text:
# Старый Киструс
Старый Киструс — село в Спасском районе Рязанской области, входит в состав Киструсского сельского поселения.

## География
Село расположено на берегу реки Кистрянка в 1 км на север от центра поселения села Новый Киструс и в 20 км на северо-восток от районного центра города Спасск-Рязанский.

## История
В платёжных книгах Старорязанского стана за 1594-1597 год село Киструс упоминается как вотчина боярина Годунова. Село Киструс при речке Кистрянке упоминается также у Олеария. В окладных книгах 1676 года в селе значится церковь Воскресенья Господа Бога и Спаса нашего Иисуса Христа. В 1781 году в селе имелось две деревянных церкви — во имя Воскресения Христова и Николаевская. В 1786 году прихожане просили об освящении перестроенной Никольской церкви с Дмитровским приделом, но в 1787 году церковь эта сгорела. В 1825 году дозволено было покрыть Воскресенскую церковь тесом, в 1875 году в трапезе устроены были печи. С 1861 года существовала школа.
В XIX — начале XX века село входило в состав Китрусской волости Спасского уезда Рязанской губернии. В 1906 году в деревне было 310 дворов.
С 1929 года село являлось центром Старокиструсского сельсовета Спасского района Рязанского округа Московской области, с 1937 года — в составе Рязанской области, с 2005 года — в составе Киструсского сельского поселения.

## Население
| 1859 | 1897  | 1906  | 2010 |
| ---- | ----- | ----- | ---- |
| 1707 | ↗1832 | ↗2148 | ↘250 |

## Инфраструктура
В селе имеются Старокиструсская средняя школа.

title: Старый Киструс

wikitext:
{{НП+Россия
 | статус                   = село
 | русское название         = Старый Киструс
 |изображение               =
 | герб                     =
 | флаг                     =
 | ширина герба             =
 | ширина флага             =
  |lat_deg = 54.485385
  |lon_deg = 40.571601
  |CoordAddon =
  |CoordScale =
|Страна = {{RUS}}
|Статус = село
 | регион                   = Рязанская область
 | регион в таблице         = Рязанская область
 | вид района               = муниципальный район
 | район                    = Спасский район
 | район в таблице          = Спасский район (Рязанская область){{!}}Спасский
 | вид поселения            = сельское поселение
 |поселение                = Киструсское сельское поселение
 |поселение в таблице      = Киструсское сельское поселение{{!}}Киструсское
 |внутреннее деление       =
 |глава                    =
 |дата основания           =
 |первое упоминание        =
 |прежние имена            =
 |статус с                 =
 |площадь                  =
 |высота центра НП         =
  |население               = {{ Население | Старый Киструс | тс }}
  |год переписи            = {{ Население | Старый Киструс | г }}
  |C в регион              = слева
  |в регион                = справа
  |плотность               =
  |агломерация             =
  |национальный состав     =
  |конфессиональный состав =
  |этнохороним             =
 |почтовый индекс          =
 |телефонный код           =
 |цифровой идентификатор   = 61246888002
 |сайт                     =
|Примечания                =
}}

'''Старый Киструс''' — село в [[Спасский район (Рязанская область)|Спасском районе]] [[Рязанская область|Рязанской области]], входит в состав [[Киструсское сельское поселение|Киструсского сельского поселения]].

== География ==
Село расположено на берегу реки [[Кистрянка]] в 1 км на север от центра поселения села [[Новый Киструс]] и в 20 км на северо-восток от районного центра города [[Спасск-Рязанский]].

== История ==
В платёжных книгах [[Старорязанский стан (Рязанский уезд)|Старорязанского стана]] за 1594-1597 год село Киструс упоминается как вотчина боярина Годунова. Село Киструс при речке Кистрянке упоминается также у [[Олеарий, Адам|Олеария]]. В окладных книгах 1676 года в селе значится церковь Воскресенья Господа Бога и Спаса нашего Иисуса Христа. В 1781 году в селе имелось две деревянных церкви — во имя Воскресения Христова и Николаевская. В 1786 году прихожане просили об освящении перестроенной Никольской церкви с Дмитровским приделом, но в 1787 году церковь эта сгорела. В 1825 году дозволено было покрыть Воскресенскую церковь тесом, в 1875 году в трапезе устроены были печи. С 1861 года существовала школа<ref>{{Cite web |url=http://elib.shpl.ru/ru/nodes/13441-t-4-1891#mode/inspect/page/257/zoom/6 |title=Добролюбов, Иоанн Васильевич. Историко-статистическое описание церквей и монастырей Рязанской епархии, ныне существующих и упразднённых… / Сост. Иоанн Добролюбов. — Зарайск, 1884. — 4 т. |access-date=2020-08-28 |archive-date=2020-10-07 |archive-url=https://web.archive.org/web/20201007185451/http://elib.shpl.ru/ru/nodes/13441-t-4-1891#mode/inspect/page/257/zoom/6 |url-status=live }}</ref>.

В XIX — начале XX века село входило в состав ''Китрусской волости'' [[Спасский уезд (Рязанская губерния)|Спасского уезда]] [[Рязанская губерния|Рязанской губернии]]. В 1906 году в деревне было 310 дворов<ref name="1906R">{{книга|заглавие=Населённые места Рязанской губернии|издание=Рязанский губернский статистический комитет|ответственный=Под ред. И. И. Проходцова|место=Рязань|год=1906|язык=ru}}</ref>.

С 1929 года село являлось центром ''Старокиструсского сельсовета'' [[Спасский район (Рязанская область)|Спасского района]] [[Рязанский округ|Рязанского округа]] [[Московская область|Московской области]], с 1937 года — в составе [[Рязанская область|Рязанской области]], с 2005 года — в составе [[Киструсское сельское поселение|Киструсского сельского поселения]].

== Население ==
{{ Население | Старый Киструс }}

== Инфраструктура ==
В селе имеются Старокиструсская средняя школа.

== Примечания ==
{{Примечания}}

{{Населённые пункты Спасского района Рязанской области}}

[[Категория:Населённые пункты Спасского района (Рязанская область)]]

title: Старый Киструс

Страна: Россия

Субъект Федерации: Рязанская область

Муниципальный район: Спасский

Сельское поселение: Киструсское

title: История и география

title: Население

title: Цифровые идентификаторы

Цифровые идентификаторы: Старый Киструс МоскваРязаньСпасск-Рязанский Старый КиструсСпасск-Рязанский Старый Киструс


text:
# Damon Herriman
Damon Herriman (Adelaide, 31 marzo 1970) è un attore australiano.

## Biografia
Figlio dell'attore Noel Herriman.
Ha iniziato a recitare ad appena 6 anni in pubblicità locali australiane prima di ottenere un vero ruolo ne I Sullivans. In seguito a questa interpretazione le sue apparizioni si sono intensificate in alcuni film e numerose serie tv australiane e statunitensi. Nel contempo ha scritto e diretto alcuni cortometraggi. È principalmente noto per il ruolo ricorrente (5 stagioni) di Dewey Crowe in Justified e per aver recitato in J. Edgar con Leonardo DiCaprio. Dal 2016 fa parte delle serie televisive Secret City e Quarry - Pagato per uccidere. Ha interpretato Charles Manson sia nella serie televisiva Mindhunter che nel film C'era una volta a... Hollywood di Quentin Tarantino.

## Filmografia parziale

### Attore

#### Cinema
- La maschera di cera (House of Wax), regia di Jaume Collet-Serra (2005)
- J. Edgar, regia di Clint Eastwood (2011)
- The Lone Ranger, regia di Gore Verbinski (2013)
- Son of a Gun, regia di Julius Avery (2014)
- The Water Diviner, regia di Russell Crowe (2014)
- The Nightingale, regia di Jennifer Kent (2018)
- C'era una volta a... Hollywood (Once Upon a Time in Hollywood), regia di Quentin Tarantino (2019)
- The Portable Door, regia di Jeffrey Walker (2023)
- Il morso del coniglio (Run Rabbit Run), regia di Daina Reid (2023)
- The Bikeriders, regia di Jeff Nichols (2023)
- Better Man, regia di Michael Gracey (2024)

#### Televisione
- I Sullivans (The Sullivans) – serial TV (1980-1981)
- Il segno del toro (Taurus Rising) – serial TV (1982)
- Dottori con le ali (The Flying Doctors) – serie TV, episodi 4x03-4x04 (1988)
- All Saints – serie TV, 8 episodi (1998-1999)
- South Pacific, regia di Richard Pearce – film TV (2001)
- The Unit – serie TV, episodio 2x06 (2006)
- Justified – serie TV, 22 episodi (2010-2015)
- Breaking Bad - Reazioni collaterali (Breaking Bad) – serie TV, episodio 4x06 (2011)
- Wilfred – serie TV, episodio 1x03 (2011)
- Vegas – serie TV, 4 episodi (2012)
- Almost Human – serie TV, episodio 1x03 (2013)
- Battle Creek – serie TV, 9 episodi (2015)
- Flesh and Bone – miniserie TV (2015)
- Quarry - Pagato per uccidere (Quarry) – serie TV, 8 episodi (2016)
- Incorporated – serie TV, 6 episodi (2016-2017)
- Secret City – serie TV, 6 episodi (2016)
- Mr Inbetween – serie TV, 26 episodi (2018-2021)
- Mindhunter – serie TV, episodio 2x05 (2019)
- La ferrovia sotterranea (The Underground Railroad) – miniserie TV, 2 puntate (2021)
- The Artful Dodger, regia di Jeffrey Walker, Corrie Chen e Gracie Otto – miniserie TV (2023)
- The Bondsman – serie TV, 8 episodi (2025)

### Doppiatore
- Peter Rabbit 2 - Un birbante in fuga (Peter Rabbit 2: The Runaway), regia di Will Gluck (2021)
- Mortal Kombat, regia di Simon McQuoid (2021) – Kabal
- Mortal Kombat II, regia di Simon McQuoid (2025) – Kabal

## Doppiatori italiani
Nelle versioni in italiano delle opere in cui ha recitato, Damon Herriman è stato doppiato da:
- Francesco De Francesco in Breaking Bad, Mindhunter, C'era una volta a... Hollywood
- Stefano Brusa in Quarry - Pagato per uccidere, La ferrovia sotterranea, Better Man
- Francesco Meoni in Justified, The Water Diviner
- Vladimiro Conti in CSI - Scena del crimine
- Mino Caprio in Cold Case - Delitti irrisolti
- Patrizio Cigliano in Flesh and Bone
- Francesco Pezzulli in Secret City
- Stefano Thermes in The Tourist
- Franco Mannella in The Bikeriders
- Francesco Venditti in The Bondsman

Da doppiatore è sostituito da:
- Stefano Brusa in Peter Rabbit 2 - Un birbante in fuga

wikiname: itwiki

title: Damon Herriman

in_language: it

wikitext:
{{Bio
|Nome = Damon
|Cognome = Herriman
|Sesso = M
|LuogoNascita = Adelaide
|LuogoNascitaLink = Adelaide (Australia)
|GiornoMeseNascita = 31 marzo
|AnnoNascita = 1970
|LuogoMorte =
|GiornoMeseMorte =
|AnnoMorte =
|Epoca = 1900
|Epoca2 = 2000
|Attività = attore
|Nazionalità = australiano
|Immagine = Damon Herriman 2019 by Glenn Francis.jpg
|Didascalia = Damon Herriman nel 2019
}}

== Biografia ==
Figlio dell'attore Noel Herriman.
Ha iniziato a recitare ad appena 6 anni in pubblicità locali australiane prima di ottenere un vero ruolo ne [[I Sullivans]]. In seguito a questa interpretazione le sue apparizioni si sono intensificate in alcuni film e numerose serie tv australiane e statunitensi. Nel contempo ha scritto e diretto alcuni cortometraggi. È principalmente noto per il ruolo ricorrente (5 stagioni) di Dewey Crowe in ''[[Justified (serie televisiva)|Justified]]'' e per aver recitato in ''[[J. Edgar]]'' con [[Leonardo DiCaprio]]. Dal 2016 fa parte delle serie televisive ''[[Secret City]]'' e ''[[Quarry - Pagato per uccidere]]''. Ha interpretato [[Charles Manson]] sia nella serie televisiva ''[[Mindhunter]]'' che nel film ''[[C'era una volta a... Hollywood]]'' di [[Quentin Tarantino]].

