text:
# Raspberry Island (Alaska)
Raspberry Island ist eine Insel des Kodiak-Archipels in Alaska in den Vereinigten Staaten. Sie liegt zwischen Kodiak Island und Afognak Island. Die Kupreanof Strait trennt Raspberry Island von Kodiak Island und die Raspberry Strait trennt sie von Afognak. Die Insel ist 192 km² groß und Heimat von 4 Menschen (Stand 2000). Auf der Insel gibt es die Geisterstadt Port Wakefield und die Raspberry Island Remote Lodge, die Übernachtungsmöglichkeiten in der Wildnis bieten. Energie wird hierfür durch Wasserkraftwerke erzeugt. Die Stadt Kodiak ist ca. 1,5 Bootsstunden oder 0,5 Flugstunden entfernt. Ihren Namen hat die Himbeerinsel von den vielen Lachsbeeren (Pracht-Himbeeren), die überall auf der Insel vorkommen.

## Geschichte
Als russische Pelzhändler im 18. Jahrhundert die Insel unter Kontrolle brachten, vertrieben sie damit die schon immer dort lebenden Ureinwohner, die Unangan. Durch sie wurden die hiesigen Seeotter fast vollständig ausgerottet, doch mittlerweile hat sich deren Bestand wieder gut erholt. Im frühen 20. Jahrhundert gab es ein paar Fischkonservenfabriken auf der Insel, wie etwa in Port Wakefield und Northwest Cannery. Diese wurden ein paar Jahrzehnte betrieben und dann aufgegeben, so dass es damals nur noch eine Farm für Fuchspelze in Northwest Cannery gab. 1915 bis 1935 gab es Goldwäscher am Raspberry Beach, im Nordwesten der Insel.

## Flora und Fauna
Die Sitka-Fichte ist die dominierende Baumart auf Raspberry Island. Die Fichtenwälder werden immer wieder durch ganze Felder aus Lachsbeeren-Sträuchern, Erlen und Wildblumen unterbrochen. In höheren Lagen wachsen wilde Blaubeeren- und Kranbeeren-Sträucher. Auch die Tierwelt ist reichhaltig, neben Sitka-Schwarzwedelhirschen, Rotfüchsen und Kodiak-Bären gibt es auch noch Gelbschopflunde und Weißkopfseeadler. Afognak und Raspberry Island sind die einzigen Gegenden in Alaska, in denen Elche leben. Die Roosevelt Wapitis, die auf der Insel leben, stammen alle von acht Kühen ab, die 1928 von der Olympic-Halbinsel umgesiedelt wurden. Die Elchpopulation auf der Insel hat sich prächtig entwickelt. Einige ältere Bullen bringen bis zu 600 kg auf die Waage. Auch die Bisamratten wurden erfolgreich auf Raspberry Island angesiedelt. Gelegentlich wandern auch Wale die Raspberry Strait hinunter, müssen jedoch dann wieder umkehren, weil das Wasser zu seicht wird. Die Insel beheimatet viele Weißkopfseeadler.

title: Raspberry Island (Alaska)

wikitext:
{{Infobox Insel
|NAME=Raspberry Island
|BILD1=
|BILD1-TEXT=
|BILD2=
|BILD2-TEXT=
|GEWAESSER=Pazifischer Ozean
|GRUPPE=[[Kodiak-Archipel]]
|BREITENGRAD=58.0672222
|LAENGENGRAD=-153.1819444
|REGION-ISO=US-AK
|KARTE=
|POSKARTE=
|LAENGE=28
|BREITE=12
|FLAECHE=192
|ERHEBUNG=
|HOEHE=
|HOEHE-BEZUG=
|HAUPTORT=
|EINWOHNER=4
|MAPFRAME=
<mapframe text="Karte" latitude="58.0672222" longitude="-153.1819444" zoom="9" width="280" height="280" align="right">
{ "type": "ExternalData", "service": "geoline", "ids": "Q841348", "properties": { "stroke": "#3b78cb", "stroke-width": 2 } }</mapframe>
}}

'''Raspberry Island''' ist eine Insel des [[Kodiak-Archipel]]s in [[Alaska]] in den [[Vereinigte Staaten|Vereinigten Staaten]]. Sie liegt zwischen [[Kodiak Island]] und [[Afognak Island]]. Die [[Kupreanof Strait]] trennt ''Raspberry Island'' von Kodiak Island und die [[Raspberry Strait]] trennt sie von Afognak. Die Insel ist 192 km² groß und Heimat von 4 Menschen (Stand 2000).<ref>{{Webarchiv|url=http://factfinder.census.gov/servlet/DTTable?_bm=y&-context=dt&-ds_name=DEC_2000_SF1_U&-CONTEXT=dt&-mt_name=DEC_2000_SF1_U_P001&-tree_id=4001&-transpose=N&-redoLog=true&-all_geo_types=N&-_caller=geoselect&-geo_id=100$10000US021500001002033&-search_results=15000US021500001002&-format=&-_lang=en&-show_geoid=Y |archive-is=20200216035319 |text=Raspberry Island: Blocks 2033, Census Tract 1, Kodiak Island Borough, Alaska |archiv-bot=2022-12-31 12:35:09 InternetArchiveBot }} United States Census Bureau.</ref> Auf der Insel gibt es die Geisterstadt [[Port Wakefield, Alaska|Port Wakefield]] und die ''Raspberry Island Remote Lodge'', die Übernachtungsmöglichkeiten in der Wildnis bieten. Energie wird hierfür durch Wasserkraftwerke erzeugt. Die Stadt [[Kodiak (Alaska)|Kodiak]] ist ca. 1,5 Bootsstunden oder 0,5 Flugstunden entfernt. Ihren Namen hat die ''Himbeerinsel'' von den vielen [[Pracht-Himbeere|Lachsbeeren (Pracht-Himbeeren)]], die überall auf der Insel vorkommen.

== Geschichte ==
[[Datei:Fox on Raspberry Island beach.JPG|mini|links|Ein Fuchs auf Nahrungssuche auf Raspberry Island.]]
Als russische Pelzhändler im 18. Jahrhundert die Insel unter Kontrolle brachten, vertrieben sie damit die schon immer dort lebenden Ureinwohner, die [[Unangan]]. Durch sie wurden die hiesigen [[Seeotter]] fast vollständig ausgerottet, doch mittlerweile hat sich deren Bestand wieder gut erholt. Im frühen 20. Jahrhundert gab es ein paar Fischkonservenfabriken auf der Insel, wie etwa in [[Port Wakefield]] und [[Northwest Cannery]]. Diese wurden ein paar Jahrzehnte betrieben und dann aufgegeben, so dass es damals nur noch eine Farm für Fuchspelze in Northwest Cannery gab. 1915 bis 1935 gab es [[Goldwäsche]]r am [[Raspberry Beach]], im Nordwesten der Insel.<ref name="auUSGS">{{cite web |url=https://ardf.wr.usgs.gov/ardf_data/Afognak.pdf |title=Afognak quadrangle |format=PDF; 108 kB |work=Alaska Resource Data File |publisher=[[United States Geological Survey]] |date=1999-02-22 |accessdate=2007-10-24 |archiveurl=https://web.archive.org/web/20201018091639/https://ardf.wr.usgs.gov/ardf_data/Afognak.pdf |archivedate=2020-10-18 |url-status=live |archivebot=2024-04-23 05:30:38 InternetArchiveBot }}</ref>

== Flora und Fauna ==
[[Datei:Fin Whale surfacing in Raspberry Straight.JPG|mini|links|Ein [[Finnwal]] beim Durchqueren der Raspberry Strait.]]
[[Datei:Mountain roses on Raspberry Island-vertical.JPG|mini|hochkant|Bergrosen und [[Sitka-Fichte|Sitkafichten]] blicken über die Raspberry Strait.]]
Die [[Sitka-Fichte]] ist die dominierende Baumart auf ''Raspberry Island''. Die Fichtenwälder werden immer wieder durch ganze Felder aus [[Pracht-Himbeere|Lachsbeeren-Sträuchern]], [[Erlen (Botanik)|Erlen]] und Wildblumen unterbrochen. In höheren Lagen wachsen wilde [[Blaubeeren]]- und [[Kranbeere]]n-Sträucher. Auch die Tierwelt ist reichhaltig, neben [[Sitka-Schwarzwedelhirsch]]en, [[Rotfuchs|Rotfüchsen]] und [[Kodiakbär|Kodiak-Bären]] gibt es auch noch [[Gelbschopflund]]e und [[Weißkopfseeadler]].<ref name="AftA">{{Literatur |Autor=Fred Hirschmann |Titel=Alaska from the Air |Verlag=[[Graphic Arts Center Publishing]] |Datum=1999-05 |ISBN=1-55868-466-2 |Seiten=24}}</ref>  [[Afognak Island|Afognak]] und ''Raspberry Island'' sind die einzigen Gegenden in Alaska, in denen [[Elch]]e leben.<ref name="TAA">{{Literatur |Titel=The Alaska Almanac: Facts about Alaska 30th Anniversary Edition |Hrsg=Nancy Gates |Verlag=Alaska Northwest Books |Datum=2006-11 |ISBN=0-88240-652-3}}</ref> Die [[Wapiti|Roosevelt Wapitis]], die auf der Insel leben, stammen alle von acht Kühen ab, die 1928 von der [[Olympic-Halbinsel]] umgesiedelt wurden.<ref>{{Literatur |Autor=Penny Rennick |Titel=Mammals of Alaska |Verlag=Alaska Geographic Society |Datum=1996-11 |ISBN=1-56661-034-6}}</ref> Die Elchpopulation auf der Insel hat sich prächtig entwickelt. Einige ältere Bullen bringen bis zu 600 [[Kilogramm|kg]] auf die Waage.<ref>{{Literatur |Autor=Bob Robb |Titel=The Ultimate Guide to Elk Hunting |Verlag=The Lyons Press |Datum=2001-01 |ISBN=1-58574-180-9}}</ref> Auch die [[Bisamratte]]n wurden erfolgreich auf ''Raspberry Island'' angesiedelt.<ref name="TAA" /> Gelegentlich wandern auch Wale die Raspberry Strait hinunter, müssen jedoch dann wieder umkehren, weil das Wasser zu seicht wird. Die Insel beheimatet viele Weißkopfseeadler.

== Einzelnachweise ==
<references />

== Weblinks ==
{{Commonscat}}
* {{Gnis|1408538}}
* [https://raspberryisland.com/ Raspberry Island Remote Lodge]

{{Navigationsleiste Inseln und Inselgruppen des Kodiak Archipels}}

[[Kategorie:Insel (Kodiak-Archipel)]]
[[Kategorie:Insel (Nordamerika)]]

title: Raspberry Island

Gewässer: Pazifischer Ozean

Inselgruppe: Kodiak-Archipel

Länge: 28 km

Breite: 12 km

Fläche: 192 km²

Einwohner: 4 · <1 Einw./km²


text:
# Hakea pritzelii
Hakea pritzelii (лат.) — кустарник, вид рода Хакея (Hakea) семейства Протейные (Proteaceae). Эндемик округа Большой Южный в Западной Австралии. Цветёт с июля по август душистыми красно-фиолетовыми цветками.

## Ботаническое описание
Hakea pritzelii — вертикальный густой кустарник высотой от 1 до 2,5 м. Цветёт с июля по август и дает душистые красно-фиолетовые цветы со светло-зелёным столбиком в гроздьях в пазухах листьев или вдоль стеблей на старых ветвях. Листья яйцевидные, толстые, жёсткие и стеблевидные, с заострённым выступом. Бледно-зелёные листья варьируются от целых до мелко разделённых, имеющих 3,5 или 9 маленьких очень острых и колючих зубцов. Плоды имеют длину 20 мм и ширину 9–10 мм с пробковыми шипами на внешней поверхности.

## Таксономия
Вид Hakea pritzelii впервые был формально описан в 1904 году немецким ботаником Людвигом Дильсом. Назван в честь немецкого ботаника Эрнста Георга Притцеля (нем. Ernst Georg Pritzel), который путешествовал с Людвигом Дильсом, собирая образцы флоры Западной Австралии.

## Распространение и местообитание
H. pritzelii встречается от Кранбрука и Национального парка Стерлинг-Рейндж до Гноуангерупа, растёт в пустошах и кустарниках на белом песке. Часто встречается в низменных сезонно-влажных местах. Создаёт хорошее место обитания диких животных из-за его плотной колючей кроны.

## Охранный статус
Вид Hakea pritzelii, хотя и ограничен небольшим ареалом, классифицируется как «не угрожаемый» Департаментом парков и дикой природы правительства Западной Австралии.

wikiname: ruwiki

title: Hakea pritzelii

in_language: ru

wikitext:
{{Таксон
| image file        =
| image descr       =
| regnum            = Растения
| parent            = Hakea
| rang              = Вид
| latin             = Hakea pritzelii
| author            = [[Дильс, Людвиг|Diels]], 1904
|syn               =
|range map         =
|range map caption =
|range map width   =
|range legend      =
|iucnstatus        = LC
| wikispecies       = Hakea pritzelii
 |commons           = Category:Hakea pritzelii
| itis              =
| ncbi              =
| eol               =
| grin              =
| ipni              =
| tpl               =
}}
'''''Hakea pritzelii'''''{{ref-la}} — [[кустарник]], [[Биологический вид|вид]] рода {{bt-ruslat|Хакея|Hakea}} семейства {{bt-ruslat|Протейные|Proteaceae}}. [[Эндемик]] округа [[Большой Южный]] в [[Западная Австралия|Западной Австралии]]<ref name=FloraBase>{{FloraBase|name=''Hakea pritzelii''|id=19132}}</ref>. Цветёт с июля по август душистыми красно-фиолетовыми цветками.

== Ботаническое описание ==
''Hakea pritzelii'' — вертикальный густой кустарник высотой от 1 до 2,5 м. Цветёт с июля по август и дает душистые красно-фиолетовые [[цветы]] со светло-зелёным столбиком в гроздьях в пазухах листьев или вдоль стеблей на старых ветвях. [[Лист]]ья яйцевидные, толстые, жёсткие и стеблевидные, с заострённым выступом. Бледно-зелёные листья варьируются от целых до мелко разделённых, имеющих 3,5 или 9 маленьких очень острых и колючих зубцов. [[Плоды]] имеют длину 20 мм и ширину 9–10 мм с пробковыми шипами на внешней поверхности<ref name=FloraBase/><ref name="PCA">{{книга |заглавие=Hakeas of Western Australia:A Field and Identification Guide |издательство=J A Young |isbn=0-9585778-2-X |язык=en |автор=Young, J A.}}</ref>.

