاه کار اجباری داخائو درگذشتند. ایرنا برناسکووا اولین زن چک بود که توسط نازی‌ها به اعدام محکوم شد. او در ۵ مارس ۱۹۴۲ محکوم شد و سپس در اوت ۱۹۴۲ در زندان Plötzensee، برلین با گیوتین اعدام شد.

wikiname: fawiki

title: ایرنا برناسکووا

in_language: fa

wikitext:
{{Infobox person
| name = ایرنا برناسکووا
| image = Irena.Bernaskova.1904-1942.jpg
| alt =
| caption =
| birth_name = ایرنا برناسکووا
| birth_date = {{Birth date|1904|2|7|df=y}}
| birth_place = [[پراگ]]
| death_date = {{death date and age|1942|8|26|1904|2|7|df=y}}
| death_place = [[برلین]]
| nationality = [[چکسلواکی]]
| other_names =
| occupation =
| known_for = [[مقاومت در چکسلواکی در برابر آلمان]]
}}
'''ایرنا برناسکووا''' ({{به چکی|Irena Bernášková}}؛ {{birth date|1904|2|7|df=y}} – {{death date|1942|8|26|1904|2|7|df=y}}) [[روزنامه‌نگار]] و [[نویسنده]] اهل [[چکسلواکی]] بود. وی از فعالین [[مقاومت در چکسلواکی در برابر آلمان|مقاومت چکسلواکی]] علیه [[اشغال چکسلواکی]] در خلال [[جنگ جهانی دوم]] بود.

او اولین زن [[جمهوری چک|چک]] بود که توسط [[نازیسم|نازی‌ها]] اعدام شد.

== زندگی‌نامه ==
ایرنا در فوریه ۱۹۰۴ در پراگ متولد شد. پدر وی نقاش بود و وی دومین از سه دختر خانواده بود.<ref name="cztv">{{cite web|url=http://www.ceskatelevize.cz/porady/10204458965-neznami-hrdinove/208452801390021/|title=Neznámí hrdinové - Zasnoubena se smrtí (Irena Bernášková) (TV documentary)|last=Hynková|first=Alena |year=2008|publisher=[[Czech Television]] |language=Czech|accessdate=22 February 2014}}</ref> در طول [[جنگ جهانی اول]]، خانواده وی در [[بوستون]]، [[ایالات متحده]] ساکن شد. خانه آنها در بوستون مرکز مهمی از جلسات سیاستمداران و دولتمردان برای استقلال چکسلواکی بود. شخصیت‌هایی مانند [[توماس مازاریک]]، [[ادوارد بنش]] و میلان راشتیسلاو شوفانیک از خانه آنها دیدن کردند.<ref name="koura">{{cite web|url=http://www.sporilov.info/view.php?nazevclanku=inka-bernaskova-statecna-zena-ze-sporilova&cisloclanku=2005092701|title=Inka Bernášková - statečná žena ze Spořilova|last=Koura|first=Petr|date=27 September 2005|publisher=Spořilovské noviny|language=Czech|accessdate=22 February 2014}}</ref> ایرنا در سال ۱۹۲۱ همراه با خواهرانش به چکسلواکی بازگشت. در سال ۱۹۲۵ در پراگ با پسر عموی خود، فرانتیچ برنشک، ازدواج کرد. والدینش مخالف این ازدواج بودند و حتی پدرش به مدت ۴ سال تمام تماس‌ها با او را قطع کرد<ref name="koura"/>

در طول بسیج [[توافقنامه مونیخ]]، ایرنا برناسکووا به عنوان یک پرستار [[صلیب سرخ]] داوطلب شد و به پناهندگان در منطقه مرزی اشغال شده چکسلواکی کمک کرد.<ref name="koura"/>

== مقاومت و اعدام ==
ایرنا در طول اشغال چکسلواکی توسط نیروهای آلمانی، اقدام به پخش جزوات و [[تراکت]] علیه اشغالگری و شروع به همکاری با پدرش در انتشار مجله غیرقانونی V boj (مبارزه کن) در سال ۱۹۳۹ کرد.<ref name="cztv"/> او همچنین به سازماندهی حملات در مرز با اسلواکی کمک کرد. اگر چه [[گشتاپو]] به دنبال دستگیری او بود ولی ایرنا توانست بگریزد و انتشار مجله را ادامه دهد.

او در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۰ در پراگ، خیابان پوچیچی، با مدرک شناسایی جعلی دستگیر شد.<ref name="koura"/> در طی بازجویی، او سعی کرد همه اتهامات را بپذیرد و بدینوسیله تعدادی از اعضای مقاومت را نجات داد. با این حال، اعضای خانواده اش دستگیر شدند - شوهرش در [[اردوگاه مرگ بوخن‌والد]] و پدرش در [[اردوگاه کار اجباری داخائو]] درگذشتند.<ref name="prague2">{{cite web|url=http://www.praha2.cz/15553_Irena-Bernaskova|title=Irena Bernášková (*7 Feb. 1904 – †26 Aug. 1942) – a figure in the anti-Nazi Resistance|date=16 June 2010|publisher=Prague 2 - official website|accessdate=22 February 2014|deadurl=yes|archiveurl=https://web.archive.org/web/20140226061754/http://www.praha2.cz/15553_Irena-Bernaskova|archivedate=26 February 2014|df=}}</ref> ایرنا برناسکووا اولین زن چک بود که توسط نازی‌ها به اعدام محکوم شد. او در ۵ مارس ۱۹۴۲ محکوم شد و سپس در اوت ۱۹۴۲ در زندان Plötzensee، [[برلین]] با [[گیوتین]] اعدام شد.<ref>{{cite web|url=http://www.radio.cz/fr/rubrique/miroir/irena-bernaskova-la-premiere-tcheque-executee-par-les-nazis-reste-tres-meconnue-dans-son-pays|title=Irena Bernášková – la première Tchèque exécutée par les nazis reste très méconnue dans son pays|last=Gebertová|first=Alena |date=21 February 2014 |publisher=[[Czech Radio]]|language=French|accessdate=22 February 2014}}</ref>

== جستارهای وابسته ==
* [[آنا لتنسکا]]
* [[ماری کودریکوا]]

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله|۲}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Irena_Bernášková&oldid=810619790|عنوان = Irena Bernášková|زبان =انگلیسی|بازیابی =۲۰ ژوئن ۲۰۱۸}}

== پیوند به بیرون ==
* {{cite book|last=Tomášek|first=Dušan|title=Žena pod gilotinou [Irena Bernášková]|publisher=Agave|location=[[Český Těšín]]|year=2001|pages=251–267}}

{{داده‌های کتابخانه‌ای}}

[[رده:اعضای نهضت مقاومت جمهوری چک]]
[[رده:اعضای نهضت مقاومت کشته‌شده توسط آلمان نازی]]
[[رده:افراد اعدام‌شده توسط آلمان نازی اهل جمهوری چک]]
[[رده:افراد جنگ جهانی دوم اهل جمهوری چک]]
[[رده:افراد محکوم‌شده در دادگاه‌های نازی‌ها]]
[[رده:درگذشتگان ۱۹۴۲ (میلادی)]]
[[رده:روزنامه‌نگاران اهل جمهوری چک]]
[[رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۰۴ (میلادی)]]
[[رده:زنان در جنگ جهانی دوم]]

title: ایرنا برناسکووا

نام هنگام تولد: ایرنا برناسکووا

زادهٔ: ۷ فوریهٔ ۱۹۰۴ · پراگ

درگذشت: ۲۶ اوت ۱۹۴۲ (۳۸ سال) · برلین

ملیت: چکسلواکی

شناختهشده · برای: مقاومت در چکسلواکی در برابر آلمان


text:
# فوزي الشمري
فوزي دهش عوض الشمري (13 فبراير 1979) هو عدّاء كويتي والرياضي السابق المتخصص في سباق الحواجز، شارك في سباق 200 متر و400 متر.

wikiname: arwiki

title: فوزي الشمري

in_language: ar

wikitext:
{{صندوق معلومات رياضي}}

'''فوزي دهش عوض الشمري''' ([[13 فبراير]] 1979) هو عدّاء [[الكويت|كويتي]] والرياضي السابق المتخصص في [[سباق حواجز|سباق الحواجز]]، شارك في سباق 200 متر و400 متر.<ref>{{استشهاد بدورية محكمة|عنوان=Fawzi Al-Shammari|صحيفة=Wikipedia|مسار=https://en.m.wikipedia.org/wiki/Fawzi_Al-Shammari|تاريخ=2025-02-08|لغة=en|مسار أرشيف=http://web.archive.org/web/20220704032428/https://en.m.wikipedia.org/wiki/Fawzi_Al-Shammari|تاريخ أرشيف=2022-07-04}}</ref>

== المراجع ==
{{مراجع}}
{{شريط بوابات|أعلام|ألعاب أولمبية|ألعاب القوى|الكويت|رياضة}}

{{بذرة منافس ألعاب قوى كويتي}}

[[تصنيف:أشخاص أحياء]]
[[تصنيف:حائزون على ميداليات في الألعاب الآسيوية في ألعاب القوى]]
[[تصنيف:حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2002]]
[[تصنيف:حائزون على ميداليات في دورة الألعاب الآسيوية 2006]]
[[تصنيف:رياضيو المسار والميدان في الألعاب الآسيوية 1998]]
[[تصنيف:رياضيو المسار والميدان في الألعاب الآسيوية 2002]]
[[تصنيف:رياضيو المسار والميدان في الألعاب الآسيوية 2006]]
[[تصنيف:رياضيو المسار والميدان في الألعاب الآسيوية 2010]]
[[تصنيف:رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2000]]
[[تصنيف:رياضيون (الميدان والمضمار) شاركوا في دورة الألعاب الأولمبية الصيفية 2004]]
[[تصنيف:رياضيون أولمبيون كويتيون]]
[[تصنيف:رياضيون رجال كويتيون في القرن 21]]
[[تصنيف:عداؤون سريعون ذكور كويتيون]]
[[تصنيف:فائزون بميداليات برونزية في الألعاب الآسيوية للكويت]]
[[تصنيف:فائزون بميداليات ذهبية في الألعاب الآسيوية للكويت]]
[[تصنيف:كويتيون في القرن 20]]

title: معلومات شخصية

مواطنة: الكويت

الطول: 185 سنتيمتر

الوزن: 65 كيلوغرام

title: الحياة العملية

المهنة: منافس ألعاب قوى

الرياضة: ألعاب القوى

الحياة العملية: تعديل مصدري - تعديل


text:
# Ауачапан
Ауачапа́н (ісп. Ahuachapán) — місто в західній частині Сальвадору, поблизу кордону з Гватемалою, адміністративний центр однойменного департаменту.

## Географія
Місто розташоване біля підніжжя вулкану Ла-Лагуніта, за 45 км на захід від міста Санта-Ана, другим за величиною в Сальвадорі. Населення міста в 2007 році склало 110 511 чол.

## Історія
Місто засноване на місці стародавнього поселення індіанців мая, яке називалося Гуекьяпам, а після вторгнення іспанців — Агуеча. В 1862 році Ауачапан отримав статус міста, а з 1869 року став адміністративним центром департаменту однойменного департаменту.
На початку 1980-х років, під час громадянської війни, у місті і його околицях йшли кровопролитні бої.

## Економіка
Ауачапан — центр торгівлі кавою, цукром, тропічними фруктами, зерном. Цукрова та тютюнова промисловість. На річці Моліна побудована ГЕС, поблизу водоспаду Малакатіупан знаходяться термальні води, від яких працює геотермальна електростанція.

wikiname: ukwiki

title: Ауачапан

in_language: uk

wikitext:
{{Місто
 | назва               = Ауачапан
 | місцева_назва       = {{lang-es|Ahuachapán}}
 | зображення          =
 | зображення_розмір   =
 | зображення_підпис   =
 | прапор              = Bandera del Departamento de Ahuachapán.PNG
 | прапор_підпис       =
 | герб                = Escudo del departamento de ahuachapan..png
 | герб_підпис         =
 | країна              = [[Сальвадор]]
 | регіон              = [[Ауачапан (департамент)|Ауачапан]]
 | цифровий ідентифікатор=
 | вид ідентифікатора  =
 | розташування        =
 | розташування_розмір =
 | розташування_підпис =
 | mapx                =
 | mapy                =
 | засноване           = [[1862]]
 | статус              =
 | магдебурзьке право  =
 | населення           = 110 511 чоловік (2007)
 | густота             =
 | катойконім          =
 | агломерація         =
 | площа               = 244,84
 | часовий пояс        =
 | висота над рівнем моря= 799
 | поштові індекси     =
 | код країни          =
 | код міста           =
 | координати          =
  |lat_dir = N|lat_deg = 13|lat_min = 55|lat_sec =
  |lon_dir = W|lon_deg = 89|lon_min = 51|lon_sec =
 | поділ міста         =
 | міста-побратими     =
 | день міста          =
 | адреса              =
 | вебсторінка         =
 | мер                 =
 }}
'''Ауачапа́н''' ({{lang-es|Ahuachapán}}) — [[місто]] в західній частині [[Сальвадор]]у, поблизу кордону з [[Гватемала|Гватемалою]], [[адміністративний центр]] [[Ауачапан (департамент)|однойменного департаменту]].

== Географія ==
Місто розташоване біля підніжжя [[вулкан]]у [[Ла-Лагуніта]], за 45 км на захід від міста [[Санта-Ана (Сальвадор)|Санта-Ана]], другим за величиною в [[Сальвадор]]і. Населення міста в 2007 році склало 110 511 чол.

== Історія ==
Місто засноване на місці стародавнього поселення індіанців [[Мая (цивілізація)|мая]], яке називалося ''Гуекьяпам'', а після вторгнення [[іспанці]]в — ''Агуеча''. В [[1862]] році Ауачапан отримав статус міста, а з [[1869]] року став адміністративним центром департаменту [[Ауачапан (департамент)|однойменного департаменту]].

На початку [[1980-ті|1980-х років]], під час [[Громадянська війна в Сальвадорі|громадянської війни]], у місті і його околицях йшли кровопролитні бої.

== Економіка ==
Ауачапан — центр торгівлі [[кава|кавою]], [[цукор|цукром]], [[тропіки|тропічними]] [[фрукт]]ами, [[зерно]]м. Цукрова та тютюнова промисловість. На річці [[Моліна (річка)|Моліна]] побудована [[ГЕС]], поблизу [[водоспад]]у [[Малакатіупан]] знаходяться [[термальні води]], від яких працює [[Геотермальна енергетика|геотермальна]] [[електростанція]].

{{Найбільші міста Сальвадору}}
{{Бібліоінформація}}

[[Категорія:Міста Сальвадору]]
[[Категорія:Засновані в Північній Америці 1862]]

title: Ауачапан · ісп. Ahuachapán

Герб: Прапор

герб: прапор

Країна: Сальвадор

Регіон: Ауачапан

Столиця для: Регіон Ауачапан і Central Ahuachapánd

Міста-побратими: Сан-Хосе


text:
# Кудинівці
Куди́нівці — село в Україні, у Зборівській міській громаді Тернопільського району Тернопільської області. Розташоване на річці Стрипа, на заході району.
В селі є дерев'яна церква Воскресіння 1947 [Архівовано 21 червня 2013 у Wayback Machine.].