== Filmografia parziale ==
=== Attore ===
==== Cinema ====
* ''[[La maschera di cera (film 2005)|La maschera di cera]]'' (''House of Wax''), regia di [[Jaume Collet-Serra]] (2005)
* ''[[J. Edgar]]'', regia di [[Clint Eastwood]] (2011)
* ''[[The Lone Ranger (film 2013)|The Lone Ranger]]'', regia di [[Gore Verbinski]] (2013)
*''[[Son of a Gun (film 2014)|Son of a Gun]]'', regia di [[Julius Avery]] (2014)
* ''[[The Water Diviner]]'', regia di [[Russell Crowe]] (2014)
* ''[[The Nightingale (film 2018)|The Nightingale]]'', regia di [[Jennifer Kent]] (2018)
* ''[[C'era una volta a... Hollywood]]'' (''Once Upon a Time in Hollywood''), regia di [[Quentin Tarantino]] (2019)
* ''[[The Portable Door]]'', regia di [[Jeffrey Walker]] (2023)
* ''[[Il morso del coniglio]]'' (''Run Rabbit Run''), regia di [[Daina Reid]] (2023)
* ''[[The Bikeriders]]'', regia di [[Jeff Nichols]] (2023)
* ''[[Better Man (film)|Better Man]]'', regia di [[Michael Gracey]] (2024)

==== Televisione ====
* ''[[I Sullivans]]'' (''The Sullivans'') – serial TV (1980-1981)
* ''[[Il segno del toro]]'' (''Taurus Rising'') – serial TV (1982)
* ''[[Dottori con le ali]]'' (''The Flying Doctors'') – serie TV, episodi 4x03-4x04 (1988)
* ''[[All Saints (serie televisiva)|All Saints]]'' – serie TV, 8 episodi (1998-1999)
*[[South Pacific (film 2001)|''South Pacific'']], regia di [[Richard Pearce]] – film TV (2001)
* ''[[The Unit]]'' – serie TV, episodio 2x06 (2006)
* ''[[Justified (serie televisiva)|Justified]]'' – serie TV, 22 episodi (2010-2015)
* ''[[Breaking Bad - Reazioni collaterali]]'' (''Breaking Bad'') – serie TV, episodio 4x06 (2011)
* ''[[Wilfred (serie televisiva 2011)|Wilfred]]'' – serie TV, episodio 1x03 (2011)
* ''[[Vegas (serie televisiva)|Vegas]]'' – serie TV, 4 episodi (2012)
* ''[[Almost Human (serie televisiva)|Almost Human]]'' – serie TV, episodio 1x03 (2013)
* ''[[Battle Creek (serie televisiva)|Battle Creek]]'' – serie TV, 9 episodi (2015)
* ''[[Flesh and Bone (miniserie televisiva)|Flesh and Bone]]'' – miniserie TV (2015)
* ''[[Quarry - Pagato per uccidere]]'' (''Quarry'') – serie TV, 8 episodi (2016)
* ''[[Incorporated (serie televisiva)|Incorporated]]'' – serie TV, 6 episodi (2016-2017)
* ''[[Secret City]]'' – serie TV, 6 episodi (2016)
* ''[[Mr Inbetween]]'' – serie TV, 26 episodi (2018-2021)
* ''[[Mindhunter]]'' – serie TV, episodio 2x05 (2019)
* ''[[La ferrovia sotterranea (miniserie televisiva)|La ferrovia sotterranea]]'' (''The Underground Railroad'') – miniserie TV, 2 puntate (2021)
* ''[[The Artful Dodger (miniserie televisiva)|The Artful Dodger]]'', regia di [[Jeffrey Walker]], [[Corrie Chen]] e [[Gracie Otto]] – miniserie TV (2023)
* ''[[The Bondsman]]'' – serie TV, 8 episodi (2025)

=== Doppiatore ===
* ''[[Peter Rabbit 2 - Un birbante in fuga]]'' (''Peter Rabbit 2: The Runaway''), regia di [[Will Gluck]] (2021)
* ''[[Mortal Kombat (film 2021)|Mortal Kombat]]'', regia di [[Simon McQuoid]] (2021) – [[Kabal (personaggio)|Kabal]]
* ''[[Mortal Kombat II (film)|Mortal Kombat II]]'', regia di [[Simon McQuoid]] (2025) – Kabal

== Doppiatori italiani ==
Nelle versioni in [[Lingua italiana|italiano]] delle opere in cui ha recitato, Damon Herriman è stato doppiato da:
* [[Francesco De Francesco (doppiatore)|Francesco De Francesco]] in ''Breaking Bad'', ''Mindhunter'', ''C'era una volta a... Hollywood''
* [[Stefano Brusa]] in ''Quarry - Pagato per uccidere'', ''La ferrovia sotterranea'', ''Better Man''
* [[Francesco Meoni]] in ''Justified'', ''The Water Diviner''
* [[Vladimiro Conti]] in ''CSI - Scena del crimine''
* [[Mino Caprio]] in ''Cold Case - Delitti irrisolti''
* [[Patrizio Cigliano]] in ''Flesh and Bone''
* [[Francesco Pezzulli]] in ''Secret City''
* [[Stefano Thermes]] in ''The Tourist''
* [[Franco Mannella]] in ''The Bikeriders''
* [[Francesco Venditti]] in ''The Bondsman''
Da doppiatore è sostituito da:
* [[Stefano Brusa]] in ''Peter Rabbit 2 - Un birbante in fuga''

==Altri progetti==
{{interprogetto}}

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Controllo di autorità}}
{{Portale|Biografie|Cinema|Televisione}}


text:
# Armando Bayo Cosgaya
Armando Bayo Cosgaya (* 14. April 1922 in Madrid; † 3. Mai 1972 in Havanna) war ein kubanischer Diplomat. Er war von 1963 bis 1965 Geschäftsträger der Republik Kuba in der DDR.

## Leben
Er trat nach 1959 in den diplomatischen Dienst der Republik Kuba und war in Österreich und der Schweiz tätig. Im September 1960 weilte er als Vertreter der Revolutionären Regierung der Republik Kuba zu den Trauerfeierlichkeiten für den verstorbenen Präsidenten Wilhelm Pieck in der DDR. Am 12. September 1960 war er Gast der 14. Plenartagung der  Volkskammer, die Walter Ulbricht zum Vorsitzenden des Staatsrates der DDR wählte. Am 21. Mai 1963 trat er sein Amt als Geschäftsträger a. i. der Republik Kuba in der DDR an. Am 3. Februar 1965 begrüßte er Héctor Rodríguez Llompart in Ost-Berlin, der ihn nunmehr im Rang eines Botschafters als neuer Vertreter Kubas in der DDR ablöste. Im Februar 1965 wurde er für seine Arbeiten über Alexander von Humboldt mit dem kubanischen Literaturpreis ausgezeichnet. Diese Arbeit Armando Bayos entstand während seiner vierjährigen Tätigkeit als diplomatischer Vertreter seines Landes in der DDR.

wikiname: dewiki

title: Armando Bayo Cosgaya

in_language: de

wikitext:
'''Armando Bayo Cosgaya''' (* [[14. April]] [[1922]] in [[Madrid]]; † [[3. Mai]] [[1972]] in [[Havanna]]) war ein [[Kuba|kubanischer]] [[Diplomat]]. Er war von 1963 bis 1965 [[Geschäftsträger]] der [[Republik Kuba]] in der [[Deutsche Demokratische Republik|DDR]].

== Leben ==
Er trat nach 1959 in den diplomatischen Dienst der Republik Kuba und war in Österreich und der Schweiz tätig. Im September 1960 weilte er als Vertreter der Revolutionären Regierung der Republik Kuba zu den Trauerfeierlichkeiten für den verstorbenen Präsidenten [[Wilhelm Pieck]] in der DDR.<ref>''Partei- und Regierungsdelegationen, die zu den Trauerfeierlichkeiten in Berlin weilen''. In: ''[[Neues Deutschland]]'', 11. September 1960, S. 4.</ref> Am 12. September 1960 war er Gast der 14. Plenartagung der [[ Volkskammer]], die [[Walter Ulbricht]] zum Vorsitzenden des Staatsrates der DDR wählte.<ref>''Ausländische Delegationen beglückwünschen neugewählten Staatsrat''. In: ''Neues Deutschland'', 13. September 1960, S. 2.</ref> Am 21. Mai 1963 trat er sein Amt als Geschäftsträger a. i. der Republik Kuba in der DDR an.<ref>''Von Dr. Bolz empfangen''. In: ''Neues Deutschland'', 22. Mai 1963, S. 7.</ref> Am 3. Februar 1965 begrüßte er [[Héctor Rodríguez Llompart]] in Ost-Berlin, der ihn nunmehr im Rang eines Botschafters als neuer Vertreter Kubas in der DDR ablöste.<ref>''Botschafter Kubas in Berlin eingetroffen''. In: ''Neues Deutschland'', 4. Februar 1965, S. 2.</ref> Im Februar 1965 wurde er für seine Arbeiten über [[Alexander von Humboldt]] mit dem kubanischen Literaturpreis ausgezeichnet. Diese Arbeit Armando Bayos entstand während seiner vierjährigen Tätigkeit als diplomatischer Vertreter seines Landes in der DDR.<ref>''Literaturpreis für Bayo''. In: ''[[Neue Zeit]]'', 12. Februar 1965, S. 1. </ref>

== Siehe auch ==
→ [[Liste der kubanischen Botschafter in der Deutschen Demokratischen Republik]]

== Einzelnachweise ==
<references/>

{{Normdaten|TYP=p|GND=127156224|LCCN=n84040932|VIAF=3868473}}

{{SORTIERUNG:Bayo Cosgaya, Armando}}
[[Kategorie:Kubanischer Botschafter in der DDR]]
[[Kategorie:Kubaner]]
[[Kategorie:Geboren 1922]]
[[Kategorie:Gestorben 1972]]
[[Kategorie:Mann]]

{{Personendaten
|NAME=Bayo Cosgaya, Armando
|ALTERNATIVNAMEN=
|KURZBESCHREIBUNG=kubanischer Diplomat
|GEBURTSDATUM=14. April 1922
|GEBURTSORT=[[Madrid]]
|STERBEDATUM=3. Mai 1972
|STERBEORT=[[Havanna]]
}}


text:
# Korpus Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych
Korpus Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych (ang. Confederate States Marine Corps) (CSMC) – gałąź marynarki Stanów Skonfederowanych utworzona aktem kongresu z 16 marca 1861 roku. Początkowo jego siłę określono na 45 oficerów i 944 żołnierzy, jednakże 24 września 1862 roku zwiększono liczbę żołnierzy do 1026. Formowanie rozpoczęto w Montgomery, a ukończono w Richmond po przeniesieniu stolicy. Siedziba główna oraz obóz treningowy „Camp Beall” pozostał do końca wojny w stoczni Gosport w Norfolk.

## Sformowanie
Konfederacki Korpus Piechoty Morskiej był wzorowany na korespondującej organizacji Stanów Zjednoczonych, którą określano jako „wyjątkowo dobrą i dobrze zdyscyplinowaną”. Do różnic należały: fakt organizowania się CSMC w permanentne kompanie, zastąpienie fujarki spotykaną w wojsku brytyjskim trąbką sygnałową oraz umundurowanie podobne noszonego przez Royal Marines. W czasie przebywania na lądzie delegowało oddziały gwardyjskie do obrony portów w:
- Richmond
- Camp Beall, w pobliżu Fortu Darling w Drewry’s Bluff
- Wilmington – Fort Fisher
- Charlotte
- Charleston
- Hilton Head Island
- Savannah
- Pensacola – (zajmowali się obsługą nabrzeżnych dział)
- Mobile

Grupy morskie służyły na wielu okrętach wojennych, a nawet krążownikach.

