text:
# Feliniopsis confusa
Feliniopsis confusa là một loài bướm đêm trong họ Noctuidae.

title: Feliniopsis confusa

wikitext:
{{nhan đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Feliniopsis confusa''
| image =
| image_caption =
| status =
| status_system =
| status_ref =
| regnum = [[Động vật|Animalia]]
| phylum = [[Động vật Chân khớp|Arthropoda]]
| classis = [[Côn trùng|Insecta]]
| ordo = [[Bộ Cánh vẩy|Lepidoptera]]
| familia = [[Noctuidae]]
| genus = ''[[Feliniopsis]]''
| species = '''''F. confusa'''''
| binomial = ''Feliniopsis confusa''
| binomial_authority = [[François Louis Nompar de Caumont de Laporte|Laporte]], 1973
| synonyms =
}}
'''''Feliniopsis confusa''''' là một loài [[bướm đêm]] trong họ [[Noctuidae]].<ref name = "COL">{{chú thích web |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/Feliniopsis+confusa/match/1|title= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|access-date = ngày 28 tháng 6 năm 2014 |author= Bisby |first = F.A. |last2 = Roskov |first2 = Y.R. |last3 = Orrell |first3 = T.M. |last4 = Nicolson |first4 = D. |last5 = Paglinawan |first5 = L.E. |last6 = Bailly |first6 = N. |last7 = Kirk |first7 = P.M. |last8 = Bourgoin |first8 = T. |last9 = Baillargeon |first9= G. |last10 = Ouvrard |first10 = D.|year= 2011|publisher=Species 2000: Reading, UK.}}</ref><ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref>

==Chú thích==
{{Tham khảo}}

==Liên kết ngoài==
*{{Wikispecies-inline|Feliniopsis confusa|''Feliniopsis confusa''}}
*{{Commonscat-inline|Feliniopsis confusa|''Feliniopsis confusa''}}

[[Thể loại:Feliniopsis]]

{{Noctuinae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Animalia

Ngành (phylum): Arthropoda

Lớp (class): Insecta

Bộ (ordo): Lepidoptera

Họ (familia): Noctuidae

Chi (genus): Feliniopsis

Loài (species): F. confusa

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Feliniopsis confusa · Laporte, 1973


text:
# Mula-Mutha
La Mula-Mutha est une rivière indienne qui coule dans l’État du Maharashtra, elle est un affluent de la Bhima, donc un sous-affluent de la Khrisna.

## Source de la traduction
- (en) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en anglais intitulé « Mula-Mutha River » (voir la liste des auteurs).

wikiname: frwiki

title: Mula-Mutha

in_language: fr

wikitext:
{{Infobox Cours d'eau
|nom=Mula-Mutha
|autres noms=
|image=New-Yerwada-Bridge-Over-Mula-Mutha.jpg
|légende image=
|carte=
|légende carte=
|longueur=
|longueur notes=
|bassin=
|bassin notes=
|bassin collecteur=[[Khrisna]]
|débit=
|débit lieu=
|débit notes=
|nombre de Strahler=
|organisme gestionnaire=
|régime=
|source=Confluence de la Mula et de la [[Mutha (rivière)|Mutha]]
|source altitude=
|source localisation=
|source latitude=18/34/23/N
|source longitude=73/49/54/E
|confluence=[[Bhima (rivière)|Bhima]]
|confluence altitude=
|confluence localisation=
|confluence latitude=18/33/39/N
|confluence longitude=74/20/40/E
|affluents rive gauche=
|affluents rive droite=
|pays={{Inde}}
|subdivision1=[[Maharashtra]]
|lien subdivision1=État
|subdivision2=
|lien subdivision2=
|subdivision3=
|lien subdivision3=
|régions=
|villes=
|sources=
}}
La {{Sujet|Mula-Mutha}} est une [[rivière]] [[Inde|indienne]] qui coule dans l’État du [[Maharashtra]], elle est un [[affluent]] de la [[Bhima (rivière)|Bhima]], donc un sous-affluent de la [[Khrisna]].

== Source de la traduction ==
{{Traduction/Référence|en|Mula-Mutha River|684572212}}
{{GeoGroup}}
== Notes et références ==
{{Références|taille=30}}
{{Palette|Affluents du Krishna}}
{{Portail|Inde|lacs et cours d'eau}}

[[Catégorie:Cours d'eau en Inde]]
[[Catégorie:Système hydrologique de la Krishna|2Mula-Mutha]]

title: Caractéristiques

Bassin collecteur: Khrisna

title: Cours

Source: Confluence de la Mula et de la Mutha

Confluence: Bhima

title: Géographie

Pays traversés: Inde

État: Maharashtra

Géographie: modifier


text:
# Patristische Kommission
Die Patristische Kommission war eine 1960 von der Arbeitsgemeinschaft der deutschen Akademien der Wissenschaften gegründete Institution, die die patristischen Forschungen der Akademien koordinieren sollte.
Die Patristische Kommission wurde von acht deutschen Akademien der Wissenschaften als Gemeinschaftsunternehmen getragen. Ihre Hauptaufgabe bestand darin, die Forschungen und Unternehmungen der einzelnen Arbeitsstellen der Akademien zu koordinieren und zu begleiten. Zudem gab sie die Schriftenreihe Patristische Texte und Studien heraus. Zu den Gründungsmitgliedern der Kommission gehörten unter anderem Carl Andresen und Wilhelm Schneemelcher.
Ab dem Jahr 2016 stand die Kommission nicht mehr unter der Patronage der Union der deutschen Akademien der Wissenschaften.
2013 gehörten der Kommission an:
- Vorsitzender: Ekkehard Mühlenberg
- stellvertretender Vorsitzender: Hanns Christof Brennecke
- Vertreter der Akademie der Wissenschaften zu Göttingen: Heike Behlmer in Nachfolge Siegmar Döpps
- Vertreter der Nordrhein-Westfälischen Akademie der Wissenschaften und der Künste: Wolfgang Dieter Lebek
- Vertreter der Heidelberger Akademie der Wissenschaften: Jürgen Leonhardt
- Vertreter der Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig: Volker Leppin
- Vertreter der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften: Christoph Markschies
- Vertreter der Akademie der Wissenschaften in Hamburg: Heimo Reinitzer
- Vertreter der Bayerischen Akademie der Wissenschaften: Martin Hose in Nachfolge Ernst Vogts
- Vertreter der Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz: Clemens Zintzen

- Fachgelehrte Mitglieder: Hanns Christof Brennecke, Heinz-Günther Nesselrath, Adolf Martin Ritter, Andrea B. Schmidt, Georg Schöllgen, Holger Strutwolf, vormals auch Antonie Wlosok

- Leiter der Arbeitsstellen:
- Arbeitsstelle Göttingen: Ekkehard Mühlenberg
- Arbeitsstelle Bonn: Michael Wolter

- Ehrenmitglieder: Ernst Dassmann, Albrecht Dihle

Siehe Kategorie:Mitglied der Patristischen Kommission

wikiname: dewiki

title: Patristische Kommission

in_language: de

wikitext:
Die '''Patristische Kommission''' war eine 1960 von der [[Union der deutschen Akademien der Wissenschaften|Arbeitsgemeinschaft der deutschen Akademien der Wissenschaften]] gegründete Institution, die die [[Patristik|patristischen]] Forschungen der Akademien koordinieren sollte.

Die Patristische Kommission wurde von acht deutschen Akademien der Wissenschaften als Gemeinschaftsunternehmen getragen. Ihre Hauptaufgabe bestand darin, die Forschungen und Unternehmungen der einzelnen Arbeitsstellen der Akademien zu koordinieren und zu begleiten. Zudem gab sie die Schriftenreihe ''Patristische Texte und Studien'' heraus. Zu den Gründungsmitgliedern der Kommission gehörten unter anderem [[Carl Andresen]] und [[Wilhelm Schneemelcher]].

Ab dem Jahr 2016 stand die Kommission nicht mehr unter der Patronage der Union der deutschen Akademien der Wissenschaften.<ref>''Tätigkeitsbericht des Vorstands der Union der deutschen Akademien der Wissenschaften für den Zeitraum 19. November 2015 bis 2. Dezember 2016'', S. 21 ([https://www.akademienunion.de/fileadmin/au-uploads/Taetigkeitsberichte/2016_Taetigkeitsbericht.pdf Digitalisat]).</ref>

2013 gehörten der Kommission an:

* Vorsitzender: [[Ekkehard Mühlenberg]]
* stellvertretender Vorsitzender: [[Hanns Christof Brennecke]]
* Vertreter der [[Akademie der Wissenschaften zu Göttingen]]: [[Heike Behlmer]] in Nachfolge [[Siegmar Döpp]]s
* Vertreter der [[Nordrhein-Westfälische Akademie der Wissenschaften und der Künste|Nordrhein-Westfälischen Akademie der Wissenschaften und der Künste]]: [[Wolfgang Dieter Lebek]]
* Vertreter der [[Heidelberger Akademie der Wissenschaften]]: [[Jürgen Leonhardt]]
* Vertreter der [[Sächsische Akademie der Wissenschaften|Sächsischen Akademie der Wissenschaften zu Leipzig]]: [[Volker Leppin]]
* Vertreter der [[Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften|Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften]]: [[Christoph Markschies]]
* Vertreter der [[Akademie der Wissenschaften in Hamburg]]: [[Heimo Reinitzer]]
* Vertreter der [[Bayerische Akademie der Wissenschaften|Bayerischen Akademie der Wissenschaften]]: [[Martin Hose]] in Nachfolge [[Ernst Vogt (Altphilologe)|Ernst Vogts]]
* Vertreter der Akademie der Wissenschaften und der Literatur, Mainz: [[Clemens Zintzen]]

* Fachgelehrte Mitglieder: [[Hanns Christof Brennecke]], [[Heinz-Günther Nesselrath]], [[Adolf Martin Ritter]], [[Andrea B. Schmidt]], [[Georg Schöllgen]], [[Holger Strutwolf]], vormals auch [[Antonie Wlosok]]

* Leiter der Arbeitsstellen:
* Arbeitsstelle Göttingen: [[Ekkehard Mühlenberg]]
* Arbeitsstelle Bonn: [[Michael Wolter]]

* Ehrenmitglieder: [[Ernst Dassmann]], [[Albrecht Dihle]]

Siehe [[:Kategorie:Mitglied der Patristischen Kommission]]

== Anmerkungen==
<references />

[[Kategorie:Patristische Kommission| ]]
[[Kategorie:Altertumswissenschaftliche Vereinigung]]
[[Kategorie:Vereinsgründung 1960]]


text:
# Pałac Radolińskich w Jarocinie
Pałac Radolińskich w Jarocinie – zabytkowy pałac w Jarocinie.
Główna siedziba rodowa wielkopolskiej rodziny Radolińskich herbu Leszczyc. Zaprojektowana w stylu angielskiego neogotyku przez pruskiego architekta królewskiego Friedricha Augusta Stülera na zlecenie Władysława Radolińskiego. Wzniesiona w latach 1848–1865.

## Projekt
Władysław Radoliński (1806–1879) zlecił zaprojektowanie rodowej siedziby Friedrichowi Augustowi Stülerowi. Był on sprawdzonym przez Radolińskiego architektem, który wsławił się w Europie jako twórca muzeów, pałaców, kościołów, uniwersytetów, zamków itp. w Berlinie, Budapeszcie, Królewcu, Sztokholmie czy Kolonii. Dla samego Radolińskiego zaprojektował pałac w Poznaniu, który przebudowany stoi przy dzisiejszym placu Wolności, a także nigdy nie wybudowany (ze względów technicznych) pałac w Jarocinie. Radoliński pragnął okazałej siedziby dla siebie i przyszłych pokoleń dlatego Stüler miał tu pole do popisu. Zdecydowano, że siedziba zostanie wzniesiona w jarocińskim parku (wtedy będącym prywatną własnością Radolińskich) kilkaset metrów od dawnej siedziby tzw. Skarbczyka (który został w późniejszych latach wyremontowany i zaanektowany na rodowy skarbiec i archiwum). Ostateczna wersja projektu Stülera, którą zaaprobował Radoliński nosiła miano budowli o charakterze angielskiego neogotyku. Być może miała na to wpływ obecność Władysława Radolińskiego na koronacji królowej Wiktorii w Londynie w roku 1838 i spostrzeżenia jakich tam dokonał.