## Історія
12 червня 2020 року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 724-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області» увійшло до складу Зборівської міської громади.
19 липня 2020 року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації Зборівського району, село увійшло до складу Тернопільського району.

## Релігія
- церква Воскресіння Господнього (1847, УГКЦ).

## Відомі люди

### Народилися
- Колінець Володимир — український громадсько-політичний діяч, публіцист, літературознавець, педагог. Народний депутат України 1-го скликання (від 1990).[3]
- Малиновська В. — фольклористка
- Рудакевич Олег — український політолог, доктор політичних наук (2012), професор (2014), професор кафедри філософії та політології Тернопільського національного економічного університету.[4]

## Галерея
- Дорожній знак при повороті на село
- Сільська вулиця
- Клуб
- Статуя Божої Матері
- Околиця села

## Джерело
- Медведик П. Кудинівці // Тернопільський енциклопедичний словник : у 4 т. / редкол.: Г. Яворський та ін. — Тернопіль : Видавничо-поліграфічний комбінат «Збруч», 2005. — Т. 2 : К — О. — С. 262. — ISBN 966-528-199-2.
- Колінець В., Коропецька У. Кудинівці // Тернопільщина. Історія міст і сіл : у 3 т. — Тернопіль : ТзОВ «Терно-граф», 2014. — T. 2 : Г — Л. — С. 360—361. — ISBN 978-966-457-228-3.
- Kudynowce (po rus. Kudyniwci), wś w pow. złoczowskim // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. — Warszawa : Druk «Wieku», 1883. — Т. IV. — S. 847. (пол.)

title: Кудинівці

wikitext:
{{Село
| назва           = Кудинівці
| область         = [[Тернопільська область]]
| район           = [[Тернопільський район]]
| громада         = [[Зборівська міська громада]]
| рада            = [[Зборівська міська рада]]
| код КОАТУУ      = 6122680702
| розташування    =
| mapx            =
| mapy            =
| засновано       = 1785
| населення       = 131
| територія       = 0.705
| ref-територія   =
| площа           =
| ref-площа       =
| щільність       = 185.82
| висота          =
| ref-висота      =
| водойма         = [[Стрипа]]
| поштовий індекс = 47227
| телефонний код  = 3540
| координати      = {{coord|49|42|11|N|25|12|30|E|scale:30000|display=inline,title}}
| lat_deg         = 49|
| lat_min         = 42|
| lat_sec         = 11
| lon_deg         = 25|
| lon_min         = 12|
| lon_sec         = 30
| адреса          = 47201, Тернопільська обл, Тернопільський р-н, м. Зборів, вул. Хмельницького Б, буд 24
| прапор          =
| герб            =
| відстань о      =
| ref-відстань о  =
| відстань р      =
| ref-відстань р  =
| станція         =
| відстань ст     =
}}

'''Куди́нівці''' — [[село]] в Україні, у [[Зборівська міська громада|Зборівській міській громаді]] [[Тернопільський район|Тернопільського району]] [[Тернопільська область|Тернопільської області]]. Розташоване на [[річка|річці]] [[Стрипа]], на заході району.

В селі є дерев'яна [http://decerkva.org.ua/ter/kudynivtsi.html церква Воскресіння 1947] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20130621021006/http://decerkva.org.ua/ter/kudynivtsi.html |date=21 червня 2013 }}.

== Історія ==

12 червня [[2020]] року, відповідно до розпорядження Кабінету Міністрів України № 724-р «Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області» увійшло до складу Зборівської міської громади<ref>{{Cite web|url=https://www.kmu.gov.ua/npas/pro-viznachennya-administrativnih-a724r|title=Кабінет Міністрів України - Про визначення адміністративних центрів та затвердження територій територіальних громад Тернопільської області|last=|website=www.kmu.gov.ua|language=ua|archive-url=https://web.archive.org/web/20220123115757/https://www.kmu.gov.ua/npas/pro-viznachennya-administrativnih-a724r|archive-date=23 січня 2022|accessdate=2021-10-22}}</ref>.

19 липня [[2020]] року, в результаті адміністративно-територіальної реформи та ліквідації [[Зборівський район|Зборівського району]], село увійшло до складу Тернопільського району.<ref>{{Постанова ВРУ|807-IX|17 липня 2020|Про утворення та ліквідацію районів}}</ref>

== Релігія ==
* [[Церква Воскресіння Господнього (Кудинівці)|церква Воскресіння Господнього]] (1847, УГКЦ).

== Відомі люди ==

=== Народилися ===
* [[Колінець Володимир Володимирович|Колінець Володимир]] — [[українці|український]] [[Громадський діяч|громадсько]]-політичний діяч, [[публіцист]], [[літературознавець]], [[педагог]]. [[Верховна Рада України I скликання|Народний депутат України 1-го скликання]] (від 1990).<ref>''Головин Б.'' Колінець Володимир Володимирович // {{ТЕС|2|138}}</ref>
* Малиновська В. — фольклористка
* [[Рудакевич Олег Михайлович|Рудакевич Олег]] — український політолог, доктор політичних наук (2012), професор (2014), професор кафедри філософії та політології Тернопільського національного економічного університету.<ref>''Щербак Л.'' Рудакевич Олег Михайлович // {{ТЕС|4|517}}</ref>
== Галерея ==
<gallery>
Файл:Дорожній знак при повороті на село Кудинівці.jpg|міні|Дорожній знак при повороті на село
Файл:Сільська вулиця Кудинівці.jpg|міні|Сільська вулиця
Файл:Клуб с.Кудинівці.jpg|міні|Клуб
Файл:Статуя Божої Матері Кудинівці.jpg|міні|Статуя Божої Матері
Файл:Околиця села Кудинівці.jpg|міні|Околиця села
</gallery>
== Примітки ==
{{reflist}}

== Джерело ==
* {{ТЕС|2|262|Медведик П.|Кудинівці}}
* {{ТІМС|2|360—361|Колінець В., Коропецька У.|Кудинівці}}
* {{SgKP|IV|847|Kudynowce (po rus. ''Kudyniwci''), wś w pow. złoczowskim}}

== Посилання ==
{{Портал|Тернопільщина}}

{{Зборівська міська громада}}
{{Населені пункти над Стрипою}}

[[Категорія:Села Тернопільської області]]
[[Категорія:Населені пункти Тернопільського району]]
[[Категорія:Кудинівці]]

{{Ukraine-geo-stub}}

title: село Кудинівці

Країна: Україна

Область: Тернопільська область

Район: Тернопільський район

Тер. громада: Зборівська міська громада

title: Основні дані

Густота населення: 185.82 осіб/км²

title: Географічні дані

Водойми: Стрипа

title: Місцева влада

title: Карта

Карта: Кудинівці

title: Мапа

Мапа: Кудинівці у Вікісховищі


text:
# ویلهلم کایتل
ویلهلم بودوین گوستاف کایتل (به آلمانی: Wilhelm Bodewin Gustav Keitel) (۲۲ سپتامبر ۱۸۸۲ – ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) نظامی و فیلدمارشال آلمانی در دوره رایش سوم بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ ریاست فرماندهی عالی ورماخت را بر عهده داشت.

## سال‌های اولیه
ویلهلم کایتل روز ۲۲ سپتامبر سال ۱۸۸۲ در املاک خانوادگی هلمشروده در غرب دوک‌نشین براونشوایک زاده شد. خاندان او با اصالتی از هانوفر، از زمین‌داران طبقه متوسط بودند که هیچ سابقه نظامی‌گری نداشتند. کایتل در ابتدا وضعیت تحصیلی خوبی نداشت اما به مرور بهبود یافت. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، ماه مارس سال ۱۹۰۱ به عنوان دانشجو افسر به هنگ ۴۶ توپخانه صحرایی زاکسن سفلی در ولفلبوتل پیوست. گونتر کلوگه نیز در این هنگام در این هنگ خدمت می‌کرد. روز ۱۸ اوت سال ۱۹۰۲ به درجه ستوان دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۰۵ وارد دانشکده توپخانه صحرایی در یوتربوگ شد و از سال ۱۹۰۸ آجودان هنگ بود. کایتل سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۴ به درجه سروان ترفیع گرفت. ماه مارس سال ۱۹۱۴ وارد دوره آموزشی افسران ستادی سپاه ۱۰ شد. کایتل هنگام آغاز جنگ جهانی اول در حال گذراندن تعطیلات در سوئیس بود که به هنگ خود احضار شد. ماه اوت سال ۱۹۱۴ با هنگ ۴۶ توپخانه عازم بلژیک گشت و نبردهای زیادی را تجربه کرد. کایتل ماه سپتامبر با اصابت ترکش در ناحیه ساعد دست راست به شدت زخمی شد. پس از بهبود به هنگ خود بازگشت و فرماندهی یک آتشبار را بر عهده گرفت. ماه مارس سال ۱۹۱۵ به ستاد سپاه ۱۵ ذخیره منتقل شد. دو سال بعدی را در ستادهای سپاه ۱۹ ذخیره و لشکر صد و نود و نهم پیاده‌نظام گذراند و در نهایت به ستاد کل و سپس در سال ۱۹۱۸ به عنوان افسر عملیات‌ها به ستاد سپاه تفنگ‌دار دریایی در فلاندر منتقل شد. کایتل در این مدت نشان‌های درجه ۲ و ۱ صلیب آهنین را دریافت نمود.
اطلاعات چندانی در رابطه با آرای کایتل در مورد قیصر ویلهلم دوم و سلطنت در آلمان تا پایان جنگ جهانی اول در دست نیست. به هر صورت کایتل هیچگاه اعتراضی نسبت به نحوه پیشبرد جنگ توسط قیصر ابراز نکرد. به نقل از بزرگ‌ترین پسرش، کایتل برای مدتی طولانی، حتی در زمان حاکمیت بعدی، تصویر ویلهلم، ولیعهد آلمان را بر روی میز تحریر خود داشته‌است. این مسئله نیز روشن نیست که او چرا در نهایت این تصویر را کنار نهاد.

## رایشسور
کایتل روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۱۸ در نامه‌ای به پدر زن خود، اعلام کرد در آینده نزدیک از حرفه افسران «برای همیشه» کناره‌گیری خواهد کرد. با این حال پس از جنگ به خدمت در رایشسور ادامه داد. پس از مدت کوتاهی خدمت در مرزبانی شرقی و فعالیت در ستاد یک تیپ جدید، برای دو سال مدرس دانشکده سواره‌نظام در هانوفر بود. مدتی در ستاد هنگ ۶ توپخانه در میندن حضور داشت. پس از ترفیع به درجه سرگرد در سال ۱۹۲۳، از سال ۱۹۲۵ در بخش سازمان‌دهی دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) عهده‌دار مسئولیت بود. در این جایگاه غالباً درگیر مسئله تأمین نیروی ذخیره برای رایشسور که طبق پیمان ورسای ممنوع بود، شد. او همچنین بر روی سازمان دادن آرایش‌های مرزبانی شبه‌نظامی جهت محافظت از مرزهای شرقی آلمان با لهستان کار کرد. کایتل در این موقعیت با تعدادی از افسران از جمله والتر فون براوخیچ، فرمانده آینده کل نیروی زمینی، آشنا شد که در بعدها تعامل زیادی با آن‌ها داشت. سال ۱۹۲۷ به فرماندهی گردان ۲ هنگ ۶ توپخانه در مونستر منصوب شد. سال ۱۹۲۹ با درجه سرهنگ دوم مجدداً به دفتر نیرو بازگشت و به ریاست بخش سازمان‌دهی رسید. در جریان تسلیح مجدد آلمان نقشی کلیدی ایفا کرد. اریش فون مانشتاین اقدامات کایتل در زمینه سازمان نظامی را «عالی‌ترین کارها» خوانده‌است. کایتل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ سفری به شوروی داشت. اطلاعاتی از نتایج و تجربیات نظامی این سفر در دست نیست اما او در نامه‌ای به تاریخ ۲۹ سپتامبر، به تشریح احساس خود نسبت به اقتصاد روسیه و وضعیت کلی ارتش سرخ، به پدرش پرداخته‌است. رهبری سفت‌وسخت به عنوان خصیصه نظام و احترامی که به ارتش سرخ گذاشته می‌شود، بیشترین تأثر را در او آفرید.
میل زیاد کایتل به کار موجب وارد آمدن فشار شدید عصبی به او می‌شد؛ به وجهی که همسرش با نوشتن نامه‌هایی به تلخی از «کوه کارهای اداری» و «اضطراب ترسناک» او گله می‌کند. این حالت در اثر نبود بردباری در کایتل پدید می‌آمد. نهایتاً در اثر فعالیت شدید کاری، اواخر پائیز سال ۱۹۳۲ دچار افروختگی شدید سیاهرگ در پای راست شد. در ابتدا توجهی صرف آن نمی‌کرد و حتی با احساس وظیفه‌شناسی سرسختانه به پیاده‌روی از منزل خود در غرب برلین تا محل کارش در ساختمان وزارت دفاع در بندلرشتراسه در مرکز شهر ادامه داد. این شرایط به ترومبوز و آمبولی ریه، حمله قلبی و سینه‌پهلو انجامید. به همین جهت کایتل زمانی نسبتاً طولانی را تحت مراقبت پزشکی در کوه‌های تاترا در چکسلواکی گذراند. در همین دوره نیز حتی در ابتدا زیردستان خود را برای گزارش‌دهی معمول به بسترش فرا می‌خواند. زان پس تا پایان عمر تنها بیماری و نه هیچ علت دیگری، او را از خدمت وا نداشت. در همین ایام، آدولف هیتلر روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۳ به مقام صدارت عظمای آلمان رسید. بنا بر نوشته‌های خودش، در این زمان هنگامی که از کایتل در ارتباط با هیتلر پرسش شد اذعان داشت: «من فکر می‌کنم … او تنها با قدرت کلام خود در میان مردم ساده موفقیت بزرگی کسب کرده‌است» و «این که آیا او مناسب صدارت رایش است برای من بسیار سوال‌برانگیز است».
پس از بهبودی، برای مدتی دوباره در جایگاه پیشین خود در دفتر نیرو فعالیت کرد. کایتل برای نخستین بار ماه ژوئیه سال ۱۹۳۳ در بات رایشنهال در کنفرانس فرماندهان ارشد اس‌آ، با هیتلر دیداری داشت و با او سخن گفت. کایتل روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ رهبر پیاده‌نظام منطقه نظامی شماره ۳ و نایب فرماندهی لشکر سوم در پوتسدام شد و به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. در پی مرگ پدرش در ماه مه سال ۱۹۳۴ و به ارث بردن املاک او، به شکل جدی قصد استعفا و خروج از نیروی زمینی جهت رسیدگی به املاک خانوادگی را داشت که با مخالفت همسرش از این اقدام منصرف شد. ماه ژوئیه همان سال به لشکر دوازدهم پیاده‌نظام در لایبنیتس در ۴۸۰ کیلومتری هلمشروده منتقل گشت تا به سبب این فاصله طولانی مجدداً به صورت جدی به فکر خروج از خدمت بیفتد. این بار ورنر فون فریچ، فرمانده کل نیروی زمینی او را از این عمل بازداشت و مقام فرماندهی لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام در برمن را به او سپرد.
کایتل در این هنگام به گونه‌ای در حوادث موسوم به شب دشنه‌های بلند مشارکت داشت. او مدعی شده‌است که از طریق سرگرد انو فون رینتلن اطلاعاتی از توطئه‌چینی اس‌آ برای یک کودتا علیه رایشسور به دست آورده و این اطلاعات را در اختیار مقامات بالا قرار داده‌است. او دخالت شخصی هیتلر در این مسئله را «تعیین‌کننده» در جهت «جلوگیری از خطری که می‌توانست صدها برابر جان بیشتری را بگیرد» می‌داند. کایتل این که چرا عوامل اس‌آ بدون محاکمه نظامی اعدام شدند را «فراتر از درک» خود می‌خواند.