== Таксономия ==
Вид ''Hakea pritzelii'' впервые был формально описан в 1904 году немецким ботаником [[Дильс, Людвиг|Людвигом Дильсом]]<ref name=FloraBase/><ref name=APNI>{{cite web|title=''Hakea pritzelii''|url= https://id.biodiversity.org.au/instance/apni/523189|publisher=APNI|accessdate=2018-11-07}}</ref>. Назван в честь немецкого ботаника [[Притцель, Эрнст Георг|Эрнста Георга Притцеля]] ({{lang-de|Ernst Georg Pritzel}}), который путешествовал с Людвигом Дильсом, собирая образцы флоры Западной Австралии<ref name="PCA"/>.

== Распространение и местообитание ==
''H. pritzelii'' встречается от Кранбрука и Национального парка [[Стерлинг-Рейндж]] до Гноуангерупа, растёт в пустошах и кустарниках на белом песке. Часто встречается в низменных сезонно-влажных местах. Создаёт хорошее место обитания диких животных из-за его плотной колючей кроны<ref name="PCA"/>.

== Охранный статус ==
Вид ''Hakea pritzelii'', хотя и ограничен небольшим ареалом, классифицируется как «не угрожаемый» Департаментом парков и дикой природы правительства Западной Австралии<ref name=FloraBase/>.

== Примечания ==
{{Примечания}}

{{ВС|Растения}}

[[Категория:Хакея|pritzelii]]
[[Категория:Флора Австралии]]
[[Категория:Эндемики Австралии]]

title: Научная классификация

Научная классификация: Домен:ЭукариотыЦарство:РастенияКлада:Цветковые растенияКлада:ЭвдикотыПорядок:ПротеецветныеСемейство:ПротейныеПодсемейство:GrevilleoideaeРод:ХакеяВид:Hakea pritzelii

title: Международное научное название

Международное научное название: Hakea pritzelii Diels, 1904

title: Охранный статус

Охранный статус: Вызывающие наименьшие опасения · IUCN 3.1 Least Concern: 118133008

title: IPNI

· Систематика · в Викивидах: · Изображения · на Викискладе · | IPNI | 704299-1 | | POWO | 704299-1 | | WFO | 0000714433 |

title: IPNI


text:
# Kindred (Héroes)
«Kindred» es el tercer episodio de la segunda temporada de la serie de televisión estadounidense de Drama y Ciencia ficción: Héroes. El episodio es traducido literalmente como familia tanto en España como en Latinoamérica y su estreno fue el 8 de octubre de 2007.

## Argumento
En Cork, Irlandia el ambicioso Ricky en un afán por robar dinero de un camión blindado, decide chantajear a un amnésico Peter para usar sus poderes sobrenaturales en el robo a cambio de una misteriosa caja que según Ricky contiene “la identidad” del muchacho. Peter al verse sin más elección acepta, aun en contra de las exigencias de caitlin y de las grandes sospechas que le tiene a Will un miembro de la familia de ladrones quien al aparecer planea traicionarlos hasta que el robo se complete. Una vez que Peter y los ladrones salen exitosos de su crimen, todos son inmediatamente traicionados por Will quien amenaza con matarlos si no obtiene el dinero y mata a balazos a Peter. No obstante antes de conseguir sus objetivos, Peter usando el poder de la regeneración y la telekinesis consigue reducir a Will y casi matarlo hasta que finalmente lo deja huir. Ese mismo día Peter es admitido como un miembro más de la “familia” dejándose tatuar el símbolo de la misma y de recompensa Ricky le entrega su caja. Pero Peter renuncia a su pasado alegando disfrutar mucho su nueva vida, acto seguido él y caitlin se besan.
En México, Maya y Alejandro intentan cruzar la ciudad robando un auto. En el progreso ambos son descubiertos y perseguidos por un policía que atrapa Alejandro con excepción de Maya quien para liberar a su hermano, provoca a los policías para aprenderla, consiguiendo activar sus poderes y por lo tanto matándolos.  Alejandro impresionado usas sus poderes salvado a los policías y un preso americano quien les suplica a los hermanos que lo liberen y a cambio el les dará un aventón en su auto, el cual resulta ser el auto hurtado de Claire.
En costa verde, california Claire nerviosa y desesperada de que West  conozca su secreto intenta desmentirle al chico con mentiras no muy buenas que inclinan al muchacho a desafiarla e insultarla en plena clase de manera indirecta al tocar la ridícula teoría de “una chica reptil”. Ya reunidos a solas el muchacho le muestra a Claire su poder de volar, llevándosela a una playa. En la charla ambos comienzan bromear sobre sus poderes con humor y sarcasmo hasta que ambos comparten un beso.  Al terminar Claire descubre que West tiene la marca en su cuello y que su padre Noah fue quien lo capturó años atrás.
Estando en su oficina solo y aburrido Ando examina la espada de Takezo Kensei preguntándose su paradero, hasta que descubre un mensaje secreto en la espada, la cual contiene unos muy antiguos pergaminos escritos por el mismo Hiro, explicando lo que pasó en Japón feudal hace 400 atrás. Hiro se apresura en su misión de convertir a Takezo Kensei en un héroe, y para ello intenta convencerlo de usar su recién descubierto poder de la regeneración para convertirse en un héroe invencible. Sin embargo el inglés es muy ambicioso así Hiro lo teletransporta con los 90 ronis furiosos para que cumpla con otra hazaña heroica, con el fin de despetar su nobleza. Hiro y Yaeko entonces lo esperan bajo los cerezos, allí Yaeko expresa su preocupación de que Kensei no es muy confiable, sin embargo ella inmediatamente cambia de parecer cuando un kensei sano y salvo aparece frente a ellos, victorioso de una nueva aventura y enamorado de Yaeko.
Niki y Micah planean irse de Las Vegas para empezar una vida desde cero despidiéndose de la lápida de D.L. Hawkins quien de alguna manera no revelada ha muerto. En Nueva Orleans, Niki deja a Micah en la casa de sus primos los Dawson.
Sylar regresa en compañía de Candice Wilmer (con una apariencia muy cambiada). Esta durante los últimos cuatro meses se la pasó operando y cuidando a Sylar con tal de regresarlo a la vida, sin embargo este no se lo agradece mucho, además de demostrar su frustración por el hecho de perder sus poderes. La ambiciosa joven le demuestra usando sus poderes que ella será su mano derecha, cosa a la que Sylar le contesta matándola e intentando robar sus poderes. No obstante fracasa para descontento y frustración suya, el asesino entonces escapa de la tienda solo para toparse con una inmenso y desconocido desierto.
Mohinder sigue infiltrado en la compañía tratando de ganarse la confianza de su jefe Bob, cosa que no tarda en lograr a la hora de ser considerado parte de la familia por el último y serle asignado un laboratorio especial solo para el, que resulta ser el antiguo loft del fallecido Isaac Mendez. Noah le advierte al científico que no se deje seducir por las estrategias de sus superiores y que estará a salvo siempre que el este vivo, cosa que Mohinder cuestiona al mostrarle a Noah una pintura nueva de Isaac en el que se ve a un muerto Noah con un ojo abaleado y una desconsolada Claire junto a un extraño.

## Elenco

### Principal
- Milo Ventiglimia como Peter Petrelli.
- Sendhil Ramamurthy como Mohinder Suresh.
- Hayden Panetierre como Claire Bennet.
- Jack Coleman como Noah Bennet.
- Ali Larter como Niki Sanders.
- Noah Gray-Cabey como Micah Sanders.
- Masi Oka como Hiro Nakamura.
- Dania Ramírez como Maya Herrera.
- Zachary Quinto como Sylar.
- James Kyson-Lee como Ando Masahashi.

### Secundario
- Nick D’Agosto como West Rosen.
- Katie Carr como Caitlin.
- Ashley Crow como Sandra Bennet.
- Cristine Rose como Angela Petrelli.
- Adetokumboh McCormack como Tuko.
- David Anders como Takezo Kensei.
- Dominic Keating como Will.
- Holt McCallany como Ricky.
- Shalim Ortiz como Alejandro Herrera.
- TW Leshner como Derek.
- Nichelle Nichols como Nana Dawson.
- Dianna Agron como Debbie Marshal.
- Eriko Tamura como la princesa Yaeko.
- Adair Tishler como Molly Walker.
- Rachel Kimsey como Candice Wilmer.
- y con Stephen Tobolowsky como Bob Bishop.

wikiname: eswiki

title: Kindred (Héroes)

in_language: es

wikitext:
{{Ficha de episodio de televisión
| título        = Kindred
| título_hispam = Semajantes
| título_españa = Familia
| serie         = Héroes
| imagen        =
| temporada     = 2
| episodio      = 3
| elenco        =
| estrellas     = * Nick D’Agosto
* Katie Carr
* Ashley Crow
* Cristine Rose
* Barry Shabaka Henley
* Dominic Keating
* Holt McCallany
* Eriko Tamura
* Adair Tishler
* y Stephen Tobolowsky.
| escritor      = [[J.J Philpin]]
| director      = [[Paul Edwuards]]
| producción    =
| emisión       = 8 de octubre de 2007
| episodios     = Cronología de episodios
| previo        = [[Lizards]]
| siguiente     = [[The Kindness of Strangers]]
| lista_de_episodios = [[Anexo:Episodios de Héroes|Lista de episodios de ''Héroes'']]
}}

«'''Kindred'''» es el tercer episodio de la segunda temporada de la serie de televisión estadounidense de [[Drama]] y [[Ciencia ficción]]: ''[[Héroes (serie de televisión)|Héroes]]''. El episodio es traducido literalmente como familia tanto en España como en Latinoamérica y su estreno fue el 8 de octubre de 2007.

== Argumento ==
En Cork, Irlandia el ambicioso Ricky en un afán por robar dinero de un camión blindado, decide [[chantaje]]ar a un amnésico Peter para usar sus poderes sobrenaturales en el robo a cambio de una misteriosa caja que según Ricky contiene “la identidad” del muchacho. Peter al verse sin más elección acepta, aun en contra de las exigencias de caitlin y de las grandes sospechas que le tiene a Will un miembro de la familia de ladrones quien al aparecer planea [[traición|traicionarlos]] hasta que el robo se complete. Una vez que Peter y los ladrones salen exitosos de su crimen, todos son inmediatamente traicionados por Will quien amenaza con matarlos si no obtiene el dinero y mata a balazos a Peter. No obstante antes de conseguir sus objetivos, Peter usando el poder de la regeneración y la [[telekinesis]] consigue reducir a Will y casi matarlo hasta que finalmente lo deja huir. Ese mismo día Peter es admitido como un miembro más de la “familia” dejándose tatuar el símbolo de la misma y de recompensa Ricky le entrega su caja. Pero Peter renuncia a su pasado alegando disfrutar mucho su nueva vida, acto seguido él y caitlin se besan.

En [[México]], [[Maya Herrera|Maya]] y [[Alejandro Herrera|Alejandro]] intentan cruzar la ciudad robando un auto. En el progreso ambos son descubiertos y perseguidos por un policía que atrapa Alejandro con excepción de Maya quien para liberar a su hermano, provoca a los policías para aprenderla, consiguiendo activar sus poderes y por lo tanto matándolos.  Alejandro impresionado usas sus poderes salvado a los policías y un preso americano quien les suplica a los hermanos que lo liberen y a cambio el les dará un aventón en su auto, el cual resulta ser el auto hurtado de Claire.

En costa verde, california Claire nerviosa y desesperada de que [[West Rosen|West]]  conozca su secreto intenta desmentirle al chico con mentiras no muy buenas que inclinan al muchacho a desafiarla e insultarla en plena clase de manera indirecta al tocar la ridícula teoría de “una chica reptil”. Ya reunidos a solas el muchacho le muestra a Claire su poder de volar, llevándosela a una playa. En la charla ambos comienzan bromear sobre sus poderes con humor y sarcasmo hasta que ambos comparten un beso.  Al terminar Claire descubre que West tiene la marca en su cuello y que su padre Noah fue quien lo capturó años atrás.

Estando en su oficina solo y aburrido Ando examina la espada de Takezo Kensei preguntándose su paradero, hasta que descubre un mensaje secreto en la espada, la cual contiene unos muy antiguos pergaminos escritos por el mismo Hiro, explicando lo que pasó en Japón feudal hace 400 atrás. Hiro se apresura en su misión de convertir a Takezo Kensei en un héroe, y para ello intenta convencerlo de usar su recién descubierto poder de la [[regeneración]] para convertirse en un héroe invencible. Sin embargo el inglés es muy ambicioso así Hiro lo teletransporta con los 90 ronis furiosos para que cumpla con otra hazaña heroica, con el fin de despetar su nobleza. Hiro y Yaeko entonces lo esperan bajo los cerezos, allí Yaeko expresa su preocupación de que Kensei no es muy confiable, sin embargo ella inmediatamente cambia de parecer cuando un kensei sano y salvo aparece frente a ellos, victorioso de una nueva aventura y enamorado de Yaeko.

[[Niki Sanders|Niki]] y [[Micah Sanders|Micah]] planean irse de [[Las Vegas]] para empezar una vida desde cero despidiéndose de la lápida de D.L. Hawkins quien de alguna manera no revelada ha muerto. En Nueva Orleans, Niki deja a Micah en la casa de sus primos los Dawson.

[[Sylar]] regresa en compañía de [[Candice Wilmer]] (con una apariencia muy cambiada). Esta durante los últimos cuatro meses se la pasó operando y cuidando a Sylar con tal de regresarlo a la vida, sin embargo este no se lo agradece mucho, además de demostrar su frustración por el hecho de perder sus poderes. La ambiciosa joven le demuestra usando sus poderes que ella será su mano derecha, cosa a la que Sylar le contesta matándola e intentando robar sus poderes. No obstante fracasa para descontento y frustración suya, el asesino entonces escapa de la tienda solo para toparse con una inmenso y desconocido desierto.