## Budowa
Budowa pałacu rozpoczęła się w 1848 roku. Rezydencja miała mieć trzy kondygnacje. Jej główne wejście stanowił ryzalit zwieńczony krenelażem. Frontową część pałacu zwrócono ku parku, natomiast tylna część pałacowej elewacji skierowana została w kierunku centrum miasta. Ogród, który znajdował się na tyłach pałacu idealnie współgrał z rozległym tarasem zaprojektowanym przez Stülera. Przy budowie pałacu brali udział m.in. specjaliści z Poznania, Berlina, Wrocławia, Charlottenburga, Krotoszyna i Milicza. Prowadzone z niewielkimi przerwami prace zostały definitywnie zakończone w 1865 roku gdy sala wielka została ostatecznie urządzona. W pałacu znalazły się liczne sypialnie (zarówno dla członków rodziny, jak i gości), biblioteka, buduar, hole, salon, oranżeria (w której znalazło się 600 doniczek z kwiatami), sala wielka, łazienki, kuchnia, pokój dla pokojówki, garderoba, pokój do pracy, jadalnia i taras.

## Aranżacja
Część pokoi w pałacu dostało swe nazwy od kolorów, które w nich dominowały. Wyróżniano pokoje: biały, żółty, niebieski i zielony. Większość pałacowych podłóg była wyłożona drewnem. W głównym holu charakterystyczne okazały się wysokie i smukłe witraże. Meble jakie stanowiły wyposażenie pałacu były zarówno takimi, które od wielu lat stanowiły własność Radolińskich, jak i specjalnie zamawianymi lub kupowanymi w całej Europie. Część mebli Radolińscy zakupili od księcia Bernarda Potockiego, który bywał częstym gościem w jarocińskim pałacu. Cenny nabytek stanowiły również meble należące swego czasu do ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego. Liczne obrazy stanowiły wystrój praktycznie każdego pomieszczenia. Wiele mebli było pozłacanych, stoły miały marmurowe płyty, a kominki posiadały rzeźbione fronty. Niesamowitość wnętrz potęgowały mahoniowy fortepian, antyczna waza z Pompei, firany z włoskiego adamaszku, dębowe łoża, wenecki gobelin z herbem rodu Medyceuszy, żyrandole wykonane z brązu, złocona porcelana, antyczne zegary i rzeźby. Pałacowa biblioteka w momencie ukończenie budowy liczyła kilkaset książek, w tym dzieła Voltaire’a, Rousseau, starodruki, książki prawnicze, historyczne i literaturę piękną. Jedną z najcenniejszych była wydana w roku 1563 Biblia brzeska zwana Radziwiłłowską. Z biegiem lat księgozbiór był sukcesywnie powiększany.

## Renowacje i rozbudowa
Pierwsze zabiegi remontowe i renowacyjne odbyły się już po śmierci Władysława i jego żony Józefiny (1807–1880) w latach 1881–1883. Zlecił je ich syn Hugo, który był odnoszącym sukcesy na arenie międzynarodowej pruskim dyplomatą. Z powodu częstych nieobecności Hugona (1840–1917), prace rearanżacyjne nadzorował jego syn Alfred (1864–1910). Jednym z głównych zadań było zarchiwizowanie bogatej (i stale powiększającej się) kolekcji różnego rodzaju broni, zarówno im współczesnej, jak i historycznej. Przeszklone gabloty stanęły w holu. Była to największa tego typu kolekcja w Wielkopolsce. Wśród mieczy i szpad znajdowały się dzieła Manicha, Martina, Rinq’a, a wśród broni palnej Cominazzo i Lazaro. W jadalni postanowiono zamontować zabytkową boazerię pochodzącą z jednego z austriackich zakonów. Odmalowywano wnętrza, naklejano nowe tapety, odświeżano obicia foteli i krzeseł, konserwowano obrazy. Rozpoczęto również restauracje pałacowego parku, który w stylu angielskim zaprojektowali Peter Joseph Lenné i Władysław Radoliński. W holu pojawiły się nowe witraże zrobione na zamówienie Hugona w Paryżu. Przedstawiały one postać św. Jerzego i liczne herby przodków Radolińskich i rodzin z nimi skoligaconych. Dzięki licznym podróżom księcia Hugona w pałacu zaczęły pojawiać się liczne egzotyczne elementy jego wystroju. W renesansowej szafie trzymano 137 sztuk chińskiej porcelany. W holu stanął marmurowy kominek, który był prezentem sułtana Abdula Hamida II. W samym kominku ustawiono odlane z brązu i pozłacane figurki wilków, które niegdyś należały do Stanisława Augusta Poniatowskiego. W garderobie stał kominek ozdobiony herbem potężnego włoskiego rodu Sforzów. W pałacu można było natknąć się na perskie dywany, tygrysią skórę z Indii, tureckie haftowane złotem kotary czy srebrny krucyfiks, który był darem papieża Piusa IX. Znajdował się w nim również marmurowy lawaterz z XVI wieku. Na końcu XIX wieku pałacowa biblioteka zwiększyła się do około 10 tysięcy woluminów (chociaż książki były rozlokowane w kilku pomieszczeniach), wśród których znalazł się rękopis legendarnej powieści Jana Potockiego „Rękopis znaleziony w Saragossie”. W pałacowym archiwum stała pancerna szafa, w której znajdowały się rodzinne dokumenty, korespondencja, akty prawne, genealogie. Wśród obrazów znajdujących się w pałacu znajdowały się m.in. dzieła Carla Dolciego, Antoona van Dycka, Louisa de Silvestre’a, Richarda Laucherta, Wilhelma Kandlera, Jana Józefa Dutkiewicza czy Canaletta. W pałacu znajdowała się również bogata kolekcja numizmatyczna, w której najstarsze monety i medale pochodziły z czasów starożytnych (m.in. medal z portretem króla Zygmunta III Wazy z 1623 roku). Kolejne renowacje przypadły na lata 90’ XIX wieku i początek XX wieku. Kolejne pomieszczenia były przebudowywane, restaurowane i remontowane. Odnawiano schody, piece, posadzki, tynk na elewacji, ogrodzenie pałacu, dach. W roku 1898 w pałacowym parku rozpoczęto budowę domu ogrodnika. Stanął on tuż obok głównego wjazdu na teren posiadłości przy dzisiejszej ulicy Kasztanowej. W 1906 roku do pałacu doprowadzono bieżącą wodę, a dwa lata później gazowe oświetlenie. Pomiędzy 1907 a 1908 rokiem oranżerie przebudowano na bibliotekę. Tysiące książek w końcu znalazło swe godne miejsce w jarocińskim pałacu. W roku 1910 na tylnej elewacji pałacu umieszczono zegar słoneczny, którego twórcą był Richard Munzky. W tym samym roku w parku nieopodal rezydencji zbudowano budynek gospodarczy. W latach 1911–1914 książę Hugo dokonał rozbudowy pałacu, według projektu jarocinianina Augusta Frietzschego, której głównym celem było dobudowanie wschodniego skrzydła. Kres poważnych inwestycji w jarociński pałac nastąpił z chwilą śmierci księcia Hugona, która nastąpiła 20 lipca 1917 roku właśnie w rodowej rezydencji. 4 grudnia tego samego roku w pałacu wybuchł tragiczny w skutkach dla przechowywanych tam przedmiotów pożar. Spłonęła wtedy większa część książek, mebli, dzieł sztuki i broni. Odbudowa pałacu trwała kilka lat. Jednak jego wnętrza już nigdy nie świeciły blaskiem sprzed pożaru. Niespokojne lata międzywojenne i trudna polityczna sytuacja potomków księcia Hugona nie oddziaływały pozytywnie na jarocińską rezydencje. II wojna światowa ostatecznie zniweczyła jakiekolwiek próby przywracania świetności pałacu. Wnuk księcia Hugona Wilhelm (1894–1965), uciekł z Jarocina przed zbliżająca się Armią Czerwoną 24 stycznia 1945 roku.
- Herb Leszczyc na fasadzie pałacu
- Herb Leszczyc
- Front pałacu
- Tył pałacu (2018)
- Sala wielka (1908)
- Hol w pałacu (1908)
- Biblioteka (1909)
- Kolekcja broni (1908)
- Rycina z pałacem, druga połowa XIX w.
- Park

## Los pałacu po wojnie
Pozostawiony samotnie pałac nie stał się na szczęście miejscem ograbionym i doszczętnie zniszczonym przez Armię Czerwoną, choć nie obyło się bez aktów wandalizmu i kradzieży. Tymczasowe władze miasta przytomnie starały się zabezpieczyć znajdujące się tam cenne przedmioty, choć skutek tych działań był różnoraki. Z biegiem lat w pałacowych pomieszczeniach lokowano przeróżne instytucje: Państwowy Ośrodek Kształcenia Bibliotekarzy, Szkołę Podstawową nr 3, Państwową Szkołę Muzyczną, siedzibę jarocińskiego koła Polskiego Towarzystwa Historycznego czy Bibliotekę Publiczną Miasta i Gminy Jarocin. W 2022 r. otwarto ekspozycję stałą Muzeum Regionalnego.

wikiname: plwiki

title: Pałac Radolińskich w Jarocinie

in_language: pl

wikitext:
{{Budynek infobox
 |nazwa                 = Pałac Radolińskich
 |nazwa oryginalna      =
 |zabytek               = 439/Wlkp/A z 21.08.1968<ref>{{zabytek|wielkopolska}}</ref>
 |zdjęcie               = Pałac Radolińskich w Jarocinie. Widok frontowej części pałacu. Rok 2020..jpg
 |opis zdjęcia          = Front pałacu w Jarocinie
 |alt zdjęcia           =
 |państwo               = PL-WP
 |miejscowość           = [[Jarocin]]
 |adres                 =
 |typ budynku           = [[pałac]]
 |styl architektoniczny = [[neogotyk]]
 |architekt             = [[Friedrich August Stüler]]
 |inwestor              =
 |wysokość całkowita    =
 |wysokość do dachu     =
 |kondygnacje           =
 |powierzchnia użytkowa =
 |rozpoczęcie budowy    = 1848
 |ukończenie budowy     = 1865
 |przebudowy            =
 |zniszczono            =
 |odbudowano            =
 |pierwszy właściciel   =
 |kolejni właściciele   =
 |właściciel            =
 |plan budynku          =
 |kod mapy              = Jarocin
 |współrzędne           = 51°58′32.2818″N, 17°30′11.8686″E
 |znak na mapie         = legenda dwor.svg
 |commons               = Category:Palace in Jarocin
 |www                   =
}}
'''Pałac Radolińskich w Jarocinie''' – zabytkowy<ref>{{zabytek|wielkopolskie}}</ref> [[pałac]] w [[Jarocin]]ie.

Główna siedziba rodowa wielkopolskiej rodziny [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]] herbu [[Leszczyc (herb szlachecki)|Leszczyc]]. Zaprojektowana w stylu angielskiego [[neogotyk]]u przez pruskiego architekta królewskiego [[Friedrich August Stüler|Friedricha Augusta Stülera]] na zlecenie Władysława Radolińskiego. Wzniesiona w latach 1848–1865.

== Projekt ==
Władysław Radoliński (1806–1879) zlecił zaprojektowanie rodowej siedziby [[Friedrich August Stüler|Friedrichowi Augustowi Stülerowi]]. Był on sprawdzonym przez Radolińskiego architektem, który wsławił się w [[Europa|Europie]] jako twórca muzeów, pałaców, kościołów, uniwersytetów, zamków itp. w [[Berlin]]ie, [[Budapeszt|Budapeszcie]], [[Królewiec|Królewcu]], [[Sztokholm]]ie czy [[Kolonia (Niemcy)|Kolonii]]. Dla samego Radolińskiego zaprojektował pałac w [[Poznań|Poznaniu]], który przebudowany stoi przy dzisiejszym [[Plac Wolności w Poznaniu|placu Wolności]], a także nigdy nie wybudowany (ze względów technicznych) pałac w [[Jarocin]]ie. Radoliński pragnął okazałej siedziby dla siebie i przyszłych pokoleń dlatego [[Friedrich August Stüler|Stüler]] miał tu pole do popisu. Zdecydowano, że siedziba zostanie wzniesiona w jarocińskim parku (wtedy będącym prywatną własnością [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]]) kilkaset metrów od dawnej siedziby tzw. Skarbczyka (który został w późniejszych latach wyremontowany i zaanektowany na rodowy skarbiec i archiwum). Ostateczna wersja projektu [[Friedrich August Stüler|Stülera]], którą zaaprobował Radoliński nosiła miano budowli o charakterze angielskiego [[neogotyk]]u. Być może miała na to wpływ obecność Władysława Radolińskiego na koronacji [[Wiktoria (królowa Wielkiej Brytanii)|królowej Wiktorii]] w [[Londyn]]ie w roku 1838 i spostrzeżenia jakich tam dokonał<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Róża Kąsinowska |tytuł = Pałac w Jarocinie. Dzieje rezydencji i jej właścicieli |data = 2012 |isbn = 978-83-916164-7-5 |miejsce = Jarocin |wydawca = Muzeum Regionalne w Jarocinie |oclc = 805134644}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |autor = Stanisław Karwowski |tytuł = Historia rodu Leszczyców z Radolina Radolińskich |data = 2010 |isbn = 978-83-916164-6-8 |inni = Bożena Górczyńska-Przybyłowicz (tłum.) |miejsce = Jarocin |wydawca = Muzeum Regionalne w Jarocinie |oclc = 751251496}}</ref>.