## ریاست فرماندهی عالی ورماخت
ماه اوت سال ۱۹۳۵، ارتشبد ورنر فون بلومبرگ، وزیر دفاع آلمان و یکی از دوستان نزدیکش، ریاست دفتر نیروهای مسلح را به کایتل پیشنهاد کرد. با وجود اکراه از پذیرش این مقام، در نهایت با اصرار همسرش با آن موافقت نمود. دفتر نیروهای مسلح یک تشکیلات پیچیده متشکل از بخش‌های مختلف در امور دفاع داخلی و خارجی، صنعت تسلیحات و مسائل حقوقی و مالی بود. کایتل با کنار نهادن بی‌میلی پیشین، مشتاقانه در این جایگاه شروع به فعالیت کرد. با تشویق فون بلومبرگ، به شکل خستگی‌ناپذیری ایده ساختار فرماندهی یگانهٔ هر سه نیرو را پیگیری کرد. با مقاومت نیروهای زمینی، دریایی و هوایی در برابر این رویکرد و عقب نشستن فون بلومبرگ، رو به پشتیبانی از حاکمیت مطلق و بی‌شائبه پیشوا آورد و متعاقباً وفاداری شدیدی به هیتلر یافت.
پس از بازنظامی‌سازی راینلانت در روز ۷ آوریل سال ۱۹۳۶، کایتل برای نخستین بار در یک دیدار رسمی برای ارائه گزارش نزد هیتلر فراخوانده شد. در این جلسه، کایتل در پاسخ به پرسش هیتلر مبنی بر چگونگی واکنش به خواسته بریتانیایی‌ها در عدم احداث استحکامات در آن سوی راین، گفت که آلمان اعلام کند فعلاً هیچ استحکامات دائمی در این منطقه احداث نخواهد کرد. هیتلر این پیشنهاد را به این صورت تغییر داد که آلمان در حالتی از طفره، به طرف مقابل اعلام می‌کند که این خواسته آن‌ها را در نظر خواهد گرفت؛ البته درحالی که هنوز هیچ برنامه‌ای برای ساخت استحکامات ندارد. کایتل فیصله یافتن این قضیه بدون درگیر شدن با قدرت‌های خارجی را حاصل از «غریزه سیاسی بسیار پرورش‌یافته» هیتلر توصیف کرده‌است.
در جریان مسئبه بلومبرگ-فریچ، رئیس پلیس برلین شواهدی که نشان از امکان تن‌فروشی همسر فون بلومبرگ در گذشته داشت، جهت اقدامات لازم و یافتن راهی جهت پایان دادن به این قضیه، به دست کایتل رساند. او که اطلاعی از صحت و سقم موضوع نداشت، پرونده را بدون آگاهی از دشمنی بین این دو، نزد هرمان گورینگ فرستاد. گورینگ که منتظر چنین دست آویزی از فون بلومبرگ بود، مسئله را مستقیماً با هیتلر در میان گذاشت که به برکناری فون بلومبرگ انجامید. عزل فون بلومبرگ و فون فریچ منجر به تشکیل فرماندهی عالی ورماخت تحت انقیاد مطلق هیتلر شد. روز ۴ فوریه سال ۱۹۳۸ پیشوا شخصاً جایگاه وزارت جنگ را در اختیار گرفت و به شکل همزمان کایتل را به عنوان فردی وفادار و قابل اتکا در زمینه اجرای بدون پرسش خواسته‌هایش، به ریاست فرماندهی عالی ورماخت برگزید. کایتل با وجود این که انتظار انتصاب به چنین جایگاهی را نداشت، این بار بدون امتناع آن را پذیرفت. او با در این منصب والتر فون براوخیچ، دوست نزدیکش را به فرماندهی نیروی زمینی و بودوین، برادر کوچک‌ترش را به ریاست دفتر نیروی نیروی زمینی منصوب کرد. کایتل ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ برای مدت کوتاهی با ترک جایگاه پیشین فرمانداری نظامی منطقه به تازگی تصرف‌شده سودتنلند را بر عهده گرفت اما تنها چهار ماه بعد به مقام پیشین خود در فرماندهی عالی ورماخت بازگشت.

## جنگ جهانی دوم
ترفیع درجات:
- ۱۸ اوت ۱۹۰۲: ستوان دوم
- ۱۸ اوت ۱۹۱۰: ستوان یکم
- ۸ اکتبر ۱۹۱۴: سروان
- ۱ آوریل ۱۹۲۳: سرگرد
- ۱ فوریه ۱۹۲۹: سرهنگ دوم
- ۱ اکتبر ۱۹۳۱: سرهنگ
- ۱ آوریل ۱۹۳۴: سرتیپ
- ۱ ژانویه ۱۹۳۶: سرلشکر
- ۱ اوت ۱۹۳۷: سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی)
- ۱ نوامبر ۱۹۳۸: ارتشبد
- ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: فیلدمارشال

گفته می‌شود در این مقام نفوذ کمی در تصمیمات نظامی از جمله در چگونگی انجام عملیات‌ها داشت. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، تنها مشغول «کارهای اداری» بود و طرح‌ریزی حقیقی عملیاتی توسط فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی و همکاران او انجام گرفت. از تهاجم کشورش به لهستان، دانمارک، نروژ، هلند، بلژیک و فرانسه حمایت کرد. آلفرد یودل و والتر وارلیمونت طرح‌ریزی عملیات در نروژ را که اختصاصاً بر عهده ورماخت قرار گرفته بود، ترتیب دادند و او صرفاً ساختار اداری لازم بدین منظور را پدیدآورد. پس از پیروزی بر فرانسه در ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، هیتلر به جهت قدردانی از اقداماتش، روز ۱۹ ژوئیه او را به درجه فیلدمارشالی ترفیع داد و ۱۰۰ هزار رایش‌مارک به او هدیه نمود؛ مبلغی که هیچگاه آن را خرج نکرد چرا که احساس می‌کرد آن را کسب نکرده‌است. پس از مدتی مرخصی، ماه اوت کار بر روی عملیات شیر دریایی، طرح تهاجم آلمان به جزیره بریتانیا که هیچگاه اجرا نشد، را آغاز نمود.
با اطلاع از قصد هیتلر در حمله به شوروی، مستقیماً اعتراض خود را به پیشوا ابراز کرد. هیتلر در پاسخ این جنگ را اجتناب‌ناپذیر خواند و افزود اکنون که آلمان دست بالا را دارد باید دست به حمله بزند. با قانع نشدن از این استدلال، اعتراضش را مکتوب ساخت که مورد سرزنش شدید هیتلر قرار گرفت. با ناراحتی پیشنهاد کرد در جایگاهش با فردی که قضاوت راهبردی منطبق‌تری با پیشوا دارد، جایگزین شود. هیتلر با رد درخواست یک فرماندهی میدانی، به تندی او را مورد انتقاد قرار داد و با فریاد خاطر نشان ساخت این تنها او به عنوان پیشواست که تصمیم می‌گیرد چه زمانی رئیس فرماندهی عالی ورماخت را تغییر دهد. در واکنش بدون به زبان آوردن هیچ سخنی اتاق هیتلر را ترک نمود. زان پس با وجود مطرح ساختن اعتراض‌های بسیار ضعیف در مسائل خاصی، تقریباً بدون هیچ تأملی مجری اراده پیشوا بود. بدین ترتیب با این حال که به شکل ناموفقی تلاش کرد برخی فرامین را نرم سازد، با ایمان عمیق به پیشوا، ماه مارس سال ۱۹۴۱ فرمان کمیسار هیتلر در از میان بردن افسران سیاسی ارتش سرخ را ابلاغ و حکم ماه ژوئیه در سپردن اداره سیاسی مناطق پشت خط مقدم به رایسش‌فورر هاینریش هیملر، فرمانده اس‌اس را امضا کرد. در پی عدم موفقیت ورماخت در حصول یک پیروزی سریع بر شوروی و افزایش صدور فرامین سخت‌گیرانه‌تر، با تسلیم خاضعانه در مقابل هیتلر، وفادارانه به امضای چنین احکامی ادامه داد.
پس از انفجار بمب کارگذاشته در یک کیف در زیر میز کنفرانس در روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ توسط کودتاگران، با بر طرف شدن گیجی موقت، به سراغ هیتلر رفت و با فریاد "پیشوای من شما هنوز زنده هستید!" او را سر پا و در خروج از اتاق تخریب شده یاری کرد. پس از اقدام ناموفق ترور، بیش از پیش به هیتلر نزدیک و تکیه پیشوا بر بیشتر شد. پس از این کودتای نافرجام ترحمی به بانیان آن نشان نداد و دستور به دستگیر کردن ژنرال اریش فلگیبل، ارتشبد فریدریش فروم و فیلدمارشال اروین فن ویتسلیبن صادر نمود.
در ماه‌های پایانی جنگ، با نزدیک شدن قوای ارتش سرخ شوروی به برلین، فرامینی در جهت برخورد با «اقدامات تروریستی» دشمن ابلاغ کرد. بی هیچ شائبه‌ای با لزوم تمهیدات تلافی‌جویانه مرگبار علیه پارتیزان‌ها و خرابکارها موافق بود. در جریان نبرد برلین، با از دست دادن درک صحیح از شرایط و عدم پذیرش شکست آلمان، ژنرال والتر ونک و فیلدمارشال فردیناند شومر را مقصر سقوط پایتخت می‌دانست.

## پس از جنگ
روز ۸ مه سال ۱۹۴۵ با یونیفرم کامل نظامی آخرین اقدام رسمی خود برای آلمان را با امضای سند تسلیم کشورش در حضور روس‌ها در برلین به انجام رساند و به مقر دولت به رهبری کارل دونیتس بازگشت. چند روز بعد در این مکان توسط پلیس نظامی بریتانیا دستگیر شد. در دادگاه نورنبرگ محاکمه گردید و در آن مسئولیت خود در اجرای فرامین هیتلر را پذیرفت. با وجود این که تأثیری در محکومیتش نداشت اما در مقابل متهم‌کنندگانش با صداقت سخن گفت. او در نهایت به اتهام جنایت علیه صلح، جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت مجرم شناخته گردید و ۱۶ اکتبر سال ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. پیش از اجرای حکم آخرین سخنانش را به زبان آورد:"آلمان بالاتر از همه چیز!"

## زندگی شخصی
ویلهلم پنج ساله بود که مادرش را پس زایمان برادرش بودوین، از دست داد. کایتل علاقه زیادی به شکار، سوارکاری و کشاورزی داشت. ماه آوریل سال ۱۹۰۹ با لیزا فونتن، دختر یک زمین‌دار ثروتمند از وولفل در هانوفر ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه دختر و سه پسر بود. هر سه پسر او نیز مانند پدر به نیروی زمینی پیوستند. کارل-هاینتس، بزرگ‌ترین پسر او، ژانویه سال ۱۹۳۸ با دوروتی، دختر ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع آلمان، ازدواج کرد. کوچک‌ترین پسر کایتل در طول جنگ در شوروی کشته شد. گفته می‌شود هنگام تصدی مقام فرماندهی لشکر در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵، در حالی که خود برای رسیدگی به وظایف رسمی، به شکل طبیعی از خودروی سازمانی استفاده می‌کرد، با توجه به این که خودروی شخصی در مالکیت نداشت، برای پایبندی سفت‌وسخت به پاک‌دستی، در صورتی که به همراه همسرش به مراسمی دعوت می‌شد، او را با قطار شهری راهی می‌کرد. همین روحیه سبب می‌شد، در دوره بحران سوخت در آلمان، درحالی‌که عده‌ای با خودروهای متعدد و مجلل تردد می‌کردند، او با فولکس‌واگن ساده‌ای در مراسم‌های حکومتی حضور یابد.

title: ویلهلم کایتل

wikitext:
{{جعبه اطلاعات افراد نظامی
| name          = ویلهلم کایتل
| nickname      =
| image         = Bundesarchiv Bild 183-H30220, Wilhelm Keitel.jpg
| caption       =
| birth_date    = {{تولد|۱۸۸۲|۹|۲۲}}
| birth_place   = [[بات گاندرسهایم]]،{{سخ}}[[براونشوایگ]]،{{سخ}}[[امپراتوری آلمان]]
| death_date    = {{مرگ و سن|۱۹۴۶|۱۰|۱۶|۱۸۸۲|۹|۲۲}}
| death_place   = [[نورنبرگ]]،{{سخ}}[[آلمان تحت اشغال متفقین]]
| وفاداری  = [[پرونده:Flag of Germany (1867–1919).svg|22px]] [[امپراتوری آلمان]] (تا ۱۹۱۸){{سخ}}{{flagicon|Germany}} [[جمهوری وایمار]] (تا ۱۹۳۳){{سخ}}{{flagcountry|Nazi Germany}}
|signature      =
|awards         =
| branch        = [[نیروی زمینی آلمان (۱۹۴۵-۱۹۳۵)|نیروی زمینی]]
| serviceyears  = ۴۵–۱۹۰۱
| rank          = [[پرونده:WMacht A OF10-GenFeldmarschall 1942h1.svg|22px]] [[فیلدمارشال]]
| unit          =
| commands      = ریاست [[فرماندهی عالی ورماخت]]
| battles       = [[جنگ جهانی اول]]{{-}}[[جنگ جهانی دوم]]
|footnotes      =
}}
'''ویلهلم بودوین گوستاف کایتل''' {{آلمانی|Wilhelm Bodewin Gustav Keitel}} (۲۲ سپتامبر ۱۸۸۲ – ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶) نظامی و [[فیلدمارشال]] [[آلمان]]ی در دوره [[رایش سوم]] بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ ریاست [[فرماندهی عالی ورماخت]] را بر عهده داشت.<ref>{{Cite web|title=The Execution of Nazi War Criminals|url=https://famous-trials.com/nuremberg/1939-news10-16-46|access-date=7 October 2021|website=famous-trials.com}}</ref><ref>{{cite web|title=Nazi Conspiracy and Aggression, Volume IV, pp. 552-553, Document 1915-PS|publisher=Office of United States Chief of Counsel For Prosecution of Axis Criminality|date=1946|url=https://www.loc.gov/rr/frd/Military_Law/pdf/NT_Nazi_Vol-IV.pdf|access-date=22 April 2021}}</ref>