## Organizacja
Korpus został sformowany na początku wojny z trzech podstawowych źródeł:
- Szesnastu oficerów oraz stu żołnierzy rezygnujących lub dezerterujących z Korpusu Piechoty Morskiej USA[3]
- Amalgamatu organizacji stanowych takich jak Virginia State Marines
- Rekrutacji

### Ludzie
Komendant-Pułkownik Lloyd Beall stwierdził, iż CSMC „był złożony z wielu starych żołnierzy i podoficerów, którzy wcześniej służyli w Korpusie Piechoty Morskiej i w innych jednostkach Stanów Zjednoczonych.” Do oficerów, którzy zrezygnowali z żołdu wojsk federalnych należeli:
| Imię i nazwisko                 | Stan                |
| ------------------------------- | ------------------- |
| Major Henry B. Tyler (Adiutant) | Wirginia            |
| Brevet Major George H. Terret   | Wirginia            |
| Kapitan Robert Tansill          | Wirginia            |
| Kapitan Algernon S. Taylor      | Wirginia            |
| Kapitan John D. Simms           | Wirginia            |
| Porucznik Israel Greene         | Wirginia            |
| Porucznik John K. H. Tatnall    | Georgia             |
| Porucznik Julius E. Meire       | Maryland            |
| Porucznik George P. Turner      | Wirginia            |
| Porucznik Thomas S. Wilson      | Missouri            |
| Porucznik Andrew J. Hays        | Alabama             |
| Porucznik Adam N. Baker         | Pensylwania         |
| Podporucznik George Holmes      | Floryda             |
| Podporucznik Calvin L. Sayre    | Alabama             |
| Podporucznik Henry L. Ingraham  | Karolina Południowa |
| Podporucznik Beckett K. Howell  | Missisipi           |

Wymienieni wyżej oficerowie zebrali się w kwaterze głównej w Richmond – wyjątkiem był kapitan Tansill, który zrezygnował ze służby przebywając na pokładzie USS „Congress”. Tansill został aresztowany na rozkaz sekretarza marynarki wojennej Gideona Wellesa po przybyciu do Nowego Jorku 23 sierpnia 1861 roku, bez postawienia oskarżeń, przesłuchania czy procesu. Został wymieniony 10 stycznia 1862 roku na więźniów wojennych i niezwłocznie po przybyciu do Wirginii wstąpił do CSMC.

Ta wielka niesprawiedliwość została uznana aktem Kongresu 11 kwietnia 1863 roku, który gwarantował, iż „oficerowie marynarki wojennej oraz piechoty morskiej, którzy zrezygnowali ze służby dla Stanów Zjednoczonych w konsekwencji secesji, i którzy zostali aresztowani i uwięzieni, a po uwolnieniu przeszli na służbę marynarki wojennej lub piechoty morskiej Stanów Skonfederowanych powinni być traktowani jako urlopowani i otrzymać żołd za okres uwięzienia, oraz czas do momentu przydzielenia im zadania przez marynarkę wojenną lub Korpus”.

### Skład
Na początku wojny skład Korpusu przedstawiał się następująco:
- 1 komendant-pułkownik
- 1 podpułkownik
- 3 majorów (kwatermistrz, rachmistrz oraz adiutant)
- 10 kapitanów
- 10 poruczników
- 20 podporuczników

24 września 1862 roku w skład żołnierzy wchodziło:
- 1 sierżant-major
- 1 sierżant-kwatermistrz
- 60 sierżantów
- 60 kaprali
- 840 szeregowych
- 30 bębniarzy
- 30 flecistów
- 4 muzyków

Choć Korpus autoryzował swoją liczebność na poziomie 1026 ludzi, faktyczny stan nigdy nie osiągnął tej liczby; stan na 30 października 1864 roku wykazywał jedynie 539 osoby. Większość oficerów Korpusu wcześniej należała do analogicznej jednostki po stronie USA, jednakże naczelny dowódca CSMC był skarbnikiem armii bez żadnego wcześniejszego doświadczenia w zawiadywaniu piechotą morską. Beall ukończył West Point i służył w 1 i 2 regimencie dragonów do 1844 roku, kiedy mianowano go skarbnikiem. Z funkcji zrezygnował 22 kwietnia 1861 roku, a 23 maja został mianowany pułkownikiem-komendantem Korpusu. Był jego jedynym dowódcą.

### Organizacja oddziałów
Oddziały CSMC stacjonowały w bazach okrętowych Konfederacji, jak również nabrzeżnych fortyfikacjach jak Fort Fisher w Karolinie Północnej. Marines służyli także na okrętach wojennych, takich jak CSS „Alabama”. W słynnej bitwie pomiędzy pancernikami USS „Monitor” oraz CSS „Virginia” kompania „C” obsługiwała działa na pokładzie tego drugiego.
W lecie 1862 roku Korpus został podzielony na oddziały wielkości drużyn i rozproszony po całym południu. Żołnierze mieli szkolić rekrutów artylerii, aby zapobiegać brakom wyszkolonych działowych. Z tego powodu kwatera główna Korpusu została ustanowiona w forcie Darling oraz Camp Beall, znajdujących się w Drewry’s Bluff na brzegu rzeki James w Wirginii. Trzy kompanie – „A”. „B” oraz „C” – stacjonowały w nowym obozie. Tamże, w lecie 1862, brali udział w odparciu ataków eskadry US Navy, w skład której wchodziły USS „Monitor” oraz USS „Galena”.
Pomimo dezercji oraz niskiego morale większość żołnierzy służyła wiernie i doczekała się pochwały z ust sekretarza marynarki Stephena Mallory’ego za „gotowość oraz efektywność”. Słabym punktem Korpusu były sprzeczki wywołane rangami, służbą portową oraz zadaniami administracyjnymi. Z powodu braku funduszy, Korpus miał ograniczone możliwości rekrutacyjne. Do 1864 roku miesięczny żołd ochotnika wynosił 3 dolary mniej niż w przypadku innych formacji. Dopiero pod koniec wojny zezwolono piechocie morskiej pobierać rekrutów z armii, aby wzmocnić swoje szeregi.

### Rola
Pierwszoplanową rolą marines było angażowanie się w działania obronne i zaczepne podczas abordaży oraz ochrona oficerów przed buntem załogi. Często ich kwatery były strategicznie lokowane pomiędzy kajutami kapitańskimi a kajutami dla marynarzy.
Regulacje Korpusu przeznaczały swoim żołnierzom stacjonowanie przy działach pod dowództwem własnych oficerów lub dołączanie się do innych dział w pojedynkę. Jednakże tego typu zachowania miały być przedsiębrane jedynie w najwyższej potrzebie. Piechociarze byli szkoleni w obsłudze dział, zaś wielu z nich służyło przy obsłudze nabrzeżnych baterii chroniących Wilmington, Charleston, Mobile, Nowy Orlean czy Savannah.
Z biegiem czasu piechota morska była zatrudniana do wykonywania zadań specjalnych.

## Rangi i umundurowanie
| Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   | Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych   |
| Pułkownik                                                                        | Podpułkownik                                                                     | Major                                                                            | Kapitan                                                                          | Porucznik                                                                        | Podporucznik                                                                     |                                                                                |                                                                                |                                                                                |                                                                                |                                                                                |
| Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych | Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych |
| Sierżant-major                                                                   | Sierżant-kwatermistrz                                                            | Sierżant służby uzbrojenia                                                       | Pierwszy sierżant                                                                | Sierżant                                                                         | Kapral                                                                           |                                                                                |                                                                                |                                                                                |                                                                                |                                                                                |
| -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- | -------------------------------------------------------------------------------- |

### Oficerowie
Podstawowym okryciem głowy oficera było szare, bądź niebieskie kepi z daszkiem i paskiem wykonanym z czarnej skóry.
Wśród płaszczy dominowały szare surduty wyposażone w dwa rzędy siedmiu, mosiężnych guzików. Rękawy oficerów zdobione były węzłami tyrolskimi, których liczba zależała od rangi – jeden u poruczników, dwa u kapitanów oraz trzy u oficerów polowych. Większość fraków była szara, jednakże niektóre posiadały ciemnoniebieskie kołnierzyki oraz mankiety, jak również złote epolety, identyczne jak te noszone przez oficerów US Marine Corps.
Spodnie, zazwyczaj granatowe, choć zdarzały się i jasnoniebieskie z czarnym lampasem wzdłuż szwu.
Mundury polowe wykonane były z flaneli lub dżinsu. Noszono także kamizelki ze stojącymi kołnierzami, trzema, bądź czterema kieszeniami oraz dziewięcioma mosiężnymi guzikami, z wygrawerowaną literą „M”. Wszystkie guziki wykonywane były w Wielkiej Brytanii.

### Żołnierze
Żołnierze nosili ciemnoniebieskie kepi z czubkami i paskami z czarnej skóry oraz guzikami po bokach.
Regulacje mundurowe przyznawały także żołnierzom dwa fraki galowe oraz cztery kurtki polowe, wszystkie w szarym kolorze, szamerowane czarną nicią na mankietach i kołnierzykach u podoficerów. Guziki identyczne jak w mundurach oficerskich. Rangi zaznaczone były na ramionach mankietów, jednak w odmiennie niż u US Marines, były ustawione ostrymi kątami do góry. Spodnie granatowe. Wszystko wykonane z flaneli, bądź dżinsu.

## Uzbrojenie
Standardową bronią długą był brytyjski muszkiet gwintowany Enfield wz. 1853, jednakże podobnie jak w armii lądowej żołnierze używali wszystkiego co udało się zdobyć – od gładkolufowych muszkietów z zamkiem skałkowym po unijne karabiny Springfielda, ich kopie, czy też krótkie, ładowane odtylcowo karabinki Maynarda. Podoficerom wydawane były armijne miecze, bagnety, pochwy na nie, pudełka z kapiszonami oraz plecaki według wzorców British Army.
Wśród broni przybocznych królował zdobyczny rewolwer Colt Army model 1860 (również w wersji.36 Navy) oraz konfederacki LeMat, posiadający prócz dziewięciu pocisków kalibru.42 jeden nabój śrutowy kalibru.20, bardzo przydatny w czasie abordażu.

## Służba w czasie wojny

### Osiągnięcia
Jednym z godniejszych zapamiętania osiągnięć była bitwa w zatoce Hampton Roads pomiędzy pancernikami USS „Monitor”, a CSS „Virginia” 8 i 9 marca 1862. Żołnierze Korpusu obsługiwali działa i robili to na tyle sprawnie, aby trafić do raportu admirała Franklina Buchanana, w którym chwalił ich trzeźwość umysłu. Tego typu akcje były jeszcze wielokrotnie powtarzane przez Korpus. Niewiele później kontyngent marines odparł federalny atak na uwięzioną w rzece James „Virginię” broniąc ją przed zdobyciem.
Po zniszczeniu „Virginii” 11 maja 1862 jej załoga została przeniesiona do obsługi baterii nabrzeżnych w Drewry’s Bluff. Piechota morska dotarła tam prawie na czas ataku unijnej grupy okrętów składającej się z „Monitora”. kanonierek USS „Galena” (opancerzonej) i USS „Aroostook” oraz parowca USS „Port Royal”. Poza celnym ogniem działowym strzelcy wyborowi marines ranili głównodowodzącego „Port Royal” i zadali wysokie straty federalnym marines na pokładzie wrogich statków, co przyczyniło się do ucieczki sił Północy.
Z upływem czasu piechota morska była używana do zadań specjalnych. Jednym z nich miało być planowane zdobycie federalnych pancerników w porcie Charlston w 1863 roku. CSMC miało wedrzeć się na pokłady okrętów w nocy i wygasić paleniska wrzucając siarkę, proch strzelniczy oraz mokre koce przez kominy. Opary siarki miały zmusić załogę do wyjścia na zewnątrz, gdzie zostałaby zaaresztowana. Dowództwo CSMC przeprowadziło odpowiednie szkolenia i żołnierze byli gotowi do przeprowadzenia akcji, jednakże unijne pancerniki po wpłynięciu do Charlston 6 kwietnia 1863 dostały tak potężny ostrzał, iż musiały się wydostać przez co misja została anulowana.
Piechota morska odegrała kluczową rolę w wyeliminowaniu parowca USS „Underwriter” ze stacjonującej w New Bern flotylli 2 lutego 1864 roku. Po krótkiej, acz brutalnej walce wręcz marines wraz z marynarzami zdobyli i zniszczyli okręt. Po zakończonej akcji dowodzący nimi oficer skwitował, że „jako oddział byliby najwyższym atutem każdej organizacji, zaś ja szczycić się będę faktem bycia łączonym z nimi”. CSMC zasłużyli się także zdobyciem USS „Water Witch” 2 czerwca 1864 w pobliżu Savannah, po zaledwie 10 minutach walki.
W lipcu 1864 roku Robert E. Lee stworzył plan przerzucenia batalionu marines przez federalną blokadę, tak aby mogli wylądować w punkcie obserwacyjnym nad Waszyngtonem. Celem tego działania miało być odbicie uwięzionych jeńców wojennych. Siłami wspierającymi miały być wojska gen. Jubala Early’ego dokonujące najazdu na federalną stolicę. Marines mieli być dowodzeni przez por. Thomasa Wilsona oraz ppor. Henry’ego McCune’a ze stanu Missouri. Jednakże z racji obaw, iż plan został odkryty, statki wiozące piechotę zostały zawrócone, a misja anulowana.