== Budowa ==
Budowa pałacu rozpoczęła się w 1848 roku. Rezydencja miała mieć trzy kondygnacje. Jej główne wejście stanowił ryzalit zwieńczony krenelażem. Frontową część pałacu zwrócono ku parku, natomiast tylna część pałacowej elewacji skierowana została w kierunku centrum miasta. Ogród, który znajdował się na tyłach pałacu idealnie współgrał z rozległym tarasem zaprojektowanym przez [[Friedrich August Stüler|Stülera]]. Przy budowie pałacu brali udział m.in. specjaliści z [[Poznań|Poznania]], [[Berlin]]a, [[Wrocław]]ia, [[Charlottenburg]]a, [[Krotoszyn]]a i [[Milicz]]a. Prowadzone z niewielkimi przerwami prace zostały definitywnie zakończone w 1865 roku gdy sala wielka została ostatecznie urządzona. W pałacu znalazły się liczne sypialnie (zarówno dla członków rodziny, jak i gości), biblioteka, buduar, hole, salon, oranżeria (w której znalazło się 600 doniczek z kwiatami), sala wielka, łazienki, kuchnia, pokój dla pokojówki, garderoba, pokój do pracy, jadalnia i taras<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

== Aranżacja ==
Część pokoi w pałacu dostało swe nazwy od kolorów, które w nich dominowały. Wyróżniano pokoje: biały, żółty, niebieski i zielony. Większość pałacowych podłóg była wyłożona drewnem. W głównym holu charakterystyczne okazały się wysokie i smukłe witraże. Meble jakie stanowiły wyposażenie pałacu były zarówno takimi, które od wielu lat stanowiły własność [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]], jak i specjalnie zamawianymi lub kupowanymi w całej [[Europa|Europie]]. Część mebli [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińscy]] zakupili od księcia Bernarda Potockiego, który bywał częstym gościem w jarocińskim pałacu. Cenny nabytek stanowiły również meble należące swego czasu do ostatniego króla [[Polska|Polski]] [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. Liczne obrazy stanowiły wystrój praktycznie każdego pomieszczenia. Wiele mebli było pozłacanych, stoły miały marmurowe płyty, a kominki posiadały rzeźbione fronty. Niesamowitość wnętrz potęgowały mahoniowy fortepian, antyczna waza z [[Pompeje|Pompei]], firany z włoskiego adamaszku, dębowe łoża, wenecki gobelin z herbem rodu [[Medyceusze|Medyceuszy]], żyrandole wykonane z brązu, złocona porcelana, antyczne zegary i rzeźby. Pałacowa biblioteka w momencie ukończenie budowy liczyła kilkaset książek, w tym dzieła [[Voltaire|Voltaire’a]], [[Jean-Jacques Rousseau|Rousseau]], starodruki, książki prawnicze, historyczne i literaturę piękną. Jedną z najcenniejszych była wydana w roku 1563 [[Biblia brzeska]] zwana Radziwiłłowską. Z biegiem lat księgozbiór był sukcesywnie powiększany<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

== Renowacje i rozbudowa ==
Pierwsze zabiegi remontowe i renowacyjne odbyły się już po śmierci Władysława i jego żony Józefiny (1807–1880) w latach 1881–1883. Zlecił je ich syn [[Hugo von Radolin|Hugo]], który był odnoszącym sukcesy na arenie międzynarodowej pruskim dyplomatą. Z powodu częstych nieobecności [[Hugo von Radolin|Hugona]] (1840–1917), prace rearanżacyjne nadzorował jego syn Alfred (1864–1910). Jednym z głównych zadań było zarchiwizowanie bogatej (i stale powiększającej się) kolekcji różnego rodzaju broni, zarówno im współczesnej, jak i historycznej. Przeszklone gabloty stanęły w holu. Była to największa tego typu kolekcja w Wielkopolsce. Wśród mieczy i szpad znajdowały się dzieła Manicha, Martina, Rinq’a, a wśród broni palnej Cominazzo i Lazaro. W jadalni postanowiono zamontować zabytkową boazerię pochodzącą z jednego z austriackich zakonów. Odmalowywano wnętrza, naklejano nowe tapety, odświeżano obicia foteli i krzeseł, konserwowano obrazy. Rozpoczęto również restauracje pałacowego parku, który w stylu angielskim zaprojektowali [[Peter Joseph Lenné]] i Władysław Radoliński. W holu pojawiły się nowe witraże zrobione na zamówienie Hugona w [[Paryż]]u. Przedstawiały one postać [[Jerzy (męczennik)|św. Jerzego]] i liczne herby przodków [[Radolińscy herbu Leszczyc|Radolińskich]] i rodzin z nimi skoligaconych. Dzięki licznym podróżom [[Hugo von Radolin|księcia Hugona]] w pałacu zaczęły pojawiać się liczne egzotyczne elementy jego wystroju. W [[renesans]]owej szafie trzymano 137 sztuk chińskiej porcelany. W holu stanął marmurowy kominek, który był prezentem sułtana [[Abdülhamid II|Abdula Hamida II]]. W samym kominku ustawiono odlane z brązu i pozłacane figurki wilków, które niegdyś należały do [[Stanisław August Poniatowski|Stanisława Augusta Poniatowskiego]]. W garderobie stał kominek ozdobiony herbem potężnego włoskiego rodu [[Sforzowie|Sforzów.]] W pałacu można było natknąć się na perskie dywany, tygrysią skórę z [[Indie|Indii]], [[Turcja|tureckie]] haftowane złotem kotary czy srebrny krucyfiks, który był darem [[Pius IX|papieża Piusa IX]]. Znajdował się w nim również marmurowy lawaterz z XVI wieku. Na końcu XIX wieku pałacowa biblioteka zwiększyła się do około 10 tysięcy woluminów (chociaż książki były rozlokowane w kilku pomieszczeniach), wśród których znalazł się rękopis legendarnej powieści [[Jan Potocki (1761–1815)|Jana Potockiego]] [[Rękopis znaleziony w Saragossie (powieść)|„Rękopis znaleziony w Saragossie”]]. W pałacowym archiwum stała pancerna szafa, w której znajdowały się rodzinne dokumenty, korespondencja, akty prawne, genealogie. Wśród obrazów znajdujących się w pałacu znajdowały się m.in. dzieła [[Carlo Dolci|Carla Dolciego]], [[Antoon van Dyck|Antoona van Dycka]], [[Louis de Silvestre|Louisa de Silvestre’a]], Richarda Laucherta, Wilhelma Kandlera, [[Jan Józef Dutkiewicz|Jana Józefa Dutkiewicza]] czy [[Canaletta]]. W pałacu znajdowała się również bogata kolekcja numizmatyczna, w której najstarsze monety i medale pochodziły z czasów starożytnych (m.in. medal z portretem [[Zygmunt III Waza|króla Zygmunta III Wazy]] z 1623 roku). Kolejne renowacje przypadły na lata 90’ XIX wieku i początek XX wieku. Kolejne pomieszczenia były przebudowywane, restaurowane i remontowane. Odnawiano schody, piece, posadzki, tynk na elewacji, ogrodzenie pałacu, dach. W roku 1898 w pałacowym parku rozpoczęto budowę domu ogrodnika. Stanął on tuż obok głównego wjazdu na teren posiadłości przy dzisiejszej ulicy Kasztanowej. W 1906 roku do pałacu doprowadzono bieżącą wodę, a dwa lata później gazowe oświetlenie. Pomiędzy 1907 a 1908 rokiem oranżerie przebudowano na bibliotekę. Tysiące książek w końcu znalazło swe godne miejsce w jarocińskim pałacu. W roku 1910 na tylnej elewacji pałacu umieszczono [[zegar słoneczny]], którego twórcą był Richard Munzky. W tym samym roku w parku nieopodal rezydencji zbudowano budynek gospodarczy. W latach 1911–1914 [[Hugo von Radolin|książę Hugo]] dokonał rozbudowy pałacu, według projektu jarocinianina Augusta Frietzschego, której głównym celem było dobudowanie wschodniego skrzydła. Kres poważnych inwestycji w jarociński pałac nastąpił z chwilą śmierci księcia Hugona, która nastąpiła 20 lipca 1917 roku właśnie w rodowej rezydencji. 4 grudnia tego samego roku w pałacu wybuchł tragiczny w skutkach dla przechowywanych tam przedmiotów pożar. Spłonęła wtedy większa część książek, mebli, dzieł sztuki i broni. Odbudowa pałacu trwała kilka lat. Jednak jego wnętrza już nigdy nie świeciły blaskiem sprzed pożaru. Niespokojne lata międzywojenne i trudna polityczna sytuacja potomków księcia Hugona nie oddziaływały pozytywnie na jarocińską rezydencje. II wojna światowa ostatecznie zniweczyła jakiekolwiek próby przywracania świetności pałacu. Wnuk księcia Hugona Wilhelm (1894–1965), uciekł z [[Jarocin]]a przed zbliżająca się [[Armia Czerwona|Armią Czerwoną]] 24 stycznia 1945 roku<ref name=":0" /><ref name=":1" />.

<gallery class=center>
Plik:Herb Leszczyc znajdujący się na fasadzie pałacu Radolińskich w Jarocinie..JPG|Herb [[Radolińscy herbu Leszczyc|Leszczyc]] na fasadzie pałacu
POL_COA_Leszczyc.svg|Herb [[Radolińscy herbu Leszczyc|Leszczyc]]
Plik:Pałac Radolińskich w Jarocinie. Widok frontowej strony pałacu. Przełom XIX i XX wieku..jpg|Front pałacu
Plik:Jarocin palac Radolinskich 2.jpg|Tył pałacu (2018)
Plik:Sala wielka w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Sala wielka (1908)
Plik:Hol w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Hol w pałacu (1908)
Plik:Biblioteka w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1909..jpg|Biblioteka (1909)
Plik:Kolekcja broni w pałacu Radolińskich w Jarocinie, rok 1908..jpg|Kolekcja broni (1908)
Plik:Pałac rodziny Radolińskich w Jarocinie, druga połowa XIX wieku.jpg|Rycina z pałacem, druga połowa XIX w.
Plik:Jarocin - park.jpg|Park
</gallery>

== Los pałacu po wojnie ==
Pozostawiony samotnie pałac nie stał się na szczęście miejscem ograbionym i doszczętnie zniszczonym przez [[Armia Czerwona|Armię Czerwoną]], choć nie obyło się bez aktów wandalizmu i kradzieży. Tymczasowe władze miasta przytomnie starały się zabezpieczyć znajdujące się tam cenne przedmioty, choć skutek tych działań był różnoraki. Z biegiem lat w pałacowych pomieszczeniach lokowano przeróżne instytucje: Państwowy Ośrodek Kształcenia Bibliotekarzy, Szkołę Podstawową nr 3, Państwową Szkołę Muzyczną, siedzibę jarocińskiego koła [[Polskie Towarzystwo Historyczne|Polskiego Towarzystwa Historycznego]] czy Bibliotekę Publiczną Miasta i Gminy Jarocin<ref name=":0" /><ref name=":1" />. W 2022 r. otwarto ekspozycję stałą [[Muzeum Regionalne w Jarocinie|Muzeum Regionalnego]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Muzeum Jarocin |data dostępu = 2023-03-16 |opublikowany = www.muzeumjarocin.pl |url = https://www.muzeumjarocin.pl/index.php?strona=historia}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* Audycja {{YouTube|id=LVcOS6QygDQ|title=„Mój Poznań, moja Wielkopolska - U Radolińskich w Jarocinie”}}, [[Ratajska Telewizja Kablowa]]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Pałac Radolińskich}}
[[Kategoria:Zabytki nieruchome w Jarocinie]]
[[Kategoria:Pałace w województwie wielkopolskim|Jarocin]]
[[Kategoria:Radolińscy herbu Leszczyc| ]]
[[Kategoria:Dzieła Friedricha Augusta Stülera]]
[[Kategoria:Obiekty budowlane w Jarocinie]]
[[Kategoria:Muzeum Regionalne w Jarocinie]]

title: Pałac Radolińskich

Państwo: Polska

Województwo: wielkopolskie

Miejscowość: Jarocin

Typ budynku: pałac

Styl architektoniczny: neogotyk

Architekt: Friedrich August Stüler


text:
# Dominique Pire
Pour les articles homonymes, voir Pire.
Le Père Dominique Pire, né Georges Charles Clément Ghislain Pire le 10 février 1910 à Leffe près de Dinant en Belgique, et mort le 30 janvier 1969 à Louvain en Belgique, est un prêtre et religieux dominicain belge qui reçut le prix Nobel de la paix en 1958 pour son travail en faveur des réfugiés après la Seconde Guerre mondiale.