Mohinder sigue infiltrado en la compañía tratando de ganarse la confianza de su jefe [[Bob Bishop|Bob]], cosa que no tarda en lograr a la hora de ser considerado parte de la familia por el último y serle asignado un laboratorio especial solo para el, que resulta ser el antiguo loft del fallecido [[Isaac Mendez]]. Noah le advierte al científico que no se deje seducir por las estrategias de sus superiores y que estará a salvo siempre que el este vivo, cosa que Mohinder cuestiona al mostrarle a Noah una pintura nueva de Isaac en el que se ve a un muerto Noah con un ojo abaleado y una desconsolada Claire junto a un extraño.

== Elenco ==
=== Principal ===
* [[Milo Ventiglimia]] como [[Peter Petrelli]].
* [[Sendhil Ramamurthy]] como [[Mohinder Suresh]].
* [[Hayden Panetierre]] como [[Claire Bennet]].
* [[Jack Coleman]] como [[Noah Bennet]].
* [[Ali Larter]] como [[Niki Sanders]].
* [[Noah Gray-Cabey]] como [[Micah Sanders]].
* [[Masi Oka]] como [[Hiro Nakamura]].
* [[Dania Ramírez]] como [[Maya Herrera]].
* [[Zachary Quinto]] como [[Sylar]].
* [[James Kyson-Lee]] como [[Ando Masahashi]].

=== Secundario ===
* Nick D’Agosto como [[West Rosen]].
* Katie Carr como [[Anexo:Personajes de Héroes#Caitlin|Caitlin]].
* Ashley Crow como [[Sandra Bennet]].
* Cristine Rose como [[Angela Petrelli]].
* Adetokumboh McCormack como Tuko.
* David Anders como Takezo Kensei.
* Dominic Keating como Will.
* Holt McCallany como Ricky.
* Shalim Ortiz como [[Alejandro Herrera]].
* TW Leshner como Derek.
* Nichelle Nichols como Nana Dawson.
* Dianna Agron como Debbie Marshal.
* Eriko Tamura como la princesa Yaeko.
* Adair Tishler como [[Molly Walker]].
* Rachel Kimsey como [[Candice Wilmer]].
* y con Stephen Tobolowsky como [[Bob Bishop]].

== Referencias ==
{{listaref}}
== Enlaces externos ==
* {{enlace roto|1=[http://www.nbc.com/Heroes.com Web oficial de la serie] |2=http://www.nbc.com/Heroes.com |bot=InternetArchiveBot }} en [[National Broadcasting Company|NBC]].

{{Control de autoridades}}
[[Categoría:Episodios de Héroes]]

title: «Kindred»

Título traducido: «Semajantes» (Hispanoamérica) · «Familia» (España)

Episodio n.º: Temporada 2 · Episodio 3

Dirigido por: Paul Edwuards

Escrito por: J.J Philpin

Guion por: J. J. Philbin

Emisión: 8 de octubre de 2007

title: Estrella(s) invitada(s)

Estrella(s) invitada(s): - Nick D’Agosto - Katie Carr - Ashley Crow - Cristine Rose - Barry Shabaka Henley - Dominic Keating - Holt McCallany - Eriko Tamura - Adair Tishler - y Stephen Tobolowsky.

title: Cronología de episodios

«Lizards»: «Kindred» · «The Kindness of Strangers»

Cronología de episodios: Lista de episodios de Héroes


text:
# Franco Demon
Franco Demon is een Surinaams oud-politicus. Hij was twee maal minister van Natuurlijke Hulpbronnen.

## Biografie
Franco Demon was de oudere broer van de districtscommissaris Erwin Demon.
Hij trad op 21 oktober 1993 aan in het kabinet-Venetiaan I als minister van Natuurlijke Hulpbronnen. Hij tekende in 1995 een overeenkomst met de Verenigde Staten over samenwerking met de Geologisch Mijnbouwkundige Dienst om de bodem te inventariseren. Ook tekende hij een overeenkomst met de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) voor verbetering van het functioneren van 's Lands Bosbeheer. Met General Trading NV kwam hij de grondhuur van bijna 3500 hectare bij Wanhatti overeen voor de duur van veertig jaar. Inwoners werden niet vooraf geïnformeerd en waren geschokt toen zij dit nieuws in de media lazen. Hij bleef aan als minister tot 20 september 1996.
Na het presidentschap van Jules Wijdenbosch trad Demon op 12 augustus 2000 in het kabinet-Venetiaan II opnieuw aan als minister van dit ministerie. Hij bleef aan tot 1 september 2005. Toen heette dit het ministerie van Natuurlijke Rijkdommen.
In 2012 was hij voorzitter van de verkiezingscommissie van de NPS, toen Gregory Rusland werd gekozen tot nieuwe partijvoorzitter. Hij was een voorstander van de ontwikkeling van het staatsbedrijf Grassalco.

wikiname: nlwiki

title: Franco Demon

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox politicus
| naam              = Franco Demon
| afbeelding        =
| onderschrift      =
| volledige naam    = F.R. Demon
| geboren           =
| geboorteplaats    =
| overleden         =
| overlijdensplaats =
| kieskring         =
| regio             =
| land              = [[Suriname (hoofdbetekenis)|Suriname]]
| huidige functie   =
| sinds             =
| partij            =
| religie           =
| titulatuur        =
| website           =
| portaal2          = Suriname
}}
'''Franco Demon''' is een [[Suriname (hoofdbetekenis)|Surinaams]] oud-politicus. Hij was twee maal [[Lijst van Surinaamse ministers van Natuurlijke Hulpbronnen|minister van Natuurlijke Hulpbronnen]].

== Biografie  ==
Franco Demon was de oudere broer van de [[districtscommissaris]] [[Erwin Demon]].<ref>NIBA, [https://www.suriname.nu/0niba/niba109a.html DC Erwin Demon plotseling overleden], 26 augustus 2006</ref>

Hij trad op 21 oktober 1993 aan in het [[kabinet-Venetiaan I]] als [[Lijst van Surinaamse ministers van Natuurlijke Hulpbronnen|minister van Natuurlijke Hulpbronnen]].<ref name="JS">Jules Sedney, De toekomst van ons verleden, derde editie, 2017, pag. 274, {{ISBN|978-99914-0-109-6}}</ref> Hij tekende in 1995 een overeenkomst met de [[Verenigde Staten]] over samenwerking met de [[Geologisch Mijnbouwkundige Dienst]] om de bodem te inventariseren.<ref>Amigoe, [https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010644810:mpeg21:a0140 Notities uit Paramaribo], 25 maart 1995</ref> Ook tekende hij een overeenkomst met de [[Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties]] (FAO) voor verbetering van het functioneren van [[dienst 's Lands Bosbeheer|'s Lands Bosbeheer]].<ref>Amigoe, [https://resolver.kb.nl/resolve?urn=ddd:010645075:mpeg21:a0105 Notities uit Paramaribo], 24 juni 1995</ref> Met General Trading NV kwam hij de grondhuur van bijna 3500 hectare bij [[Wanhatti]] overeen voor de duur van veertig jaar. Inwoners werden niet vooraf geïnformeerd en waren geschokt toen zij dit nieuws in de media lazen.<ref>Starnieuws, [https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/18451 Demon tekende beschikking Wanhatti tijdens regering-Venetiaan], 31 juli 2013</ref> Hij bleef aan als minister tot 20 september 1996.<ref name="JS" />

Na het presidentschap van [[Jules Wijdenbosch]] trad Demon op 12 augustus 2000 in het [[kabinet-Venetiaan II]] opnieuw aan als minister van dit ministerie. Hij bleef aan tot 1 september 2005.<ref name="JS" /> Toen heette dit het ministerie van Natuurlijke Rijkdommen.<ref>Provinciale Zeeuwse Courant, [https://krantenbankzeeland.nl/issue/pzc/2001-03-29/edition/null/page/2?query=%22Franco%20Demon%22 Geschil Suriname en Guyana houdt olie onder de zeebodem], 29 maart 2001</ref>

In 2012 was hij voorzitter van de verkiezingscommissie van de NPS, toen [[Gregory Rusland]] werd gekozen tot nieuwe partijvoorzitter.<ref>Starnieuws, [https://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/11393 Gregory Rusland, nieuwe voorzitter van NPS], 17 juni 2012</ref> Hij was een voorstander van de ontwikkeling van het staatsbedrijf [[Grassalco]].<ref>Grassalco Magazine, [https://grassalco.com/data/files/GAC_magazine_prenspari_20210823.pdf Prenspari], augustus 2021</ref>

{{Appendix}}
{{StartOpvolging}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Lijst van Surinaamse ministers van Natuurlijke Hulpbronnen|Minister van Natuurlijke Hulpbronnen]]
1993-1996
| vorige = [[Harold Pollack]]
| volgende = [[Errol Alibux]]
}}
{{OpvolgingCombi|
| lijst = [[Lijst van Surinaamse ministers van Natuurlijke Hulpbronnen|Minister van Natuurlijke Hulpbronnen]]
2000-2010
| vorige = [[Errol Alibux]]
| volgende = [[Gregory Rusland]]
}}
{{EindOpvolging}}
{{DEFAULTSORT:Demon, Franco}}
[[Categorie:Surinaams minister]]

title: Algemeen

Volledige naam: F.R. Demon

Land: Suriname

Portaal: Politiek · Suriname


text:
# Ibrahim ag Bahanga
Ibrahim Ag Bahanga, originaire de Tin-Essako dans la région de Kidal au Mali et mort dans le désert du Tamesna le 26 août 2011,, dans un accident de voiture et enterré à Inagharous, 40 km au nord de Tin-Essako, est un commandant et leader Touareg. Il était le plus radical des chefs rebelles touaregs du Mali. Il appartient à la tribu touareg des Ifoghas.

## Biographie
Dans les années 1980, il suit une formation militaire au sein de la Légion verte en Libye avec d’autres rebelles touaregs du Mali et du Niger puis rentre au nord du Mali, puis il prend part à la Rébellion touarègue de 1990-1996 pendant laquelle il combat au sein du Mouvement populaire de libération de l'Azawad (MPLA), puis du Mouvement populaire de l'Azawad (MPA),
,.
Après les accords de paix, il est promu caporal dans l'armée malienne, armée qu'il a déserté sitôt.
En décembre 2001, il prend en otage une dizaine de militaires pour faire ériger son village en commune, revendication qui est satisfaite mais Ag Bahanga ne peut réintégrer l'armée.
Lors de l'affaire des 32 otages occidentaux enlevés par le GSPC dans le désert algérien en février 2003 et qui avaient transité par le Nord du Mali, Bahanga fait partie alors d'un comité de négociation mis en place par le président malien Amadou Toumani Touré.
Il prend part à la grande attaque du 23 mai 2006 contre deux garnisons à Kidal et Ménaka aux côtés du lieutenant-colonel Hassan Ag Fagaga, rejoints par l'ex-rebelle historique Iyad ag Ghali et de Ahmada Ag Bibi. Ensemble, ils fondent l'Alliance démocratique du 23 mai pour le changement (ADC). Ce bref soulèvement se termine avec les accords d'Alger.
Il devient membre du Haut conseil aux collectivités au même titre que Iyad Ag Ghali.
Le 11 mai 2007, l'homme défraie une nouvelle fois la chronique en attaquant avec des rebelles nigériens un poste de sécurité à Tin Zaouatine. Blessé lors de l'attaque Ibrahim ag Bahanga est transporté par ses hommes à Tamanrasset en Algérie où il sera soigné à l'hôpital.
Il forme en septembre 2007 le groupe dissident Alliance touareg du Nord-Mali pour le changement (ATNMC) et entre en guerre contre l'armée malienne pendant un an. Les 26 et 27 août, il capture une quarantaine de militaires maliens. Il attaque en mai 2008 le poste militaire d’Abeïbara et en décembre de la même année il  donne| l’assaut contre la garnison de Nampala. Mais le 19 janvier 2009, sa principale base arrière, située à Tinsalak, est détruite par l'armée malienne. Trois jours plus tard, il est battu à Toulousimine.
En février 2009, il se retrouve minoritaire dans l'Alliance démocratique du 23 mai pour le changement qui accepte de réintégrer le cadre des accords d'Alger. L'armée malienne harcèle et pilonne ses positions restantes, ses campements sont détruits. Ibrahim ag Bahanga est en fuite et se réfugie en Libye en février,.
Début janvier 2011, après deux ans d'exil en Libye, il revient au nord Mali,. En Libye, il s'était allié avec des vétérans de la rébellion de 1990 qui étaient devenus officiers de l'armée libyenne, tels que le colonel Mohamed Ag Najem. Il les convainc de rentrer au Mali avec le maximum d'armes et, pendant l'été 2011, des déserteurs touaregs se rendent, armés, au Mali,.
Il meurt le 26 août 2011 dans un accident de voiture près de la commune d'Intadjedite (son véhicule a fait plusieurs tonneaux, le chauffeur s'en est sorti avec quelques blessures, Ibrahim lui est mort sur le coup) dans le désert de Tamesna, en partance pour la Libye, dans le Cercle de Tin-Essako. Son corps est ramené et enterré peu de temps après à In-Agharous, 40 km au nord de Tin-Essako,.

wikiname: frwiki

title: Ibrahim ag Bahanga

in_language: fr

wikitext:
{{Infobox Personnalité militaire
 | nom                 = Ibrahim Ag Bahanga
 | nom autre           =
 | image               =
 | taille image        =
 | légende             =
 | surnom              = Beblek
 | date de naissance   = ~ [[1970]]
 | lieu de naissance   = [[Tin-Essako]]
 | date de décès       = 26 août 2011 (à ~40 ans)
 | lieu de décès       = [[Désert du Tamesna]]
 | âge au décès        =
 | origine             = [[Mali|Malien]], [[Touareg]] [[ifoghas]]
 | allégeance          = [[Mouvement populaire de l'Azawad|MPLA]] (1990-1991)
[[Mouvement populaire de l'Azawad|MPA]] (1991-1996)
{{Mali}} (1996-2001)
[[Alliance démocratique du 23 mai pour le changement|ADC]] (2006)
[[Alliance Touareg du Nord Mali pour le Changement|ATNMC]] (2007-2011)
[[Alliance Touareg Niger-Mali|ATNM]] (2007-2011)
 | grade               = Promu Caporal (armée malienne), mais n'a jamais intégré l'armée
 | arme                =
 | début de carrière   =
 | fin de carrière     =
 | conflit             = [[Rébellion touarègue de 1990-1996]]
[[Rébellion touarègue de 2006]]
[[Rébellion touarègue de 2007-2009]]
 | commandement        =
 | faits d'armes       = [[Combat de Tin Zaouatine (2007)|Combat de Tinzawatène]]
[[Combat d'Abeïbara]]
[[Combat de Nampala (2008)|Combat de Nampala]]
[[Combat de Toulousimine]]
 | distinctions        =
 | hommages            =
 | autres fonctions    =
 | famille             =
 | signature           =
 | emblème             =
 | liste               =
}}
'''Ibrahim Ag Bahanga''', originaire de [[Tin-Essako]] dans la [[région de Kidal]] au [[Mali]] et mort dans le désert du Tamesna le {{date de décès|26|août|2011}}<ref>{{Lien web|url=www.journaldumali.com/article.php?aid=3581 |titre= Mali: mort d'Ibrahim ag Bahanga, le plus radical des rebelles touareg|auteur=Afp |année=27 août 2011 |éditeur=Journaldumali.com |consulté le= }}</ref>{{,}}<ref>{{Lien web|url= http://www.lefigaro.fr/flash-actu/2011/08/27/97001-20110827FILWWW00244-mali-mort-d-un-chef-touareg-radical.php|titre=Mali: mort d'un chef touareg radical  |auteur=Afp |année=27 août 2011 |éditeur=Le Figaro |consulté le= }}</ref>, dans un accident de voiture et enterré à Inagharous, {{unité|40|km}} au nord de Tin-Essako, est un commandant et leader Touareg. Il était le plus radical des chefs rebelles touaregs du Mali. Il appartient à la tribu [[touareg]] des [[Ifoghas]].