### Schyłek
W grudniu 1864 Korpus był zaangażowany w walki przeciw siłom gen. Williama Shermana w pobliżu Savannah. Większa część żołnierzy Korpusu wzmocniła uchodzącą na północ armię. Południowe porty Konfederacji upadały jeden po drugim – Fort Fisher miał podzielić ich los. Po trzech dniach bombardowań siły federalne wylądowały na brzegu 15 stycznia 1865 roku i starły się z obrońcami, zdobywając baterię Buchanan oraz Mound. Wierny tradycji Korpusu, pięćdziesięcioosobowy oddział marines walczył do ostatniego żołnierza na bagnety i kule, broniąc dostępu do serca fortu.
Marines, którzy wycofali się z zajętych portów zostali przeniesieni do obsługi baterii nabrzeżnych w Richmond. Tam wraz z marynarzami utworzyli brygadę morską pod dowództwem kpt. Tuckera z marynarki wojennej, która weszła w skład dywizji gen. George’a Lee z armii Północnej Wirginii. 6 kwietnia 1865 roku jankesi zmietli korpus gen. Richarda Ewella, ariergardę konfederatów pod Sayler’s Creek; żołnierze piechoty morskiej bronili się tak zaciekle, że nacierające oddziały Północy ominęły ich linie i ruszyły za wycofującymi się jednostkami. Sercem stawiającej opór brygady był batalion dwustu marines, opierający się 37 regimentowi z Massachusetts oraz 121 z Nowego Jorku. Dowódca 37-ego chwalił przydzielone jego oddziałowi karabiny Spencera bez których nie udałoby się oprzeć huraganowemu ogniowi marines. Pomimo kapitulacji gen. Ewella morska brygada nadal walczyła – dopiero nacelowane na jej pozycje baterie okrętowe zmusiły kpt. Tuckera do wywieszenie białej flagi.
Resztka Korpusu w postaci 29 żołnierzy pod dowództwem por. Richarda Hendersona brały udział w kapitulacji gen. Lee w Appomattox 9 kwietnia 1865 roku. Ostatni oddział tej formacji poddał się w Hanna Bluff w Alabamie 10 maja tego samego roku.

wikiname: plwiki

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = Korpus Piechoty Morskiej
 |nazwa oryginalna     = Stanów Skonfederowanych
 |znak                 =
 |kategoria wojska     = marynarka
 |motto                =
 |grafika              = Flag of the Confederate States Marine Corps.svg
 |opis grafiki         = Sztandar Korpusu
 |państwo              = CSA
 |sformowanie          = 16 marca 1861
 |rozformowanie        = 1865
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               =
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = [[Lloyd Beall]]
(wojskowy)
[[Stephen Mallory]]
(z ramienia rządu)
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      = [[Lloyd Beall]]
 |działania zbrojne    = '''[[Wojna secesyjna]]'''
 |numer                =
 |dyslokacja           =
 |rodzaj sił zbrojnych =
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         =
 |podległość           = Departament Marynarki
Wojennej CSA
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''Korpus Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych''' ([[język angielski|ang.]] ''Confederate States Marine Corps'') ('''CSMC''') – gałąź [[Confederate States Navy|marynarki Stanów Skonfederowanych]] utworzona aktem [[Kongres Skonfederowanych Stanów Ameryki|kongresu]] z 16 marca 1861 roku. Początkowo jego siłę określono na 45 oficerów i 944 żołnierzy, jednakże 24 września 1862 roku zwiększono liczbę żołnierzy do 1026. Formowanie rozpoczęto w [[Montgomery (Alabama)|Montgomery]], a ukończono w [[Richmond (Wirginia)|Richmond]] po przeniesieniu stolicy. Siedziba główna oraz obóz treningowy „Camp Beall” pozostał do końca wojny w stoczni Gosport w [[Norfolk (Wirginia)|Norfolk]]<ref>Sharf, s. 769–772.</ref>.

== Sformowanie ==
Konfederacki Korpus Piechoty Morskiej był wzorowany na korespondującej [[United States Marine Corps|organizacji]] Stanów Zjednoczonych, którą określano jako „wyjątkowo dobrą i dobrze zdyscyplinowaną”<ref name=Sharf-769>Sharf, s. 769.</ref>. Do różnic należały: fakt organizowania się CSMC w permanentne kompanie, zastąpienie [[fujarka|fujarki]] spotykaną w wojsku brytyjskim [[Trąbka sygnałowa|trąbką sygnałową]] oraz umundurowanie podobne noszonego przez [[Royal Marines]]. W czasie przebywania na lądzie delegowało oddziały gwardyjskie do obrony portów w:

* [[Richmond (Wirginia)|Richmond]]
* Camp Beall, w pobliżu [[Fort Darling|Fortu Darling]] w [[Drewry’s Bluff]]
* [[Wilmington (Karolina Północna)|Wilmington]] – [[Fort Fisher]]
* [[Charlotte]]
* [[Charleston (Karolina Południowa)|Charleston]]
* [[Hilton Head Island (Karolina Południowa)|Hilton Head Island]]
* [[Savannah (Georgia)|Savannah]]
* [[Pensacola]] – (zajmowali się obsługą nabrzeżnych dział)
* [[Mobile]]

Grupy morskie służyły na wielu [[Okręt|okrętach wojennych]], a nawet [[krążownik]]ach.

== Organizacja ==
Korpus został sformowany na początku wojny z trzech podstawowych źródeł:

* Szesnastu oficerów oraz stu żołnierzy rezygnujących lub dezerterujących z Korpusu Piechoty Morskiej USA<ref name="69–73">McGlone, s. 69–73.</ref>
* Amalgamatu organizacji stanowych takich jak [[Virginia State Marines]]
* Rekrutacji

=== Ludzie ===
[[Plik:Confederate States of America Captain-Marines.svg|thumb|upright|Ranga kapitana oznaczona belkami na kołnierzu i węzłami tyrolskimi na rękawach.]]
[[Plik:Lt. beckett k. howell - CSMC.jpg|thumb|150px|por. Beckett K. Howell]]
[[Lloyd Beall|Komendant-Pułkownik Lloyd Beall]] stwierdził, iż CSMC „był złożony z wielu starych żołnierzy i podoficerów, którzy wcześniej służyli w Korpusie Piechoty Morskiej i w innych jednostkach Stanów Zjednoczonych.”<ref name=autonazwa1>Sharf, s. 770–771.</ref> Do oficerów, którzy zrezygnowali z żołdu wojsk federalnych należeli<ref name=Sharf-769 />:

{| class="wikitable" style="margin: 1em auto 1em auto"
|+ Oficerowie Piechoty Morskiej USA którzy zrezygnowali ze służby<ref>Shafer, s. 770.</ref>
! Imię i nazwisko !! Stan
|-
! Major Henry B. Tyler (Adiutant)
| [[Wirginia]]
|-
! [[Brevet]] Major George H. Terret
| Wirginia
|-
! Kapitan Robert Tansill
| Wirginia
|-
! Kapitan Algernon S. Taylor
| Wirginia
|-
! Kapitan John D. Simms
| Wirginia
|-
! Porucznik Israel Greene
| Wirginia
|-
! Porucznik John K. H. Tatnall
| [[Georgia]]
|-
! Porucznik Julius E. Meire
| [[Maryland]]
|-
! Porucznik George P. Turner
| Wirginia
|-
! Porucznik Thomas S. Wilson
| [[Missouri (stan)|Missouri]]
|-
! Porucznik Andrew J. Hays
| [[Alabama]]
|-
! Porucznik Adam N. Baker
| [[Pensylwania]]
|-
! Podporucznik George Holmes
| [[Floryda]]
|-
! Podporucznik Calvin L. Sayre
| Alabama
|-
! Podporucznik Henry L. Ingraham
| [[Karolina Południowa]]
|-
! Podporucznik Beckett K. Howell
| [[Missisipi (stan)|Missisipi]]
|}
Wymienieni wyżej oficerowie zebrali się w kwaterze głównej w Richmond – wyjątkiem był kapitan Tansill, który zrezygnował ze służby przebywając na pokładzie [[USS Congress (1841)|USS „Congress”]]. Tansill został aresztowany na rozkaz sekretarza marynarki wojennej [[Gideon Welles|Gideona Wellesa]] po przybyciu do Nowego Jorku 23 sierpnia 1861 roku, bez postawienia oskarżeń, przesłuchania czy procesu. Został wymieniony 10 stycznia 1862 roku na więźniów wojennych i niezwłocznie po przybyciu do Wirginii wstąpił do CSMC.

{{Cytat
 |treść = Ta wielka niesprawiedliwość została uznana aktem Kongresu 11 kwietnia 1863 roku, który gwarantował, iż „oficerowie marynarki wojennej oraz piechoty morskiej, którzy zrezygnowali ze służby dla Stanów Zjednoczonych w konsekwencji secesji, i którzy zostali aresztowani i uwięzieni, a po uwolnieniu przeszli na służbę marynarki wojennej lub piechoty morskiej Stanów Skonfederowanych powinni być traktowani jako urlopowani i otrzymać żołd za okres uwięzienia, oraz czas do momentu przydzielenia im zadania przez marynarkę wojenną lub Korpus”<ref>Sharf, s. 770.</ref>.
 |autor = J. Thomas Scharf
 |źródło = History of the Confederate States Navy from its organization to the surrender of its last vessel
 |styl = środek
}}

=== Skład ===
Na początku wojny skład Korpusu przedstawiał się następująco:
* 1 komendant-pułkownik
* 1 podpułkownik
* 3 majorów (kwatermistrz, rachmistrz oraz adiutant)
* 10 kapitanów
* 10 poruczników
* 20 podporuczników

24 września 1862 roku w skład żołnierzy wchodziło:
* 1 sierżant-major
* 1 sierżant-kwatermistrz
* 60 sierżantów
* 60 kaprali
* 840 szeregowych
* 30 bębniarzy
* 30 flecistów
* 4 muzyków

Choć Korpus autoryzował swoją liczebność na poziomie 1026 ludzi, faktyczny stan nigdy nie osiągnął tej liczby; stan na 30 października 1864 roku wykazywał jedynie 539 osoby<ref>Sharf, s. 772.</ref>. Większość oficerów Korpusu wcześniej należała do analogicznej jednostki po stronie USA, jednakże naczelny dowódca CSMC był skarbnikiem armii bez żadnego wcześniejszego doświadczenia w zawiadywaniu piechotą morską. Beall ukończył [[West Point]] i służył w [[1 Regiment Kawalerii (USA)|1]] i [[2 Regiment Kawalerii|2 regimencie dragonów]] do 1844 roku, kiedy mianowano go skarbnikiem. Z funkcji zrezygnował 22 kwietnia 1861 roku, a 23 maja został mianowany pułkownikiem-komendantem Korpusu. Był jego jedynym dowódcą<ref name=autonazwa1 />.