== سال‌های اولیه ==
ویلهلم کایتل روز ۲۲ سپتامبر سال ۱۸۸۲ در املاک خانوادگی هلمشروده در غرب [[دوک‌نشین براونشوایک]] زاده شد. خاندان او با اصالتی از [[هانوفر]]، از زمین‌داران [[طبقه متوسط]] بودند که هیچ سابقه نظامی‌گری نداشتند. کایتل در ابتدا وضعیت تحصیلی خوبی نداشت اما به مرور بهبود یافت. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه، ماه مارس سال ۱۹۰۱ به عنوان دانشجو افسر به هنگ ۴۶ توپخانه صحرایی [[زاکسن سفلی]] در [[ولفلبوتل]] پیوست.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۱–۱۳}} [[گونتر فون کلوگه|گونتر کلوگه]] نیز در این هنگام در این هنگ خدمت می‌کرد.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۴۰}} روز ۱۸ اوت سال ۱۹۰۲ به درجه [[ستوان]] دوم ترفیع گرفت. سال ۱۹۰۵ وارد دانشکده توپخانه صحرایی در [[یوتربوگ]] شد و از سال ۱۹۰۸ [[آجودان]] هنگ بود. کایتل سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۴ به درجه [[سروان]] ترفیع گرفت.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۱–۲}} ماه مارس سال ۱۹۱۴ وارد دوره آموزشی افسران ستادی سپاه ۱۰ شد.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۵}} کایتل هنگام آغاز [[جنگ جهانی اول]] در حال گذراندن تعطیلات در [[سوئیس]] بود که به هنگ خود احضار شد. ماه اوت سال ۱۹۱۴ با هنگ ۴۶ توپخانه عازم [[بلژیک]] گشت و نبردهای زیادی را تجربه کرد. کایتل ماه سپتامبر با اصابت ترکش در ناحیه ساعد دست راست به شدت زخمی شد. پس از بهبود به هنگ خود بازگشت و فرماندهی یک [[آتشبار]] را بر عهده گرفت. ماه مارس سال ۱۹۱۵ به ستاد سپاه ۱۵ ذخیره منتقل شد. دو سال بعدی را در ستادهای سپاه ۱۹ ذخیره و لشکر صد و نود و نهم [[پیاده‌نظام]] گذراند و در نهایت به ستاد کل و سپس در سال ۱۹۱۸ به عنوان افسر عملیات‌ها به ستاد سپاه تفنگ‌دار دریایی در [[فلاندر]] منتقل شد.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۱–۲}} کایتل در این مدت نشان‌های درجه ۲ و ۱ [[صلیب آهنین]] را دریافت نمود.<ref>{{cite web|last1=Zeller|first1=Tom Jr.|title=The Nuremberg Hangings – Not So Smooth Either|url=https://thelede.blogs.nytimes.com/2007/01/17/the-nuremburg-hangings-not-so-smooth-either/|website=[[New York Times]]|date=17 January 2007|access-date=15 October 2019}}</ref>

اطلاعات چندانی در رابطه با آرای کایتل در مورد قیصر [[ویلهلم دوم]] و سلطنت در آلمان تا پایان جنگ جهانی اول در دست نیست.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۶}} به هر صورت کایتل هیچگاه اعتراضی نسبت به نحوه پیشبرد جنگ توسط قیصر ابراز نکرد.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۴۲}} به نقل از بزرگ‌ترین پسرش، کایتل برای مدتی طولانی، حتی در زمان حاکمیت بعدی، تصویر [[ویلهلم، ولیعهد آلمان]] را بر روی میز تحریر خود داشته‌است. این مسئله نیز روشن نیست که او چرا در نهایت این تصویر را کنار نهاد.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۷}}

== رایشسور ==
کایتل روز ۱۰ دسامبر سال ۱۹۱۸ در نامه‌ای به پدر زن خود، اعلام کرد در آینده نزدیک از حرفه افسران «برای همیشه» کناره‌گیری خواهد کرد. با این حال پس از جنگ به خدمت در [[رایشسور]] ادامه داد. پس از مدت کوتاهی خدمت در مرزبانی شرقی و فعالیت در ستاد یک تیپ جدید، برای دو سال مدرس دانشکده سواره‌نظام در [[هانوفر]] بود.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۶}} مدتی در ستاد هنگ ۶ توپخانه در [[میندن]] حضور داشت. پس از ترفیع به درجه [[سرگرد]] در سال ۱۹۲۳، از سال ۱۹۲۵ در بخش سازمان‌دهی دفتر نیرو (عنوان پوششی ستاد کل) عهده‌دار مسئولیت بود.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۲–۳}} در این جایگاه غالباً درگیر مسئله تأمین نیروی ذخیره برای رایشسور که طبق [[پیمان ورسای]] ممنوع بود، شد. او همچنین بر روی سازمان دادن آرایش‌های مرزبانی شبه‌نظامی جهت محافظت از مرزهای شرقی آلمان با [[لهستان]] کار کرد. کایتل در این موقعیت با تعدادی از افسران از جمله [[والتر فون براوخیچ]]، فرمانده آینده کل نیروی زمینی، آشنا شد که در بعدها تعامل زیادی با آن‌ها داشت.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۶}} سال ۱۹۲۷ به فرماندهی گردان ۲ هنگ ۶ توپخانه در [[مونستر]] منصوب شد. سال ۱۹۲۹ با درجه [[سرهنگ دوم]] مجدداً به دفتر نیرو بازگشت و به ریاست بخش سازمان‌دهی رسید. در جریان [[تسلیح مجدد آلمان]] نقشی کلیدی ایفا کرد.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۲–۳}} [[اریش فون مانشتاین]] اقدامات کایتل در زمینه سازمان نظامی را «عالی‌ترین کارها» خوانده‌است. کایتل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ سفری به [[شوروی]] داشت. اطلاعاتی از نتایج و تجربیات نظامی این سفر در دست نیست اما او در نامه‌ای به تاریخ ۲۹ سپتامبر، به تشریح احساس خود نسبت به اقتصاد روسیه و وضعیت کلی ارتش سرخ، به پدرش پرداخته‌است. رهبری سفت‌وسخت به عنوان خصیصه نظام و احترامی که به ارتش سرخ گذاشته می‌شود، بیشترین تأثر را در او آفرید.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۶–۱۷}}

میل زیاد کایتل به کار موجب وارد آمدن فشار شدید عصبی به او می‌شد؛ به وجهی که همسرش با نوشتن نامه‌هایی به تلخی از «کوه کارهای اداری» و «اضطراب ترسناک» او گله می‌کند. این حالت در اثر نبود بردباری در کایتل پدید می‌آمد. نهایتاً در اثر فعالیت شدید کاری، اواخر پائیز سال ۱۹۳۲ دچار [[فلبیت|افروختگی شدید سیاهرگ]] در پای راست شد. در ابتدا توجهی صرف آن نمی‌کرد و حتی با احساس وظیفه‌شناسی سرسختانه به پیاده‌روی از منزل خود در غرب برلین تا محل کارش در ساختمان وزارت دفاع در [[بندلرشتراسه]] در مرکز شهر ادامه داد. این شرایط به [[ترومبوز]] و [[آمبولی ریه]]، [[حمله قلبی]] و [[سینه‌پهلو]] انجامید. به همین جهت کایتل زمانی نسبتاً طولانی را تحت مراقبت پزشکی در [[کوه‌های تاترا]] در [[چکسلواکی]] گذراند. در همین دوره نیز حتی در ابتدا زیردستان خود را برای گزارش‌دهی معمول به بسترش فرا می‌خواند.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۷–۱۸}} زان پس تا پایان عمر تنها بیماری و نه هیچ علت دیگری، او را از خدمت وا نداشت.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۴۴}} در همین ایام، [[آدولف هیتلر]] روز ۳۰ ژانویه سال ۱۹۳۳ به مقام صدارت عظمای آلمان رسید. بنا بر نوشته‌های خودش، در این زمان هنگامی که از کایتل در ارتباط با هیتلر پرسش شد اذعان داشت: «من فکر می‌کنم … او تنها با قدرت کلام خود در میان مردم ساده موفقیت بزرگی کسب کرده‌است» و «این که آیا او مناسب صدارت رایش است برای من بسیار سوال‌برانگیز است».{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۸}}

پس از بهبودی، برای مدتی دوباره در جایگاه پیشین خود در دفتر نیرو فعالیت کرد. کایتل برای نخستین بار ماه ژوئیه سال ۱۹۳۳ در [[بات رایشنهال]] در کنفرانس فرماندهان ارشد [[اس‌آ]]، با هیتلر دیداری داشت و با او سخن گفت.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۹}} کایتل روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۳ رهبر پیاده‌نظام منطقه نظامی شماره ۳ و نایب فرماندهی [[لشکر سوم (رایشسور)|لشکر سوم]] در [[پوتسدام]] شد و به درجه [[سرتیپ]] ترفیع گرفت.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۴۴}} در پی مرگ پدرش در ماه مه سال ۱۹۳۴ و به ارث بردن املاک او، به شکل جدی قصد استعفا و خروج از نیروی زمینی جهت رسیدگی به املاک خانوادگی را داشت که با مخالفت همسرش از این اقدام منصرف شد. ماه ژوئیه همان سال به [[لشکر دوازدهم پیاده‌نظام (ورماخت)|لشکر دوازدهم پیاده‌نظام]] در [[لایبنیتس]] در ۴۸۰ کیلومتری هلمشروده منتقل گشت تا به سبب این فاصله طولانی مجدداً به صورت جدی به فکر خروج از خدمت بیفتد. این بار [[ورنر فون فریچ]]، فرمانده کل نیروی زمینی او را از این عمل بازداشت و مقام فرماندهی [[لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام (ورماخت)|لشکر بیست و دوم پیاده‌نظام]] در [[برمن]] را به او سپرد.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۲–۳}}

کایتل در این هنگام به گونه‌ای در حوادث موسوم به [[شب دشنه‌های بلند]] مشارکت داشت. او مدعی شده‌است که از طریق سرگرد [[انو فون رینتلن]] اطلاعاتی از توطئه‌چینی [[اس‌آ]] برای یک کودتا علیه رایشسور به دست آورده و این اطلاعات را در اختیار مقامات بالا قرار داده‌است. او دخالت شخصی هیتلر در این مسئله را «تعیین‌کننده» در جهت «جلوگیری از خطری که می‌توانست صدها برابر جان بیشتری را بگیرد» می‌داند. کایتل این که چرا عوامل اس‌آ بدون محاکمه نظامی اعدام شدند را «فراتر از درک» خود می‌خواند.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۲۰–۲۲}}

== ریاست فرماندهی عالی ورماخت ==
ماه اوت سال ۱۹۳۵، ارتشبد [[ورنر فون بلومبرگ]]، وزیر دفاع آلمان و یکی از دوستان نزدیکش، ریاست دفتر نیروهای مسلح را به کایتل پیشنهاد کرد. با وجود اکراه از پذیرش این مقام، در نهایت با اصرار همسرش با آن موافقت نمود.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۳}} دفتر نیروهای مسلح یک تشکیلات پیچیده متشکل از بخش‌های مختلف در امور دفاع داخلی و خارجی، صنعت تسلیحات و مسائل حقوقی و مالی بود.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۴۶}} کایتل با کنار نهادن بی‌میلی پیشین، مشتاقانه در این جایگاه شروع به فعالیت کرد. با تشویق فون بلومبرگ، به شکل خستگی‌ناپذیری ایده ساختار فرماندهی یگانهٔ هر سه نیرو را پیگیری کرد. با مقاومت نیروهای زمینی، دریایی و هوایی در برابر این رویکرد و عقب نشستن فون بلومبرگ، رو به پشتیبانی از حاکمیت مطلق و بی‌شائبه [[پیشوای آلمان|پیشوا]] آورد و متعاقباً وفاداری شدیدی به هیتلر یافت.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۴}}

پس از [[بازنظامی‌سازی راینلند|بازنظامی‌سازی راینلانت]] در روز ۷ آوریل سال ۱۹۳۶، کایتل برای نخستین بار در یک دیدار رسمی برای ارائه گزارش نزد هیتلر فراخوانده شد. در این جلسه، کایتل در پاسخ به پرسش هیتلر مبنی بر چگونگی واکنش به خواسته بریتانیایی‌ها در عدم احداث استحکامات در آن سوی [[راین (رود)|راین]]، گفت که آلمان اعلام کند فعلاً هیچ استحکامات دائمی در این منطقه احداث نخواهد کرد. هیتلر این پیشنهاد را به این صورت تغییر داد که آلمان در حالتی از طفره، به طرف مقابل اعلام می‌کند که این خواسته آن‌ها را در نظر خواهد گرفت؛ البته درحالی که هنوز هیچ برنامه‌ای برای ساخت استحکامات ندارد. کایتل فیصله یافتن این قضیه بدون درگیر شدن با قدرت‌های خارجی را حاصل از «غریزه سیاسی بسیار پرورش‌یافته» هیتلر توصیف کرده‌است.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۲۵–۲۶}}

در جریان [[مسئبه بلومبرگ-فریچ]]، رئیس پلیس برلین شواهدی که نشان از امکان تن‌فروشی همسر فون بلومبرگ در گذشته داشت، جهت اقدامات لازم و یافتن راهی جهت پایان دادن به این قضیه، به دست کایتل رساند. او که اطلاعی از صحت و سقم موضوع نداشت، پرونده را بدون آگاهی از دشمنی بین این دو، نزد [[هرمان گورینگ]] فرستاد. گورینگ که منتظر چنین دست آویزی از فون بلومبرگ بود، مسئله را مستقیماً با هیتلر در میان گذاشت که به برکناری فون بلومبرگ انجامید. عزل فون بلومبرگ و فون فریچ منجر به تشکیل فرماندهی عالی [[ورماخت]] تحت انقیاد مطلق هیتلر شد. روز ۴ فوریه سال ۱۹۳۸ پیشوا شخصاً جایگاه وزارت جنگ را در اختیار گرفت و به شکل همزمان کایتل را به عنوان فردی وفادار و قابل اتکا در زمینه اجرای بدون پرسش خواسته‌هایش، به ریاست [[فرماندهی عالی ورماخت]] برگزید.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۴–۵}} کایتل با وجود این که انتظار انتصاب به چنین جایگاهی را نداشت، این بار بدون امتناع آن را پذیرفت. او با در این منصب [[والتر فون براوخیچ]]، دوست نزدیکش را به فرماندهی نیروی زمینی و بودوین، برادر کوچک‌ترش را به ریاست دفتر نیروی نیروی زمینی منصوب کرد.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۲۶–۲۷}} کایتل ماه اکتبر سال ۱۹۳۸ برای مدت کوتاهی با ترک جایگاه پیشین فرمانداری نظامی منطقه به تازگی تصرف‌شده [[سودتنلند]] را بر عهده گرفت اما تنها چهار ماه بعد به مقام پیشین خود در فرماندهی عالی ورماخت بازگشت.<ref>{{cite book|last=Wistrich|first=Robert|title=Who's Who in Nazi Germany|url=https://archive.org/details/whoswhoinnaziger00robe|date=1982|publisher=Macmillan Publishing Co. Inc.|isbn=0-02-630600-X}}</ref>

== جنگ جهانی دوم ==
<div style="float: left; margin-right: 1em; margin-left: 0em; padding: 1em; border: solid darkgray 1px; font-size: 90%; background:#F5F5F5; max-width: 30%;">
'''ترفیع درجات:'''<ref>{{یادکرد وب |عنوان=Wilhelm Keitel - Lexikon der Wehmacht |نشانی=https://www.lexikon-der-wehrmacht.de/Personenregister/K/KeitelW-R.htm}}</ref>
* ۱۸ اوت ۱۹۰۲: [[ستوان]] دوم
* ۱۸ اوت ۱۹۱۰: ستوان یکم
* ۸ اکتبر ۱۹۱۴: [[سروان]]
* ۱ آوریل ۱۹۲۳: [[سرگرد]]
* ۱ فوریه ۱۹۲۹: [[سرهنگ دوم]]
* ۱ اکتبر ۱۹۳۱: [[سرهنگ]]
* ۱ آوریل ۱۹۳۴: [[سرتیپ]]
* ۱ ژانویه ۱۹۳۶: [[سرلشکر]]
* ۱ اوت ۱۹۳۷: [[سپهبد]] (ژنرال نیروهای زرهی)
* ۱ نوامبر ۱۹۳۸: [[ارتشبد]]
* ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰: [[فیلدمارشال]]