== Biographie ==
Dans les années 1980, il suit une formation militaire au sein de la [[Légion verte]] en [[Libye]] avec d’autres rebelles touaregs du Mali et du Niger puis rentre au nord du Mali, puis il prend part à la [[Rébellion touarègue de 1990-1996]] pendant laquelle il combat au sein du [[Mouvement populaire de l'Azawad|Mouvement populaire de libération de l'Azawad]] (MPLA), puis du [[Mouvement populaire de l'Azawad]] (MPA)<ref name="clesNord">{{article | langue = fr | prénom1 = Andy | nom1 = Morgan | traduction = Courrier international depuis [[Think Africa Press]] | titre = Les clés de la guerre au Nord  | périodique = Courrier international | lien périodique = Courrier international | lieu = France | numéro = 1118 | jour = 5-11 | mois = avril | année = 2012 | issn = | url texte = https://www.courrierinternational.com/article/2012/04/05/les-cles-de-la-guerre-au-nord | id = courrier }}</ref>{{,}}
<ref name="RFI1">{{Lien web|url=http://www.rfi.fr/afrique/20110827-mort-mali-chef-touareg-ibrahim-ag-bahanga|titre=Mort au Mali du chef touareg Ibrahim Ag Bahanga|site = rfi.fr}}</ref>{{,}}<ref>{{lien web|langue=|auteur1=|url=https://algeria-watch.org/?p=33600
|titre=L’Algérie face à la poudrière sahélienne|site=|périodique=Algeria-Watch
|brisé le=|consulté le=|date=décembre 13, 2009}}</ref>.

Après les accords de paix, il est promu caporal dans l'[[Forces armées maliennes|armée malienne]]<ref name="JA1">{{lien web|langue=|auteur1=Cherif Ouazani|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/LIN18037histoedicir0/|titre=Jeune Afrique : ''Histoire d'un conflit fratricide''|site=|périodique=|brisé le=
|consulté le=|date=19 mars 2007}}</ref>, armée qu'il a déserté sitôt.

En {{date-|décembre 2001}}, il prend en otage une dizaine de militaires pour faire ériger son village en commune, revendication qui est satisfaite mais Ag Bahanga ne peut réintégrer l'armée<ref name="JA2">{{lien web|langue=|auteur1=Cherif Ouazani|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/ARTJAJA2507p038-039.xml1/r-bellion-touareg-ibrahim-ag-bahanga-portrait-profil-ibrahim-ag-bahanga.html
|titre=Jeune Afrique : ''Ibrahim Ag Bahanga''|site=|périodique=Jeune Afrique|brisé le=|consulté le=|date=27 janvier 2009}} </ref>.

Lors de l'affaire des 32 otages occidentaux enlevés par le [[Groupe salafiste pour la prédication et le combat|GSPC]] dans le désert algérien en {{date-|février 2003}} et qui avaient transité par le Nord du Mali, Bahanga fait partie alors d'un comité de négociation mis en place par le président malien [[Amadou Toumani Touré]].

Il prend part à la grande attaque du {{date|23|mai|2006}} contre deux garnisons à [[Kidal]] et [[Ménaka]] aux côtés du lieutenant-colonel [[Hassan Ag Fagaga]], rejoints par l'ex-rebelle historique [[Iyad ag Ghali]] et de [[Ahmada Ag Bibi]]<ref name="clesNord"/>. Ensemble, ils fondent l'[[Alliance démocratique du 23 mai pour le changement]] (ADC). Ce bref soulèvement se termine avec les [[Accords d'Alger (2006)|accords d'Alger]]<ref name="JA2"/>.

Il devient membre du Haut conseil aux collectivités au même titre que [[Iyad Ag Ghali]].

Le {{date|11|mai|2007}}, l'homme défraie une nouvelle fois la chronique en attaquant avec des rebelles nigériens un poste de sécurité à [[Tin Zaouatine (Mali)|Tin Zaouatine]]. Blessé lors de l'attaque Ibrahim ag Bahanga est transporté par ses hommes à [[Tamanrasset]] en [[Algérie]] où il sera soigné à l'hôpital.

Il forme en {{date-|septembre 2007}} le groupe dissident [[Alliance touareg du Nord-Mali pour le changement]] (ATNMC) et entre en guerre contre l'armée malienne pendant un an<ref name="clesNord"/>. Les 26 et {{date-|27 août}}, il capture une quarantaine de militaires maliens<ref>{{lien web|langue=|auteur1=|url=http://www1.rfi.fr/actufr/articles/093/article_55930.asp
|titre=  ''Confusion chez les anciens rebelles touaregs''|site=|périodique=RFI|brisé le=|consulté le=|date=}}</ref>. Il attaque en {{date-|mai 2008}} le poste militaire d’[[Abeïbara]] et en décembre de la même année il  donne| l’assaut contre la garnison de [[Nampala]]<ref name="clesNord"/>. Mais le {{date-|19 janvier 2009}}, sa principale base arrière, située à Tinsalak, est détruite par l'armée malienne<ref>{{lien web|langue=|auteur1=AFP|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/DEPAFP20090120T144341Z/armee-touareg-ibrahim-ag-bahangala-principale-base-du-rebelle-ibrahim-ag-bahanga-detruite.html
|titre= : ''La principale base du rebelle Ibrahim Ag Bahanga "détruite"''|site=|périodique= Jeune Afrique |brisé le=|consulté le=|date=20 janvier 2009}}</ref>. Trois jours plus tard, il est battu à Toulousimine<ref>{{lien web|langue=|auteur1=|url=http://www.malijet.com/actualte_dans_les_regions_du_mali/rebellion_au_nord_du_mali/9975-offensive_tous_azimuts_contre_bahanga.html
|titre=  ''Offensive tous azimuts contre Bahanga à Kidal : 20 bandits armés tués, 25 prisonniers dont 15 blessés''|site=|périodique=Malijet|brisé le=|consulté le=|date=23 Janvier 2009}}</ref>.

En {{date-|février 2009}}, il se retrouve minoritaire dans l'Alliance démocratique du {{date-|23 mai}} pour le changement qui accepte de réintégrer le cadre des [[Accords d'Alger (2006)|accords d'Alger]]. L'armée malienne harcèle et pilonne ses positions restantes, ses campements sont détruits. Ibrahim ag Bahanga est en fuite et se réfugie en [[Libye]] en février<ref>{{lien web|langue=|auteur1=|url=http://www.rfi.fr/actufr/articles/110/article_78672.asp|titre=  ''Ibrahim Ag Bahanga se retire en Libye''|site=|périodique=RFI|brisé le=
|consulté le=|date=24/02/2009 }}</ref>{{,}}<ref name="clesNord"/>.

Début {{date-|janvier 2011}}, après deux ans d'exil en [[Libye]], il revient au nord Mali<ref>{{lien web|langue=|auteur1=Pierre-François Naudé|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/ARTJAWEB20110112225722/mali-rebellion-aqmi-amadou-toumani-tourediscret-retour-au-pays-pour-ag-bahanga.html|titre=Jeune Afrique : ''Discret retour au pays pour Ag Bahanga''|site=|périodique=Jeune Afrique|brisé le=|consulté le=|date=12 janvier 2011}}</ref>{{,}}<ref>{{lien web|langue=|auteur1=|url=http://www.rfi.fr/afrique/20110113-retour-mali-ex-chef-rebelle-ibrahim-ag-bahanga
|titre=  ''Mali : retour de l'ex-chef rebelle Ibrahim Ag Bahanga pour réintégrer le processus de paix''|site=|périodique=RFI|brisé le=|consulté le=|date=13/01/2011}}</ref>. En Libye, il s'était allié avec des vétérans de la rébellion de 1990 qui étaient devenus officiers de l'armée libyenne, tels que le colonel [[Mohamed Ag Najem]]. Il les convainc de rentrer au Mali avec le maximum d'armes et, pendant l'été 2011, des déserteurs touaregs se rendent, armés, au Mali<ref name="clesNord"/>{{,}}<ref>{{lien web|langue=|auteur1=AFP|url=http://www.france24.com/fr/20110827-sahel-mali-algerie-libye-touaregs-mort-rebelle-ibrahim-ag-bahanga-kidal-tamasheq-armes|titre=  ''Mort du rebelle touareg Ibrahim Ag Bahanga''|site=|périodique=France24|brisé le=|consulté le=|date=27/08/2011}}</ref>.

Il meurt le {{date de décès|26|août|2011}} dans un accident de voiture près de la commune d'[[Intadjedite]] (son véhicule a fait plusieurs tonneaux, le chauffeur s'en est sorti avec quelques blessures, Ibrahim lui est mort sur le coup) dans le désert de Tamesna, en partance pour la Libye, dans le [[Cercle de Tin-Essako]]. Son corps est ramené et enterré peu de temps après à In-Agharous, {{unité|40|km}} au nord de Tin-Essako<ref name="JA3">{{lien web|langue=|auteur1=Baba Ahmed|url=http://www.jeuneafrique.com/Article/ARTJAWEB20110827105823/|titre=''Mali : le chef rebelle Ibrahim Ag Bahanga trouve la mort dans un accident de voiture''|site=|périodique=Jeune Afrique|brisé le=|consulté le=|date=}}</ref>{{,}}<ref name="clesNord"/>.

== Notes et références ==
{{Références}}

{{Portail|Militaire|Berbères|Mali}}

{{DEFAULTSORT:Bahanga, Ibrahim ag}}

[[Catégorie:Militaire malien du XXIe siècle]]
[[Catégorie:Membre d'une faction armée malienne]]
[[Catégorie:Naissance dans la région de Kidal]]
[[Catégorie:Décès en août 2011]]
[[Catégorie:Décès dans la région de Kidal]]
[[Catégorie:Mort dans un accident de la route au Mali]]
[[Catégorie:Personnalité touarègue]]
[[Catégorie:Politique au Mali]]
[[Catégorie:Date de naissance non renseignée (XXe siècle)]]

Surnom: Beblek

Naissance: ~ 1970 · Tin-Essako

Décès: 26 août 2011 (à ~40 ans) · Désert du Tamesna

Origine: Malien, Touareg ifoghas

Conflits: Rébellion touarègue de 1990-1996 · Rébellion touarègue de 2006 · Rébellion touarègue de 2007-2009

Faits d'armes: Combat de Tinzawatène · Combat d'Abeïbara · Combat de Nampala · Combat de Toulousimine


text:
# Romas Zabarauskas
Romas Zabarauskas (born 31 May 1990) is a Lithuanian film director, screenwriter, author, and producer. He established the film company Naratyvas in 2012. Zabarauskas, a member of the European Film Academy, completed film studies at the Paris 8 Vincennes Saint-Denis University with an exchange year at CUNY/Hunter. He had previously attended the Jonas Basanavičius school in Vilnius.
Zabarauskas made his debut with a short film Porno melodrama in 2011, which was shown at the international film festival Berlinale.
Openly gay, Romas takes part in social actions against homophobia. He developed the LGBT Friendly Vilnius initiative, a map of LGBTQ friendly cafes in Vilnius, which aims to promote openness to all sexualities, races, disabilities, and nationalities within the city.