## Biographie
Georges Pire devint religieux dominicain en 1932, lorsqu'il prononça ses vœux et adopta le nom de « Dominique », qui est celui du fondateur de l'ordre des Dominicains. Après des études de théologie et de sciences politiques, il revint au couvent de la Sarte à Huy, Belgique où il commença son engagement social avec les familles défavorisées de la région. Au cours de la Seconde Guerre mondiale, Pire servit comme aumônier de la résistance et participa activement à l'exfiltration de pilotes alliés, par exemple. Il reçut de nombreuses médailles après la guerre.
En 1949, il commença à s'intéresser au problème des réfugiés de guerre et écrit un livre à ce propos "Du Rhin au Danube avec 60 000 D. P". Il fonda une organisation pour aider ces réfugiés qui se chargeait du parrainage de familles et, après 1950, construisit une série de villages en Allemagne et en Autriche pour aider à se loger, puisant les ressources de son engagement humanitaire et social dans sa foi chrétienne, mais refusant d'en faire une condition pour ceux qu'il aidait.
Après avoir reçu le prix Nobel de la paix en 1958, son engagement en faveur de la paix se poursuivit avec la création de l'université de paix dont le but était de former les futurs leaders du monde à une plus grande compréhension mutuelle. Plus tard convaincu qu'il ne pourrait y avoir de paix sans éliminer la pauvreté, il fonda Îles de paix, une ONG consacrée à l'appui des populations rurales dans les pays en voie de développement. De son vivant, des projets furent initiés au Bangladesh et en Inde.
Il meurt de complications post-opératoires. Plus de trente ans après sa mort, les quatre organisations qu'il a fondées sont encore actives.

## Organisations fondées par Dominique Pire
- Service d'Entraide Familiale : travaille pour la réinsertion des familles et personnes en décrochage social.
- Aide aux Personnes Déplacées : est active dans le domaine de l'accueil des réfugiés en Belgique et dans le parrainage d'enfants dans les pays en voie de développement.
- Université de Paix : est spécialisée dans la gestion positive des conflits, dans la famille, dans le quartier et dans le travail.
- Îles de Paix en collaboration avec Jean Defays: soutient les initiatives de développement à long terme de populations rurales du Burkina Faso, Bénin, Mali, de Guinée-Bissau, d'Équateur, de Bolivie et du Pérou.

## Œuvres
- Bâtir la paix, Bruxelles, 1966.
- Vivre ou mourir ensemble, Bruxelles, 1969.

Environ 40 mètres linéaires d’archives du Père Dominique Pire, des années 1930 à 1970, sont conservées aux Archives de l’État à Namur. La déclaration de don des archives du Père Dominique Pire aux Archives de l’État à Namur a été signée en janvier 2016 au nom des associations sans but lucratif Service d’Entraide Familiale, Aide aux Personnes déplacées, Université de Paix et Les Amis des Îles de Paix et de l’Action Pain de la Paix.

## Hommage et distinction
Il est représenté sur la Fresque des Wallons à Namur.
La distinction suivante lui a été décernée en 1958 :
- Chevalier de la Légion d'honneur.

title: Dominique Pire

wikitext:
{{Homonyme|Pire}}
{{Infobox Biographie2
 |charte = moine
 | autres activités    = fondateur des [[Îles de paix]], de l'[[Université de Paix]] et de l'Aide aux personnes déplacées (APD)}}
Le Père '''Dominique Pire''', né '''Georges Charles Clément Ghislain Pire''' le {{date de naissance|10|février|1910}} à [[Leffe (Dinant)|Leffe]] près de [[Dinant]] en [[Belgique]], et mort le {{date de décès|30|janvier|1969}} à [[Louvain]] en [[Belgique]], est un [[Prêtre catholique|prêtre]] et religieux [[Ordre des Prêcheurs|dominicain]] [[Belgique|belge]] qui reçut le [[prix Nobel de la paix]] en [[1958]] pour son travail en faveur des [[réfugié]]s après la [[Seconde Guerre mondiale]].

== Biographie ==
Georges Pire devint religieux [[Ordre des Prêcheurs|dominicain]] en [[1932]], lorsqu'il prononça ses vœux et adopta le nom de « Dominique », qui est celui du fondateur de l'ordre des Dominicains. Après des études de [[théologie]] et de [[science politique|sciences politiques]], il revint au [[couvent]] de [[la Sarte]] à [[Huy]], [[Belgique]] où il commença son engagement social avec les familles défavorisées de la région. Au cours de la [[Seconde Guerre mondiale]], Pire servit comme [[aumônier]] de la [[Résistance dans l'Europe occupée par les nazis|résistance]] et participa activement à l'exfiltration de pilotes alliés, par exemple. Il reçut de nombreuses médailles après la guerre.

En [[1949]], il commença à s'intéresser au problème des réfugiés de guerre et écrit un livre à ce propos "''Du Rhin au Danube avec 60 000 D. P"''. Il fonda une organisation pour aider ces réfugiés qui se chargeait du parrainage de familles et, après [[1950]], construisit une série de villages en [[Allemagne]] et en [[Autriche]] pour aider à se loger, puisant les ressources de son engagement [[aide humanitaire|humanitaire]] et social dans sa [[foi chrétienne]], mais refusant d'en faire une condition pour ceux qu'il aidait.

Après avoir reçu le [[prix Nobel de la paix]] en [[1958]], son engagement en faveur de la paix se poursuivit avec la création de l'université de paix dont le but était de former les futurs leaders du monde à une plus grande compréhension mutuelle. Plus tard convaincu qu'il ne pourrait y avoir de paix sans éliminer la [[pauvreté]], il fonda [[Îles de paix]], une ONG consacrée à l'appui des populations rurales dans les pays en voie de développement. De son vivant, des projets furent initiés au [[Bangladesh]] et en [[Inde]].

Il meurt de complications post-opératoires. Plus de trente ans après sa mort, les quatre organisations qu'il a fondées sont encore actives.

== Organisations fondées par Dominique Pire ==

* Service d'Entraide Familiale : travaille pour la réinsertion des familles et personnes en décrochage social.
* [http://www.aideauxpersonnesdeplacees.be/ Aide aux Personnes Déplacées] : est active dans le domaine de l'accueil des réfugiés en Belgique et dans le parrainage d'enfants dans les pays en voie de développement.
* [[Université de Paix]] : est spécialisée dans la gestion positive des conflits, dans la famille, dans le quartier et dans le travail.
* [[Îles_de_paix|Îles de Paix]] en collaboration avec Jean Defays: soutient les initiatives de développement à long terme de populations rurales du [[Burkina Faso]], [[Bénin]], [[Mali]], de [[Guinée-Bissau]], d'[[Équateur (pays)|Équateur]], de [[Bolivie]] et du [[Pérou]].

== Œuvres ==
* ''Bâtir la paix'', Bruxelles, 1966.
* ''Vivre ou mourir ensemble'', Bruxelles, 1969.

Environ 40 mètres linéaires d’archives du Père Dominique Pire, des années 1930 à 1970, sont conservées aux [[Archives de l'État à Namur|Archives de l’État à Namur]]. La déclaration de don des archives du Père Dominique Pire aux [[Archives de l'État à Namur|Archives de l’État à Namur]] a été signée en {{date-|janvier 2016}} au nom des associations sans but lucratif Service d’Entraide Familiale, Aide aux Personnes déplacées, [[Université de Paix]] et Les Amis des [[Îles de paix|Îles de Paix]] et de l’Action Pain de la Paix.

== Hommage et distinction ==
Il est représenté sur la ''[[Fresque des Wallons]]'' à [[Namur]].

La distinction suivante lui a été décernée en 1958 :

* {{Déco CLH}}.

== Voir aussi ==
=== Bibliographie ===
* Gérard Schuffenecker: ''Une révolution tranquille'', Fondation Pire, Huy, 1979.
* Hugues Vehenne: ''Dominique Pire. Souvenirs et entretiens'', Julliard, Paris, 1959.
* P.-Y. Materne : ''Dominique Pire, Prix Nobel de la Paix'', in ''[[Vies consacrées (revue)|Vies consacrées]]'', 2004, vol. 76, p. 33-45.
* Servais Pinckaers: ''Dialogue and Action for Peace: Dominique Pire (1910-1969)'', in  F. Compagnoni – H. Alford (ed.), ''Preaching Justice'', Dominican Publications, Dublin, 2007, p. 137-148.
* Guido Van Damme: [http://biblio.domuni.eu/ ''Le Père Pire, Prix Nobel de la Paix 1958''], Éditions Fidélité, Namur, 2008.

=== Liens externes ===
{{liens}}
* [https://www.nobelprize.org/prizes/peace/1958/pire/biographical/ Biographie sur le site de la Fondation Nobel]
* [http://www.genedinant.be/site/article.php3?id_article=82 Sa biographie vue de Leffe]
* {{vid}} [https://www.rts.ch/services/archives/?q=%22Dominique%20Pire%22&sort=-score,-isDuplicate,-publicationDate Dominique Pire], archives de la [[Télévision suisse romande]]
* [http://www.ilesdepaix.org/ Iles de Paix]
* [http://www.universitedepaix.org/ Université de Paix]

{{Palette|Prix Nobel de la paix|Prix Nobel belges|Universités de Louvain}}
{{Portail|christianisme|Ordre des Prêcheurs|paix|humanitaire|prix Nobel|province de Namur|Belgique}}

{{DEFAULTSORT:Pire, Dominique}}
[[Catégorie:Naissance à Dinant]]
[[Catégorie:Dominicain belge]]
[[Catégorie:Personnalité liée à l'aide aux réfugiés]]
[[Catégorie:Lauréat du prix Nobel de la paix]]
[[Catégorie:Lauréat belge du prix Nobel]]
[[Catégorie:Résistant belge]]
[[Catégorie:Commandeur de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne]]
[[Catégorie:Étudiant de l'université pontificale Saint-Thomas-d'Aquin]]
[[Catégorie:Personnalité wallonne]]
[[Catégorie:Personnalité liée à Dinant]]
[[Catégorie:Éponyme d'un objet céleste]]
[[Catégorie:Naissance en février 1910]]
[[Catégorie:Décès en janvier 1969]]
[[Catégorie:Décès à Louvain]]
[[Catégorie:Décès à 58 ans]]

title: Biographie

Naissance: 10 février 1910 · Dinant

Décès: 30 janvier 1969 (à 58 ans) · Louvain

Sépulture: Cimetière de la Sarte (d)

Nom de naissance: Georges Charles Ghislain Clement Pire

Nationalité: belge

Formation: Université catholique de Louvain · Université pontificale Saint-Thomas-d'Aquin

Activités: Théologien, résistant, prêtre

Fratrie: Guilielmus Piré (d)

title: Autres informations

Ordre religieux: Ordre des Prêcheurs

Distinctions: Prix Nobel de la paix (1958) · Commandeur de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne · Croix de guerre 1940


text:
# Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa
El rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa ha estado presente desde la edición inaugural en 2009, bajo la colaboración entre la Organización Deportiva Suramericana y Sudamérica Rugby.
Los partidos de rugby playa duran diez minutos y se realizan entre dos equipos de cinco jugadores.