</div>

گفته می‌شود در این مقام نفوذ کمی در تصمیمات نظامی از جمله در چگونگی انجام عملیات‌ها داشت. هنگامی که [[جنگ جهانی دوم]] در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، تنها مشغول «کارهای اداری» بود و طرح‌ریزی حقیقی عملیاتی توسط [[فرانتس هالدر]]، رئیس ستاد کل نیروی زمینی و همکاران او انجام گرفت. از تهاجم کشورش به [[لهستان]]، [[دانمارک]]، [[نروژ]]، [[هلند]]، [[بلژیک]] و [[فرانسه]] حمایت کرد. [[آلفرد یودل]] و [[والتر وارلیمونت]] طرح‌ریزی عملیات در نروژ را که اختصاصاً بر عهده ورماخت قرار گرفته بود، ترتیب دادند و او صرفاً ساختار اداری لازم بدین منظور را پدیدآورد. پس از پیروزی بر فرانسه در ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، هیتلر به جهت قدردانی از اقداماتش، روز ۱۹ ژوئیه او را به درجه [[فیلدمارشال]]ی ترفیع داد و ۱۰۰ هزار رایش‌مارک به او هدیه نمود؛ مبلغی که هیچگاه آن را خرج نکرد چرا که احساس می‌کرد آن را کسب نکرده‌است. پس از مدتی مرخصی، ماه اوت کار بر روی [[عملیات شیر دریایی]]، طرح تهاجم آلمان به جزیره بریتانیا که هیچگاه اجرا نشد، را آغاز نمود.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۶}}

با اطلاع از قصد هیتلر در حمله به شوروی، مستقیماً اعتراض خود را به پیشوا ابراز کرد. هیتلر در پاسخ این جنگ را اجتناب‌ناپذیر خواند و افزود اکنون که آلمان دست بالا را دارد باید دست به حمله بزند. با قانع نشدن از این استدلال، اعتراضش را مکتوب ساخت که مورد سرزنش شدید هیتلر قرار گرفت. با ناراحتی پیشنهاد کرد در جایگاهش با فردی که قضاوت راهبردی منطبق‌تری با پیشوا دارد، جایگزین شود. هیتلر با رد درخواست یک فرماندهی میدانی، به تندی او را مورد انتقاد قرار داد و با فریاد خاطر نشان ساخت این تنها او به عنوان پیشواست که تصمیم می‌گیرد چه زمانی رئیس فرماندهی عالی ورماخت را تغییر دهد. در واکنش بدون به زبان آوردن هیچ سخنی اتاق هیتلر را ترک نمود. زان پس با وجود مطرح ساختن اعتراض‌های بسیار ضعیف در مسائل خاصی، تقریباً بدون هیچ تأملی مجری اراده پیشوا بود. بدین ترتیب با این حال که به شکل ناموفقی تلاش کرد برخی فرامین را نرم سازد، با ایمان عمیق به پیشوا، ماه مارس سال ۱۹۴۱ [[فرمان کمیسار]] هیتلر در از میان بردن افسران سیاسی ارتش سرخ را ابلاغ و حکم ماه ژوئیه در سپردن اداره سیاسی مناطق پشت خط مقدم به ''رایسش‌فورر'' [[هاینریش هیملر]]، فرمانده [[اس‌اس]] را امضا کرد. در پی عدم موفقیت ورماخت در حصول یک پیروزی سریع بر شوروی و افزایش صدور فرامین سخت‌گیرانه‌تر، با تسلیم خاضعانه در مقابل هیتلر، وفادارانه به امضای چنین احکامی ادامه داد.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۶–۷}}

پس از انفجار بمب کارگذاشته در یک کیف در زیر میز کنفرانس در [[کودتای ۲۰ ژوئیه|روز ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ توسط کودتاگران]]، با بر طرف شدن گیجی موقت، به سراغ هیتلر رفت و با فریاد "پیشوای من شما هنوز زنده هستید!" او را سر پا و در خروج از اتاق تخریب شده یاری کرد. پس از اقدام ناموفق ترور، بیش از پیش به هیتلر نزدیک و تکیه پیشوا بر بیشتر شد. پس از این کودتای نافرجام ترحمی به بانیان آن نشان نداد و دستور به دستگیر کردن ژنرال [[اریش فلگیبل]]، ارتشبد [[فریدریش فروم]] و فیلدمارشال [[اروین فن ویتسلیبن]] صادر نمود.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۷}}

در ماه‌های پایانی جنگ، با نزدیک شدن قوای [[ارتش سرخ]] شوروی به [[برلین]]، فرامینی در جهت برخورد با «اقدامات تروریستی» دشمن ابلاغ کرد. بی هیچ شائبه‌ای با لزوم تمهیدات تلافی‌جویانه مرگبار علیه پارتیزان‌ها و خرابکارها موافق بود. در جریان [[نبرد برلین]]، با از دست دادن درک صحیح از شرایط و عدم پذیرش شکست آلمان، ژنرال [[والتر ونک]] و فیلدمارشال [[فردیناند شومر]] را مقصر سقوط پایتخت می‌دانست.{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۸}}

== پس از جنگ ==
[[پرونده:Field Marshall Keitel signs German surrender terms in Berlin 8 May 1945 - Restoration.jpg|thumb|left|330px|لحظهٔ امضای سند تسلیم بی‌قید و شرط آلمان توسط فیلدمارشال کایتل در مقر ستاد [[ارتش سرخ]] در [[کارلسهورشت]]، [[برلین]]، ساعت ۲۳ و ۴۵ دقیقهٔ شامگاه ۸ مه ۱۹۴۵]]
روز ۸ مه سال ۱۹۴۵ با یونیفرم کامل نظامی آخرین اقدام رسمی خود برای آلمان را با امضای سند تسلیم کشورش در حضور روس‌ها در برلین به انجام رساند و به مقر دولت به رهبری [[کارل دونیتس]] بازگشت. چند روز بعد در این مکان توسط [[پلیس نظامی]] بریتانیا دستگیر شد. در [[دادگاه نورنبرگ]] محاکمه گردید و در آن مسئولیت خود در اجرای فرامین هیتلر را پذیرفت. با وجود این که تأثیری در محکومیتش نداشت اما در مقابل متهم‌کنندگانش با صداقت سخن گفت. او در نهایت به اتهام جنایت علیه صلح، [[جنایت جنگی]] و [[جنایات علیه بشریت|جنایت علیه بشریت]] مجرم شناخته گردید و ۱۶ اکتبر سال ۱۹۴۶ به دار آویخته شد. پیش از اجرای حکم آخرین سخنانش را به زبان آورد:"آلمان بالاتر از همه چیز!"{{sfn|Mitcham|Mueller|2012|p=۸}}

== زندگی شخصی ==
ویلهلم پنج ساله بود که مادرش را پس زایمان برادرش بودوین، از دست داد.{{sfn|Barnett|1989|p=۱۳۹}} کایتل علاقه زیادی به شکار، سوارکاری و کشاورزی داشت. ماه آوریل سال ۱۹۰۹ با لیزا فونتن، دختر یک زمین‌دار ثروتمند از [[وولفل]] در هانوفر ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سه دختر و سه پسر بود. هر سه پسر او نیز مانند پدر به نیروی زمینی پیوستند. کارل-هاینتس، بزرگ‌ترین پسر او، ژانویه سال ۱۹۳۸ با دوروتی، دختر ورنر فن بلومبرگ، وزیر دفاع آلمان، ازدواج کرد. کوچک‌ترین پسر کایتل در طول جنگ در شوروی کشته شد.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۳–۱۴}} گفته می‌شود هنگام تصدی مقام فرماندهی لشکر در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵، در حالی که خود برای رسیدگی به وظایف رسمی، به شکل طبیعی از خودروی سازمانی استفاده می‌کرد، با توجه به این که خودروی شخصی در مالکیت نداشت، برای پایبندی سفت‌وسخت به پاک‌دستی، در صورتی که به همراه همسرش به مراسمی دعوت می‌شد، او را با [[قطار شهری]] راهی می‌کرد. همین روحیه سبب می‌شد، در دوره بحران سوخت در آلمان، درحالی‌که عده‌ای با خودروهای متعدد و مجلل تردد می‌کردند، او با [[فولکس‌واگن]] ساده‌ای در مراسم‌های حکومتی حضور یابد.{{sfn|Gorlitz|1966|p=۱۳}}

== پانویس ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله|۳}}

== منابع ==
{{چپ‌چین}}
* {{cite book |last1=Mitcham |first1=Samuel W. |last2=Mueller |first2=Gene |date=2012 | title=Hitler's Commanders: Offers Of The Wehrmacht, The Luftwaffe, The Kriegsmarine And The Waffen-SS |url=https://archive.org/details/hitlerscommander0000mitc_u2b8 |publisher=Rowman & Littlefield Publishers |isbn=978-1-4422-1154-4}}
{{پایان چپ‌چین}}

{{فیلدمارشال‌های آلمانی جنگ جهانی دوم}}
{{کابینه هیتلر}}
{{افراد کشته یا مجروح شده در کودتای ۲۰ ژوئیه}}
{{متهمان اصلی نورنبرگ}}
{{مستند کردن}}
{{انبار-رده}}

{{ترتیب‌پیش‌فرض:کایتل، ویلهلم}}
[[رده:آلمانی‌های محکوم‌شده به اتهام جنایت‌های جنگی]]
[[رده:آلمانی‌های محکوم‌شده به جرم جنایت علیه بشریت]]
[[رده:اعدام‌شدگان با طناب دار]]
[[رده:اعدام‌شدگان به اتهام جنایت علیه بشریت]]
[[رده:اعضای نیروی زمینی پروس]]
[[رده:افراد اعدام‌شده توسط دادگاه نورنبرگ]]
[[رده:افراد پادکمونیست اهل آلمان]]
[[رده:افسران هیر|کایتل]]
[[رده:اهالی آلمان در سده ۱۹ (میلادی)]]
[[رده:اهالی باد گاندرزهایم]]
[[رده:اهالی نیدرزاکسن اعدام شده با طناب دار]]
[[رده:خاطره‌نویسان اهل آلمان]]
[[رده:درگذشتگان ۱۹۴۶ (میلادی)]]
[[رده:دریافت‌کنندگان صلیب آهنین]]
[[رده:دریافت‌کنندگان صلیب شوالیه صلیب آهنین]]
[[رده:رهبران نظامی اعدام‌شده]]
[[رده:زادگان ۱۸۸۲ (میلادی)]]
[[رده:عاملان هولوکاست]]
[[رده:فیلدمارشال‌های ورماخت]]
[[رده:اعضای فرای‌کور]]
[[رده:مسیحیان اهل آلمان]]
[[رده:ناسیونال سوسیالیست‌های آلمان|کایتل]]
[[رده:نظامیان آلمانی در جنگ جهانی اول]]
[[رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان]]
[[رده:ویکی‌سازی رباتیک]]
[[رده:افراد زخمی‌شده در کودتای ۲۰ ژوئیه]]
[[رده:خاطره‌نویسان سده ۲۰ (میلادی)]]

title: ویلهلم کایتل

زاده: ۲۲ سپتامبر ۱۸۸۲ · بات گاندرسهایم، · براونشوایگ، · امپراتوری آلمان

درگذشته: ۱۶ اکتبر ۱۹۴۶ (۶۴ سال) · نورنبرگ، · آلمان تحت اشغال متفقین

وفاداری: امپراتوری آلمان (تا ۱۹۱۸) · جمهوری وایمار (تا ۱۹۳۳) · آلمان

شاخه نظامی: نیروی زمینی

سالهای خدمت: ۴۵–۱۹۰۱

درجه: فیلدمارشال

فرماندهی: ریاست فرماندهی عالی ورماخت

جنگها و عملیاتها: جنگ جهانی اولجنگ جهانی دوم


text:
# 盖尔哈特·伯恩哈德·范·哈尔

盖尔哈特·伯恩哈德·范·哈尔（德語：；1760年4月6日—1837年2月20日）是普鲁士王国的一位教师，同时也是德国共产主义思想家弗里德里希·恩格斯的外祖父。
他出生于韦瑟尔的一个贫穷家庭，其家族起源于荷兰莱顿。他从事教师职业52年，曾任哈姆文理中学校长。他信奉虔敬主义。他的女儿伊丽泽·恩格斯嫁给工厂主弗里德里希·恩格斯，生下马克思主义创始人之一弗里德里希·恩格斯。弗里德里希·恩格斯至少有6个暑假在哈姆的外祖父家中度过数周，外祖父母也至少有6次到巴门与外孙共度假期。他在哈姆去世。

wikiname: zhwiki

title: 盖尔哈特·伯恩哈德·范·哈尔

in_language: zh

wikitext:
{{Infobox person/Wikidata | fetchwikidata=ALL | onlysourced=yes }}
'''盖尔哈特·伯恩哈德·范·哈尔'''（{{lang-de|Gerhard Bernhard van Haar}}；{{bd|1760年|4月6日|1837年|2月20日}}）是[[普魯士王國|普鲁士王国]]的一位教师，同时也是[[德国]][[共产主义]]思想家[[弗里德里希·恩格斯]]的外祖父。

他出生于[[韦瑟尔]]的一个贫穷家庭，其家族起源于[[荷蘭共和國|荷兰]][[莱顿]]。他从事教师职业52年，曾任[[哈姆]][[文理中学]]校长。他信奉[[虔敬主义]]。他的女儿[[伊丽泽·恩格斯]]嫁给工厂主[[弗里德里希·恩格斯 (工厂主)|弗里德里希·恩格斯]]，生下马克思主义创始人之一[[弗里德里希·恩格斯]]。弗里德里希·恩格斯至少有6个[[暑假]]在哈姆的外祖父家中度过数周，外祖父母也至少有6次到[[巴门]]与外孙共度假期。他在哈姆去世<ref>Michael Knieriem (Hrsg.): Die Herkunft des Friedrich Engels. Briefe aus der Verwandtschaft, 1791–1847. Texte bearb. von Margret Dietzen. Trier 1991 (= Schriften aus dem Karl-Marx-Haus Trier, 42; Nachrichten aus dem Engels-Haus, 6/8)</ref><ref>Karl Marx/Friedrich Engels Gesamtausgabe (MEGA) Erste Abteilung Band 3, Dietz Verlag Berlin 1985</ref>。

== 参考文献 ==
{{reflist}}

[[Category:弗里德里希·恩格斯]]
[[Category:18世紀德國人]]
[[Category:19世纪德国人]]
[[Category:中學校長]]
[[Category:德國新教徒]]
[[Category:韦瑟尔人]]

title: 盖尔哈特·伯恩哈德·范·哈尔

出生: 1760年4月6日 · 韦瑟尔

职业: 教师

儿女: 伊丽泽·恩格斯


text:
# زایمان در بنین
شیوه‌های زایمان در بنین به شدت تحت تأثیر ساختار اجتماعی-سیاسی این کشور در منطقه غرب آفریقا قرار دارد.