## Filmography
- Porno melodrama (short) (2011)
- We Will Riot (2013)
- You Can't Escape Lithuania (2016)
- Advokatas (The Lawyer) (2020)

## Other works
- Zabarauskas authored Lithuania Comes Out: 99 LGBT+ Stories, a collection of ninety-nine stories from LGBTQ Lithuanians[9]

## Awards
- Best Film runner-up at The Bushwick Film Festival for You Can't Escape Lithuania[10]
- LGBTQ Champion Award, Harvey Milk Foundation, 2021[11]

## Activism
Zabarauskas openly campaigns for LGBTQ+ rights. He published an open letter to the Lithuanian president regarding the country's partnership law. He, among other Lithuanians, gathered at the Seimas to campaign for the Partnership Law to be passed, at which he was a speaker. He also champions other causes, such as supporting refugees within Lithuania, namely in partnership with donation platform Aukok.It, in collaboration with the Lithuanian Red Cross, and as a member of the Become an Ambassador project.
Romas Zabarauskas has been vegan since 2014.

wikiname: enwiki

title: Romas Zabarauskas

in_language: en

wikitext:
{{Short description|Lithuanian film director, screenwriter and producer}}
[[File:Romas Zabarauskas.jpg|thumb|Zabarauskas in 2018]]

'''Romas Zabarauskas''' (born 31 May 1990)<ref>[https://www.delfi.lt/pilietis/archive/r-zabarauskas-esu-arogantiskas-islepes-ir-talentingas.d?id=67405292 Romas Zabarauskas: esu arogantiškas, išlepęs ir talentingas]</ref> is a Lithuanian [[film director]], screenwriter, author,<ref>{{Cite web |title=Knygą apie seksualines mažumas išleidęs Romas Zabarauskas: "Žmonės nebenori tylėti" |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/knyga-apie-seksualines-mazumas-isleides-romas-zabarauskas-zmones-nebenori-tyleti-645g4OXvBoZ?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref> and producer.<ref>[https://www.delfi.lt/veidai/kinas/romas-zabarauskas-kartu-su-amerikieciu-prodiuseriu-steigia-kino-kompanija-niujorke.d?id=58856197 22-ejų metų lietuvių kino režisierius Romas Zabarauskas (Porno melodrama) steigia savo kino kompaniją Niujorke, skirtą jo debiutinio ilgo metražo filmo Streikas (We Will Riot) filmavimo darbams]</ref> He established the film company Naratyvas in 2012.<ref>{{Cite web |title=Romas Zabarauskas |url=http://www.filmproducers.lt/nariai/romas-zabarauskas/ |access-date=2022-10-19 |website=NPA {{!}} Nepriklausomų prodiuserių asociacija |language=lt-LT}}</ref> Zabarauskas, a member of the European Film Academy, completed film studies at the Paris 8 Vincennes Saint-Denis University with an exchange year at CUNY/Hunter.<ref>{{Cite web |last=Sonesson |first=Amanda |date=2021-12-27 |title=Lithuania's Enfant Terrible: Romas Zabarauskas is bending the rules of filmmaking and the world is here to watch |url=https://lossi36.com/2021/12/27/lithuanias-enfant-terrible-romas-zabarauskas-is-bending-the-rules-of-filmmaking-and-the-world-is-here-to-watch/ |access-date=2022-10-19 |website=Lossi 36 |language=en-US}}</ref> He had previously attended the Jonas Basanavičius school in Vilnius.<ref>{{Cite web |title=Atviras R.Zabarausko laiškas Nausėdų šeimai: prašo prezidento dukrų pagalbos kovoje su homofobija |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/atviras-r-zabarausko-laiskas-nausedu-seimai-praso-prezidento-dukru-pagalbos-kovoje-su-homofobija-wZBNOLYxQ4m?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref>

Zabarauskas made his debut with a short film ''[[Porno melodrama]]'' in 2011, which was shown at the international film festival [[Berlinale]].

Openly [[gay]],<ref>[http://www.15min.lt/naujiena/miestas/vilnius/nauja-rezisierias-romo-zabarausko-iniciatyva-gejus-sostineje-integruoti-megins-lipdukais-41-232511 Nauja režisieriaus Romo Zabarausko iniciatyva: gėjus sostinėje integruoti mėgins lipdukais]</ref> Romas takes part in social actions against [[homophobia]]. He developed the LGBT Friendly Vilnius initiative,<ref>{{Cite web |title=Romas Zabarauskas apie "Friendly Vilnių": būsime atviri neįgaliesiems, LGBT, kitataučiams, vegetarams |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/romas-zabarauskas-apie-friendly-vilniu-busime-atviri-neigaliesiems-lgbt-kitatauciams-vegetarams-MJ5w7RKJ5z0?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref> a map of LGBTQ friendly cafes in Vilnius, which aims to promote openness to all sexualities, races, disabilities, and nationalities within the city.

== Filmography ==
* ''[[Porno melodrama]]'' (short) (2011)
* ''[[We Will Riot]]'' (2013)
* ''[[You Can't Escape Lithuania]]'' (2016)
* ''[[Advokatas (The Lawyer)]]'' (2020)

== Other works ==

* Zabarauskas authored Lithuania Comes Out: 99 LGBT+ Stories, a collection of ninety-nine stories from LGBTQ Lithuanians<ref>{{Cite web |title=Knygą apie seksualines mažumas išleidęs Romas Zabarauskas: "Žmonės nebenori tylėti" |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/knyga-apie-seksualines-mazumas-isleides-romas-zabarauskas-zmones-nebenori-tyleti-645g4OXvBoZ?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref>

== Awards ==

* Best Film runner-up at The Bushwick Film Festival for ''You Can't Escape Lithuania''<ref>{{Cite web |title=Romo Zabarausko filmas "Nuo Lietuvos nepabėgsi" Bušviko kino festivalyje pelnė antrą vietą |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/romo-zabarausko-filmas-nuo-lietuvos-nepabegsi-busviko-kino-festivalyje-pelne-antra-vieta-ljBRGM69Qxq?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref>
* LGBTQ Champion Award, Harvey Milk Foundation, 2021<ref>{{Cite web |title=Honorees - Diversity Honors |url=http://www.diversityhonors.org/honorees/ |access-date=2022-10-19 |website=www.diversityhonors.org}}</ref>

== Activism ==
Zabarauskas openly campaigns for LGBTQ+ rights. He published an open letter to the Lithuanian president regarding the country's partnership law.<ref>{{Cite web |title=Atviras R.Zabarausko laiškas Nausėdų šeimai: prašo prezidento dukrų pagalbos kovoje su homofobija |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/atviras-r-zabarausko-laiskas-nausedu-seimai-praso-prezidento-dukru-pagalbos-kovoje-su-homofobija-wZBNOLYxQ4m?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref> He, among other Lithuanians, gathered at the Seimas to campaign for the Partnership Law to be passed, at which he was a speaker.<ref>{{Cite web |title=Prie Seimo – minia Partnerytės įstatymą palaikančių žmonių: E.Latėnaitė ir R.Zabarauskas kvietė supykti |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/prie-seimo-minia-partnerytes-istatyma-palaikanciu-zmoniu-e-latenaite-ir-r-zabarauskas-kviete-supykti-pL5AbZEkBYZ?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref> He also champions other causes, such as supporting refugees within Lithuania, namely in partnership with donation platform Aukok.It, in collaboration with the Lithuanian Red Cross, and as a member of the Become an Ambassador project.<ref>{{Cite web |title=Režisierius Romas Zabarauskas kviečia padėti pabėgėliams: "Jie pilni gyvenimo ir vilties" |url=https://www-zmones-lt.translate.goog/naujiena/rezisierius-romas-zabarauskas-kviecia-padeti-pabegeliams-jie-pilni-gyvenimo-ir-vilties-pL5Al676VYZ?_x_tr_sl=lt&_x_tr_tl=en&_x_tr_hl=en&_x_tr_pto=sc |access-date=2022-10-19 |website=Žmonės.lt |language=lt}}</ref>

Romas Zabarauskas has been vegan since 2014.<ref>[https://cafebabel.com/en/article/being-vegan-in-lithuania-you-cant-escape-romas-zabarauskas-5ae00a92f723b35a145e67f2/ Being vegan in Lithuania: You can't escape Romas Zabarauskas (Cafe Label)]</ref>

== References ==
{{reflist}}

== External links ==
*{{IMDb name|4281289}}
{{Authority control}}

{{DEFAULTSORT:Zabarauskas, Romas}}
[[Category:Living people]]
[[Category:Lithuanian film directors]]
[[Category:Lithuanian LGBTQ writers]]
[[Category:Lithuanian LGBTQ rights activists]]
[[Category:Lithuanian gay men]]
[[Category:LGBTQ film directors]]
[[Category:1990 births]]
[[Category:Hunter College alumni]]
[[Category:21st-century Lithuanian LGBTQ people]]

{{Lithuania-film-director-stub}}


text:
# Крилос (заповідне урочище)
 Заповідне урочище «Крилос» (втрачене) було оголошене рішенням Івано-Франківського Облвиконкому  №451 від 15.07.1996 року на землях Галицького району (квартал 16-20).

## Характеристика
Площа – 284 га.

## Скасування
Станом на 1.01.2016 року об'єкт не міститься в офіційних переліках територій та об'єктів природно-заповідного фонду, оприлюднених на Єдиному державному вебпорталі відкритих даних http://data.gov.ua/ [Архівовано 4 травня 2016 у Wayback Machine.]. Проте ні в Міністерстві екології та природних ресурсів України, ні у Департаменті екології та природних ресурсів Івано-Франківської обласної державної адміністрації відсутня інформація про те, коли і яким саме рішенням було скасовано даний об'єкт природно-заповідного фонду. Таким чином, причина та дата скасування на сьогодні не відома. Вся інформація про стоворення об'єкту взята із текстів зазначених у статті рішень обласної ради, що надані Державним управлянням екології та природних ресурсів Івано-Франківської області Всеукраїнській громадській організації «Національний екологічний центр України». Відповідно до листа Міністерства екології та природних ресурсів України №9-04/18-16 від 11.01.2016 року "Щодо надання роз'яснення", з якого слідує, що вся інформація про установи природно- заповідного фонду є відкритою.

wikiname: ukwiki

title: Крилос (заповідне урочище)

in_language: uk

wikitext:
''' Заповідне урочище «Крилос» (втрачене)''' було оголошене рішенням Івано-Франківського Облвиконкому  №451 від 15.07.1996 року на землях Галицького району (квартал 16-20).

==Характеристика==
Площа – 284 га.

==Скасування==

Станом на 1.01.2016 року об'єкт не міститься в офіційних переліках територій та об'єктів природно-заповідного фонду, оприлюднених на Єдиному державному вебпорталі відкритих даних http://data.gov.ua/ {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20160504180555/http://data.gov.ua/ |date=4 травня 2016 }}. Проте ні в Міністерстві екології та природних ресурсів України, ні у Департаменті екології та природних ресурсів Івано-Франківської обласної державної адміністрації відсутня інформація про те, коли і яким саме рішенням було скасовано даний об'єкт природно-заповідного фонду. Таким чином, причина та дата скасування на сьогодні не відома. Вся інформація про стоворення об'єкту взята із текстів зазначених у статті рішень обласної ради, що надані Державним управлянням екології та природних ресурсів Івано-Франківської області Всеукраїнській громадській організації «Національний екологічний центр України». Відповідно до листа Міністерства екології та природних ресурсів України №9-04/18-16 від 11.01.2016 року "Щодо надання роз'яснення", з якого слідує, що вся інформація про установи природно- заповідного фонду є відкритою.

==Джерела==
Інформація для створення цієї сторінки надана Міжнародною благодійною організацією "Екологія-Право-Людина"[https://web.archive.org/web/20160408222319/http://epl.org.ua/events/2340-vtracheni-ob-iekty-ta-terytorii-pryrodno-zapovidnoho-fondu-chastyna-2-ivano-frankivska-oblast Втрачені території природно-заповідного фонду Івано-Франківської області].

{{Ізольована стаття}}

[[Категорія:Втрачені природоохоронні території (до 2000-х)]]
[[Категорія:Втрачені природоохоронні території Івано-Франківської області]]


text:
# Serixia sericeipennis
Serixia sericeipennis là một loài bọ cánh cứng trong họ Cerambycidae.

wikiname: viwiki

title: Serixia sericeipennis

in_language: vi

wikitext:
{{tiêu đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Serixia sericeipennis''
| image =
| image_caption =
| regnum = [[Động vật|Animalia]]
| phylum = [[Động vật Chân khớp|Arthropoda]]
| classis = [[Côn trùng|Insecta]]
| ordo = [[Bọ cánh cứng|Coleoptera]]
| subordo = [[Polyphaga]]
| superfamilia = [[Cerambycoidea]]
| familia = [[Cerambycidae]]
| genus = ''[[Serixia]]''
| species = '''''S. sericeipennis'''''
| binomial = ''Serixia sericeipennis''
| binomial_authority = [[Stefan von Breuning|Breuning]], 1963
| synonyms =
}}
'''''Serixia sericeipennis''''' là một loài [[bọ cánh cứng]] trong họ [[Cerambycidae]].<ref name = "COL">{{chú thích web |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/Serixia+sericeipennis/match/1|title= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|access-date= ngày 24 tháng 9 năm 2012 |author= Bisby |first = F.A. |last2 = Roskov |first2 = Y.R. |last3 = Orrell |first3 = T.M. |last4 = Nicolson |first4 = D. |last5 = Paglinawan |first5 = L.E. |last6 = Bailly |first6 = N. |last7 = Kirk |first7 = P.M. |last8 = Bourgoin |first8 = T. |last9 = Baillargeon |first9= G. |last10 = Ouvrard |first10 = D.|year= 2011|publisher=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>

==Chú thích==
{{Tham khảo|30em}}

==Tham khảo==
* {{wikispecies-inline}}
{{commonscat|Serixia sericeipennis}}

[[Thể loại:Serixia]]
[[Thể loại:Bọ cánh cứng được mô tả năm 1963]]

{{Saperdini-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Animalia

Ngành (phylum): Arthropoda

Lớp (class): Insecta

Bộ (ordo): Coleoptera

Phân bộ (subordo): Polyphaga

Liên họ (superfamilia): Cerambycoidea

Họ (familia): Cerambycidae

Chi (genus): Serixia

Loài (species): S. sericeipennis

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Serixia sericeipennis · Breuning, 1963


text:
# Пришельцы ниоткуда
«Пришельцы ниоткуда» (фр. Ceux de nulle part) — научно-фантастический роман писателя Франсиса Карсака. Роман был издан в 1953 году.

## Сюжет
Волею случая молодой доктор Всеволод Клэр оказывается на борту инопланетного корабля расы иссов, потерпевшего аварию в результате атаки истребителя-перехватчика. С экипажем корабля он отправляется к их родному солнцу в весьма далекую галактику. Клэр попадает в невероятный мир высоких технологий, космических полетов, прекрасных планет, встречает свою любовь и становится непосредственным участником беспощадной войны Содружества Человеческих Миров с мисликами — гасителями звёзд.

## Герои
Главные герои -
Клер (доктор, учёный Клер) - главный герой. Человек попавший на планету инопланетян.
Ульна - жена Клера.

## Издания на русском языке
- Пришельцы ниоткуда: [Роман] / Пер. Ф. Мендельсона // Пришельцы ниоткуда. — М.: Мир, 1967 — с. 86-297
- Пришельцы из ниоткуда; Этот мир — наш: Сборник / Пер. Е. А. Явич, Ф. Л. Мендельсон. — М.: АРТ, 1991. — 302 с. — (Зарубежная фантастика). 100 000 экз.
- Пришельцы ниоткуда: Сборник. — Жуковский: ТОО фирмы «ММЛ»; ТОО «Транспорт», 1993. — 576 с. — (Монстры Вселенной. Кн.9). 75 000 экз.
- Пришельцы ниоткуда; Львы Эльдорадо Сборник Научно-фантастических произведений /Пер. Ф. Мендельсона — М.: ТОО «ФЕЯ», 1992 с. 7-170

title: Пришельцы ниоткуда

wikitext:
 {{Литературное произведение
|Название = Пришельцы ниоткуда
|Название-оригинал = {{lang-fr|Ceux de nulle part}}
|Изображение =
|Подпись изображения =
|Жанр = повесть
|Автор = [[Борд, Франсуа|Франсис Карсак]]
|Язык оригинала = французский
|Написан =
|Публикация = 1953
|Серия =
|Предыдущая =
|Следующая =
|Издательство =
|Перевод = Ф.{{nbsp}}Мендельсон, 1967
 }}
'''«Пришельцы ниоткуда»''' ({{lang-fr|Ceux de nulle part}}) — научно-фантастический роман писателя [[Борд, Франсуа|Франсиса Карсака]]. Роман был издан в 1953 году.