## Masculino

### Torneos
| Año           | Sede                                 | Equipos | Oro       | Plata     | Bronce    |
| 2009 Detalles | Punta del Este y Montevideo, Uruguay | 7       | Argentina | Paraguay  | Uruguay   |
| 2011 Detalles | Manta, Ecuador                       | 7       | Argentina | Chile     | Perú      |
| 2014 Detalles | La Guaira, Venezuela                 | 4       | Argentina | Venezuela | Ecuador   |
| 2019 Detalles | Rosario, Argentina                   | 7       | Argentina | Chile     | Venezuela |
| 2023 Detalles | Santa Marta, Colombia                | 5       | Chile     | Colombia  | Argentina |

### Medallero histórico
| Núm. | País      | Oro | Plata | Bronce | Total |
| ---- | --------- | --- | ----- | ------ | ----- |
| 1    | Argentina | 4   | 0     | 1      | 5     |
| 2    | Chile     | 1   | 2     | 0      | 3     |
| 3    | Venezuela | 0   | 1     | 1      | 2     |
| 4    | Paraguay  | 0   | 1     | 0      | 1     |
| 5    | Colombia  | 0   | 1     | 0      | 1     |
| 6    | Uruguay   | 0   | 0     | 1      | 1     |
| 7    | Perú      | 0   | 0     | 1      | 1     |
| 8    | Ecuador   | 0   | 0     | 1      | 1     |
|      | TOTAL     | 5   | 5     | 5      | 15    |

## Femenino

### Torneos
| Año           | Sede                                 | Equipos | Oro       | Plata     | Bronce    |
| 2009 Detalles | Punta del Este y Montevideo, Uruguay | 6       | Brasil    | Uruguay   | Argentina |
| 2011 Detalles | Manta, Ecuador                       | 4       | Brasil    | Uruguay   | Argentina |
| 2014 Detalles | La Guaira, Venezuela                 | 4       | Argentina | Venezuela | Uruguay   |
| 2019 Detalles | Rosario, Argentina                   | 4       | Argentina | Chile     | Paraguay  |
| 2023 Detalles | Santa Marta, Colombia                | 4       | Colombia  | Chile     | Uruguay   |

### Medallero histórico
| Núm. | País      | Oro | Plata | Bronce | Total |
| ---- | --------- | --- | ----- | ------ | ----- |
| 1    | Argentina | 2   | 0     | 2      | 4     |
| 2    | Brasil    | 2   | 0     | 0      | 2     |
| 3    | Colombia  | 1   | 0     | 0      | 1     |
| 4    | Uruguay   | 0   | 2     | 2      | 4     |
| 5    | Chile     | 0   | 2     | 0      | 2     |
| 6    | Venezuela | 0   | 1     | 0      | 1     |
| 7    | Paraguay  | 0   | 0     | 1      | 1     |
|      | TOTAL     | 5   | 5     | 5      | 15    |

wikiname: eswiki

in_language: es

wikitext:
{{Ficha de liga deportiva
| título          = Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa
| temporada       = {{bandera|COL|tamaño=20px}} [[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2023|Santa Marta 2023]]
| deporte         = Rugby playa
| fundación       = {{fecha|3|12|2009|edad}} (masculino y femenino)
| inaugural       = [[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2009|2009]] masculino y femenino
| logo            =
| pixels          =
| lema            =
| equipos         = 5 masculino y 4 femenino (2023)
| continente      = Afiliados a la [[ODESUR]]
| campeón         = {{CHI}} (masculino)
{{COL}} (femenino)
| más campeonatos = '''Masculino:'''
{{ARG}} (4)
'''Femenino''':
{{BRA}} (2)
{{ARG}}(2)
| web             =
}}

El '''[[rugby playa]] en los [[Juegos Suramericanos de Playa]]''' ha estado presente desde la edición inaugural en 2009, bajo la colaboración entre la [[Organización Deportiva Suramericana]] y [[Sudamérica Rugby]].

Los partidos de rugby playa duran diez minutos y se realizan entre dos equipos de cinco jugadores.

== Masculino ==

=== Torneos ===

{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! Año
! Sede
! Equipos
|bgcolor="gold" align=center |'''Oro'''
|bgcolor="silver" align=center |'''Plata'''
| align="center" bgcolor="#cc9966" |'''Bronce'''
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2009
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2009|Detalles]]''
| {{bandera|Uruguay|tamaño=30px}}
[[Punta del Este]] y [[Montevideo]], [[Uruguay]]
| 7
| align="center"| {{Selr-i|ARG|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|PAR|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|URU|especial=playa}}
|- align=center
| 2011
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2011|Detalles]]''
| {{bandera|Ecuador|tamaño=30px}}
[[Manta (Ecuador)|Manta]], [[Ecuador]]
| 7
| align="center"| {{Selr-i|ARG|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|CHI|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|PER|especial=playa}}
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2014
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2014|Detalles]]''
| {{bandera|Venezuela|tamaño=30px}}
[[La Guaira]], [[Venezuela]]
| 4
| align="center"| {{Selr-i|ARG|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|VEN|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|ECU|especial=playa}}
|- align=center
| 2019
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2019|Detalles]]''
| {{bandera|Argentina|tamaño=30px}}
[[Rosario (Argentina)|Rosario]], [[Argentina]]
| 7
| align="center"| {{Selr-i|ARG|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|CHI|especial=playa}}<ref>{{cita noticia |título=Chile logró medallas de Plata en Damas y Varones |url=http://www.rugbiers.cl/2019/03/18/chile-logro-medallas-de-plata-en-damas-y-varones/ |fechaacceso = 19 de julio de 2022 |sitioweb = Rugbiers}}</ref>
| align="center"| {{Selr-i|VEN|especial=playa}}
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2023
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2023|Detalles]]''
| {{bandera|Colombia|tamaño=30px}}
[[Santa Marta (Colombia)|Santa Marta]], [[Colombia]]
| 5
| align="center"| {{Selr-i|CHI|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|COL|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|ARG|especial=playa}}
|}

=== Medallero histórico ===
[[Archivo:GUY vs PAR Clasification Round Beach Rugby 2019 SABG (59).jpg|250px|miniaturadeimagen|Partido entre Guyana y Paraguay durante la ronda clasificatoria de los [[Juegos Suramericanos de Playa de 2019]].]]
{| {{Medallero |tipo=1|var=southamerica}}
|-
|1||align=left| {{Selr-i|ARG|especial=playa}} ||4||0||1||5
|-
|2||align=left| {{Selr-i|CHI|especial=playa}} ||1||2||0||3
|-
|3||align=left| {{Selr-i|VEN|especial=playa}} ||0||1||1||2
|-
|4||align=left| {{Selr-i|PAR|especial=playa}} ||0||1||0||1
|-
|5||align=left| {{Selr-i|COL|especial=playa}} ||0||1||0||1
|-
|6||align=left| {{Selr-i|URU|especial=playa}} ||0||0||1||1
|-
|7||align=left| {{Selr-i|PER|especial=playa}} ||0||0||1||1
|-
|8||align=left| {{Selr-i|ECU|especial=playa}} ||0||0||1||1
|-
|| ||'''TOTAL'''||'''5'''||'''5'''||'''5'''||'''15'''
|}

== Femenino ==

=== Torneos ===

{| class="wikitable" style="text-align:center"
|-
! Año
! Sede
! Equipos
|bgcolor="gold" align=center |'''Oro'''
|bgcolor="silver" align=center |'''Plata'''
| align="center" bgcolor="#cc9966" |'''Bronce'''
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2009
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2009|Detalles]]''
| {{bandera|Uruguay|tamaño=30px}}
[[Punta del Este]] y [[Montevideo]], [[Uruguay]]
| 6
| align="center"| {{Selr-i|BRA|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|URU|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|ARG|f=f|especial=playa}}
|- align=center
| 2011
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2011|Detalles]]''
| {{bandera|Ecuador|tamaño=30px}}
[[Manta (Ecuador)|Manta]], [[Ecuador]]
| 4
| align="center"| {{Selr-i|BRA|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|URU|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|ARG|f=f|especial=playa}}
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2014
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2014|Detalles]]''
| {{bandera|Venezuela|tamaño=30px}}
[[La Guaira]], [[Venezuela]]
| 4
| align="center"| {{Selr-i|ARG|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|VEN|f=f|especial=playa}}
| align="center"| {{Selr-i|URU|f=f|especial=playa}}
|- align=center
| 2019
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2019|Detalles]]''
| {{bandera|Argentina|tamaño=30px}}
[[Rosario (Argentina)|Rosario]], [[Argentina]]
| 4
|{{Selr-i|ARG|f=f|especial=playa}}
|{{Selr-i|CHI|f=f|especial=playa}}
|{{Selr-i|PAR|f=f|especial=playa}}
|- align="center" bgcolor="#ddeeff"
| 2023
''[[Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa 2023|Detalles]]''
| {{bandera|Colombia|tamaño=30px}}
[[Santa Marta (Colombia)|Santa Marta]], [[Colombia]]
| 4
|{{Selr-i|COL|f=f|especial=playa}}
|{{Selr-i|CHI|f=f|especial=playa}}
|{{Selr-i|URU|f=f|especial=playa}}
|}

=== Medallero histórico ===
[[Archivo:ARG vs CHI Gold Medal Match Beach Rugby 2019 SABG 63.jpg|250px|miniaturadeimagen|Final entre Argentina y Chile en los [[Juegos Suramericanos de Playa de 2019]].]]
{| {{Medallero |tipo=1|var=southamerica}}
|-
|1||align=left| {{Selr-i|ARG|f=f|especial=playa}} ||2||0||2||4
|-
|2||align=left| {{Selr-i|BRA|f=f|especial=playa}} ||2||0||0||2
|-
|3||align=left| {{Selr-i|COL|f=f|especial=playa}} ||1||0||0||1
|-
|4||align=left| {{Selr-i|URU|f=f|especial=playa}} ||0||2||2||4
|-
|5||align=left| {{Selr-i|CHI|f=f|especial=playa}} ||0||2||0||2
|-
|6||align=left| {{Selr-i|VEN|f=f|especial=playa}} ||0||1||0||1
|-
|7||align=left| {{Selr-i|PAR|f=f|especial=playa}} ||0||0||1||1
|-
|| || '''TOTAL'''||'''5'''||'''5'''||'''5'''||'''15'''
|}

== Véase también ==
* [[Rugby playa en los Juegos Bolivarianos de Playa]]
* [[Juegos Suramericanos de Playa]]
* [[Juegos Suramericanos]]
* [[Rugby 7 en los Juegos Suramericanos]]

== Referencias ==
{{listaref}}

{{Control de autoridades}}
[[Categoría:Rugby playa en los Juegos Suramericanos de Playa| ]]

title: Datos generales

Deporte: Rugby playa

Continente: Afiliados a la ODESUR

Equipos participantes: 5 masculino y 4 femenino (2023)

title: Datos históricos

Fundación: 3 de diciembre de 2009 (15 años) (masculino y femenino)

Primera temporada: 2009 masculino y femenino

title: Datos estadísticos

Campeón actual: Chile (masculino) · Colombia (femenino)

Más campeonatos: Masculino: · Argentina (4) · Femenino: · Brasil (2) · Argentina(2)


text:
# Ostatnia (album)
Ostatnia – czwarty studyjny album polskiego wokalisty, Marka Dyjaka, wydany został w 2004 roku. W 2008 ukazała się jego reedycja.

W listopadzie 2008 r. do głowy wpadł pomysł o reedycji materiału „Ostatnia”. Okazało się, że praca muzyków sprzed paru lat cały czas dotyczy bardzo zawężonego kręgu odbiorców, więc jest ponownie. Poza tym „Ostatnia” to materiał najbardziej osobisty. Historie, które z moim życiem miały najwięcej...

## Lista utworów
Opracowano na podstawie materiału źródłowego.
| 01 . | „Człek zbuntowany” sł. i muz. Jan Kondrak; wcześniej na albumie W samą porę (2001)                                   |  |
|      |                                                                                |  |
| 02 . | „Durna miłość” sł. i muz. Piotr Bukartyk; wcześniej na albumach Dyjak od wschodu (1998) i W samą porę (2001)         |  |
|      |                                                                                |  |
| 03 . | „Umowna myśl” sł. i muz. Andrzej Ciborski; wcześniej na albumie W samą porę (2001)                                   |  |
|      |                                                                                |  |
| 04 . | „Na krawędzi szkła” sł. i muz. Robert Kasprzycki; wcześniej na albumie W samą porę (2001)                            |  |
|      |                                                                                |  |
| 05 . | „Po tamtej stronie” sł. i muz. Jacek Musiatowicz; wcześniej na albumach Dyjak od wschodu (1998) i W samą porę (2001) |  |
|      |                                                                                |  |
| 06 . | „Jednym szeptem” sł. i muz. Mirosław Czyżykiewicz; wcześniej na albumie Dyjak od wschodu (1998)                      |  |
|      |                                                                                |  |
| 07 . | „Bo jak cię mam zapomnieć” sł. i muz. Tomasz Wachnowski                                                              |  |
|      |                                                                                |  |
| 08 . | „To ostatnia niedziela” sł. Jerzy Petersburski, muz. Zenon Friedwald                                                 |  |
|      |                                                                                |  |

## Twórcy
- Marek Dyjak – śpiew
- Miłosz Wośko – fortepian
- Janusz Brych – saksofon tenorowy
- Janusz Lewandowski – bas
- Witold Cisło – perkusja
- Jacek Nowosad – trąbka (gościnnie)
- Andrzej Rewak – realizacja, mastering

title: Ostatnia (album)

wikitext:
{{Album muzyczny infobox
 |rodzaj albumu             = studyjny
 |tytuł                     = Ostatnia
 |okładka                   =
 |wykonawca                 = [[Marek Dyjak]]
 |wydany                    = [[2004 w muzyce|2004]]
 |nagrywany                 = lipiec–sierpień 2004, [[Warszawa]], studio HARD
 |gatunek                   = [[jazz]]
 |długość                   = 41:02
 |wytwórnia                 =
 |producent                 = [[Marek Dyjak]], [[Jarosław Maczuga]]
 |oceny                     =
 |rok wydania               = 2004
 |poprzedni album           = [[W samą porę]]
 |rok poprzedniego albumu   = 2001
 |następny album            = [[Jeszcze raz (album Marka Dyjaka)|Jeszcze raz]]
 |rok następnego albumu     = 2009
}}
'''Ostatnia''' – czwarty studyjny album polskiego wokalisty, [[Marek Dyjak|Marka Dyjaka]], wydany został w 2004 roku. W 2008 ukazała się jego reedycja.