=== Organizacja oddziałów ===
Oddziały CSMC stacjonowały w bazach okrętowych Konfederacji, jak również nabrzeżnych fortyfikacjach jak Fort Fisher w Karolinie Północnej. Marines służyli także na okrętach wojennych, takich jak [[CSS Alabama|CSS „Alabama”]]. W słynnej bitwie pomiędzy pancernikami [[USS Monitor|USS „Monitor”]] oraz [[CSS Virginia|CSS „Virginia”]] kompania „C” obsługiwała działa na pokładzie tego drugiego.

W lecie 1862 roku Korpus został podzielony na oddziały wielkości [[Drużyna (wojsko)|drużyn]] i rozproszony po całym południu<ref name="69–73" />. Żołnierze mieli szkolić rekrutów artylerii, aby zapobiegać brakom wyszkolonych działowych<ref name="69–73" />. Z tego powodu kwatera główna Korpusu została ustanowiona w [[Fort Darling|forcie Darling]] oraz Camp Beall, znajdujących się w [[Drewry’s Bluff]] na brzegu [[James (rzeka w Wirginii)|rzeki James]] w Wirginii. Trzy kompanie – „A”. „B” oraz „C” – stacjonowały w nowym obozie. Tamże, w lecie 1862, brali udział w odparciu ataków eskadry US Navy, w skład której wchodziły USS „Monitor” oraz [[USS Galena (1862)|USS „Galena”]].

Pomimo dezercji oraz niskiego morale większość żołnierzy służyła wiernie i doczekała się pochwały z ust sekretarza marynarki [[Stephen Mallory|Stephena Mallory’ego]] za „gotowość oraz efektywność”. Słabym punktem Korpusu były sprzeczki wywołane rangami, służbą portową oraz zadaniami administracyjnymi. Z powodu braku funduszy, Korpus miał ograniczone możliwości rekrutacyjne. Do 1864 roku miesięczny żołd ochotnika wynosił 3 dolary mniej niż w przypadku innych formacji. Dopiero pod koniec wojny zezwolono piechocie morskiej pobierać rekrutów z armii, aby wzmocnić swoje szeregi<ref>''Historical Times Encyclopedia of the Civil War''.</ref>.

=== Rola ===
Pierwszoplanową rolą marines było angażowanie się w działania obronne i zaczepne podczas abordaży oraz ochrona oficerów przed buntem załogi. Często ich kwatery były strategicznie lokowane pomiędzy kajutami kapitańskimi a kajutami dla marynarzy.
Regulacje Korpusu przeznaczały swoim żołnierzom stacjonowanie przy działach pod dowództwem własnych oficerów lub dołączanie się do innych dział w pojedynkę. Jednakże tego typu zachowania miały być przedsiębrane jedynie w najwyższej potrzebie. Piechociarze byli szkoleni w obsłudze dział, zaś wielu z nich służyło przy obsłudze nabrzeżnych baterii chroniących [[Wilmington (Karolina Północna)|Wilmington]], [[Charleston (Karolina Południowa)|Charleston]], [[Mobile]], [[Nowy Orlean]] czy [[Savannah (Georgia)|Savannah]]<ref name=suite />.

Z biegiem czasu piechota morska była zatrudniana do wykonywania zadań specjalnych.

== Rangi i umundurowanie ==
{| border="1" cellpadding="2" cellspacing="0" align="center" width="100%"
!colspan=11| Oznaczenia szarż oficerskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych<ref name=ranks>{{cytuj stronę |url = http://www.usnlp.org/CivilWarNavalRanks/CSMC.htm |tytuł = Tabele rang Marynarki Wojennej Stanów Skonfederowanych |praca = U.S. Naval Landing Party |język = en |archiwum = https://www.webcitation.org/6ADyavL8P?url=http://www.usnlp.org/CivilWarNavalRanks/CSMC.htm |zarchiwizowano = 2012-08-27 |data dostępu = 2010-11-08}}</ref>
|-
![[Pułkownik]]
![[Podpułkownik]]
![[Major]]
![[Kapitan (ranga)|Kapitan]]
![[Porucznik]]
![[Podporucznik]]
|-
![[Plik:Confederate States of America Colonel-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Lieutenant Colonel-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Major-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Captain-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America First Lieutenant-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Second Lieutenant-Marines.jpg|100px]]
|-
!colspan=11| Oznaczenia stopni żołnierskich Korpusu Piechoty Morskiej Stanów Skonfederowanych<ref name=ranks />
|-
![[Sierżant-major]]
!Sierżant-kwatermistrz
!Sierżant służby
uzbrojenia
![[Pierwszy sierżant]]
![[Sierżant]]
![[Kapral]]
|-
![[Plik:Confederate States of America Sergeant Major-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Quartermaster Sergeant-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Ordnance Sergeant-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America First Sergeant-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Sergeant-Marines.png|100px]]
![[Plik:Confederate States of America Corporal-Marines.png|100px]]
|}

=== Oficerowie ===
[[Plik:Lt. Frances H. Cameron - CSMC Uniform.jpg|thumb|200px|Przykład umundurowania, por. Frances H. Cameron]]
Podstawowym okryciem głowy oficera było szare, bądź niebieskie [[kepi]] z daszkiem i paskiem wykonanym z czarnej skóry.

Wśród płaszczy dominowały szare [[surdut]]y wyposażone w dwa rzędy siedmiu, mosiężnych guzików. Rękawy oficerów zdobione były [[Węzeł austriacki|węzłami tyrolskimi]], których liczba zależała od rangi – jeden u poruczników, dwa u kapitanów oraz trzy u [[oficer polowy|oficerów polowych]]. Większość fraków była szara, jednakże niektóre posiadały ciemnoniebieskie kołnierzyki oraz mankiety, jak również złote [[Naramiennik|epolety]], identyczne jak te noszone przez oficerów [[United States Marine Corps|US Marine Corps]].

Spodnie, zazwyczaj granatowe, choć zdarzały się i jasnoniebieskie z czarnym lampasem wzdłuż szwu.

Mundury polowe wykonane były z [[flanela|flaneli]] lub [[dżins]]u. Noszono także kamizelki ze stojącymi kołnierzami, trzema, bądź czterema kieszeniami oraz dziewięcioma mosiężnymi guzikami, z wygrawerowaną literą „M”<ref name=suite>{{cytuj stronę |url = http://www.suite101.com/content/the-confederate-marine-corps-a8936 |tytuł = The Confederate Marine Corps |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20101121134607/http://www.suite101.com/content/the-confederate-marine-corps-a8936 |zarchiwizowano = 2010-11-21 |data dostępu = 2010-11-11}}</ref>. Wszystkie guziki wykonywane były w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]].

=== Żołnierze ===
Żołnierze nosili ciemnoniebieskie kepi z czubkami i paskami z czarnej skóry oraz guzikami po bokach.

Regulacje mundurowe przyznawały także żołnierzom dwa fraki galowe oraz cztery kurtki polowe, wszystkie w szarym kolorze, szamerowane czarną nicią na mankietach i kołnierzykach u podoficerów. Guziki identyczne jak w mundurach oficerskich. Rangi zaznaczone były na ramionach mankietów, jednak w odmiennie niż u US Marines, były ustawione ostrymi kątami do góry. Spodnie granatowe. Wszystko wykonane z flaneli, bądź dżinsu.

== Uzbrojenie ==
[[Plik:Pattern1853Rifle.jpg|thumb|200px|muszkiet gwintowany Enfield wz. 1853]]
Standardową bronią długą był brytyjski [[Karabin Enfield M1853|muszkiet gwintowany Enfield wz. 1853]]<ref name=suite />, jednakże podobnie jak w armii lądowej żołnierze używali wszystkiego co udało się zdobyć – od gładkolufowych [[muszkiet]]ów z [[zamek skałkowy|zamkiem skałkowym]] po unijne karabiny Springfielda, ich kopie, czy też krótkie, [[Broń odtylcowa|ładowane odtylcowo]] [[Karabinek Maynarda|karabinki Maynarda]]<ref name="geocmsc bron">{{cytuj stronę |url = http://georgiacsmccompanyc.webs.com/weapons.htm |tytuł = Broń używana przez Piechotę Morską Konfederacji |praca = C.S. Marines Corps Georgia Company „C” |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20131215233216/http://georgiacsmccompanyc.webs.com/weapons.htm |zarchiwizowano = 2013-12-15 |data dostępu = 9/11/2010}}</ref>. Podoficerom wydawane były armijne miecze, bagnety, pochwy na nie, pudełka z kapiszonami oraz plecaki według wzorców [[British Army]].

[[Plik:Le Mat Revolver.jpg|thumb|left|200px|Rewolwer LeMat]]
Wśród broni przybocznych królował zdobyczny [[rewolwer Colt Army model 1860]] (również w wersji.36 ''Navy'')<ref name="geocmsc bron" /> oraz konfederacki [[Rewolwer LeMat|LeMat]], posiadający prócz dziewięciu pocisków kalibru.42 jeden nabój śrutowy kalibru.20, bardzo przydatny w czasie abordażu.

== Służba w czasie wojny ==
=== Osiągnięcia ===
Jednym z godniejszych zapamiętania osiągnięć była [[bitwa w zatoce Hampton Roads]] pomiędzy pancernikami [[USS Monitor|USS „Monitor”]], a [[CSS Virginia|CSS „Virginia”]] 8 i 9 marca 1862. Żołnierze Korpusu obsługiwali działa i robili to na tyle sprawnie, aby trafić do raportu [[admirał]]a [[Franklin Buchanan|Franklina Buchanana]], w którym chwalił ich trzeźwość umysłu. Tego typu akcje były jeszcze wielokrotnie powtarzane przez Korpus. Niewiele później kontyngent marines odparł federalny atak na uwięzioną w rzece James „Virginię” broniąc ją przed zdobyciem.

[[Plik:USS Galena portside at Drewry's Bluff.jpg|thumb|200px|Widok na bakburtę [[USS Galena (1862)|USS „Galeny”]] podczas ostrzału Drewry’s Bluff na rzece James]]
[[Plik:Fhwilcke-vi.jpg|thumb|left|200px|Okręty Północy pod Drewry’s Bluff]]
Po zniszczeniu „Virginii” 11 maja 1862 jej załoga została przeniesiona do obsługi baterii nabrzeżnych w [[Drewry’s Bluff]]. Piechota morska dotarła tam prawie na czas ataku unijnej [[Grupa okrętów|grupy okrętów]] składającej się z „Monitora”. [[kanonierka|kanonierek]] [[USS Galena (1862)|USS „Galena”]] (opancerzonej) i [[USS Aroostook (1861)|USS „Aroostook”]] oraz [[parowiec|parowca]] [[USS Port Royal (1862)|USS „Port Royal”]]. Poza celnym ogniem działowym strzelcy wyborowi marines ranili głównodowodzącego „Port Royal” i zadali wysokie straty federalnym marines na pokładzie wrogich statków, co przyczyniło się do ucieczki sił Północy.

Z upływem czasu piechota morska była używana do zadań specjalnych. Jednym z nich miało być planowane zdobycie federalnych [[Okręt pancerny|pancerników]] w porcie Charlston w 1863 roku. CSMC miało wedrzeć się na pokłady okrętów w nocy i wygasić paleniska wrzucając siarkę, proch strzelniczy oraz mokre koce przez kominy. Opary siarki miały zmusić załogę do wyjścia na zewnątrz, gdzie zostałaby zaaresztowana. Dowództwo CSMC przeprowadziło odpowiednie szkolenia i żołnierze byli gotowi do przeprowadzenia akcji, jednakże unijne pancerniki po wpłynięciu do Charlston 6 kwietnia 1863 dostały tak potężny ostrzał, iż musiały się wydostać przez co misja została anulowana.