== Сюжет ==
Волею случая молодой доктор Всеволод Клэр оказывается на борту инопланетного корабля расы иссов, потерпевшего аварию в результате атаки истребителя-перехватчика. С экипажем корабля он отправляется к их родному солнцу в весьма далекую галактику. Клэр попадает в невероятный мир высоких технологий, космических полетов, прекрасных планет, встречает свою любовь и становится непосредственным участником беспощадной войны Содружества Человеческих Миров с мисликами — гасителями звёзд.

== Герои ==
{{дополнить раздел|дата=2019-06-05}}
Главные герои -
Клер (доктор, учёный Клер) - главный герой. Человек попавший на планету инопланетян.
Ульна - жена Клера.

== Издания на русском языке ==
* Пришельцы ниоткуда: [Роман] / Пер. Ф. Мендельсона // Пришельцы ниоткуда. — М.: Мир, 1967 — с. 86-297
* Пришельцы из ниоткуда; Этот мир — наш: Сборник / Пер. Е. А. Явич, Ф. Л. Мендельсон. — М.: АРТ, 1991. — 302 с. — (Зарубежная фантастика). 100 000 экз.
* Пришельцы ниоткуда: Сборник. — Жуковский: ТОО фирмы «ММЛ»; ТОО «Транспорт», 1993. — 576 с. — (Монстры Вселенной. Кн.9). 75 000 экз.
* Пришельцы ниоткуда; Львы Эльдорадо Сборник Научно-фантастических произведений /Пер. Ф. Мендельсона — М.: ТОО «ФЕЯ», 1992 с. 7-170

== Ссылки ==
* {{fantlab|http://fantlab.ru/work16900|add quotes=1}}
{{ВС}}
{{sf-novel-stub}}

[[Категория:Фантастические романы на французском языке]]
[[Категория:Романы 1953 года]]
[[Категория:Произведения Франсуа Борда]]
[[Категория:Литературные произведения об инопланетянах]]

title: Пришельцы ниоткуда

Жанр: повесть

Автор: Франсис Карсак

Язык оригинала: французский


text:
# Ceriana japonica
Ceriana japonica är en tvåvingeart som först beskrevs av Tokuichi Shiraki 1968.  Ceriana japonica ingår i släktet griffelblomflugor, och familjen blomflugor. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

wikiname: svwiki

title: Ceriana japonica

in_language: sv

wikitext:
{{robotskapad|Lsjbot|tvåvinge|datum=2013-07}}
{{Taxobox
| name = ''Ceriana japonica''
| status =
| image =
| image_caption =
| domain_sv =
| domain =
| regnum_sv = [[Djur]]
| regnum = Animalia
| phylum_sv = [[Leddjur]]
| phylum = Arthropoda
| classis_sv = [[Egentliga insekter]]
| classis = Insecta
| ordo_sv = [[Tvåvingar]]
| ordo = Diptera
| familia_sv = [[Blomflugor]]
| familia = Syrphidae
| genus_sv = [[Griffelblomflugor]]
| genus = Ceriana
| species_sv =
| species = '''Ceriana japonica'''
| taxon = Ceriana japonica
| taxon_authority = ([[Tokuichi Shiraki|Shiraki]], 1968)
| range_map =
| range_map_caption = Utbredningsområde
| image2 =
| image2_caption =
| subphylum = Hexapoda
| subphylum_sv = [[Sexfotingar]]
| synonyms =
}}

'''''Ceriana japonica'''''<ref name = "COL"/> är en [[tvåvingar|tvåvinge]]art som först beskrevs av [[Tokuichi Shiraki]] 1968.  ''Ceriana japonica'' ingår i [[släkte]]t [[griffelblomflugor]], och [[familj (biologi)|familjen]] [[blomflugor]].<ref name = "COL"/><ref name = "source"/> Inga [[underart]]er finns listade i [[Catalogue of Life]].<ref name = "COL"/>

== Källor ==
<references>
<ref name = "COL">{{webbref |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/ceriana+japonica/match/1|titel= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|hämtdatum= 24 september 2012 |författare= Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.)|datum= 2011|verk= |utgivare=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>
<ref name = "source">''Systema Dipterorum''. Pape T. & Thompson F.C. (eds), 2011-01-06</ref>
</references>

[[Kategori:Griffelblomflugor]]
[[Kategori:Ceriana|japonica]]

title: Systematik

Domän: Eukaryoter · Eukaryota

Rike: Djur · Animalia

Stam: Leddjur · Arthropoda

Understam: Sexfotingar · Hexapoda

Klass: Egentliga insekter · Insecta

Ordning: Tvåvingar · Diptera

Familj: Blomflugor · Syrphidae

Släkte: Griffelblomflugor · Ceriana

Art: Ceriana japonica

title: Vetenskapligt namn

Vetenskapligt namn: Hitta fler artiklar om djur med Djurportalen

Auktor: (Shiraki, 1968)


text:
# 达吾克西·都孜拜
达吾克西·都孜拜（哈薩克語：；？—2018年6月），男，哈萨克族，中国伊斯兰教人物，曾任中国伊斯兰教协会副会长，伊犁哈萨克自治州政协副主席。

wikiname: zhwiki

title: 达吾克西·都孜拜

in_language: zh

wikitext:
'''达吾克西·都孜拜'''（{{lang-kk|داۋكەش ءدۇزبايۇلى}}；{{bd|？||2018年|6月|catIdx=Du}}），男，[[哈萨克族]]，中国[[伊斯兰教]]人物，曾任[[中国伊斯兰教协会]]副会长，[[伊犁哈萨克自治州政协]]副主席。<ref>{{Cite web|title=伊犁州领导走访慰问伊斯兰教界代表人士|url=http://www.ylxw.com.cn/2019/0607/184878.shtml|accessdate=2020-12-08|work=伊犁日报}}{{Dead link}}</ref>

== 参考资料 ==
{{reflist}}

{{中国人物小作品}}
{{Navboxes
| title  = 达吾克西·都孜拜在[[中国伊斯兰教协会]]的职务
| list1  =
{{中国伊斯兰教协会第十届委员会}}
}}

{{Authority control}}
{{DEFAULTSORT: Duzibai, Dawu Kexi}}
[[Category:哈萨克族政协委员]]
[[Category:中国伊斯兰教协会副会长]]
[[Category:新疆维吾尔自治区各级政协副主席]]
[[Category:伊犁哈萨克自治州政治人物]]


text:
# Andrea Orlando
Andrea Orlando (ur. 8 lutego 1969 w La Spezii) – włoski polityk, działacz partyjny, parlamentarzysta, od 2013 do 2014 minister środowiska w rządzie Enrica Letty, w latach 2014–2018 minister sprawiedliwości w rządach Matteo Renziego oraz Paola Gentiloniego, od 2021 do 2022 minister pracy i polityki społecznej w gabinecie Maria Draghiego.

## Życiorys
Uzyskał wykształcenie średnie, kończąc liceum egzaminem maturalnym. Został etatowym działaczem partyjnym, od 1989 kierował prowincjonalnymi strukturami organizacji młodzieżowej przy Włoskiej Partii Komunistycznej. Od 1990 był radnym miejskim w La Spezii. W 1991 przystąpił do powołanego na bazie PCI nowego ugrupowania – Demokratycznej Partii Lewicy. W latach 1997–2002 był asesorem w administracji miejskiej. Wraz z PDS przystąpił do Demokratów Lewicy, stopniowo awansując w partyjnej hierarchii.
Mandat poselski po raz pierwszy uzyskał w 2006 do Izby Deputowanych XV kadencji. Utrzymywał go w 2008, 2013, 2018 i 2022 na XVI, XVII, XVIII i XIX kadencję. Z Demokratami Lewicy w 2007 przystąpił do nowo powołanej Partii Demokratycznej. W 2008 został rzecznikiem prasowym partii.
27 kwietnia 2013 kandydat na premiera Enrico Letta ogłosił jego nominację na urząd ministra środowiska. Funkcję tę objął następnego dnia. 22 lutego 2014 przeszedł na stanowisko ministra sprawiedliwości w gabinecie Matteo Renziego. Funkcję tę utrzymał również w utworzonym 12 grudnia 2016 rządzie Paola Gentiloniego. W kwietniu 2017 bez powodzenia ubiegał się o przywództwo w Partii Demokratycznej, otrzymując w prawyborach około 10% głosów. 1 czerwca 2018 zakończył pełnienie funkcji rządowej.
13 lutego 2021 powrócił do rządu, premier Mario Draghi powierzył mu stanowisko ministra pracy i polityki społecznej. Funkcję tę pełnił do października 2022. W 2024 z ramienia koalicji ugrupowań centrolewicowych bez powodzenia ubiegał się o urząd prezydenta Ligurii.

wikiname: plwiki

title: Andrea Orlando

in_language: pl

wikitext:
{{Polityk infobox
 |polityk = Andrea Orlando
 |data urodzenia = 8 lutego 1969
 |miejsce urodzenia = [[La Spezia]]
 |grafika = Andrea Orlando 2021 (cropped).jpg
 |funkcja = Minister pracy i polityki społecznej Włoch
 |partia = [[Partia Demokratyczna (Włochy)|Partia Demokratyczna]]
 |od = 13 lutego 2021
 |do = 22 października 2022
 |poprzednik = [[Nunzia Catalfo]]
 |następca = [[Marina Calderone]]
 |2 funkcja = [[Ministrowie sprawiedliwości Republiki Włoskiej|Minister sprawiedliwości Włoch]]
 |2 partia = Partia Demokratyczna
 |2 od = 22 lutego 2014
 |2 do = 1 czerwca 2018
 |2 poprzednik = [[Annamaria Cancellieri]]
 |2 następca = [[Alfonso Bonafede]]
 |3 funkcja = Minister środowiska Włoch
 |3 partia = Partia Demokratyczna
 |3 od = 28 kwietnia 2013
 |3 do = 22 lutego 2014
 |3 poprzednik = [[Corrado Clini]]
 |3 następca = [[Gian Luca Galletti]]
 |commons =
}}
'''Andrea Orlando''' (ur. [[8 lutego]] [[1969]] w [[La Spezia|La Spezii]]<ref name="camera" />) – [[Włochy|włoski]] polityk, działacz partyjny, parlamentarzysta, od 2013 do 2014 minister środowiska w [[rząd Enrica Letty|rządzie Enrica Letty]], w latach 2014–2018 minister sprawiedliwości w rządach [[Rząd Mattea Renziego|Matteo Renziego]] oraz [[Rząd Paola Gentiloniego|Paola Gentiloniego]], od 2021 do 2022 minister pracy i polityki społecznej w [[Rząd Maria Draghiego|gabinecie Maria Draghiego]].

== Życiorys ==
Uzyskał wykształcenie średnie, kończąc liceum egzaminem maturalnym<ref name="camera" />. Został etatowym działaczem partyjnym, od 1989 kierował prowincjonalnymi strukturami organizacji młodzieżowej przy [[Włoska Partia Komunistyczna|Włoskiej Partii Komunistycznej]]. Od 1990 był radnym miejskim w La Spezii. W 1991 przystąpił do powołanego na bazie PCI nowego ugrupowania – [[Demokratyczna Partia Lewicy (Włochy)|Demokratycznej Partii Lewicy]]. W latach 1997–2002 był asesorem w administracji miejskiej. Wraz z PDS przystąpił do [[Demokraci Lewicy|Demokratów Lewicy]], stopniowo awansując w partyjnej hierarchii<ref name="pd" />.

Mandat poselski po raz pierwszy uzyskał w [[wybory parlamentarne we Włoszech w 2006 roku|2006]] do [[Izba Deputowanych (Włochy)|Izby Deputowanych]] XV kadencji. Utrzymywał go w [[wybory parlamentarne we Włoszech w 2008 roku|2008]], [[wybory parlamentarne we Włoszech w 2013 roku|2013]], [[wybory parlamentarne we Włoszech w 2018 roku|2018]] i [[wybory parlamentarne we Włoszech w 2022 roku|2022]] na XVI, XVII, XVIII i XIX kadencję<ref name="camera">{{Cytuj stronę|url=http://www.camera.it/leg17/29?tipoAttivita=&tipoVisAtt=&tipoPersona=&shadow_deputato=301463&idLegislatura=17|tytuł=Andrea Orlando na stronie Izby Deputowanych XVII kadencji|data dostępu=2013-04-28|język=it}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.today.it/politica/elezioni/politiche-2018/eletti.html|tytuł=Elezioni, il nuovo Parlamento senza D'Alema (ma con Grasso, Boldrini e tutti i ministri Pd)|data=6 marca 2018|opublikowany=today.it|data dostępu=2018-03-06|język=it}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.ilriformista.it/tutti-i-candidati-eletti-alla-camera-e-al-senato-chi-entra-e-chi-esce-dal-nuovo-parlamento-320841/|tytuł=Tutti i candidati eletti alla Camera e al Senato: chi entra e chi esce dal nuovo Parlamento|data=27 września 2022|opublikowany=ilriformista.it|data dostępu=2022-09-28|język=it}}</ref>. Z Demokratami Lewicy w 2007 przystąpił do nowo powołanej [[Partia Demokratyczna (Włochy)|Partii Demokratycznej]]. W 2008 został rzecznikiem prasowym partii<ref name="pd">{{Cytuj stronę|url=https://archive.is/20130702161637/http://www.partitodemocratico.it/utenti/profilo.htm?id=2950|tytuł=Andrea Orlando|opublikowany=partitodemocratico.it|data dostępu=2013-04-28|język=it}}</ref>.