## پیش‌زمینه

### ساختار اجتماعی و سازمان
حدود ۵۰ گروه فرهنگی در بنین حضور دارند که برجسته‌ترین آن‌ها شامل فون‌ها (۳۹٫۲٪)، آجاها (۱۵٫۲٪)، یوروباها (۱۲٫۳٪)، و باتومبو/باریباها (۹٫۲٪) می‌باشند.
جمعیت بنین در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۳٬۷۵۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که ۵۰٪ از آن‌ها در محیط‌های شهری زندگی می‌کنند و نرخ شهرنشینی ۴٪ است. بنین در رتبه ۱۶۳ از میان ۱۷۷ کشور درشاخص توسعه انسانی قرار دارد.
چهل‌وچهار درصد از جمعیت زیر ۱۵ سال هستند و ۴۲٪ از آن‌ها باسواد هستند.
عمل چندهمسری در بنین همچنان پابرجاست، هرچند در سال‌های اخیر کاهش چشمگیری داشته است. در بازه زمانی میان سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶، نسبت مردان حاضر در ازدواج‌های چندهمسری از ۳۳٪ به ۲۶٪ کاهش یافت، و این میزان در زنان از ۵۰٪ به ۴۲٪ رسید. زنان به‌طور معمول در سنین ۱۸ تا ۱۹ سالگی ازدواج می‌کنند، در حالی که مردان اغلب تا سن ۲۵ سالگی وارد زندگی مشترک می‌شوند.
در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد.
در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور فرانسوی است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد.

### سیستم سیاسی و اقتصادی
از زمان استقلال در اول اوت ۱۹۶۰، بنین به عنوان الگویی برای دموکراسی در غرب آفریقا شناخته شده است. در دسامبر ۱۹۹۰، قانون اساسی که رژیم انتخاباتی فعلی را تعیین می‌کند، تصویب شد. این قانون اساسی حقوق بشر در بنین و حق رأی همگانی را تضمین می‌کند. در سال ۱۹۹۹، پانزده ناحیه با هدف تمرکززدایی از نهادهای حکومتی به رسمیت شناخته شدند.
کشاورزی همچنان فعالیت اصلی اقتصادی در بنین محسوب می‌شود. این کشور محصولاتی نظیر پنبه، بادام‌زمینی و محصولات نخل را صادر می‌کند و در داخل بر تولید ذرت، سیب‌زمینی شیرین، مانیوک، لوبیا، ارزن و سورگوم متمرکز است. صنایعی مانند نساجی، فرآوری مواد غذایی، مصالح ساختمانی و سیمان بخش عمده‌ای از بخش صنعتی را تشکیل می‌دهند.

### دین
ادیانی که در بنین پیروی می‌شوند شامل موارد زیر هستند: مسیحی (۴۲٫۸٪)، مسلمان (۲۴٫۴٪)، وودو (۱۷٫۳٪) و «سایر» (۱۵٫۵٪). از میان افرادی که به عنوان مسیحی شناخته می‌شوند، ۲۷٫۱٪ کاتولیک، ۵٪ سلستیال، ۳٫۲٪ متدیست و ۲٫۲٪ دیگر پروتستان هستند. در بنین، افرادی که به دینی مانند مسیحیت یا اسلام پایبند هستند، ممکن است تحت تأثیر باورهای مذهبی سنتی مانند وودو قرار گرفته و جنبه‌هایی از وودو را در کنار مسیحیت یا اسلام اجرا کنند.

### محیط فیزیکی
بنین از سمت جنوب با اقیانوس اطلس، از سمت غرب با توگو، از سمت شمال با بورکینافاسو و نیجر، و از سمت شرق با نیجریه هم‌مرز است. آب‌وهوای این کشور گرمسیری است و گرما و رطوبت بیشتر سال ادامه دارد. میانگین دما ۲۵ درجه سلسیوس (۷۷ درجه فارنهایت) است و دما در ماه مارس به اوج خود می‌رسد و در ماه اوت کاهش می‌یابد. فصل بارانی از ماه ژوئیه تا اکتبر ادامه دارد.

### نظریه‌های سلامت و بیماری
در بنین، سلامت و بیماری اغلب به‌طور نزدیک با باورها و رسوم معنوی ارتباط دارند. آیین‌های وودو و طب سنتی بازتاب‌دهندهٔ معنویت در بیماری‌ها و همچنین در درمان آن‌ها هستند. در میان باریباها در شمال بنین، بیماری‌های محلی به‌عنوان گروهی از علائم شناسایی می‌شوند که پزشکی مبتنی بر علم نه علت‌شناسی مشخصی برای آن‌ها ارائه می‌دهد و نه درمانی. توضیحات این نوع بیماری‌ها اغلب ماهیتی معنوی دارند و ناشی از نیت بد فردی دیگر یا تعامل با عناصر خاصی از طبیعت محسوب می‌شوند.
با ورود استعمار، بیمارستان‌ها برای درمان بیماری‌ها و حتی زایمان زنان به وجود آمدند. مصرف‌کنندگان طب سنتی نسبت به بیمارستان‌ها تردید داشتند، زیرا درمانگران محلی به خاطر توانایی حفظ اسرار شهرت داشتند، درحالی‌که ارائه‌دهندگان خدمات درمانی در بیمارستان‌ها به دلیل عدم پایبندی به محرمانگی بیمار بدنام شده بودند.
به‌طور سنتی، درمانگران در شمال بنین برای ارائه خدمات خود درخواست پول نمی‌کردند، بلکه مشتریان هنگام دریافت درمان‌ها به آن‌ها هدایا اهدا می‌کردند. با ظهور بیمارستان‌ها و هزینه‌های مرتبط با آن‌ها، مدل جدیدی از مراقبت‌های بهداشتی معرفی شد که برای مردم باریبا به‌شدت غیرمنطبق با فرهنگ و باورهای آن‌ها بود.

title: زایمان در بنین

wikitext:
'''شیوه‌های زایمان در بنین''' به شدت تحت تأثیر ساختار اجتماعی-سیاسی این کشور در [[غرب آفریقا|منطقه غرب آفریقا]] قرار دارد.

== پیش‌زمینه ==
=== ساختار اجتماعی و سازمان ===
حدود ۵۰ گروه فرهنگی در [[بنین]] حضور دارند که برجسته‌ترین آن‌ها شامل [[فون‌ها]] (۳۹٫۲٪)، [[آجاها]] (۱۵٫۲٪)، [[یوروباها]] (۱۲٫۳٪)، و باتومبو/[[باریباها]] (۹٫۲٪) می‌باشند.<ref name=DHS2006>{{cite report
  |title=Benin: Demographic and Health Surveys Final Report
  |year = 2006
  |publisher=Demographic and Health Surveys
  |url=http://www.measuredhs.com/pubs/pub_details.cfm?ID=733.
}}</ref>

جمعیت بنین در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۳٬۷۵۰٬۰۰۰ تخمین زده شد که ۵۰٪ از آن‌ها در محیط‌های شهری زندگی می‌کنند و نرخ شهرنشینی ۴٪ است.<ref name="CIA2011">{{cite web |year=2022 |title=World Fact Book: Benin |url=https://www.cia.gov/the-world-factbook/countries/benin/ |access-date=4 January 2023 |publisher=[[Central Intelligence Agency]]}}</ref> بنین در رتبه ۱۶۳ از میان ۱۷۷ کشور در[[شاخص توسعه انسانی]] قرار دارد.<ref name=USAID2008>{{cite web
  |title=MCH Program Description: Benin
  |year=2008
  |publisher=[[USAID]]
  |url=http://www.usaid.gov/our_work/global_health/mch/countries/africa/benin.pdf
  }}{{dead link|date=February 2025|bot=medic}}{{cbignore|bot=medic}}</ref>

چهل‌وچهار درصد از جمعیت زیر ۱۵ سال هستند<ref name=USAID2008/> و ۴۲٪ از آن‌ها باسواد هستند.<ref name=CIA2011/>

[[چندهمسری در بنین|عمل چندهمسری]] در بنین همچنان پابرجاست، هرچند در سال‌های اخیر کاهش چشمگیری داشته است. در بازه زمانی میان سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶، نسبت مردان حاضر در ازدواج‌های چندهمسری از ۳۳٪ به ۲۶٪ کاهش یافت، و این میزان در زنان از ۵۰٪ به ۴۲٪ رسید.<ref name=DHS2006/> زنان به‌طور معمول در سنین ۱۸ تا ۱۹ سالگی ازدواج می‌کنند، در حالی که مردان اغلب تا سن ۲۵ سالگی وارد زندگی مشترک می‌شوند.<ref name=DHS2006/>

در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور [[زبان فرانسوی|فرانسوی]] است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد.<ref name=CIA2011/>

در بنین زبان‌های متعددی صحبت می‌شود، اگرچه زبان رسمی این کشور [[زبان فرانسوی|فرانسوی]] است. زبان‌های فون و یوروبا در جنوب کشور بیشترین رواج را دارند، در حالی که در شمال حدود ۶ زبان بومی اصلی وجود دارد.<ref name=CIA2011/>

=== سیستم سیاسی و اقتصادی ===
از زمان استقلال در اول اوت ۱۹۶۰، بنین به عنوان الگویی برای دموکراسی در غرب آفریقا شناخته شده است.<ref name=Capo-chichi>{{cite journal
  |last1=Capo-chichi|first1=V.
  |last2=Juarez|first2=F.
  |year=2001
  |title=Is Fertility Declining in Benin?
  |url=https://archive.org/details/sim_studies-in-family-planning_2001-03_32_1/page/n30|journal=Studies in Family Planning
  |volume=32|number=1|pages=25–40 |doi=10.1111/j.1728-4465.2001.00025.x
|pmid=11326455
  }}</ref> در دسامبر ۱۹۹۰، قانون اساسی که رژیم انتخاباتی فعلی را تعیین می‌کند، تصویب شد. این قانون اساسی [[حقوق بشر]] در بنین و حق [[رأی همگانی]] را تضمین می‌کند.<ref name=DHS2006/> در سال ۱۹۹۹، پانزده ناحیه با هدف تمرکززدایی از نهادهای حکومتی به رسمیت شناخته شدند.<ref name=DHS2006/>

کشاورزی همچنان فعالیت اصلی اقتصادی در بنین محسوب می‌شود. این کشور محصولاتی نظیر پنبه، بادام‌زمینی و محصولات نخل را صادر می‌کند و در داخل بر تولید ذرت، سیب‌زمینی شیرین، مانیوک، لوبیا، ارزن و سورگوم متمرکز است.<ref name=DHS2006/> صنایعی مانند نساجی، فرآوری مواد غذایی، [[مصالح ساختمانی]] و سیمان بخش عمده‌ای از بخش صنعتی را تشکیل می‌دهند.<ref name=CIA2011/>

=== دین ===
ادیانی که در بنین پیروی می‌شوند شامل موارد زیر هستند: [[مسیحیت|مسیحی]] (۴۲٫۸٪)، [[اسلام|مسلمان]] (۲۴٫۴٪)، [[وودو]] (۱۷٫۳٪) و «سایر» (۱۵٫۵٪). از میان افرادی که به عنوان مسیحی شناخته می‌شوند، ۲۷٫۱٪ [[کاتولیک رومی|کاتولیک]]، ۵٪ سلستیال، ۳٫۲٪ [[کلیسای متدیست|متدیست]] و ۲٫۲٪ دیگر پروتستان هستند.<ref name=CIA2011/> در بنین، افرادی که به دینی مانند مسیحیت یا اسلام پایبند هستند، ممکن است تحت تأثیر باورهای مذهبی سنتی مانند وودو قرار گرفته و جنبه‌هایی از وودو را در کنار مسیحیت یا اسلام اجرا کنند.

=== محیط فیزیکی ===
{{main|جغرافیای بنین}}
بنین از سمت جنوب با [[اقیانوس اطلس]]، از سمت غرب با [[توگو]]، از سمت شمال با [[بورکینافاسو]] و [[نیجر]]، و از سمت شرق با [[نیجریه]] هم‌مرز است. آب‌وهوای این کشور گرمسیری است و گرما و رطوبت بیشتر سال ادامه دارد. میانگین دما {{convert|25|C|F}} است و دما در ماه مارس به اوج خود می‌رسد و در ماه اوت کاهش می‌یابد. فصل بارانی از ماه ژوئیه تا اکتبر ادامه دارد.<ref name=DHS2006/>

=== نظریه‌های سلامت و بیماری ===
{{main|سلامت در بنین}}
در بنین، سلامت و بیماری اغلب به‌طور نزدیک با باورها و رسوم معنوی ارتباط دارند. آیین‌های [[وودوی غرب آفریقا|وودو]] و [[طب سنتی]] بازتاب‌دهندهٔ معنویت در بیماری‌ها و همچنین در درمان آن‌ها هستند. در میان [[باریباها]] در شمال بنین، بیماری‌های محلی به‌عنوان گروهی از علائم شناسایی می‌شوند که [[پزشکی مبتنی بر علم]] نه علت‌شناسی مشخصی برای آن‌ها ارائه می‌دهد و نه درمانی.<ref name=Sargent1989>{{cite book
  |last=Sargent|first=C.F.
  |year=1989
  |title=Maternity, Medicine, and Power: Reproductive decisions in urban Benin
  |url=https://archive.org/details/maternitymedicin0000sarg|location=Berkeley
  |publisher=University of California Press
}}</ref> توضیحات این نوع بیماری‌ها اغلب ماهیتی معنوی دارند و ناشی از نیت بد فردی دیگر یا تعامل با عناصر خاصی از طبیعت محسوب می‌شوند.<ref name=Sargent1989/>

با ورود [[استعمار در آفریقا|استعمار]]، بیمارستان‌ها برای درمان بیماری‌ها و حتی زایمان زنان به وجود آمدند. مصرف‌کنندگان طب سنتی نسبت به بیمارستان‌ها تردید داشتند، زیرا درمانگران محلی به خاطر توانایی حفظ اسرار شهرت داشتند، درحالی‌که ارائه‌دهندگان خدمات درمانی در بیمارستان‌ها به دلیل عدم پایبندی به [[محرمانگی بیمار]] بدنام شده بودند.<ref name=Sargent1989/>

به‌طور سنتی، درمانگران در شمال بنین برای ارائه خدمات خود درخواست پول نمی‌کردند، بلکه مشتریان هنگام دریافت درمان‌ها به آن‌ها هدایا اهدا می‌کردند. با ظهور بیمارستان‌ها و هزینه‌های مرتبط با آن‌ها، مدل جدیدی از مراقبت‌های بهداشتی معرفی شد که برای مردم باریبا به‌شدت غیرمنطبق با فرهنگ و باورهای آن‌ها بود.<ref name=Sargent1989/>

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}

[[رده:زایمان بر پایه کشور]]


text:
# Саты (Джалал-Абадская область)
Саты (кирг. Саты) — село в Сузакском районе Джалал-Абадской области Кыргызстана. Входит в состав Курманбекского айылного аймака.