Piechota morska odegrała kluczową rolę w wyeliminowaniu parowca [[USS Underwriter (1852)|USS „Underwriter”]] ze stacjonującej w [[New Bern]] flotylli 2 lutego 1864 roku. Po krótkiej, acz brutalnej walce wręcz marines wraz z marynarzami zdobyli i zniszczyli okręt. Po zakończonej akcji dowodzący nimi oficer skwitował, że „jako oddział byliby najwyższym atutem każdej organizacji, zaś ja szczycić się będę faktem bycia łączonym z nimi”. CSMC zasłużyli się także zdobyciem [[USS Water Witch (1851)|USS „Water Witch”]] 2 czerwca 1864 w pobliżu Savannah, po zaledwie 10 minutach walki.

W lipcu 1864 roku [[Robert E. Lee]] stworzył plan przerzucenia [[batalion]]u marines przez federalną blokadę, tak aby mogli wylądować w punkcie obserwacyjnym nad [[Waszyngton]]em. Celem tego działania miało być odbicie uwięzionych jeńców wojennych. Siłami wspierającymi miały być wojska gen. [[Jubal Early|Jubala Early’ego]] dokonujące najazdu na federalną stolicę. Marines mieli być dowodzeni przez [[porucznik|por.]] Thomasa Wilsona oraz [[podporucznik|ppor.]] Henry’ego McCune’a ze stanu Missouri. Jednakże z racji obaw, iż plan został odkryty, statki wiozące piechotę zostały zawrócone, a misja anulowana.

=== Schyłek ===
[[Plik:CS Marines at Chickamauga.jpg|thumb|200px|Żołnierze piechoty morskiej CSA pod Chickamauga w stanie Georgia]]
W grudniu 1864 Korpus był zaangażowany w [[Marsz Shermana|walki]] przeciw siłom gen. [[William Tecumseh Sherman|Williama Shermana]] w pobliżu Savannah. Większa część żołnierzy Korpusu wzmocniła uchodzącą na północ armię. Południowe porty Konfederacji upadały jeden po drugim – Fort Fisher miał podzielić ich los. Po trzech dniach bombardowań siły federalne wylądowały na brzegu 15 stycznia 1865 roku i starły się z obrońcami, zdobywając baterię Buchanan oraz Mound. Wierny tradycji Korpusu, pięćdziesięcioosobowy oddział marines walczył do ostatniego żołnierza na bagnety i kule, broniąc dostępu do serca fortu.

Marines, którzy wycofali się z zajętych portów zostali przeniesieni do obsługi baterii nabrzeżnych w Richmond. Tam wraz z marynarzami utworzyli brygadę morską pod dowództwem kpt. Tuckera z [[Confederate States Navy|marynarki wojennej]], która weszła w skład dywizji gen. [[George Lee|George’a Lee]] z [[Armia Północnej Wirginii|armii Północnej Wirginii]]. 6 kwietnia 1865 roku jankesi zmietli korpus gen. [[Richard Ewell|Richarda Ewella]], ariergardę konfederatów [[Bitwa pod Sayler's Creek|pod Sayler’s Creek]]; żołnierze piechoty morskiej bronili się tak zaciekle, że nacierające oddziały Północy ominęły ich linie i ruszyły za wycofującymi się jednostkami. Sercem stawiającej opór brygady był batalion dwustu marines, opierający się 37 regimentowi z Massachusetts oraz [[121 Nowojorski Regiment Pieszych Ochotników|121 z Nowego Jorku]]. Dowódca 37-ego chwalił przydzielone jego oddziałowi [[Karabin Spencer|karabiny Spencera]] bez których nie udałoby się oprzeć huraganowemu ogniowi marines. Pomimo kapitulacji gen. Ewella morska brygada nadal walczyła – dopiero nacelowane na jej pozycje baterie okrętowe zmusiły kpt. Tuckera do wywieszenie białej flagi.

Resztka Korpusu w postaci 29 żołnierzy pod dowództwem por. Richarda Hendersona brały udział w kapitulacji gen. Lee w [[Appomattox (Wirginia)|Appomattox]] 9 kwietnia 1865 roku. Ostatni oddział tej formacji poddał się w Hanna Bluff w Alabamie 10 maja tego samego roku.

== Zobacz też ==
* [[Piechota morska]]
* [[Armia Stanów Skonfederowanych]]

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |nazwisko = Donnelly |imię = Ralph W. |tytuł = The Confederate States Marine Corps: The Rebel Leathernecks |rok = 1989 |język = en}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = McGlone |imię = John E. III |tytuł = The Lost Corps: The Confederate States Marines |wydawca = United States Naval Institute Proceedings |data = November 1972 |język = en}}
* {{cytuj książkę |nazwisko = Scharf |imię = J. Thomas |tytuł = History of the Confederate States Navy from its organization to the surrender of its last vessel |miejsce = Nowy Jork |wydawca = The Fairfax Press |rok = 1977 |język = en}}
* {{cytuj pismo |nazwisko = Donnelly |imię = Ralph W. |tytuł = Battle Honors and Services of Confederate Marines |czasopismo = Military Affairs |doi = 10.2307/1985252 |wolumin = 23 |wydanie = 1 |rok = 1959 |strony = 37–40 |język = en}}
* {{cytuj stronę |url = http://csmc-photos.org/history.htm |tytuł = Historia CS Marines |praca = Confederate States Marine Corps Company „A” Pensacola |język = en |archiwum = https://web.archive.org/web/20080705110822/http://csmc-photos.org/history.htm |zarchiwizowano = 2008-07-05 |data dostępu = 2010-11-11}}
* {{cytuj stronę |url = http://www.wargame.ch/wc/acw/Newsletters/March04/confederate_states_marine_corps.htm |tytuł = The Confederate States Marine Corps |praca = wargame.ch Newsletter |język = en |data dostępu = 2010-11-09}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://usnlp.org/CivilWarNavalRanks/CSMC.htm | tytuł = Oznaczenia rang wojskowych | opublikowany = usnlp.org | archiwum = https://web.archive.org/web/20081105115244/http://usnlp.org/CivilWarNavalRanks/CSMC.htm | zarchiwizowano = 2008-11-05}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.history.navy.mil/library/online/going_south.htm | tytuł = Rezygnacje i zwolnienia oficerów US Navy w przeddzień wybuchu wojny | opublikowany = history.navy.mil | archiwum = https://web.archive.org/web/20131209234447/http://www.history.navy.mil/library/online/going_south.htm | zarchiwizowano = 2013-12-09}}

[[Kategoria:Marynarka wojenna Skonfederowanych Stanów Ameryki]]
[[Kategoria:Piechota morska]]
[[Kategoria:Wojna secesyjna]]

title: Korpus Piechoty MorskiejStanów Skonfederowanych

Państwo: Stany Skonfederowane

Pierwszy: Lloyd Beall · (wojskowy) · Stephen Mallory · (z ramienia rządu)

Ostatni: Lloyd Beall

Podległość: Departament Marynarki · Wojennej CSA


text:
# The Legend of Zelda: Spirit Tracks
The Legend of Zelda: Spirit Tracks (ゼルダの伝説　大地の汽笛, Zeruda no Densetsu Daichi no Kiteki) é um jogo eletrônico de ação e aventura, desenvolvido e publicado pela Nintendo, lançado em 7 de dezembro de 2009 na América do Norte e 23 de dezembro no Japão para o Nintendo DS.
Como seus antecessores The Wind Waker e Phantom Hourglass, Spirit Tracks apresenta um estilo artístico em cel shading. O protagonista Link e a Princesa Zelda viajam através do mundo de Nova Hyrule para impedir o despertar do Rei Demônio Malladus. Os jogadores navegam pelo mundo, completando missões para avançar na história, passando por quebra-cabeças que exigem o uso da tela sensível ao toque do DS. A navegação entre cidades e masmorras é feita usando um trem, que apresenta seu próprio conjunto de mecânicas e quebra-cabeças.
O jogo foi relançado no Virtual Console do Wii U em outubro de 2016.

## Jogabilidade
Tanto The Legend of Zelda: Phantom Hourglass, quanto The Legend of Zelda: Spirit Tracks, ficaram conhecidos por aproveitar o máximo as funções do portátil Nintendo DS, usando a Stylus para quase todas as funções. Para andar deve-se mover a Stylus, na direção pretendida, para atacar é preciso desenhar círculos, linhas ou tocar no inimigo, entre outras funções. As várias ferramentas, como o Boomerang, estão de volta, e dessa vez com itens novos foram incluídos, como o chicote, a "Chave Magica de Areia" e o "Ventilador" que permite afastar fumaça e fazer funcionar outras hélices, soprando o microfone do console.

## História
Cem anos depois dos acontecimentos de The Legend of Zelda: Phantom Hourglass, o descendente de Link se prepara para ser nomeado maquinista de trem pela Princesa Zelda. Logo após a cerimônia, Zelda pede a Link que vá ao seu quarto, pois quer conversar com ele sobre algo muito sério. Chegando lá, Zelda conta a Link que algo ruim está para acontecer, e que eles precisam urgentemente fugir do castelo para chegar até a Torre dos Espíritos. Link e Zelda conseguem fugir do castelo, mas são parados por Cole, o falso conselheiro real e Byrne, seu capanga. Os dois derrotam Link e Cole força o espírito de Zelda a se retirar do corpo, deixando-a vulnerável. Todos apagam e, quando acordam, não veem o corpo de Zelda, Cole e nem Byrne. E então o espírito de Zelda aparece para Link e eles continuam a viagem até a Spirit Tower. Chegando lá, encontram Anjean, guardiã da Torre, que os ajuda na busca de Cole e o corpo de Zelda.

## Personagens
Link: Na maioria dos jogos (como em Spirit Tracks) Link é um jovem garoto de 7 a 12 anos, mas em alguns títulos da série ele é um rapaz de 17 a 19 anos. O objetivo principal de Link normalmente é salvar Hyrule e a Princesa Zelda do antagonista da série Ganondorf, mas em alguns dos jogos sua história é completamente diferente.
Zelda: Apesar de estar no título do jogo, o personagem jogável é Link, que geralmente tem como missão resgatar a própria Zelda do vilão Ganon. Em The Legend of Zelda: Ocarina of Time para o Nintendo 64, em um momento ela se disfarça de Sheik, uma garota sobrevivente dos Sheikahs, uma raça extinta, para tentar fugir das garras do vilão Ganondorf. Zelda aparece já no primeiro jogo da série The Legend of Zelda (NES) onde precisa ser salva por Link. Ela se transformou em uma das personagens femininas mais conhecidas dos videogames: assim como Samus Aran, Peach e Daisy, Zelda faz milhares de fãs em todo mundo. Aparece também em jogos como Super Smash Bros. Melee (Nintendo Game Cube), Super Smash Bros. Brawl (Wii) e Super Smash Bros. for Nintendo 3DS / for Wii U.

wikiname: ptwiki

title: The Legend of Zelda: Spirit Tracks

in_language: pt

wikitext:
{{Mais notas|data=outubro de 2020}}
{{Reciclagem|arte=sim|data=fevereiro de 2010}}
{{Info/Jogo eletrônico
 |título         = The Legend of Zelda: Spirit Tracks
 |imagem         = The Legend of Zelda Spirit Tracks capa.png
 |imagem_tamanho = 270px
 |imagem_legenda =
 |desenvolvedora = [[Nintendo Entertainment Analysis & Development]]
 |publicadora    = [[Nintendo]]
 |diretor        = Daiki Iwamoto
 |produtor       = [[Eiji Aonuma]]
 |projetista     = Koji Takahashi
Koji Kitagawa
 |programador    = Shiro Mouri
Masahiro Nitta
 |artista        = Naoya Hasegawa
Yuri Adachi
 |compositor     = [[Toru Minegishi]]
Manaka Tominaga
[[Asuka Ota]]
 |plataforma     = [[Nintendo DS]]
 |lançamento     = {{nowrap|{{lançamento de jogo|AN|7 de dezembro de 2009|EU|11 de dezembro de 2009|JP|23 de dezembro de 2009}}}}
 |gênero         = [[Jogo eletrônico de ação-aventura|Ação-aventura]]
 |modos          = [[Jogo eletrônico para um jogador|Um jogador]]
[[Multijogador]]
 |série          = ''[[The Legend of Zelda (série)|The Legend of Zelda]]''
 |antecessor     = ''[[The Legend of Zelda: Phantom Hourglass|The Legend of Zelda:
Phantom Hourglass]]''
 |sucessor       = ''[[The Legend of Zelda: Skyward Sword|The Legend of Zelda:
Skyward Sword]]''
}}
{{Nihongo|'''''The Legend of Zelda: Spirit Tracks'''''|ゼルダの伝説　大地の汽笛|Zeruda no Densetsu Daichi no Kiteki}}<ref>{{Citar web | url=http://www.nintendo.co.jp/n10/e3_2009/release/main_releaseJP.html | título=E3で新たなソーシャルエンターテインメント体験を紹介 | publicado=[[Nintendo]] | língua=japonês | acessodata=2009-06-04 | data=2009-06-02 | arquivourl=https://www.webcitation.org/6HtI8KLx3?url=http://www.nintendo.co.jp/event/e3_2009/release/main_releaseJP.html | arquivodata=2013-07-05 | urlmorta=yes }}</ref> é um [[jogo eletrônico de ação e aventura]], desenvolvido e publicado pela [[Nintendo]], lançado em [[7 de dezembro]] de [[2009]] na [[América do Norte]] e [[23 de dezembro]] no [[Japão]] para o [[Nintendo DS]].