27 kwietnia 2013 kandydat na premiera [[Enrico Letta]] ogłosił jego nominację na urząd ministra środowiska<ref name="ilsole">{{Cytuj stronę|url=http://www.ilsole24ore.com/art/notizie/2013-04-27/nuovo-governo-oggi-giornata-094439.shtml?uuid=AbAeKyqH/|tytuł=Il governo Letta: Saccomanni all'Economia, Alfano agli Interni e Bonino agli Esteri|opublikowany=ilsole24ore.com|data=27 kwietnia 2013|data dostępu=2013-04-28|język=it}}</ref>. Funkcję tę objął następnego dnia. 22 lutego 2014 przeszedł na stanowisko ministra sprawiedliwości w gabinecie [[Matteo Renzi]]ego<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.repubblica.it/politica/2014/02/21/news/governo_21_febbraio-79208364/|tytuł=Nasce il governo Renzi, ecco i ministri. Alfano al Viminale, Padoan all'Economia. Mogherini agli Esteri, Pinotti alla Difesa|opublikowany=repubblica.it|data=21 lutego 2014|data dostępu=2014-02-22|język=it}}</ref>. Funkcję tę utrzymał również w utworzonym 12 grudnia 2016 rządzie [[Paolo Gentiloni|Paola Gentiloniego]]<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.ilfattoquotidiano.it/2016/12/12/governo-gentiloni-lista-ministri-alfano-esteri-minniti-interni-lotti-sport-fedeli-istruzione-boschi-sottosegretario/3253738/|tytuł=Governo Gentiloni: lista ministri. Alfano Esteri, Minniti Interni, Lotti Sport, Fedeli Istruzione. Boschi sottosegretario|data=12 grudnia 2016|opublikowany=ilfattoquotidiano.it|data dostępu=2016-12-12|język=it}}</ref>. W kwietniu 2017 bez powodzenia ubiegał się o przywództwo w Partii Demokratycznej, otrzymując w prawyborach około 10% głosów<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.ilfattoquotidiano.it/2017/05/01/primarie-pd-risultati-ufficiali-e-definitivi-laffluenza-18-milioni-perso-un-milione-rispetto-al-2013-renzi-vince-col-70/3554477/|tytuł=Primarie Pd, risultati ufficiali e definitivi: l’affluenza a 1,8 milioni, perso un milione rispetto al 2013. Renzi vince col 70%|data=1 maja 2017|opublikowany=ilfattoquotidiano.it|data dostępu=2017-05-01|język=it}}</ref>. 1 czerwca 2018 zakończył pełnienie funkcji rządowej.

13 lutego 2021 powrócił do rządu, premier [[Mario Draghi]] powierzył mu stanowisko ministra pracy i polityki społecznej<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.repubblica.it/politica/2021/02/13/news/governo_draghi_giuramento_quirinale_ministri-287362961/|tytuł=Governo, ora il primo Cdm. Draghi e i suoi 23 ministri hanno giurato al Quirinale. Mascherine e nessuna stretta di mano: è la prima cerimonia in era Covid|data=13 lutego 2021|opublikowany=repubblica.it|data dostępu=2021-02-13|język=it}}</ref><ref>{{Cytuj stronę|url=https://web.archive.org/web/20210213144111/http://www.governo.it/it/articolo/i-ministri-del-governo-draghi/16183|tytuł=I Ministri del Governo Draghi|data=13 lutego 2021|opublikowany=governo.it|data dostępu=2021-02-13|język=it}}</ref>. Funkcję tę pełnił do października 2022. W 2024 z ramienia koalicji ugrupowań centrolewicowych bez powodzenia ubiegał się o urząd prezydenta [[Liguria|Ligurii]]<ref>{{Cytuj stronę|url=https://www.agenzianova.com/en/news/liguria-2024-vince-bucci-pd-primo-partito-orlando-il-centrosinistra-ha-rimesso-radici/|tytuł=In Liguria Bucci wins: PD first party, M5S collapses|data=28 października 2024|opublikowany=agenzianova.com|data dostępu=2024-10-29|język=it}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Rząd Maria Draghiego}}
{{Rząd Paola Gentiloniego}}
{{Rząd Mattea Renziego}}
{{Rząd Enrica Letty}}
{{Ministrowie sprawiedliwości Włoch}}
{{Ministrowie pracy i polityki społecznej Włoch}}
{{Ministrowie transformacji ekologicznej Włoch}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Orlando, Andrea}}
[[Kategoria:Działacze Włoskiej Partii Komunistycznej]]
[[Kategoria:Politycy Partii Demokratycznej (Włochy)]]
[[Kategoria:Politycy Demokratów Lewicy]]
[[Kategoria:Włoscy ministrowie pracy]]
[[Kategoria:Włoscy ministrowie sprawiedliwości]]
[[Kategoria:Włoscy ministrowie (od 1946)]]
[[Kategoria:Włoscy parlamentarzyści (od 1946)]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w La Spezia]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1969]]

title: Andrea Orlando

Data i miejsce urodzenia: 8 lutego 1969 · La Spezia

Okres: od 13 lutego 2021 · do 22 października 2022

Przynależność polityczna: Partia Demokratyczna

Poprzednik:
Nunzia Catalfo
Annamaria Cancellieri
Corrado Clini

Następca:
Marina Calderone
Alfonso Bonafede
Gian Luca Galletti


text:
# White Tie and Tails
White Tie and Tails é um filme de comédia dramática estadunidense de 1946, dirigido por Charles Barton e estrelado por Dan Duryea, Ella Raines, William Bendix e Frank Jenks. O filme é baseado no romance Double Murder de Rufus King, publicado na revista Red Book, e na peça de Charles Beakon, Dangerously Yours.

## Elenco
- Dan Duryea como Charles Dumont
- Ella Raines como Louise Bradford
- William Bendix como Larry Lundie[4]
- Frank Jenks como George
- Richard Gaines como Archer
- Donald Curtis como Nate Romero
- Clarence Kolb como Sr. Arkwright
- Barbara Brown como Sra. Latimer
- John Miljan como Mr. Latimer
- Samuel S. Hinds como Sr. Bradford
- Nita Hunter como Betty Latimer
- Scotty Beckett como Bill Latimer
- William Trenk como Emil
- Patricia Alphin como Cynthia Bradford
- Joan Shawlee como Virgie (como Joan Fulton)

wikiname: ptwiki

title: White Tie and Tails

in_language: pt

wikitext:
{{Info/Filme
 |nome                  = White Tie and Tails
 |título-prt            = {{semtitprt}} <!-- Obrigatório citar fonte, e IMDB não serve -->
 |título-bra            = {{semtitbra}} <!-- Citar fonte é obrigatório, e IMDB não serve -->
 |imagem                =
 |imagem_tamanho        =
 |imagem_legenda        =
 |país                  = {{USA}}
 |ano                   = 1946
 |cor-pb                = pb
 |duração               = 81
 |direção               = Charles Barton<ref name="bfi" />
 |produção              = Howard Benedict
 |roteiro               = Bertram Millhauser
 |história              = {{ubl|Charles Beakon|Rufus King}}
 |elenco                = {{ubl|[[Dan Duryea]]|[[Ella Raines]]|[[William Bendix]]|Frank Jenks}}
 |gênero                = [[comédia dramática]]
 |tipo                  = LF
 |idioma                = {{ling|en}}
 |música                = Milton Rosen
 |cinematografia        = Charles Van Enger
 |edição                = Ray Snyder
 |estúdio               = [[Universal Pictures]]
 |distribuição          = [[Universal Pictures]]
 |lançamento            = {{data do filme|1946|8|30|EUA|ref1=<ref name="all" />}} <!-- Em Portugal e no Brasil, obrigatório citar fonte, e IMDB não serve -->
 |orçamento             = <!-- Obrigatório citar fonte, e IMDB não serve -->
 |receita               = <!-- Obrigatório citar fonte, e IMDB não serve -->
}}
'''''White Tie and Tails''''' é um filme de comédia dramática estadunidense de 1946, dirigido por Charles Barton e estrelado por [[Dan Duryea]], [[Ella Raines]], [[William Bendix]] e Frank Jenks.<ref name="bfi">{{citar web|título=White Tie and Tails (1946)|url=https://www2.bfi.org.uk/films-tv-people/4ce2b6bab8f8c|website=[[The British Film Institute]]|publicado=bfi.org.uk|acessodata=7 de julho de 2023|língua=en-GB}}</ref><ref name="all">{{citar web |url=https://www.allmovie.com/movie/white-tie-and-tails-v116821 |título=White Tie and Tails (1946) - Charles Barton |publicado=[[AllMovie]] |língua=en-US |acessodata=7 de julho de 2023}}</ref><ref name="rt">{{citar web |url=https://www.rottentomatoes.com/m/white_tie_and_tails |título=White Tie and Tails |publicado=[[Rotten Tomatoes]] |língua=en-US |acessodata=7 de julho de 2023}}</ref> O filme é baseado no romance ''Double Murder'' de Rufus King, publicado na revista Red Book, e na peça de Charles Beakon, ''Dangerously Yours''.

==Elenco==
{{elenco|
*[[Dan Duryea]] como Charles Dumont
*[[Ella Raines]] como Louise Bradford
*[[William Bendix]] como Larry Lundie<ref>{{citar livro |último1=Schlossheimer |primeiro1=Michael |título=Gunmen and Gangsters: Profiles of Nine Actors Who Portrayed Memorable Screen Tough Guys |data=2001 |publicado=McFarland |isbn=9780786409891 |página=11 |url=https://books.google.com/books?id=d17G9Dsthv8C&q=White+Tie+and+Tails+1946+film&pg=PA11 |acessodata=7 de julho de 2023 |língua=en}}</ref>
*Frank Jenks como George
*Richard Gaines como Archer
*Donald Curtis como Nate Romero
*Clarence Kolb como Sr. Arkwright
*Barbara Brown como Sra. Latimer
*John Miljan como Mr. Latimer
*Samuel S. Hinds como Sr. Bradford
*Nita Hunter como Betty Latimer
*[[Scotty Beckett]] como Bill Latimer
*William Trenk como Emil
*Patricia Alphin como Cynthia Bradford
*Joan Shawlee como Virgie (como Joan Fulton)
}}

{{referências}}
{{esboço-filme-eua}}
{{portal3|Cinema|EUA}}
{{controle de autoridade}}
{{sem sinopse}} <!-- SUCINTA E REFERENCIADA, E NÃO COPIE NADA PARA A WIKIPÉDIA -->
__NOTOC__

{{DEFAULTSORT:White Tie Tale 1946}}
[[Categoria:Filmes dos Estados Unidos de 1946]]
[[Categoria:Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos]]
[[Categoria:Filmes dirigidos por Charles Barton]]
[[Categoria:Filmes da Universal Pictures]]
[[Categoria:Filmes em língua inglesa]]

title: Estados Unidos · 1946 • pb • 81 min

Gênero: comédia dramática

Direção: Charles Barton

Produção: Howard Benedict

Roteiro: Bertram Millhauser

História: - Charles Beakon - Rufus King

Elenco: - Dan Duryea - Ella Raines - William Bendix - Frank Jenks

Música: Milton Rosen

Cinematografia: Charles Van Enger

Edição: Ray Snyder

Companhia(s) produtora(s): Universal Pictures

Distribuição: Universal Pictures

Lançamento: - 30 de agosto de 1946 (EUA)

Idioma: inglês


text:
# Villanueva Saravia
Villanueva Saravia Pinto (Melo, 16 de septiembre de 1964 - 12 de agosto de 1998) fue un político uruguayo perteneciente al Partido Nacional.

## Biografía
Hijo del productor rural Diego Saravia Saravia y de la maestra Luz del Carmen Pinto Giordano. Un hecho que marcaría su vida fue el suicidio de su madre cuando tenía apenas 11 años. Vivió con sus abuelos maternos, por quienes profesaría siempre un gran cariño. Cursó algunos años en el liceo militar de Minas, y después visitó la Facultad de Derecho, abandonando luego los estudios.
Tataranieto del caudillo blanco Aparicio Saravia y bisnieto de Villanueva Saravia, "Villa" (así lo conocían los amigos) devolvió al apellido Saravia a los titulares; en efecto, tuvo una carrera política tan breve como notoria. Con el retorno de la democracia en 1984, inició su militancia en filas blancas; trabajó junto al entonces intendente de Cerro Largo Juan José Burgos, acompañando la fórmula presidencial de Juan Carlos Payssé y Cristina Maeso. En las elecciones de 1989 se alineó con Luis Alberto Lacalle en las listas de Gonzalo Aguirre, y por muy pocos votos no salió electo diputado por Cerro Largo. Sin embargo, su votación le valió ser nombrado vicepresidente de OSE, con tan sólo 26 años. Desde este cargo realizó numerosas obras en su departamento natal.
Así, en las elecciones de 1994 se postula a Intendente Municipal de Cerro Largo, cargo que conquista, derrotando a sus compañeros Jorge Silveira Zavala y Jorge Coronel Nieto, exdiputados de su departamento.
Se casó en dos ocasiones. Del primer matrimonio con Rosario Delgado, tuvo una hija, María Victoria. Posteriormente nació una hija natural, Lucía Belén. Casado en segundas nupcias con Verónica Bejérez, días después de fallecer nació su tercera hija, María Cándida.

### Muerte
El 12 de agosto de 1998, a punto de adherir a la precandidatura presidencial de Alberto Volonté, Saravia es encontrado muerto de un disparo en la cabeza, en un confuso episodio que la justicia catalogó finalmente como suicidio, aunque muchos hablaron de asesinato. Volonté realizaría polémicas declaraciones en su entierro, al adherir a esta tesis e insinuar que Luis Alberto Lacalle, con quien Saravia estuvo fuertemente enfrentado, podría estar implicado en su muerte. Las presuntas declaraciones que Volonté realizara a un grupo de dirigentes nacionalistas ("Este muerto lo cargo sobre los hombros de Lacalle"), desencadenan que su sector, Manos a la Obra, sufriera la escisión del subgrupo Propuesta Nacional, liderado por Álvaro Ramos.