## География
Село расположено в юго-восточной части области, на берегах реки Урум-Башы (правый приток Кёгарта), на расстоянии приблизительно 44 километров (по прямой) к северо-востоку от села Сузак, административного центра района. Абсолютная высота — 1408 метров над уровнем моря.

## Население
Согласно оценочным данным Национального статистического комитета Кыргызской Республики, численность населения села на начало 2023 года составляла 1792 человека.
| год     | 2009 | 2014 | 2015 | 2020 | 2021 | 2023 |
| ------- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- | ---- |
| человек | 1350 | 1509 | 1677 | 1702 | 1739 | 1792 |

wikiname: ruwiki

title: Саты (Джалал-Абадская область)

in_language: ru

wikitext:
{{значения|тип=топоним|Саты}}
{{НП-Кыргызстан
 |статус                  = Село
 |русское название        = Саты
 |киргизское название   = Саты
  |lat_deg = 41|lat_min = 09|lat_sec = 09
  |lon_deg = 73|lon_min = 22|lon_sec = 07
  |CoordScale             =
 |вид региона             =
 |регион                  = Джалал-Абадская область
 |регион в таблице        = Джалал-Абадская область
 |район                   = Сузакский район
 |район в таблице         = Сузакский район (Джалал-Абадская область){{!}}Сузакский
 |вид поселения           = Айылный аймак
 |поселение               = Курманбекский айылный аймак
 |поселение в таблице     = Курманбекский айылный аймак{{!}}Курманбекский
 |внутреннее деление      =
 |вид главы               =
 |глава                   =
 |дата основания          =
 |первое упоминание       =
 |прежние имена           =
 |статус с                =
 |площадь                 =
  |население              = 1792
  |год переписи           = 2023
  |плотность              =
  |агломерация            =
  |национальный состав    =
  |конфессиональный состав=
  |этнохороним            =
 |телефонный код          =
 |почтовый индекс         =
 |вид идентификатора      =
 |СОАТЕ                   = 41 703 220 805 080
 |сайт                    =
}}

'''Саты''' ({{lang-ky|Саты}}) — село в [[Сузакский район (Джалал-Абадская область)|Сузакском районе]] [[Джалал-Абадская область|Джалал-Абадской области]] [[Кыргызстан]]а. Входит в состав [[Курманбекский айылный аймак|Курманбекского айылного аймака]].

== География ==
Село расположено в юго-восточной части области, на берегах реки [[Урум-Башы]] (правый приток [[Кёгарт]]а), на расстоянии приблизительно 44 километров (по прямой) к северо-востоку от села [[Сузак (Кыргызстан)|Сузак]], административного центра района. Абсолютная высота — 1408 метров над [[Уровень моря|уровнем моря]]<ref>{{cite web|url=https://www.geonames.org/8178309/saty.html|title=Saty|publisher=GeoNames|access-date=2024-05-25|archive-date=2024-05-25|archive-url=https://web.archive.org/web/20240525182241/https://www.geonames.org/8178309/saty.html|url-status=live}}</ref>.

== Население ==
Согласно оценочным данным Национального статистического комитета Кыргызской Республики, численность населения села на начало 2023 года составляла 1792 человека<ref name="НСК23"/>.

{| class="wikitable"
|-
! год !! 2009<ref>{{Cite web|url=https://www.stat.kg/media/files/be8371e3-967a-462c-8549-9aaf32ba3d90.pdf|title=Перепись населения Кыргызской Республики 2009 года. Джалал-Абадская область|access-date=2024-05-25|archive-date=2024-01-23|archive-url=https://web.archive.org/web/20240123132928/https://www.stat.kg/media/files/be8371e3-967a-462c-8549-9aaf32ba3d90.pdf|url-status=live}}</ref> !! 2014<ref>{{cite web |url=http://www.stat.kg/media/statisticsoperational/67aedfb9-2ede-44d0-8d8e-e472db00a59c.xls |title=Численность постоянного сельского населения Кыргызской Республики по айылным аймакам и айылам (селам) в 2014 г. |publisher=Национальный статистический комитет Кыргызской Республики |archive-url=https://www.webcitation.org/6lnWq9zx3?url=http://www.stat.kg/media/statisticsoperational/67aedfb9-2ede-44d0-8d8e-e472db00a59c.xls |archive-date=2016-11-05 }}</ref> !! 2015<ref>{{cite web |url=http://www.stat.kg/media/statisticsoperational/e93c217e-a339-4412-91d6-9972471a0224.xls |title=Численность постоянного сельского населения Кыргызской Республики по айылным аймакам и айылам (селам) в 2015 г. |publisher=Национальный статистический комитет Кыргызской Республики |archive-url=https://www.webcitation.org/6lnX3DxF6?url=http://www.stat.kg/media/statisticsoperational/e93c217e-a339-4412-91d6-9972471a0224.xls |archive-date=2016-11-05 }}</ref> !! 2020<ref>{{Cite web |url=http://www.stat.kg/ru/statistics/download/operational/825/ |title=Численность населения областей, районов, городов, поселков городского типа, айылных аймаков и айылов (сел) Кыргызской Республики (по данным айыл окмоту на начало 2020 г.) |access-date=2021-03-02 |archive-date=2021-11-10 |archive-url=https://web.archive.org/web/20211110033419/http://www.stat.kg/ru/statistics/download/operational/825/ |url-status=live }}</ref> !! 2021<ref>{{Cite web |url=http://www.stat.kg/ru/statistics/download/operational/825 |title=Численность населения областей, районов, городов, поселков городского типа, айылных аймаков и айылов (сел) Кыргызской Республики (по данным айыл окмоту на начало 2021 г.) |access-date=2021-03-02 |archive-date=2021-03-08 |archive-url=https://web.archive.org/web/20210308092735/http://stat.kg/ru/statistics/download/operational/825/ |url-status=live }}</ref>
! 2023<ref name="НСК23">{{cite web |url=https://stat.kg/ru/statistics/download/operational/825/ |title=Численность населения областей, районов, городов, посёлков городского типа, айылных аймаков и айылов (сёл) Кыргызской Республики в 2023 г. |publisher=Национальный статистический комитет Кыргызской Республики |access-date=2024-03-26 |archive-date=2024-02-01 |archive-url=https://web.archive.org/web/20240201214249/https://stat.kg/ru/statistics/download/operational/825/ |url-status=live }}</ref>
|-
| человек || 1350 || 1509 || 1677 || 1702 || 1739 || 1792
|}

== Примечания ==
{{примечания}}

[[Категория:Населённые пункты Сузакского района (Джалал-Абадская область)]]

title: Саты

Саты:
кирг. Саты
41°09′09″ с. ш. 73°22′07″ в. д.

Страна: Кыргызстан

Область: Джалал-Абадская область

Район: Сузакский

Айылный аймак: Курманбекский

title: История и география

title: Население

title: Цифровые идентификаторы

Цифровые идентификаторы: Саты


text:
# غريفينا (مقاطعة)
غريفينا إحدى مقاطعات اليونان وأهم مدنها غريفينا عاصمة الاٍقليم، ديسكاتي وسامارينا.

title: غريفينا (مقاطعة)

wikitext:
{{وصلات قليلة|تاريخ =نوفمبر 2024}}
{{صندوق معلومات تجمع سكاني
}}
'''غريفينا''' إحدى مقاطعات [[اليونان]] وأهم مدنها [[غريفينا]] عاصمة الاٍقليم، [[ديسكاتي، غريفينا|ديسكاتي]] و[[سامارينا، غريفينا|سامارينا]].
== مراجع ==
{{مراجع}}
{{مقاطعات اليونان}}
{{ضبط استنادي}}
{{روابط شقيقة}}
{{شريط بوابات|اليونان|جغرافيا}}

{{بذرة جغرافيا اليونان}}

[[تصنيف:غريفينا (مقاطعة)|*]]
[[تصنيف:إقليم مقدونيا الغربية]]
[[تصنيف:مقاطعات اليونان]]

title: غريفينا

title: تقسيم إداري

البلد: اليونان

التقسيم الأعلى: مقدونيا الغربية

العاصمة: غريفينا

التقسيمات الإدارية: ديسكاتي (2011–)

title: خصائص جغرافية

المساحة: 2291 كيلومتر مربع

title: عدد السكان

title: معلومات أخرى

منطقة زمنية: ت ع م+02:00 (توقيت قياسي) · ت ع م+03:00 (توقيت صيفي)

الرمز البريدي: 51x xx

لوحة مركبات: PN

الموقع الرسمي: الموقع الرسمي

معلومات أخرى: تعديل مصدري - تعديل


text:
# Filter (hogere-ordefunctie)
In programmeertalen is filter een hogere-ordefunctie waarmee een datastructuur (vaak een lijst) in een bepaalde volgorde wordt doorlopen om een nieuwe datastructuur te produceren die alleen de elementen bevat uit de oorspronkelijke datastructuur waarvoor een predicaat waar is.
De functie komt onder andere voor in Haskell, Objective Caml, Standard ML, Python, Erlang, Perl (onder de naam grep) en JavaScript. Common Lisp bevat de functies remove-if en remove-if-not. SRFI 1 bevat een implementatie van filter voor Scheme. C++ bevat de functies remove_if en remove_copy_if. Smalltalk heeft select: voor collecties.

## Definitie
De filter-functie kan als volgt gedefinieerd worden (in Haskell):
```
 filter :: (a -> Bool) -> [a] -> [a]
 filter _ []                 = []
 filter p (x:xs) | p x       = x : filter p xs
                 | otherwise = filter p xs

```

Filter kan ook geschreven worden met lijstcomprehensie in talen die deze taalconstructie ondersteunen:
```
 filter :: (a -> Bool) -> [a] -> [a]
 filter p lijst = [ x | x <- lijst, p x ]

```

## Voorbeelden
In Haskell:
filter even [1..10]
De notatie [1..10] geeft de lijst met getallen van 1 tot en met 10. De filter-functie geeft een lijst terug met getallen waarvoor het meegegeven predicaat (even) waar is. In dit geval geeft het bovenstaande stuk code een lijst met alleen de even getallen: [2, 4, 6, 8, 10]. Op vergelijkbare wijze zal het volgende stuk code de lijst met oneven getallen produceren:
filter (not . even) [1..10]
waarbij . functie-compositie weergeeft. Het predicaat (not . even) is alleen waar voor oneven getallen en dit zorgt ervoor dat filter de lijst met oneven getallen produceert: [1, 3, 5, 7, 9].

wikiname: nlwiki

title: Filter (hogere-ordefunctie)

in_language: nl

wikitext:
In [[programmeertaal|programmeertalen]] is '''filter''' een [[hogere-ordefunctie]] waarmee een [[datastructuur]] (vaak een [[Lijst (informatica)|lijst]]) in een bepaalde volgorde wordt doorlopen om een nieuwe datastructuur te produceren die alleen de elementen bevat uit de oorspronkelijke datastructuur waarvoor een [[Predicatenlogica|predicaat]] waar is.

De functie komt onder andere voor in [[Haskell (programmeertaal)|Haskell]]<ref>{{en}} [https://haskell.org/onlinereport/standard-prelude.html#$vfilter filter], Haskell Standard Prelude</ref>, [[Ocaml|Objective Caml]]<ref>{{en}} [https://caml.inria.fr/pub/docs/manual-ocaml/libref/List.html filter], module List van Objective Caml. [https://web.archive.org/web/20210326033830/https://caml.inria.fr/pub/docs/manual-ocaml/libref/List.html Gearchiveerd] op 26 maart 2021.</ref>, [[ML (programmeertaal)|Standard ML]]<ref>{{en}} [https://web.archive.org/web/20080201135810/http://www.standardml.org/Basis/list.html filter], The Standard ML Basis Library</ref>, [[Python (programmeertaal)|Python]]<ref>{{en}} [https://docs.python.org/library/functions.html#filter filter], Python</ref>, [[Erlang (programmeertaal)|Erlang]], [[Perl (programmeertaal)|Perl]] (onder de naam ''grep'') en [[JavaScript]]. [[Common Lisp]] bevat de functies remove-if en remove-if-not. [[Scheme Requests for Implementation|SRFI 1]] bevat een implementatie van filter voor [[Scheme]]<ref>{{en}} [https://srfi.schemers.org/srfi-1/srfi-1.html#FilteringPartitioning filter], SRFI 1, Filtering & partitioning</ref>. [[C++]] bevat de functies remove_if en remove_copy_if<ref>{{en}} [https://www.sgi.com/tech/stl/remove_if.html remove_if] en [https://www.sgi.com/tech/stl/remove_copy_if.html remove_copy_if], Specificatie van [[Standard Template Library|STL]] van [[Silicon Graphics, Inc|SGI]].</ref>. [[Smalltalk (programmeertaal)|Smalltalk]] heeft select: voor collecties.

==Definitie==
De filter-functie kan als volgt gedefinieerd worden (in Haskell):

 filter :: (a -> Bool) -> [a] -> [a]
 filter _ []                 = []
 filter p (x:xs) | p x       = x : filter p xs
                 | otherwise = filter p xs

Filter kan ook geschreven worden met [[lijstcomprehensie]] in talen die deze taalconstructie ondersteunen:

 filter :: (a -> Bool) -> [a] -> [a]
 filter p lijst = [ x | x <- lijst, p x ]

==Voorbeelden==
In Haskell:

:filter even [1..10]

De notatie [1..10] geeft de lijst met getallen van 1 tot en met 10. De filter-functie geeft een lijst terug met getallen waarvoor het meegegeven predicaat (even) waar is. In dit geval geeft het bovenstaande stuk code een lijst met alleen de even getallen: [2, 4, 6, 8, 10]. Op vergelijkbare wijze zal het volgende stuk code de lijst met oneven getallen produceren:

:filter (not . even) [1..10]

waarbij . [[functie-compositie]] weergeeft. Het predicaat (not . even) is alleen waar voor oneven getallen en dit zorgt ervoor dat filter de lijst met oneven getallen produceert: [1, 3, 5, 7, 9].

{{Appendix}}

[[Categorie:Hogere-orde functie]]


text:
# Chorinaeus talpa
Chorinaeus talpa là một loài tò vò trong họ Ichneumonidae.

wikiname: viwiki

title: Chorinaeus talpa

in_language: vi

wikitext:
{{nhan đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Chorinaeus talpa''
| image =
| image_caption =
| status =
| status_system =
| status_ref =
| regnum = [[Động vật|Animalia]]
| phylum = [[Động vật Chân khớp|Arthropoda]]
| classis = [[Côn trùng|Insecta]]
| ordo = [[Bộ Cánh màng|Hymenoptera]]
| familia = [[Ichneumonidae]]
| genus = ''[[Chorinaeus]]''
| species = '''''C. talpa'''''
| binomial = ''Chorinaeus talpa''
| binomial_authority = ([[Alexander Henry Haliday|Haliday]], 1838)
| synonyms =
}}
'''''Chorinaeus talpa''''' là một loài [[tò vò]] trong họ [[Ichneumonidae]].<ref name = "COL">{{chú thích web |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/Chorinaeus+talpa/match/1|title= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|access-date= ngày 22 tháng 6 năm 2014 |author= Bisby |first = F.A. |last2 = Roskov |first2 = Y.R. |last3 = Orrell |first3 = T.M. |last4 = Nicolson |first4 = D. |last5 = Paglinawan |first5 = L.E. |last6 = Bailly |first6 = N. |last7 = Kirk |first7 = P.M. |last8 = Bourgoin |first8 = T. |last9 = Baillargeon |first9= G. |last10 = Ouvrard |first10 = D.|year= 2011|publisher=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>

==Chú thích==
{{Tham khảo}}

==Liên kết ngoài==
*{{wikispecies-inline|Chorinaeus talpa|''Chorinaeus talpa''}}
*{{Thể loại Commons nội dòng|Chorinaeus talpa|''Chorinaeus talpa''}}

[[Thể loại:Chorinaeus]]

{{Metopiinae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Animalia

Ngành (phylum): Arthropoda

Lớp (class): Insecta

Bộ (ordo): Hymenoptera

Họ (familia): Ichneumonidae

Chi (genus): Chorinaeus

Loài (species): C. talpa

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Chorinaeus talpa · (Haliday, 1838)


text:
# محمدجعفر عزیزی
محمد جعفر عزیزی (۱۳۳۳ در کرمانشاه - ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ در کرمانشاه)، یک فعال سیاسی کمونیست کرد اهل ایران بود که در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ به اتهام «فساد فی‌الارض» و «محاربه با خدا و رسول خدا» به دستور صادق خلخالی به همراه ۱۰ فعال سیاسی دیگر در زندان دیزل آباد کرمانشاه اعدام شد.