Como seus antecessores ''[[The Legend of Zelda: The Wind Waker HD|The Wind Waker]]'' e ''[[The Legend of Zelda: Phantom Hourglass|Phantom Hourglass]]'', ''Spirit Tracks'' apresenta um estilo artístico em [[cel shading]].<ref>{{citar web |ultimo=Mc Shea |primeiro=Tom |url=https://www.gamespot.com/articles/gdc-2009-the-legend-of-zelda-spirit-tracks-trailer-impressions/1100-6206744/ |titulo=GDC 2009: The Legend of Zelda: Spirit Tracks Trailer Impressions |data=2009 |acessodata= |publicado=Gamespot}}</ref> O protagonista Link e a Princesa Zelda viajam através do mundo de Nova Hyrule para impedir o despertar do Rei Demônio Malladus. Os jogadores navegam pelo mundo, completando missões para avançar na história, passando por quebra-cabeças que exigem o uso da tela sensível ao toque do DS. A navegação entre cidades e masmorras é feita usando um trem, que apresenta seu próprio conjunto de mecânicas e quebra-cabeças.

O jogo foi relançado no [[Virtual Console]] do [[Wii U]] em outubro de 2016.

== Jogabilidade ==
Tanto ''[[The Legend of Zelda: Phantom Hourglass]]'', quanto ''The Legend of Zelda: Spirit Tracks'', ficaram conhecidos por aproveitar o máximo as funções do portátil [[Nintendo DS]], usando a [[Stylus]] para quase todas as funções. Para andar deve-se mover a Stylus, na direção pretendida, para atacar é preciso desenhar círculos, linhas ou tocar no inimigo, entre outras funções. As várias ferramentas, como o [[Bumerangue|Boomerang]], estão de volta, e dessa vez com itens novos foram incluídos, como o [[chicote]], a "Chave Magica de Areia" e o "[[Ventilador]]" que permite afastar fumaça e fazer funcionar outras [[hélices]], soprando o [[microfone]] do console.

== História ==
Cem anos depois dos acontecimentos de ''[[The Legend of Zelda: Phantom Hourglass]]'', o descendente de [[Link (The Legend of Zelda)|Link]] se prepara para ser nomeado maquinista de [[trem]] pela [[Princesa Zelda]]. Logo após a cerimônia, Zelda pede a Link que vá ao seu quarto, pois quer conversar com ele sobre algo muito sério. Chegando lá, Zelda conta a Link que algo ruim está para acontecer, e que eles precisam urgentemente fugir do castelo para chegar até a Torre dos Espíritos. Link e Zelda conseguem fugir do castelo, mas são parados por Cole, o falso conselheiro real e Byrne, seu capanga. Os dois derrotam Link e Cole força o espírito de Zelda a se retirar do corpo, deixando-a vulnerável. Todos apagam e, quando acordam, não veem o corpo de Zelda, Cole e nem Byrne. E então o espírito de Zelda aparece para Link e eles continuam a viagem até a Spirit Tower. Chegando lá, encontram Anjean, guardiã da Torre, que os ajuda na busca de Cole e o corpo de Zelda.

== Personagens ==
[[Link (The Legend of Zelda)|Link]]: Na maioria dos jogos (como em Spirit Tracks) Link é um jovem garoto de 7 a 12 anos, mas em alguns títulos da série ele é um rapaz de 17 a 19 anos. O objetivo principal de Link normalmente é salvar [[Hyrule]] e a [[Princesa Zelda]] do [[antagonista]] da série [[Ganondorf]], mas em alguns dos jogos sua história é completamente diferente.

[[Princesa Zelda|Zelda]]: Apesar de estar no título do jogo, o personagem jogável é [[Link (The Legend of Zelda)|Link]], que geralmente tem como missão resgatar a própria Zelda do vilão [[Ganondorf|Ganon]]. Em ''[[The Legend of Zelda: Ocarina of Time]]'' para o [[Nintendo 64]], em um momento ela se disfarça de Sheik, uma garota sobrevivente dos Sheikahs, uma raça extinta, para tentar fugir das garras do vilão Ganondorf. Zelda aparece já no primeiro jogo da série [[The Legend of Zelda (jogo eletrônico)|The Legend of Zelda]] (NES) onde precisa ser salva por Link. Ela se transformou em uma das personagens femininas mais conhecidas dos videogames: assim como [[Samus Aran]], Peach e Daisy, Zelda faz milhares de fãs em todo mundo. Aparece também em jogos como [[Super Smash Bros. Melee]] (Nintendo Game Cube), [[Super Smash Bros. Brawl]] (Wii) e [[Super Smash Bros. for Nintendo 3DS e Wii U|Super Smash Bros. for Nintendo 3DS / for Wii U]].

== Desenvolvimento ==

== Recepção ==

{{Referências}}

== Ligações externas ==
* [http://www.zelda.com/spirittracks/ ''The Legend of Zelda: Spirit Tracks'' website oficial]
* [http://www.zeldawiki.org/The_Legend_of_Zelda:_Spirit_Tracks The Legend of Zelda: Spirit Tracks no ZeldaWiki.org]

{{Zelda}}

{{Portal3|Games}}

{{DEFAULTSORT:Legend of Zelda Spirit Tracks, The}}
[[Categoria:Jogos eletrônicos da Nintendo Entertainment Analysis & Development]]
[[Categoria:Jogos para Nintendo DS]]
[[Categoria:Jogos da série The Legend of Zelda|Spirit Tracks]]
[[Categoria:Jogos eletrônicos de 2009]]
[[Categoria:Jogos eletrônicos steampunk]]

title: The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Publicadora(s): Nintendo

Diretor(es): Daiki Iwamoto

Produtor(es): Eiji Aonuma

Projetista(s): Koji Takahashi · Koji Kitagawa

Programador(es): Shiro Mouri · Masahiro Nitta

Artista(s): Naoya Hasegawa · Yuri Adachi

Compositor(es): Toru Minegishi · Manaka Tominaga · Asuka Ota

Série: The Legend of Zelda

Plataforma(s): Nintendo DS

Lançamento: - AN: 7 de dezembro de 2009 - EU: 11 de dezembro de 2009 - JP: 23 de dezembro de 2009

Gênero(s): Ação-aventura

Modos de jogo: Um jogador · Multijogador

| | The Legend of Zelda: Phantom Hourglass |: | The Legend of Zelda: Skyward Sword |


text:
# Runcu (Gorj)
Pour les articles homonymes, voir Runcu.
Runcu est une commune du județ de Gorj en Roumanie.

wikiname: frwiki

title: Runcu (Gorj)

in_language: fr

wikitext:
{{Voir homonymes|Runcu}}
{{ébauche|Localité roumaine}}
{{Infobox Localité
 | image =
 | légende =
 | zoom = 5
}}

'''Runcu''' est une [[Commune (Roumanie)|commune]] du [[județ de Gorj]] en [[Roumanie]].

== Histoire ==
{{...}}

== Géographie ==
{{Carte communes limitrophes
 |latitude= |longitude= |osm=oui |zoom=12 |hauteur=400 |largeur=400 |align=center |texte=Localisation du village.
}}

== Notes et références ==
{{Références}}{{…}}

== Liens externes ==
* {{Autorité}}
* {{Bases géographie}}

{{Palette|Localités du județ de Gorj}}
{{Portail|Roumanie}}

[[Catégorie:Commune dans le județ de Gorj]]

title: Nom local

Nom local: (ro) Runcu

title: Géographie

Pays: Roumanie

Județ: Gorj

Chef-lieu: Runcu (d)

title: Démographie

title: Fonctionnement

Statut: Commune roumaine

Chef de l'exécutif: Grigore Adi Câmpeanu (d) (depuis 2008)

Contient les localités: Runcu (d), Bâlta (d), Bâltișoara (d), Dobrița (d), Răchiți (d), Suseni (d), Valea Mare (d)

title: Identifiants


text:
# Bomber Mountain
Der Bomber Mountain ist ein 3914 m hoher Berg in den Bighorn Mountains im US-Bundesstaat Wyoming. Er befindet sich in der Cloud Peak Wilderness Area im Bighorn National Forest, südlich des höchsten Berges der Bighorn Mountains, dem Cloud Peak, und 37 km westlich von Buffalo. Ein militärischer Flugunfall mit 10 Todesopfern, der sich 1943 auf dem Berg ereignete, führte 1946 dazu, dass der bis dahin unbenannte Berg Bomber Mountain genannt wurde.

## Flugunfall 1943
Am 28. Juni 1943 verließ eine B-17F-55-DL Flying Fortress mit der Seriennummer 42-3399 und dem Spitznamen "Scharazad" die Pendleton Army Air Base in Pendleton, Oregon, mit dem Ziel Grand Island, Nebraska. Von dort sollte sich der Bomber den anderen Mitgliedern der 383d Bomb Group anschließen, um an den laufenden Bombenangriffen des Zweiten Weltkriegs in England teilzunehmen. Gegen Mitternacht funkte der Kapitän, dass sie sich in der Nähe des Powder River in Wyoming befinden. Das waren die letzten Worte, die man von ihnen hörte. Nachdem sie nicht in Grand Island angekommen waren, wurde das Flugzeug für vermisst erklärt und die Armee führte eine Suchaktion ohne Ergebnisse durch. Eine zweite Suche wurde im folgenden Jahr durchgeführt, die sich auf die Wind River Range, Absaroka Range und Bighorn Mountains konzentrierte, aber es wurden immer noch keine Wrackteile entdeckt.
Am 12. August 1945 entdeckten zwei Cowboys etwas Glänzendes auf einer Gratlinie nahe dem Cloud Peak in den Bighorn Mountains. Sie entdeckten das Wrack und die verstorbene Besatzung und kontaktierten die Behörden, welche die Leichen der Besatzung bargen und sie zu ihren Familien zurückbrachten. Es wurde angenommen, dass bei früheren Suchversuchen die Farbe des Flugzeugs der des Berges ähnelte, was das Wrack schwer zu erkennen machte. Nach ein paar Jahren löste sich die Farbe, und das glänzende Aluminium darunter machte das Flugzeug sichtbarer. Es wurde nie eine offizielle Ursache für den Absturz ermittelt, aber es wird vermutet, dass eine fehlerhafte Navigationsausrüstung und eine mondlose Nacht in Kombination mit schlechtem Wetter dazu führten, dass der Pilot den Grat erst zu spät sah.
Nach einer Petition von Veteranengruppen in Wyoming wurde der bisher namenlose Berg am 22. August 1946 vom U.S. Forest Service auf den Namen Bomber Mountain getauft. Zu Ehren der Besatzungsmitglieder wurde eine Gedenktafel am Ufer des Florence Lake, 2,4 km von der Absturzstelle entfernt, aufgestellt.
Mitglieder der Besatzung:
- William R. Ronaghan (Pilot)
- Anthony J. Tilotta (Co-Pilot)
- Leonard H. Phillips (Navigator)
- Charles H. Suppes (Bombardier)
- James A. Hinds (Flugzeugingenieur)
- Ferguson T. Bell, Jr. (Funker)
- Lee 'Vaughn' Miller (Assistent Flugzeugingenieur)
- Charles E. Newburn, Jr. (Assistent)
- Jake F. Penick (Flugzeugschütze)
- Lewis M. Shepard (Assistent Flugzeugschütze)