## Homenajes y legado
En julio de 2000, se le designa una calle y una plazoleta en su nombre.
En 1999, Antonio Larreta escribió un libro sobre su vida y muerte: A todo trapo. A propósito de Villanueva Saravia.

title: Villanueva Saravia

wikitext:
{{otros usos|Saravia}}
{{Ficha de autoridad
| imagen = Villanueva Saravia (cropped).jpg
| pie de imagen = Póster político de Villanueva Saravia
| cargo = [[Cerro Largo (departamento)|Intendente de Cerro Largo]]
| inicio = 15 de febrero de 1995
| final = 12 de agosto de 1998
| predecesor = [[Rodolfo Nin Novoa]]
| sucesor = [[Serafín Bejérez]]
| fecha de nacimiento = 16 de septiembre de 1964
| lugar de nacimiento = {{URU}}, [[Cerro Largo]]
| dead = dead
| fecha de fallecimiento = 12 de agosto de 1998
(33 años)
| lugar de fallecimiento =
| cónyuge = Rosario Delgado
Verónica Bejérez
| hijos = [[Victoria Saravia|María Victoria]], Lucía Belén, María Cándida
| padres = Luz del Carmen Pinto Giordano
[[Diego Saravia Saravia]]
| partido = [[Partido Nacional (Uruguay)|Partido Nacional]] [[Archivo:Flag of the National Party (Uruguay).svg|border|20px]]
| ocupación = [[político]]
| firma =
| escudo = Coat of arms of Cerro Largo Department.png
}}

'''Villanueva Saravia Pinto''' ([[Melo]], 16 de septiembre de 1964 - 12 de agosto de 1998) fue un político [[uruguay]]o perteneciente al [[Partido Nacional (Uruguay)|Partido Nacional]].<ref>{{Cita web |url=http://www.juntamvd.gub.uy/actas/indexados/sesion_040819.htm |título=Homenaje de la Junta Departamental de Montevideo el 19 de agosto de 2004 |fechaacceso=29 de enero de 2008 |urlarchivo=https://web.archive.org/web/20080212133152/http://www.juntamvd.gub.uy/actas/indexados/sesion_040819.htm |fechaarchivo=12 de febrero de 2008 }}</ref>

== Biografía ==
Hijo del productor rural [[Diego Saravia Saravia]] y de la maestra Luz del Carmen Pinto Giordano. Un hecho que marcaría su vida fue el suicidio de su madre cuando tenía apenas 11 años. Vivió con sus abuelos maternos, por quienes profesaría siempre un gran cariño. Cursó algunos años en el liceo militar de [[Minas]], y después visitó la Facultad de Derecho, abandonando luego los estudios.

Tataranieto del caudillo blanco [[Aparicio Saravia]] y bisnieto de Villanueva Saravia, "Villa" (así lo conocían los amigos) devolvió al apellido Saravia a los titulares; en efecto, tuvo una carrera política tan breve como notoria. Con el retorno de la democracia en 1984, inició su militancia en filas blancas; trabajó junto al entonces intendente de [[Cerro Largo]] [[Juan José Burgos]], acompañando la fórmula presidencial de [[Juan Carlos Payssé]] y [[Cristina Maeso]]. En las [[Elecciones generales de Uruguay de 1989|elecciones de 1989]] se alineó con [[Luis Alberto Lacalle]] en las listas de [[Gonzalo Aguirre]], y por muy pocos votos no salió electo diputado por [[Cerro Largo]]. Sin embargo, su votación le valió ser nombrado vicepresidente de [[Obras Sanitarias del Estado|OSE]], con tan sólo 26 años. Desde este cargo realizó numerosas obras en su departamento natal.

Así, en las [[elecciones generales de Uruguay de 1994|elecciones de 1994]] se postula a Intendente Municipal de Cerro Largo, cargo que conquista, derrotando a sus compañeros [[Jorge Silveira Zavala]] y Jorge Coronel Nieto, exdiputados de su departamento.

Se casó en dos ocasiones. Del primer matrimonio con Rosario Delgado, tuvo una hija, [[Victoria Saravia|María Victoria]]. Posteriormente nació una hija natural, Lucía Belén. Casado en segundas nupcias con Verónica Bejérez, días después de fallecer nació su tercera hija, María Cándida.

=== Muerte ===
El 12 de agosto de 1998, a punto de adherir a la precandidatura presidencial de [[Alberto Volonté]], Saravia es encontrado muerto de un disparo en la cabeza, en un confuso episodio que la justicia catalogó finalmente como suicidio, aunque muchos hablaron de asesinato.<ref>{{cita web |url=http://www.lr21.com.uy/politica/52397-a-villanueva-saravia-lo-mataron-por-un-movil-politico|título="A Villanueva Saravia lo mataron por un móvil político"|autor=LR21.com.uy|fecha=12 de agosto de 2001|fechaacceso=17 de julio de 2013}}</ref> Volonté realizaría polémicas declaraciones en su entierro, al adherir a esta tesis e insinuar que [[Luis Alberto Lacalle]], con quien Saravia estuvo fuertemente enfrentado, podría estar implicado en su muerte. Las presuntas declaraciones que Volonté realizara a un grupo de dirigentes nacionalistas (''"Este muerto lo cargo sobre los hombros de Lacalle"''),<ref>{{cita web|url=http://www.espectador.com/text/ele99/ele03292.htm|título=El senador de Propuesta Nacional explica por qué su sector denuncia ahora presunta actitud del expresidente del Directorio, Alberto Volonté|autor=El Espectador|fecha=29 de marzo de 1999|fechaacceso=17 de julio de 2013|urlarchivo=https://web.archive.org/web/20080320071328/http://www.espectador.com/text/ele99/ele03292.htm|fechaarchivo=20 de marzo de 2008}}</ref> desencadenan que su sector, [[Manos a la Obra]], sufriera la escisión del subgrupo [[Propuesta Nacional]], liderado por [[Álvaro Ramos]].

== Homenajes y legado ==
En julio de 2000, se le designa una calle y una plazoleta en su nombre.<ref>{{Cita web|url=https://www.impo.com.uy/bases/resoluciones-junta-depart-cerro-largo/SN07100004-2000/1|título=DENOMINACION DE CALLE RAMIREZ CON EL NOMBRE VILLANUEVA SARAVIA PINTO}}</ref><ref>{{Cita web|url=https://www.impo.com.uy/bases/resoluciones-junta-depart-cerro-largo/SN07100005-2000/1|título=DENOMINACION DE PLAZOLETA "INTENDENTE MUNICIPAL VILLANUEVA SARAVIA PINTO"}}</ref>

En 1999, [[Antonio Larreta]] escribió un libro sobre su vida y muerte: ''A todo trapo. A propósito de Villanueva Saravia''.

== Referencias ==
<references/>
== Enlaces externos ==
* {{cita web |url=http://elmuertoquehabla.blogspot.com/2011/01/lo-que-le-paso-al-zurdo-villanueva.html |título=Lo que le pasó a Villanueva Saravia |fechaacceso=20 de febrero de 2015 }}
* {{cita web |url=http://www.lagunamerin.net/sitio/index.php?option=com_content&view=article&id=1310:cerro-largo-recordando-a-villanueva-saravia&catid=86&Itemid=522 |título=A quince años de la muerte de Villanueva Saravia |fechaacceso=20 de febrero de 2015 |urlarchivo=https://web.archive.org/web/20150220201603/http://www.lagunamerin.net/sitio/index.php?option=com_content&view=article&id=1310:cerro-largo-recordando-a-villanueva-saravia&catid=86&Itemid=522 |fechaarchivo=20 de febrero de 2015 }}

{{NF|1964|1998|Saravia Pinto, Villanueva}}

[[Categoría:Familia Saravia|Villanueva]]
[[Categoría:Nacidos en Melo]]
[[Categoría:Políticos del partido Nacional (Uruguay)]]
[[Categoría:Intendentes de Cerro Largo]]
[[Categoría:Causa de muerte no esclarecida]]

title: · Intendente de Cerro Largo

· Intendente de Cerro Largo: 15 de febrero de 1995-12 de agosto de 1998

Predecesor: Rodolfo Nin Novoa

Sucesor: Serafín Bejérez

title: Información personal

Nacimiento: 16 de septiembre de 1964 · Uruguay, Cerro Largo

Fallecimiento: 12 de agosto de 1998 · (33 años)

Nacionalidad: Uruguaya

title: Familia

Padres: Luz del Carmen Pinto Giordano · Diego Saravia Saravia

Cónyuge: Rosario Delgado · Verónica Bejérez

Hijos: María Victoria, Lucía Belén, María Cándida

title: Información profesional

Ocupación: político

Partido político: Partido Nacional

title: Firma

Firma: Archivo:Firma Villanueva.png


text:
# Haillicourt
Haillicourt – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Hauts-de-France, w departamencie Pas-de-Calais.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 5151 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 1155 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu Nord-Pas-de-Calais Haillicourt plasuje się na 172. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 728.).
W miejscowości urodził się ks. Aleksander Rawecki, syn polskich emigrantów, proboszcz w Środzie Wielkopolskiej.

title: Haillicourt

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Haillicourt
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Haillicourt
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            = Blason Haillicourt.svg
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Hauts-de-France
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Pas-de-Calais]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Béthune|Béthune]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 62400
 |powierzchnia                    = 4,46 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 5151
 |gęstość zaludnienia             = 1155 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 62940
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Pas-de-Calais
 |współrzędne                     = 50°28′N 2°35′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Haillicourt''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Hauts-de-France]], w departamencie [[Pas-de-Calais]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 5151 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 1155 osób/km² (wśród 1549 gmin regionu [[Nord-Pas-de-Calais]] Haillicourt plasuje się na 172. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 728.).

W miejscowości urodził się ks. [[Aleksander Rawecki]], syn polskich emigrantów, proboszcz w Środzie Wielkopolskiej.

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Béthune}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Pas-de-Calais]]

title: Haillicourt

Państwo: Francja

Region: Hauts-de-France

Departament: Pas-de-Calais

Okręg: Béthune


text:
# Тайсю-кай
Тайсю-кай (яп. 太州会) — преступная группировка в японской мафии якудза, базирующаяся в префектуре Фукуока. Тайсю-кай насчитывает около 180 активных членов

## История
Тайсю-кай был основан около 1954 года род названием Ота-гурупу (яп. 太田グループ) Отой Кухинару (太田 州春), рабочим на руднике, который и стал первым оябуном. Ота-гурупу была позднее переименована в Ота-гуми (яп. 太田组), а затем приняла нынешнее название «Тайсю-кай» в мае 1973 года. Ёсихито Танака (или Ёсито Танака) стал преемником Оты в декабре 1991 года.

## Состояние
Штаб-квартира Тайсю-кай располагается в городе Тагава префектуры Фукуока. Наряду с Кудо-кай, Додзин-кай, Фукухаку-кай и Кюсю-Сэйдо-кай Тайсю-кай — одна из пяти «указанных группа якудза», базирующихся в префектуре  префектуре Фукуока.
Тайсю-кай — член враждебной группировке Ямагути-гуми братской федерации, «Ёнса-кай», в которую также входят Кудо-кай, Додзин-кай и Кумамото-кай (из города Кумамото).

## Оябуны
- 1-й: Кунихару Ота
- 2-й: Ёсихито Танака (или Ёсито Танака)
- 3-й: Райтаро Ома
- 4-й: Хироси Хидака

title: Тайсю-кай

wikitext:
[[Файл:太州会.png|thumb|upright|[[Камон|Даймон]] Тайсю-кай]]
{{нихонго|'''Тайсю-кай'''|太州会}} — преступная группировка в [[Япония|японской]] мафии [[якудза]], базирующаяся в префектуре [[Фукуока (префектура)|Фукуока]]. Тайсю-кай насчитывает около 180 активных членов<ref name="npah22">[http://www.npa.go.jp/sosikihanzai/bouryokudan/boutai/h22_bouryokudan.pdf «Boryokudan Situation in 2010»] {{Wayback|url=http://www.npa.go.jp/sosikihanzai/bouryokudan/boutai/h22_bouryokudan.pdf |date=20111027060559 }}, апрель 2011, ''[[Национальное полицейское агентство Японии|Национальное полицейское агентство]]'' {{Ja icon}}</ref>

== История ==
Тайсю-кай был основан около [[1954 год]]а род названием {{нихонго|'''Ота-гурупу'''|太田グループ}} Отой Кухинару (太田 州春), рабочим на руднике, который и стал первым [[оябун]]ом. Ота-гурупу была позднее переименована в {{нихонго|'''Ота-гуми'''|太田组}}, а затем приняла нынешнее название «Тайсю-кай» в мае [[1973 год]]а. Ёсихито Танака (или Ёсито Танака) стал преемником Оты в декабре [[1991 год]]а.<ref>[http://www.npa.go.jp/hakusyo/h05/h050101.html «1993 Police White Paper Chapter 1 : The Actual Condition of the Boryokudan»] {{Wayback|url=http://www.npa.go.jp/hakusyo/h05/h050101.html |date=20130625015853 }}, 1993, ''[[Национальное полицейское агентство Японии|Национальное полицейское агентство]]'' {{Ja icon}}</ref>

== Состояние ==
Штаб-квартира Тайсю-кай располагается в городе [[Тагава (город)|Тагава]] префектуры Фукуока.<ref name="npah22"/> Наряду с [[Кудо-кай]], [[Додзин-кай]], [[Фукухаку-кай]] и [[Кюсю-Сэйдо-кай]] Тайсю-кай — одна из пяти «указанных группа якудза», базирующихся в префектуре [[Фукуока (префектура)| префектуре Фукуока]].<ref>[http://www.npa.go.jp/english/kokusai/20.pdf «Police of Japan 2011, Criminal Investigation : 2. Fight Against Organized Crime»] {{Wayback|url=http://www.npa.go.jp/english/kokusai/20.pdf |date=20110810212614 }}, декабрь 2009, ''[[Национальное полицейское агентство Японии|Национальное полицейское агентство]]''</ref>

Тайсю-кай — член враждебной группировке [[Ямагути-гуми]] братской федерации, «Ёнса-кай», в которую также входят [[Кудо-кай]], [[Додзин-кай]] и [[Кумамото-кай]] (из города [[Кумамото (город)|Кумамото]]).<ref>''The Sixth Yamaguchi-gumi Complete Databook 2008 Edition'' : «The funeral of the Fourth Kudo-kai Honorary Adviser Hideo Mizoshita» (p.192-197), 1 февраля 2009, Mediax, ISBN 978-4-86201-358-3 {{Ja icon}}</ref>

== Оябуны ==
* 1-й: Кунихару Ота
* 2-й: Ёсихито Танака (или Ёсито Танака)
* 3-й: Райтаро Ома
* 4-й: Хироси Хидака

== Примечания ==
{{примечания|2}}

{{Группировки якудза}}

[[Категория:Группировки Якудза]]