## زندگی
محمد جعفر عزیزی در سال ۱۳۳۳ به دنیا آمد. در رابطه با زندگی او تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ اطلاعاتی در دست نیست. وی در هنگام شورش ۱۳۵۷ کردها در ایران که منجر به صدور فرمان حمله به کردستان شد، کارمند سازمان تأمین اجتماعی پاوه در استان کرمانشاه بود. وی اگرچه دارای گرایش سیاسی چپ بود، اما در هیچ سازمان و حزبی عضویت نداشت. محمد جعفر عزیزی مجرد بود و با مادرش زندگی می‌کرد.

## دستگیری و بازداشت
به دنبال صدور فرمان حمله به کردستان، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به شهرهای کردستان سرازیر شدند. با آغاز موج بازداشت فعالان سیاسی کمونیست، نیروهای پاسدار روز ۲۷ مرداد ۱۳۵۸ به منزل محمد جعفر عزیزی در پاوه حمله کرده و وی را دستگیر کردند. در این حمله مادر محمد جعفر عزیزی به نام «رعنا عزیزی» که در برابر پاسدارها مقاومت کرده و قصد داشت جلوی بازداشت تنها پسرش را بگیرد، با شلیک گلوله کشته شد.

## اعدام
محمد جعفر عزیزی که خودش نیز در هنگام بازداشت با شلیک گلوله زخمی شده‌بود، به کرمانشاه و زندان دیزل‌آباد منتقل شد. او تا هنگام تیرباران شدن چند ساعت در زندان بود. محمد جعفر عزیزی در نهایت در ساعت ۱:۳۰ پس از نیمه شب در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه به همراه ۱۰ تن دیگر بدون محاکمه و به اتهام «فساد فی الارض و محاربه با خدا و رسول خدا» تیرباران شد. (ساعت اعدام همچنین ۲:۴۰ دقیقه نیز ذکر شده است)
اگرچه محمد جعفر عزیزی یک فعال سیاسی مستقل بود و در هیچ حزبی عضویت نداشت و ۱۰ نفر دیگر نیز برخی در سازمان‌های مختلف چپگرا عضویت داشتند، اما رادیو و روزنامهٔ کیهان از ۱۱ نفر اعدامی به عنوان «یازده نفر از مهاجمان و سران حزب دموکرات کردستان» نام برد. علی رازی‌زاده «شایعاتی در مورد اعدام بدون محاکمه چپی‌ها» را تکذیب کرد. (کیهان ۲۸ مرداد ۵۸) اگرچه در گزارش روزنامهٔ کیهان به تاریخ ۱ شهریور ۱۳۵۸ به «بازجویی و شهادت شهود» اشاره شده است، اما از محتوای این بازجویی و شهادت شهود چیزی ذکر نشده است.
نشریه کار در خبر واقعه نوشته بود که از ۱۱ نفر اعدامی، پیش از اعدام نزدیک به ۳ لیتر خون گرفته شده و برای پاسدارها به پاوه فرستاده شده است. خبر اعدام محمد جعفر عزیزی در روزنامهٔ کیهان به تاریخ ۳ مهر ۱۳۵۸ اعلام شد، اما نام او به اشتباه «محمد صفر عزیزی» درج شد و به همین دلیل برخی او را به این نام می‌شناسند.

title: محمدجعفر عزیزی

wikitext:
{{جعبه زندگینامه
 |نام_شخص             = محمدجعفر عزیزی
 |نام_تصویر           =
 |عرض_تصویر           =
 |توضیح_تصویر         =
 |نام دیگر            =
 |جوایز دریافتی       =
 |لقب‌ها               =
 |زمینه فعالیت        =
 |ملیت                =
 |اهل                 =
 |دوره                = انقلاب بهمن
 |سال‌های فعالیت       = ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۸
 |محل زندگی           = [[پاوه]]، [[استان کرمانشاه]]
 |پیشه                = کارمند سازمان تأمین اجتماعی
 |مکتب                = [[مارکسیسم]]، [[مارکسیسم-لنینیسم]]
 |مذهب                =
 |نهاد                =
 |همسر                =
 |فرزندان             =
 |والدین              =
 |آرامگاه             =
 |نحوه مرگ            = تیرباران
 |مدفن                = نامعلوم
 |نقش‌های برجسته       = مشارکت در [[انقلاب ۱۳۵۷ ایران]] علیه رژیم پهلوی{{سخ}}مشارکت در [[شورش ۱۳۵۷ کردها در ایران]]
 |تاریخ_تولد          = ۱۳۳۳
 |محل_تولد            = [[کرمانشاه]]
 |تاریخ_مرگ           = ۲۸ مرداد ۱۳۵۸
 |محل_مرگ             = زندان دیزل آباد، [[کرمانشاه]]
 |وبگاه               =
 |منصب                =
 |سبک                 =
 |آثار                =
 |امضاء               =
 |گفتاورد             =
 |imdb_id             =
 |Soure_id            =
}}
'''محمد جعفر عزیزی''' ([[۱۳۳۳ (خورشیدی)|۱۳۳۳]] در [[کرمانشاه]] - [[۲۸ مرداد]] [[۱۳۵۸ (خورشیدی)|۱۳۵۸]] در [[کرمانشاه]])، یک فعال سیاسی [[کمونیسم|کمونیست]] [[مردم کرد|کرد]] اهل ایران بود که در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ به اتهام «فساد فی‌الارض» و «[[محاربه]] با خدا و رسول خدا» به دستور [[صادق خلخالی]] به همراه ۱۰ فعال سیاسی دیگر در [[زندان دیزل آباد کرمانشاه]] اعدام شد.<ref name="بنیاد برومند ۱">[https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-4922/mohammad-jafar-azizi بنیاد عبدالرحمن برومند: ''یک سرگذشت: محمد جعفر عزیزی''؛] بازدید در ۶ شهریور ۱۳۹۶.</ref>

== زندگی ==
محمد جعفر عزیزی در سال ۱۳۳۳ به دنیا آمد. در رابطه با زندگی او تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ اطلاعاتی در دست نیست. وی در هنگام [[شورش ۱۳۵۷ کردها در ایران]] که منجر به صدور فرمان حمله به کردستان شد، کارمند سازمان تأمین اجتماعی [[پاوه]] در [[استان کرمانشاه]] بود. وی اگرچه دارای گرایش سیاسی چپ بود، اما در هیچ سازمان و حزبی عضویت نداشت. محمد جعفر عزیزی مجرد بود و با مادرش زندگی می‌کرد.<ref name="بنیاد برومند ۱"/>

== دستگیری و بازداشت ==
به دنبال صدور فرمان حمله به [[کردستان ایران|کردستان]]، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی به شهرهای کردستان سرازیر شدند. با آغاز موج بازداشت فعالان سیاسی کمونیست، نیروهای پاسدار روز ۲۷ مرداد ۱۳۵۸ به منزل محمد جعفر عزیزی در پاوه حمله کرده و وی را دستگیر کردند. در این حمله مادر محمد جعفر عزیزی به نام «رعنا عزیزی» که در برابر پاسدارها مقاومت کرده و قصد داشت جلوی بازداشت تنها پسرش را بگیرد، با شلیک گلوله کشته شد.<ref name="بنیاد برومند ۱"/>

== اعدام ==
محمد جعفر عزیزی که خودش نیز در هنگام بازداشت با شلیک گلوله زخمی شده‌بود، به کرمانشاه و زندان دیزل‌آباد منتقل شد. او تا هنگام تیرباران شدن چند ساعت در زندان بود. محمد جعفر عزیزی در نهایت در ساعت ۱:۳۰ پس از نیمه شب در [[زندان دیزل‌آباد کرمانشاه]] به همراه ۱۰ تن دیگر بدون محاکمه و به اتهام «فساد فی الارض و محاربه با خدا و رسول خدا» تیرباران شد.<ref name="بنیاد برومند ۱"/> (ساعت اعدام همچنین ۲:۴۰ دقیقه نیز ذکر شده است)

اگرچه محمد جعفر عزیزی یک [[کنشگر سیاسی مستقل|فعال سیاسی مستقل]] بود و در هیچ حزبی عضویت نداشت و ۱۰ نفر دیگر نیز برخی در سازمان‌های مختلف چپگرا عضویت داشتند، اما رادیو و [[کیهان (روزنامه)|روزنامهٔ کیهان]] از ۱۱ نفر اعدامی به عنوان «یازده نفر از مهاجمان و سران [[حزب دموکرات کردستان]]» نام برد. [[علی رازی‌زاده]] «شایعاتی در مورد اعدام بدون محاکمه چپی‌ها» را تکذیب کرد. (کیهان ۲۸ مرداد ۵۸) اگرچه در گزارش روزنامهٔ کیهان به تاریخ ۱ شهریور ۱۳۵۸ به «بازجویی و شهادت شهود» اشاره شده است، اما از محتوای این بازجویی و شهادت شهود چیزی ذکر نشده است.<ref name="بنیاد برومند ۱"/>

[[کار (نشریه)|نشریه کار]] در خبر واقعه نوشته بود که از ۱۱ نفر اعدامی، پیش از اعدام نزدیک به ۳ لیتر خون گرفته شده و برای پاسدارها به [[پاوه]] فرستاده شده است.<ref>''هرمز هم جاودانه شد''. یادنامهٔ هرمز گرجی‌بیانی، کرمانشاه؛ ۱۳۵۸. ص۴۱</ref> خبر اعدام محمد جعفر عزیزی در روزنامهٔ کیهان به تاریخ ۳ مهر ۱۳۵۸ اعلام شد، اما نام او به اشتباه «محمد صفر عزیزی» درج شد و به همین دلیل برخی او را به این نام می‌شناسند.<ref name="بنیاد برومند ۱"/>

== منابع ==
{{پانویس|۲}}
{{اعدام شدگان در ارتباط با جنگ در کردستان ایران}}

{{ترتیب‌پیش‌فرض:عزیزی، محمد}}
[[رده:آموزگاران اهل ایران]]
[[رده:اعدام‌شدگان اهل ایران در زمان جمهوری اسلامی]]
[[رده:اعدام‌شدگان با جوخه آتش]]
[[رده:اعدام‌شدگان محکوم‌شده در دادگاه انقلاب اسلامی]]
[[رده:اهالی کرمانشاه]]
[[رده:بازیکنان باشگاه صنعت نفت آبادان]]
[[رده:بازیکنان باشگاه مس رفسنجان]]
[[رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل ایران]]
[[رده:بازیکنان لیگ آزادگان]]
[[رده:درگذشتگان ۱۳۵۸]]
[[رده:زادگان ۱۳۳۳]]
[[رده:زادگان ۱۹۸۸ (میلادی)]]
[[رده:سیاست‌مداران کرد]]
[[رده:کردهای اهل ایران]]
[[رده:کمونیست‌های اهل ایران]]
[[رده:مارکسیست‌های اهل ایران]]
[[رده:هافبک‌های فوتبال]]
[[رده:محکومان به محاربه در ایران]]

title: محمدجعفر عزیزی

زادهٔ: ۱۳۳۳ · کرمانشاه

درگذشت: ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ · زندان دیزل آباد، کرمانشاه

مدفن: نامعلوم

پیشه: کارمند سازمان تأمین اجتماعی

سالهای فعالیت: ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۸

آثار برجسته: مشارکت در انقلاب ۱۳۵۷ ایران علیه رژیم پهلوی · مشارکت در شورش ۱۳۵۷ کردها در ایران

دوره: انقلاب بهمن


text:
# Hieracium cercsianum
Hieracium cercsianum es una especie de planta con flor del género Hieracium, de la familia Asteraceae, orden Asterales.

## Distribución
Hieracium cercsianum se distribuye por España.

## Taxonomía
Fue descrita científicamente por Mateo, Egido & Gomiz. Fue publicada en Flora Montiber. 63: 36 (2016).

wikiname: eswiki

title: Hieracium cercsianum

in_language: es

wikitext:
{{Ficha de taxón|name = ''Hieracium cercsianum''|regnum = [[Plantae]]|divisio = [[Tracheophyta]]|classis = [[Angiospermae]]|ordo = [[Asterales]]|familia = [[Asteraceae]]|genus = [[Hieracium]]|species = '''Hieracium cercsianum'''|species_authority = Mateo, Egido & Gomiz
}}
'''''Hieracium cercsianum''''' es una [[especie]] de [[planta con flor]] del [[Género (biología)|género]] ''[[Hieracium]]'', de la [[familia (biología)|familia]] [[Asteraceae]], [[Orden (biología)|orden]] [[Asterales]].

== Distribución ==
''Hieracium cercsianum''<ref>[https://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2019/search/all/key/Hieracium+cercsianum ''Hieracium cercsianum'']. ''[[Catalogue of Life]]''. Consultado el 5 de diciembre de 2023.</ref> se distribuye por [[España]].

== Taxonomía ==
Fue descrita científicamente por Mateo, Egido & Gomiz.<ref name=POWO>{{Cita web|título=''Hieracium cercsianum''|url=https://powo.science.kew.org/results?q=Hieracium%20cercsianum|sitioweb=[[POWO]]|fechaacceso=2023-12-05|idioma=en}}</ref><ref>{{Cita web|título=''Hieracium cercsianum''|url=https://www.gbif.org/search?q=Hieracium%20cercsianum|sitioweb=[[GBIF]]|fechaacceso=2023-12-05|idioma=en}}</ref><ref>{{Cita web|título=''Hieracium cercsianum''|url=https://eol.org/search?utf8=%E2%9C%93&q=Hieracium+cercsianum|sitioweb=[[Enciclopedia de la vida]]|fechaacceso=2023-12-05|idioma=en}}</ref> Fue publicada en ''Flora Montiber.'' 63: 36 (2016).<ref name="POWO"/>

== Referencias ==
{{listaref}}

{{Control de autoridades}}
[[Categoría:Hieracium|cercsianum]]
[[Categoría:Plantas descritas por Mateo]]

title: Taxonomía

Reino: Plantae

División: Tracheophyta

Clase: Angiospermae

Orden: Asterales

Familia: Asteraceae

Género: Hieracium

Especie: Hieracium cercsianum · Mateo, Egido & Gomiz