## Belege
1. ↑  Peakbagger: Bomber Mountain. Abgerufen am 13. Januar 2021.
2. ↑  Summitpost: Bomber Mountain : Climbing, Hiking & Mountaineering. Abgerufen am 13. Januar 2021.
3. 1 2 3  Bomber Mountain: A Mystery in Wyoming’s Bighorn Mountains. Archiviert vom Original (nicht mehr online verfügbar) am 20. Dezember 2016; abgerufen am 13. Januar 2021.  Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.
4. ↑  misson details. 6. Oktober 2008, archiviert vom Original am 6. Oktober 2008; abgerufen am 13. Januar 2021. abgerufen am 17. Mai 2023

title: Bomber Mountain

wikitext:
{{Infobox Berg
|NAME                = Bomber Mountain
|BILD                = Big Horn Mountains.jpg
|BILDBESCHREIBUNG    = [[Cloud Peak]] (links) und Bomber Mountain (rechts)
|HÖHE                = 3914
|HÖHE-BEZUG          = US
|LAGE                = [[Bighorn National Forest]], [[Johnson County (Wyoming)|Johnson County]], [[Wyoming]], [[Vereinigte Staaten|USA]]
|GEBIRGE             = [[Bighorn Mountains]]
|DOMINANZ            = 1.65
|DOMINANZ-BEZUG      = [[Cloud Peak]]
|SCHARTENHÖHE        = 342
|BREITENGRAD         = 44/22/13/N
|LÄNGENGRAD          = 107/09/21/W
|REGION-ISO          = US-WY
|TYP                 =
|GESTEIN             =
|ALTER               =
|ERSTBESTEIGUNG      =
|NORMALWEG           =
}}

Der '''Bomber Mountain''' ist ein {{Höhe|3914|US|link=true}} hoher Berg in den [[Bighorn Mountains]] im US-Bundesstaat [[Wyoming]]. Er befindet sich in der ''Cloud Peak Wilderness Area'' im [[Bighorn National Forest]], südlich des höchsten Berges der Bighorn Mountains, dem [[Cloud Peak]], und 37 km westlich von [[Buffalo (Wyoming)|Buffalo]].<ref>{{Internetquelle |autor=Peakbagger |url=https://peakbagger.com/peak.aspx?pid=5324 |titel=Bomber Mountain |werk= |hrsg= |datum= |abruf=2021-01-13 |sprache=}}</ref><ref>{{Internetquelle |autor=Summitpost |url=https://www.summitpost.org/page/154272 |titel=Bomber Mountain : Climbing, Hiking & Mountaineering |werk= |hrsg= |datum= |abruf=2021-01-13 |sprache=}}</ref> Ein militärischer [[Flugunfall]] mit 10 Todesopfern, der sich 1943 auf dem Berg ereignete, führte 1946 dazu, dass der bis dahin unbenannte Berg ''Bomber Mountain'' genannt wurde.<ref name=":0">{{Internetquelle |url=https://www.ultimatewyoming.com/nuggets/bomber112205.html |titel=Bomber Mountain: A Mystery in Wyoming’s Bighorn Mountains |abruf=2021-01-13 |archiv-url=https://web.archive.org/web/20161220125413/http://www.ultimatewyoming.com/nuggets/bomber112205.html |archiv-datum=2016-12-20 |offline=ja |archiv-bot=2023-06-17 18:33:44 InternetArchiveBot }}</ref>

== Flugunfall 1943 ==
Am 28. Juni 1943 verließ eine [[Boeing B-17|B-17F-55-DL Flying Fortress]] mit der Seriennummer ''42-3399'' und dem Spitznamen "Scharazad" die Pendleton Army Air Base in [[Pendleton (Oregon)|Pendleton, Oregon]], mit dem Ziel [[Grand Island (Nebraska)|Grand Island, Nebraska]]. Von dort sollte sich der Bomber den anderen Mitgliedern der 383d Bomb Group anschließen, um an den laufenden Bombenangriffen des [[Zweiter Weltkrieg|Zweiten Weltkriegs]] in England teilzunehmen. Gegen Mitternacht funkte der Kapitän, dass sie sich in der Nähe des [[Powder River (Yellowstone River)|Powder River]] in Wyoming befinden. Das waren die letzten Worte, die man von ihnen hörte. Nachdem sie nicht in Grand Island angekommen waren, wurde das Flugzeug für vermisst erklärt und die Armee führte eine Suchaktion ohne Ergebnisse durch. Eine zweite Suche wurde im folgenden Jahr durchgeführt, die sich auf die [[Wind River Range]], [[Absaroka Range]] und Bighorn Mountains konzentrierte, aber es wurden immer noch keine Wrackteile entdeckt.<ref name=":0" />

Am 12. August 1945 entdeckten zwei Cowboys etwas Glänzendes auf einer Gratlinie nahe dem Cloud Peak in den Bighorn Mountains. Sie entdeckten das Wrack und die verstorbene Besatzung und kontaktierten die Behörden, welche die Leichen der Besatzung bargen und sie zu ihren Familien zurückbrachten. Es wurde angenommen, dass bei früheren Suchversuchen die Farbe des Flugzeugs der des Berges ähnelte, was das Wrack schwer zu erkennen machte. Nach ein paar Jahren löste sich die Farbe, und das glänzende [[Aluminium]] darunter machte das Flugzeug sichtbarer. Es wurde nie eine offizielle Ursache für den Absturz ermittelt, aber es wird vermutet, dass eine fehlerhafte Navigationsausrüstung und eine mondlose Nacht in Kombination mit schlechtem Wetter dazu führten, dass der Pilot den Grat erst zu spät sah.<ref name=":0" />

Nach einer Petition von Veteranengruppen in Wyoming wurde der bisher namenlose Berg am 22. August 1946 vom [[United States Forest Service|U.S. Forest Service]] auf den Namen Bomber Mountain getauft. Zu Ehren der Besatzungsmitglieder wurde eine Gedenktafel am Ufer des Florence Lake, 2,4 km von der Absturzstelle entfernt, aufgestellt.

Mitglieder der Besatzung:<ref>{{Internetquelle |url=http://www.bombermountain.com/html/misson_details.html |titel=misson details |datum=2008-10-06 |abruf=2021-01-13 |archiv-url=https://web.archive.org/web/20081006161134/http://www.bombermountain.com/html/misson_details.html |archiv-datum=2008-10-06}} abgerufen am 17. Mai 2023</ref>

* William R. Ronaghan (Pilot)
* Anthony J. Tilotta (Co-Pilot)
* Leonard H. Phillips (Navigator)
* Charles H. Suppes (Bombardier)
* James A. Hinds (Flugzeugingenieur)
* Ferguson T. Bell, Jr. (Funker)
* Lee 'Vaughn' Miller (Assistent Flugzeugingenieur)
* Charles E. Newburn, Jr. (Assistent)
* Jake F. Penick (Flugzeugschütze)
* Lewis M. Shepard (Assistent Flugzeugschütze)

== Belege ==
<references />

[[Kategorie:Berg in Wyoming]]
[[Kategorie:Berg in den Rocky Mountains]]
[[Kategorie:Dreitausender]]
[[Kategorie:Johnson County (Wyoming)]]
[[Kategorie:Flugunfall 1943]]
[[Kategorie:Flugunfall in den Vereinigten Staaten]]
[[Kategorie:Luftverkehr (Wyoming)]]
[[Kategorie:Geschichte von Wyoming]]
[[Kategorie:Geschichte der Vereinigten Staaten (1918–1945)]]
[[Kategorie:Boeing B-17]]

title: Bomber Mountain

Lage: Bighorn National Forest, Johnson County, Wyoming, USA

Gebirge: Bighorn Mountains

Dominanz: 1,65 km → Cloud Peak


text:
# Piccole cose di valore non quantificabile
Piccole cose di valore non quantificabile è un cortometraggio del 1999, diretto da Paolo Genovese e Luca Miniero e prodotto da Zebra Production. Nel 1999 è stato presentato al festival Lo sbarco dei corti.

## Trama
Un brigadiere dei carabinieri registra la curiosa denuncia di una ragazza, Francesca Boitani, che sostiene di essere stata derubata di tutti i sogni.

## Riconoscimenti
Ha ottenuto i seguenti riconoscimenti:
- Festival Lo sbarco dei corti: Miglior cortometraggio; Premio del pubblico, Premio Film Universal;
- Linea d'ombra: Miglior cortometraggio;
- Genova Film Festival: Premio della critica;
- Capalbio Film Festival: Premio F.I.C.E., Premio Giuria Ragazzi;
- Premio Massimo Troisi: Menzione speciale della Giuria;
- Montpellier International Film Festival: Premio speciale della Giuria;
- Cortinametraggio: Premio miglior soggetto;
- Fano Film Festival: Miglior cortometraggio, miglior attrice protagonista.

wikitext:
{{Film
|titolo= Piccole cose di valore non quantificabile
|immagine=
|didascalia=
|lingua originale= ITA
|paese= [[Italia]]
|anno uscita= 1999
|casa produzione= [[Zebra Production]]
|genere= commedia
|genere 2= fantastico
|musicista= Francesco Lanzillotta
|regista= [[Paolo Genovese]]
|regista2= [[Luca Miniero]]
|Scenografia= Valentina Scala
|attori =
* [[Fabrizia Sacchi]]: Francesca Boitani
* [[Gianni Ferreri]]: carabiniere
|cortometraggio= sì
}}
'''''Piccole cose di valore non quantificabile''''' è un [[cortometraggio]] del [[1999]], diretto da [[Paolo Genovese]] e [[Luca Miniero]] e prodotto da [[Zebra Production]]. Nel 1999 è stato presentato al festival Lo sbarco dei corti.

== Trama ==
Un brigadiere dei carabinieri registra la curiosa denuncia di una ragazza, Francesca Boitani, che sostiene di essere stata derubata di tutti i sogni.

==Riconoscimenti==
Ha ottenuto i seguenti riconoscimenti<ref>{{Cita web|sito = Centro del corto italiano.|url = http://www.centrodelcorto.it/scheda/piccole-cose-di-valore-non-quantificabile_550.html|titolo =Piccole cose di valore non quantificabile|accesso = |editore = |data = |urlmorto = sì|urlarchivio = https://web.archive.org/web/20150402133024/http://www.centrodelcorto.it/scheda/piccole-cose-di-valore-non-quantificabile_550.html|dataarchivio = 2 aprile 2015}}</ref>:

* ''Festival Lo sbarco dei corti'': Miglior cortometraggio; Premio del pubblico, Premio Film Universal;
* ''Linea d'ombra'': Miglior cortometraggio;
* ''[[Genova Film Festival]]'': Premio della critica;
* ''Capalbio Film Festival'': Premio F.I.C.E., Premio Giuria Ragazzi;
* ''[[Premio Massimo Troisi]]'': Menzione speciale della Giuria;
* ''Montpellier International Film Festival'': Premio speciale della Giuria;
* Cortinametraggio: Premio miglior soggetto;
* ''Fano Film Festival'': Miglior cortometraggio, miglior attrice protagonista.

== Note ==
<references />

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Paolo Genovese}}
{{portale|cinema|fantasy}}

[[Categoria:Film commedia fantastica]]

Lingua originale: italiano

Paese di produzione: Italia

Durata: 9 min

Genere: commedia, fantastico

Regia: Paolo Genovese

Casa di produzione: Zebra Production

Musiche: Francesco Lanzillotta

title: Interpreti e personaggi

Interpreti e personaggi: - Fabrizia Sacchi: Francesca Boitani - Gianni Ferreri: carabiniere