{{Cytat
 |treść = W listopadzie 2008 r. do głowy wpadł pomysł o reedycji materiału „Ostatnia”. Okazało się, że praca muzyków sprzed paru lat cały czas dotyczy bardzo zawężonego kręgu odbiorców, więc jest ponownie. Poza tym „Ostatnia” to materiał najbardziej osobisty. Historie, które z moim życiem miały najwięcej...
 |autor =
 |źródło = Autor (Marek Dyjak) o albumie
}}

== Lista utworów ==
''Opracowano na podstawie materiału źródłowego''<ref>{{Cytuj stronę | url = http://marekdyjak.com/dyskografia.php | tytuł = ''Dyskografia'' | praca = Marek Dyjak : Oficjalna strona artysty | data dostępu = 2016-05-01 | archiwum = https://web.archive.org/web/20160331122100/http://marekdyjak.com/dyskografia.php | zarchiwizowano = 31 marca 2016 }}</ref>.
{{Lista utworów
| 01 || „Człek zbuntowany”
sł. i muz. [[Jan Kondrak]];
wcześniej na albumie ''[[W samą porę]]'' (2001) ||
| 02 || „Durna miłość”
sł. i muz. [[Piotr Bukartyk]];
wcześniej na albumach ''[[Dyjak od wschodu]]'' (1998) i ''[[W samą porę]]'' (2001) ||
| 03 || „Umowna myśl”
sł. i muz. [[Andrzej Ciborski]];
wcześniej na albumie ''[[W samą porę]]'' (2001) ||
| 04 || „Na krawędzi szkła”
sł. i muz. [[Robert Kasprzycki]];
wcześniej na albumie ''[[W samą porę]]'' (2001) ||
| 05 || „Po tamtej stronie”
sł. i muz. [[Jacek Musiatowicz]];
wcześniej na albumach ''[[Dyjak od wschodu]]'' (1998) i ''[[W samą porę]]'' (2001) ||
| 06 || „[[Autoportret I#Lista utworów|Jednym szeptem]]”
sł. i muz. [[Mirosław Czyżykiewicz]];
wcześniej na albumie ''[[Dyjak od wschodu]]'' (1998) ||
| 07 || „Bo jak cię mam zapomnieć”
sł. i muz. [[Tomasz Wachnowski]] ||
| 08 || „[[To ostatnia niedziela]]”
sł. [[Jerzy Petersburski]], muz. [[Zenon Friedwald]] ||
}}

== Twórcy ==
[[Plik:Milosz Wosko Katowice 2019.jpg|mały|Miłosz Wośko (2019)]]
* [[Marek Dyjak]] – śpiew
* [[Miłosz Wośko]] – fortepian
* [[Janusz Brych (muzyk)|Janusz Brych]] – [[saksofon tenorowy]]
* [[Janusz Lewandowski(muzyk)|Janusz Lewandowski]] – bas
* [[Witold Cisło]] – perkusja
* [[Jacek Nowosad]] – trąbka (gościnnie)
* [[Andrzej Rewak]] – realizacja, [[mastering]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj stronę | url = http://marekdyjak.com/ostatnia.php | tytuł = marekdyjak.com/ostatnia.php | opublikowany = marekdyjak.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20150624141352/http://marekdyjak.com/ostatnia.php | zarchiwizowano = 2015-06-24}} [dostęp 13 lipca 2015]
* {{Cytuj stronę | url = http://marekdyjak.com/dyskografia.php | tytuł = marekdyjak.com/dyskografia.php | opublikowany = marekdyjak.com | archiwum = https://web.archive.org/web/20160331122100/http://marekdyjak.com/dyskografia.php | zarchiwizowano = 2016-03-31}} [dostęp 1 maja 2016]

[[Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2004]]

title: Ostatnia

Nagrywany: lipiec–sierpień 2004, Warszawa, studio HARD

Gatunek: jazz

Producent: Marek Dyjak, Jarosław Maczuga

W samą porę · (2001): Ostatnia · (2004) · Jeszcze raz · (2009)


text:
# Bassuet
Bassuet – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Marna.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 391 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 46 osób/km².

title: Bassuet

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Bassuet
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Bassuet
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Marna (departament)|Marna]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Vitry-le-François|Vitry-le-François]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 51040
 |powierzchnia                    = 8,5 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 391
 |gęstość zaludnienia             = 46 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 51300
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Marna
 |współrzędne                     = 48°48′N 4°40′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Bassuet''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Marna (departament)|Marna]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 391 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 46 osób/km².

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Vitry-le-François}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Marna]]

title: Bassuet

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Marna

Okręg: Vitry-le-François

Powierzchnia: 8,5 km²

• gęstość: 46 os./km²


text:
# Huis van Bewaring I (Weteringschans)
Het Huis van Bewaring aan het Kleine-Gartmanplantsoen 14 te Amsterdam (tussen de Weteringschans en het Leidseplein), beter bekend als Weteringschans, werd in 1850 gebouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het een beruchte gevangenis waar onder meer Anne Frank en haar familie hebben gezeten nadat ze waren verraden. Verzetsleiders Gerrit van der Veen en Johannes Post zijn beiden na mislukte overvallen op het Huis van Bewaring (respectievelijk op 1 mei 1944  en op 15 juli 1944) opgepakt en gefusilleerd. De gevangenis is in 1979 gesloten en herbestemd.

## Opening
Omstreeks 1850 was er een omslag gaande in de denkbeelden over misdaad en straf. In plaats van onder meer toepassing van lijfstraffen en dwangarbeid, werd verkozen voor eenzame opsluiting. De gedachte was dat door middel van isolatie misdadigers tot inkeer en 'genezing' kwamen. Deze gedachtegang was vanuit Amerika over komen waaien. In Nederland leidde dat in 1850 tot de opening van de eerste cellulaire gevangenis in Amsterdam aan de Weteringschans naar ontwerp van I. Warnsinck en J.G. van Gendt, zes jaar later gevolgd door de nog bestaande gevangenis aan het Wolvenplein in Utrecht naar hun ontwerp.
Vóór de Tweede Wereldoorlog kampte het Huis van Bewaring al jaren met een tekort aan capaciteit. Er waren uitbreidingsplannen, maar door de economische crisis kon de directie die onmogelijk uitvoeren. In 1940 (voordat de oorlog begon) werd een oplossing gevonden door een tweede Huis van Bewaring in gebruik te nemen. De Weteringschans werd Huis van Bewaring I genoemd. De toenmalige strafgevangenis aan de Amstelveenseweg werd omgedoopt tot Huis van Bewaring II (Amstelveenseweg). Er kwam in de oorlog ook een derde plek: het Huis van Bewaring III (Lloyd Hotel).
In de meidagen van 1940 werden er vijf Duitse krijgsgevangenen aan de Weteringschans vastgehouden.

## Tijdens de Tweede Wereldoorlog
Tijdens de Tweede Wereldoorlog vormden Huis van Bewaring I en II de Polizeigefängnis Amsterdam waar talloze gevangenen van de Sicherheitsdienst (SD) direct na hun arrestatie werden opgesloten en verhoord. Hierna werden ze vervoerd naar gevangenissen (Oranjehotel), kampen in Nederland (Kamp Amersfoort, Kamp Vught) of gefusilleerd in de duinen bij Overveen. De Duitse afdeling was onttrokken aan het gezag van het Ministerie van Justitie. In oktober 1944 werd de Nederlandse afdeling geheel ontruimd.

### Joodse gevangenen
Op de binnenplaats stond de 'jodenbarak', een onderkomen zonder sanitaire voorzieningen. In een cel werden hier soms zestien gevangenen opgesloten. Joodse gevangenen moesten uren achter elkaar op de binnenplaats rondlopen, daarbij roepend: 'ik ben Jood, sla me dood, het is mijn eigen schuld!'. Een zwangere vrouw werd zo geschopt dat ze een miskraam kreeg.
Anne Frank, haar familie en de andere onderduikers in het Het Achterhuis hebben twee dagen aan de Weteringschans gezeten. Nadat ze op 4 augustus 1944 waren opgepakt zijn ze eerst in de SD-gevangenis aan de Euterpestraat opgesloten. Op 8 augustus 1944 werden ze naar het Centraal Station van Amsterdam gebracht en op de trein richting Kamp Westerbork gezet.

### Verzetsstrijders
Als represaille voor aanslagen werden vaak ter dood veroordeelden uit deze gevangenis geëxecuteerd. In de laatste dagen voor de executie mochten Todeskandidaten soms voedselpakketten ontvangen. De laatste wens van verzetsman Willem Arondeus was een ouderwetse Hollandse schuimtaart, die voor hem door een Larense banketbakker 'zwart' werd gebakken.

### Overvallen
In de loop van 1944 zijn twee gewapende pogingen gedaan om kopstukken van de Illegaliteit uit het Huis van Bewaring I aan de Weteringschans te Amsterdam te bevrijden. De eerste stond onder leiding van Gerrit van der Veen, de tweede onder leiding van Johannes Post.
Nadat Hannie Schaft op 21 maart 1945 werd opgepakt meende het verzet dat zij ook in de Weteringschans was opgesloten. Truus Oversteegen probeerde in een Duits verpleegstersuniform om Hannie Schaft mee te krijgen. Ze hing een verhaal op dat ze haar moest meenemen voor medisch onderzoek. Ze huilde veel om de mensen daar te overtuigen. Hannie Schaft bleek echter aan de Amstelveenseweg te hebben gezeten en was inmiddels geëxecuteerd.
Op 6 mei 1945 werden alle gevangenen van de Weteringschans vrijgelaten. Gedurende de hele bezetting is de Weteringschans een onneembare veste gebleken. De Binnenlandse Strijdkrachten (BS) brachten meteen nieuwe gevangen binnen, zoals Abraham Puls en de Verwalters van Lippmann, Rosenthal & Co..

## Renovatie jaren 90
De gevangenis werd in 1979 gesloten en verhuisde naar de Bijlmerbajes. In de jaren 90 is het gebouw, samen met het aanliggende Kantongerecht (nu de Balie) geheel gerenoveerd. Het vergde acht jaar voorbereiding, bouwtijd, amendementen, inspraak en gemeentelijke procedures. Het Kruisgebouw is met zijn groen geschilderde baksteen ontdaan van zijn strenge gevangenisuiterlijk. In het Kruisgebouw bevinden zich nu horeca, kantoren en woningen. Op de locatie van de luchtplaats van het voormalige Huis van Bewaring is nu het horecarijke Max Euweplein en verderop het Holland Casino Amsterdam.
Op het Max Euweplein staat een gedenkteken (een blauw vlak met glazen tranen), ontworpen door Bernard Heesen, ter herinnering aan de gevangenen en de bevrijdingspogingen door Gerrit van der Veen en Johannes Post. Vlak voor het kruisgebouw werd in 1992 de Gedenksteen voor het voormalig Huis van Bewaring onthuld.

wikiname: nlwiki

title: Huis van Bewaring I (Weteringschans)

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox gebouw
| naam          = Huis van Bewaring I<br />(Weteringschans)
| afbeelding    = Voormalige huis van bewaring (achterzijde) overzicht vanaf Stadhouderskade - Amsterdam - 20018327 - RCE.jpg
| onderschrift  = De achterzijde van het voormalige Huis van Bewaring I, gezien vanaf de [[Stadhouderskade (Amsterdam)|Stadhouderskade]] (1979).
| locatie       = [[Kleine-Gartmanplantsoen]] 14, [[Amsterdam]]
| oorspronkelijke functie = [[gevangenis]]
| gebruik       = horeca, winkels en woningen
| start         =
| gereed        =
| opening       = 1850
| sluiting      = 1979
| verbouwing    = 1983-1991
| status        =
| bouwstijl     =
| monumentstatus=
| monumentnummer=
| architect     = [[Isaäc Warnsinck|I. Warnsinck]] en [[Johan Godart van Gendt sr.|J.G. van Gendt]]
| eigenaar      =
| lijst         =
| mapname       =
| lat_deg       = 52
| lat_min       = 21
| lat_sec       = 47.11
| lat_dir       = N
| lon_deg       = 4
| lon_min       = 52
| lon_sec       = 59.56
| lon_dir       = E
}}
[[Bestand:H.J. Wigman proposal Leidseplein Amsterdam.jpg|thumb|Kaart uit 1890 met de contouren van de gevangenis]]
Het '''Huis van Bewaring''' aan het [[Kleine-Gartmanplantsoen]] 14 te [[Amsterdam]] (tussen de [[Weteringschans]] en het [[Leidseplein (Amsterdam)|Leidseplein]]), beter bekend als ''Weteringschans'', werd in [[1850]] gebouwd. Tijdens de [[Tweede Wereldoorlog]] was het een beruchte gevangenis waar onder meer [[Anne Frank]] en haar familie hebben gezeten nadat ze waren verraden. Verzetsleiders [[Gerrit van der Veen]] en [[Johannes Post]] zijn beiden na mislukte overvallen op het Huis van Bewaring (respectievelijk op [[Overval op het Huis van Bewaring I te Amsterdam (1 mei 1944)|1 mei 1944]]  en op [[Overval op het Huis van Bewaring I te Amsterdam (14-15 juli 1944)|15 juli 1944]]) opgepakt en gefusilleerd. De gevangenis is in 1979 gesloten en herbestemd.

==Opening==
Omstreeks 1850 was er een omslag gaande in de denkbeelden over misdaad en straf. In plaats van onder meer toepassing van [[lijfstraf]]fen en [[dwangarbeid]], werd verkozen voor eenzame opsluiting. De gedachte was dat door middel van [[Isoleercel|isolatie]] misdadigers tot inkeer en 'genezing' kwamen. Deze gedachtegang was vanuit [[Verenigde Staten|Amerika]] over komen waaien. In Nederland leidde dat in 1850 tot de opening van de eerste cellulaire gevangenis in Amsterdam aan de Weteringschans naar ontwerp van [[Isaäc Warnsinck|I. Warnsinck]] en [[Johan Godart van Gendt sr.|J.G. van Gendt]], zes jaar later gevolgd door de nog bestaande [[Penitentiaire Inrichting Wolvenplein|gevangenis aan het Wolvenplein in Utrecht]] naar hun ontwerp.<ref>Het ontwerp van de Amsterdamse gevangenis vertoont sterke gelijkenis met een Engelse gevangenis die beiden eerder ter plekke hadden bestudeerd: de [[:en:Pentonville (HM Prison)|HM Prison Pentonville]].</ref>

Vóór de Tweede Wereldoorlog kampte het Huis van Bewaring al jaren met een tekort aan capaciteit. Er waren uitbreidingsplannen, maar door de economische crisis kon de directie die onmogelijk uitvoeren. In [[1940]] (voordat de oorlog begon) werd een oplossing gevonden door een tweede Huis van Bewaring in gebruik te nemen. De Weteringschans werd Huis van Bewaring I genoemd. De toenmalige strafgevangenis aan de [[Amstelveenseweg (weg)|Amstelveenseweg]] werd omgedoopt tot [[Huis van Bewaring II (Amstelveenseweg)]]. Er kwam in de oorlog ook een derde plek: het [[Huis van Bewaring III (Lloyd Hotel)]].

In de [[meidagen van 1940]] werden er vijf Duitse krijgsgevangenen aan de Weteringschans vastgehouden.

==Tijdens de Tweede Wereldoorlog==
Tijdens de Tweede Wereldoorlog vormden Huis van Bewaring I en II de ''Polizeigefängnis Amsterdam'' waar talloze gevangenen van de [[Sicherheitsdienst (SD)]] direct na hun arrestatie werden opgesloten en verhoord. Hierna werden ze vervoerd naar gevangenissen ([[Oranjehotel]]), kampen in Nederland ([[Kamp Amersfoort]], [[Kamp Vught]]) of gefusilleerd in de duinen bij [[Overveen]]. De Duitse afdeling was onttrokken aan het gezag van het Ministerie van Justitie. In oktober 1944 werd de Nederlandse afdeling geheel ontruimd.

===Joodse gevangenen===
Op de binnenplaats stond de 'jodenbarak', een onderkomen zonder sanitaire voorzieningen. In een cel werden hier soms zestien gevangenen opgesloten. Joodse gevangenen moesten uren achter elkaar op de binnenplaats rondlopen, daarbij roepend: 'ik ben Jood, sla me dood, het is mijn eigen schuld!'. Een zwangere vrouw werd zo geschopt dat ze een [[miskraam]] kreeg.

[[Anne Frank]], haar familie en de andere onderduikers in het [[Anne Frank Huis|Het Achterhuis]] hebben twee dagen aan de Weteringschans gezeten. Nadat ze op 4 augustus 1944 waren opgepakt zijn ze eerst in de SD-gevangenis aan de [[Euterpestraat]] opgesloten. Op 8 augustus 1944 werden ze naar het [[station Amsterdam Centraal|Centraal Station]] van Amsterdam gebracht en op de trein richting [[Kamp Westerbork]] gezet.

===Verzetsstrijders===
Als [[Represaille (internationaal recht)|represaille]] voor aanslagen werden vaak ter dood veroordeelden uit deze gevangenis geëxecuteerd. In de laatste dagen voor de [[doodstraf|executie]] mochten [[Todeskandidat]]en soms voedselpakketten ontvangen. De laatste wens van verzetsman [[Willem Arondeus]] was een ouderwetse Hollandse schuimtaart, die voor hem door een Larense [[banketbakker]] 'zwart' werd gebakken.

===Overvallen===
{{Zie hoofdartikel|Overval op het Huis van Bewaring I te Amsterdam (1 mei 1944)|Overval op het Huis van Bewaring I te Amsterdam (14-15 juli 1944)}}
In de loop van [[1944]] zijn twee gewapende pogingen gedaan om kopstukken van de [[Illegaliteit (Tweede Wereldoorlog)|Illegaliteit]] uit het Huis van Bewaring I aan de [[Weteringschans]] te Amsterdam te bevrijden. De eerste stond onder leiding van [[Gerrit van der Veen]], de tweede onder leiding van [[Johannes Post]].

Nadat [[Hannie Schaft]] op 21 maart 1945 werd opgepakt meende het verzet dat zij ook in de Weteringschans was opgesloten. [[Truus Oversteegen]] probeerde in een Duits verpleegstersuniform om Hannie Schaft mee te krijgen. Ze hing een verhaal op dat ze haar moest meenemen voor medisch onderzoek. Ze huilde veel om de mensen daar te overtuigen. Hannie Schaft bleek echter aan de Amstelveenseweg te hebben gezeten en was inmiddels geëxecuteerd.

Op 6 mei 1945 werden alle gevangenen van de Weteringschans vrijgelaten. Gedurende de hele bezetting is de Weteringschans een onneembare veste gebleken. De [[Binnenlandse Strijdkrachten|Binnenlandse Strijdkrachten (BS)]] brachten meteen nieuwe gevangen binnen, zoals [[Abraham Puls]] en de Verwalters van [[Lippmann, Rosenthal & Co. (Sarphatistraat)|Lippmann, Rosenthal & Co.]].

==Renovatie jaren 90==
[[Bestand:Amsterdam Homo sapiens non urinat in ventum.jpg|thumb|left|Doorkijk op het Kruisgebouw]]
[[Bestand:Monument op het voormalig Huis van Bewaring.jpg|thumb|Gedenkteken]]
De [[gevangenis]] werd in [[1979]] gesloten en verhuisde naar de [[Bijlmerbajes]]. In de [[1990-1999|jaren 90]] is het gebouw, samen met het aanliggende [[Kantongerecht]] (nu [[de Balie]]) geheel gerenoveerd. Het vergde acht jaar voorbereiding, bouwtijd, amendementen, inspraak en gemeentelijke procedures. Het Kruisgebouw is met zijn groen geschilderde baksteen ontdaan van zijn strenge gevangenisuiterlijk. In het Kruisgebouw bevinden zich nu horeca, kantoren en woningen. Op de locatie van de [[luchten|luchtplaats]] van het voormalige Huis van Bewaring is nu het horecarijke [[Max Euweplein (Amsterdam)|Max Euweplein]] en verderop het [[Holland Casino Amsterdam]].

Op het Max Euweplein staat een gedenkteken (een blauw vlak met glazen tranen), ontworpen door [[Bernard Heesen]], ter herinnering aan de gevangenen en de bevrijdingspogingen door [[Gerrit van der Veen]] en [[Johannes Post]]. Vlak voor het kruisgebouw werd in 1992 de ''[[Gedenksteen voor het voormalig Huis van Bewaring]]'' onthuld.

{{Appendix}}
{{Commonscat|Huis van Bewaring Weteringschans}}
{{Coor title dms|52|21|47.11|N|4|52|59.56|E|scale:1563_type:landmark_region:NL}}

[[Categorie:Voormalige gevangenis in Amsterdam]]
[[Categorie:Tweede Wereldoorlog in Amsterdam]]
[[Categorie:Bouwwerk in Amsterdam-Centrum]]

title: Locatie

Locatie: Kleine-Gartmanplantsoen 14, Amsterdam

Coördinaten: 52° 22′ NB, 4° 53′ OL

title: Status en tijdlijn

Oorspr. functie: gevangenis

Huidig gebruik: horeca, winkels en woningen

title: Bouwinfo

Architect: I. Warnsinck en J.G. van Gendt

Portaal: Civiele techniek en bouwkunde


text:
# Magnum (satellite)
Pour les articles homonymes, voir Magnum et Orion.
Les Magnum rebaptisés par la suite Orion sont une classe de famille de satellites militaires de renseignement d'origine électromagnétique (SIGINT) exploités par le National Reconnaissance Office pour la Central Intelligence Agency aux États-Unis. Le programme demeure classifié et les informations qui existent sont spéculatives. Les deux satellites de cette classe ont été lancés par la navette spatiale américaine et se trouvent en orbite géostationnaire. Ces satellites disposent sans doute d'une antenne circulaire de plus de 100 mètres de diamètre. Le rôle des satellites Magnum est repris depuis deux décennies par la série des Mentor/Advanced Orions.

## Historique
Les satellites de renseignement d'origine électromagnétique (SIGINT en anglais) constituent, avec les satellites d'imagerie, les deux piliers du segment spatial du renseignement militaire moderne. La première série significative de satellites de ce type est la famille des Canyon. Placés sur une orbite géosynchrone à très haute altitude (40 000 km), ils interceptent les communications émises en microondes et VHF et permettent par triangulation de déterminer la source de ces émissions radio. Quatre satellites de la série Rhyolite, rebaptisée par la suite Aquacade, sont lancés entre 1970 et 1978 sur une orbite géostationnaire et jouent un rôle complémentaire : ils collectent les signaux émis par les missiles balistiques soviétiques et chinois ainsi que par leurs véhicules de rentrée et interceptent les émissions radio soviétiques émises en micro-ondes. Les satellite Canyon sont remplacés par la série des Chalet renommés par la suite Vortex dont 6 exemplaires sont placés sur une orbite géosynchrone entre 1978 et 1989. Cette série, qui se caractérise par une antenne réceptrice de 38 mètres de diamètre, eut une durée de vie particulièrement longue. Deux satellites Mercury sont placés en orbite géostationnaire en 1994 et 1996 et sont chargés d'intercepter les télécommunications de niveau stratégique ainsi que les télémesures envoyés par les missiles balistiques. Le premier satellite Orion, qui remplace les Aquacade est lancé en 1985 .

## Lancements
Les deux satellites Magnum ont été lancés depuis la navette spatiale Discovery pendant les missions STS-51-C en 1985 et STS-33 en 1989. Les satellites auraient une masse comprise entre 2 200  et   2 700 kilogrammes, seraient situés sur orbite quasi géosynchrone, utilisant un Inertial Upper Stage (IUS) pour atteindre leur orbite définitive depuis celle de la navette. Selon Jim Slade d'ABC News, le second satellite, USA-48, remplaça le premier, USA-8, qui après plus de quatre ans en orbite était à court de carburant de manœuvre nécessaire pour maintenir sa position au-dessus de l'océan Indien. La mission des deux satellites était d'écouter les communications militaires et diplomatiques de l'Union soviétique, de la Chine et de pays voisins.
USA-67, lancé à bord de la navette spatiale Atlantis, lors de la mission STS-38 en novembre 1990, fut initialement identifié comme étant un troisième satellite Magnum à cause de la présence de deux étages supérieurs en orbite après son déploiement, suggérant qu'un IUS avait été utilisé pour le déployer. Il fut ultérieurement déterminé que le second étage supérieur provenait du satellite furtif Prowler (en) et qu'USA-67 était un satellite de communication SDS-2,.

## Caractéristiques techniques
Les satellites Magnum, construits par TRW, sont suspectés de posséder de grands réflecteurs paraboliques semblables à des parapluies (d'un diamètre estimé à 100 mètres), pour collecter des signaux radio de la Terre. Les satellites Magnum/Orion ont remplacé la série de satellites SIGINT plus ancienne Rhyolite/Aquacade puis ont eux-mêmes été remplacés par les satellites Mentor/Advanced Orions.

## Satellites
| Désignation                                         | Date de lancement | Lanceur                     | Identifiant Cospar | Masse          | Constructeur | Orbite                 | Caractéristiques                             | Objectifs     | Remarques                                |
| --------------------------------------------------- | ----------------- | --------------------------- | ------------------ | -------------- | ------------ | ---------------------- | -------------------------------------------- | ------------- | ---------------------------------------- |
| Orion 1 (RIO 1, Mission 7605, USA 8) (ex Magnum 1)  | 24 janvier 1985   | Navette spatiale américaine | 1985-010B          | 2 200-2 700 kg | TRW          | Orbite géostationnaire | Antenne circulaire de 100 mètres de diamètre | COMINT, ELINT | Mission STS-51-C de la navette Discovery |
| Orion 2 (RIO 2, Mission 7606, USA 48) (ex Magnum 2) | 23 novembre 1989  | Navette spatiale américaine | 1989-090B          | 2 200-2 700 kg | TRW          | Orbite géostationnaire | Antenne circulaire de 100 mètres de diamètre | COMINT, ELINT | Mission STS-33 de la navette Discovery   |

title: Magnum (satellite)

wikitext:
{{Voir homonymes|Magnum|Orion}}
{{Ébauche|astronautique|renseignement|forces armées des États-Unis}}
{{Infobox Engin spatial
| nom            = Magnum
''[[satellites militaires]] ''
| image          =
| légende        =
| organisation   = {{flagicon|USA}} [[National Reconnaissance Office|NRO]]
| constructeur   = {{flagicon|USA}} [[TRW]]
| domaine        = [[Renseignement d'origine électromagnétique]]
| nbre  = 2
| statut         = Mission achevée
| masse          =
| lancement      = 1985 et 1989
| lanceur        = [[Navette spatiale américaine]]
| durée de vie   =
| désorbitage    =
| autres_noms    =  Orion
| titre_orbite   = [[Orbite géostationnaire]]
| attitude                  = [[Stabilisé 3 axes]]
| source_énergie            = [[Capteur solaire photovoltaïque|Panneaux solaires]]
| puissance_électrique      =
| charge_utile              =
}}

Les '''Magnum''' rebaptisés par la suite '''Orion''' sont une classe de famille de [[satellites militaires]] de [[renseignement d'origine électromagnétique]] (SIGINT) exploités par le [[National Reconnaissance Office]] pour la [[Central Intelligence Agency]] aux [[États-Unis]]. Le programme demeure [[Information classée secrète|classifié]] et les informations qui existent sont spéculatives. Les deux satellites de cette classe ont été lancés par la navette spatiale américaine et se trouvent en orbite géostationnaire. Ces satellites disposent sans doute d'une antenne circulaire de plus de 100 mètres de diamètre. Le rôle des satellites Magnum est repris depuis deux décennies par la série des [[Mentor (satellite)|''Mentor''/''Advanced Orions'']].

== Historique ==

Les satellites de [[renseignement d'origine électromagnétique]] (SIGINT en anglais) constituent, avec les [[satellites de reconnaissance|satellites]] d'imagerie, les deux piliers du segment spatial du [[renseignement militaire]] moderne. La première série significative de satellites de ce type est la famille des [[Canyon (satellite)|Canyon]]. Placés sur une [[orbite géosynchrone]] à très haute altitude (40 000 km), ils interceptent les communications émises en microondes et VHF et permettent par triangulation de déterminer la source de ces émissions radio. Quatre satellites de la série Rhyolite, rebaptisée par la suite [[Aquacade (satellite)|Aquacade]], sont lancés entre 1970 et 1978 sur une orbite géostationnaire et jouent un rôle complémentaire : ils collectent les signaux émis par les missiles balistiques soviétiques et chinois ainsi que par leurs [[Véhicule de rentrée|véhicules de rentrée]] et interceptent les émissions radio soviétiques émises en micro-ondes. Les satellite Canyon sont remplacés par la série des [[Chalet (satellite)|Chalet]] renommés par la suite Vortex dont 6 exemplaires sont placés sur une orbite géosynchrone entre 1978 et 1989. Cette série, qui se caractérise par une antenne réceptrice de 38 mètres de diamètre, eut une durée de vie particulièrement longue. Deux satellites [[Mercury (satellite)|Mercury]] sont placés en orbite géostationnaire en 1994 et 1996 et sont chargés d'intercepter les télécommunications de niveau stratégique ainsi que les télémesures envoyés par les missiles balistiques. Le premier satellite Orion, qui remplace les Aquacade est lancé en 1985 <ref name=nrol-42>{{lien web|langue=en|url=http://spaceflight101.com/atlas-v-nrol-42/nrol-42-satellite/|titre=Identifying the classified NROL-42 Satellite |consulté le=27 septembre 2017|date= |site=spaceflight101.com}}</ref>.

== Lancements ==

Les deux satellites ''Magnum'' ont été lancés depuis la [[navette spatiale]] ''[[Discovery (navette spatiale)|Discovery]]'' pendant les missions [[STS-51-C]] en [[1985]] et [[STS-33]] en [[1989]]. Les satellites auraient une masse comprise entre {{unité/2|2200|et=2700|kilogrammes}}, seraient situés sur orbite quasi géosynchrone, utilisant un [[Inertial Upper Stage]] (IUS) pour atteindre leur orbite définitive depuis celle de la navette<ref>[http://www.planet4589.org/space/jsr/back/news.369 Jonathan's space report No. 369] (1998-08-22), ''[[Jonathan's Space Report]]''</ref>. Selon [[Jim Slade]] d'[[ABC News]], le second satellite, [[USA-48]], remplaça le premier, [[USA-8]], qui après plus de quatre ans en orbite était à court de carburant de manœuvre nécessaire pour maintenir sa position au-dessus de l'[[océan Indien]]. La mission des deux satellites était d'écouter les communications militaires et diplomatiques de l'[[Union des républiques socialistes soviétiques|Union soviétique]], de la [[Chine]] et de pays voisins<ref>{{lien web | titre=ABC News Coverage of the STS-33 Launch|année=1989-11-22 |prénom=Jim|nom=Slade|périodique=ABC News|url=https://www.youtube.com/watch?v=dJXXBVJbXAs}}</ref>.

[[USA-67]], lancé à bord de la navette spatiale ''[[Atlantis (navette spatiale)|Atlantis]]'', lors de la mission [[STS-38]] en {{date-|novembre 1990}}, fut initialement identifié comme étant un troisième satellite ''Magnum'' à cause de la présence de deux étages supérieurs en orbite après son déploiement, suggérant qu'un IUS avait été utilisé pour le déployer. Il fut ultérieurement déterminé que le second étage supérieur provenait du satellite furtif {{Lien|langue=en|trad=Prowler (satellite)|fr=Prowler (satellite)|texte=Prowler}} et qu'USA-67 était un [[satellite de communication]] [[Satellite Data System|SDS-2]]<ref name=UGO>{{lien web|nom=Molczan|prénom=Ted|titre=Unknown GEO Object 2000-653A / 90007 Identified as Prowler|url=http://satobs.org/seesat_ref/STS_38/Unknown_GEO_Object_2000-653A_-_90007_Identified_as_Prowler.pdf|périodique=Visual Satellite Observer's Home Page|consulté le=9 avril 2012|date=21 janvier 2011}}</ref>{{,}}<ref name=ELO>{{lien web|nom=Molczan|prénom=Ted|titre=Evaluation of the Opportunity to Launch Prowler on STS 38|url=http://satobs.org/seesat_ref/STS_38/Evaluation_of_the_Opportunity_to_Launch_Prowler_on_STS_38.pdf|périodique=Visual Satellite Observer's Home Page|consulté le=9 avril 2012|date=19 février 2011}}</ref>.

== Caractéristiques techniques ==

Les satellites ''Magnum'', construits par [[TRW]], sont suspectés de posséder de grands réflecteurs paraboliques semblables à des parapluies (d'un diamètre estimé à {{unité|100|mètres}})<ref>{{lien web | titre=Secret Space Shuttles: When you’re 200 miles up, it’s easy to hide what you’re up to|année=2009-08-01 |prénom=Michael|nom=Cassutt|périodique= Air & Space Magazine| url=http://www.airspacemag.com/space-exploration/Secret-Space-Shuttles.html?c=y&page=3}}</ref>{{,}}<ref>{{fr}} [http://reseau.echelon.free.fr/reseau.echelon/satellites.htm Spy satellites of the NSA]</ref> pour collecter des signaux radio de la Terre. Les satellites ''Magnum''/''Orion'' ont remplacé la série de satellites SIGINT plus ancienne [[Aquacade (satellite)|''Rhyolite''/''Aquacade'']] puis ont eux-mêmes été remplacés par les satellites [[Mentor (satellite)|''Mentor''/''Advanced Orions'']].

== Satellites ==
{| class="wikitable alternance centre"
|+Satellites Orion placés en orbite<ref name=GunterOrionMagnum>{{lien web|langue=en|url=http://space.skyrocket.de/doc_sdat/orion-1_nro.htm|titre=Orion 1, 2 (Magnum 1, 2) |consulté le=27 septembre 2017|date= |site=Gunter's Space Page|auteur1=Gunter Krebs }}</ref>
|-
! scope=col | Désignation
! scope=col | Date de lancement
! scope=col | Lanceur
! scope=col | Identifiant Cospar
! scope=col | Masse
! scope=col | Constructeur
! scope=col | Orbite
! scope=col | Caractéristiques
! scope=col | Objectifs
! scope=col | Remarques
|-
| Orion 1 (RIO 1, Mission 7605, USA 8) (ex Magnum 1) || {{date-|24 janvier 1985}} || [[Navette spatiale américaine]] || align="center"|[https://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1985-010B 1985-010B] || {{formatnum:2200}}-{{formatnum:2700}} kg || [[TRW]] || [[Orbite géostationnaire]] || Antenne circulaire de 100 mètres de diamètre || COMINT, ELINT || Mission [[STS-51-C]] de la navette Discovery
|-
| Orion 2 (RIO 2, Mission 7606, USA 48) (ex Magnum 2) || {{date-|23 novembre 1989}} || [[Navette spatiale américaine]] || align="center"|[https://nssdc.gsfc.nasa.gov/nmc/spacecraftDisplay.do?id=1989-090B 	 1989-090B 	] || {{formatnum:2200}}-{{formatnum:2700}} kg || [[TRW]] || [[Orbite géostationnaire]] || Antenne circulaire de 100 mètres de diamètre || COMINT, ELINT || Mission [[STS-33]] de la navette Discovery
|}

== Notes et références ==
{{Traduction/Référence|en|Magnum (satellite)|554197685}}
{{Références}}
* Richelson, Jeffrey T. ed. ''U.S. Military Uses of Space, 1945-1991 Vol 1, Guide.'' [[National Security Archive]]. 1991.

== Voir aussi ==
=== Articles connexes ===
* [[Renseignement d'origine électromagnétique]]
* [[Mentor (satellite)|Mentor]]

=== Liens externes ===
* [http://www.astronautix.com/craft/magnum.htm Information from astronautix.com]
* Gunter's Space Page - information on [http://space.skyrocket.de/doc_sdat/magnum.htm Magnum]
* Globalsecurity- [http://www.globalsecurity.org/space/systems/magnum.htm Magnum/ Mentor/ Orion]

{{Palette|Programme spatial américain}}

{{Portail|astronautique|renseignement|forces armées des États-Unis}}

[[Catégorie:Satellite d'écoute électronique]]
[[Catégorie:Programme spatial militaire américain]]

title: Données générales

Organisation: NRO

Constructeur: TRW

Statut: Mission achevée

Autres noms: Orion

Lanceur: Navette spatiale américaine

title: Caractéristiques techniques

Contrôle d'attitude: Stabilisé 3 axes

Source d'énergie: Panneaux solaires