text:
# オレンジと太陽
『オレンジと太陽』（オレンジとたいよう、Oranges and Sunshine）は、イギリスの映画作品。この映画は、原作者マーガレット・ハンフリーズが児童移民の被害者（ホームチルドレン）のために家族を探した実話に基づいている。

## あらすじ
1986年のイギリスのノッティンガム。社会福祉士のマーガレットは、ある晩、シャーロットという女性から自分のルーツを調べてほしいと相談を受けた。オーストラリアからはるばる訪ねてきたというシャーロットは少女時代、ノッティンガムの児童養護施設にいたが、ある日、他の児童たちとともにオーストラリアに移送された。養子縁組ではないその移送に疑問を抱いたマーガレットが調査したところ、シャーロットと同じ扱いをうけた人々がオーストラリアにたくさんいることを知り、夫マーヴや上司の理解と協力の下、彼らの家族を探すことにする。しかし、彼女の活動は児童移民に深く関わっていた慈善団体や教会の立場を悪くするものであったことから、彼女は言われなき中傷や脅迫を受けることとなる。更に、被害者の悲惨な体験を聞き続け、彼らの気持ちに寄り添い過ぎたために、心的外傷後ストレス障害に陥ってしまう。それでも、マーガレットは夫に支えられ、そして彼女に救われた被害者たちの励ましを受け、粘り強く活動を続けて行く。

## キャスト
- マーガレット・ハンフリーズ - エミリー・ワトソン
- レン - デビッド・ウェナム
- ジャック - ヒューゴ・ウィーヴィング
- マーヴ・ハンフリーズ - リチャード・ディレーン： マーガレットの夫。
- スージー - アシュリング・ロフタス
- ビル - ステュアート・ウォルフェンデン
- ニッキー - ロレイン・アシュボーン
- シャーロット - フェデレイ・ホームズ
- ヴェラ - ケイト・ラッター： シャーロットの母。
- レイチェル - モリー・ウィンザー： マーガレットの娘。
- ベン - ハーヴェイ・スクリムショウ： マーガレットの息子。
- ボブ - グレッグ・ストーン
- ポーリーン - タラ・モーリス

## スタッフ
- 監督: ジム・ローチ

## 製作

### 撮影
撮影地は南オーストラリア州の アデレードに加え、イギリスの ノッティンガム、 ワークズワース（ダービーシャー）。室内の場面には、レスターシャーのレスターシャー大学構内で撮影されたシーンをふくむ。
主人公マーガレットの娘と息子は、撮影地ノッティンガムでオーディションを行なって選ばれた。

## 劇中における児童移民
児童移民とは、養護施設の子供たちを長い間イギリス連邦の旧植民地に移住させた事業。作中におけるオーストラリアでは収容施設での重労働、暴力、性的虐待がはびこったが、教会により長く隠されてきた。児童移民の数は13万人を上回ると推計され、2009年11月にオーストラリア首相が、2010年2月にイギリス首相が事実を認め、正式に謝罪をしている。マーガレット・ハンフリーズは原作の印税をもとに基金を設立し、現在も児童移民だった人々の家族を探す活動を続けている。

wikiname: jawiki

title: オレンジと太陽

in_language: ja

wikitext:
{{Infobox Film
| 作品名=オレンジと太陽
| 原題=Oranges and Sunshine
| 画像=
| 画像サイズ=
| 画像解説=
| 監督=[[ジム・ローチ]]
| 脚本=[[ロナ・マンロ]]
| 原案=
| 原作=[[マーガレット・ハンフリーズ]]
『からのゆりかご 大英帝国の迷い子たち』
| 製作=エミール・シャーマン
カミーラ・ブレイ
イアン・カニング
| 製作総指揮=スザンヌ・アリザート
アルナブ・バネルジ
マーク・グーダー
シャロン・メンジース
レベッカ・オブライエン
| ナレーター=
| 出演者=[[ヒューゴ・ウィーヴィング]]
[[デイヴィッド・ウェナム]]
[[エミリー・ワトソン]]
| 音楽=[[リサ・ジェラルド]]
| 主題歌=
| 撮影=[[デンソン・ベイカー]]
| 編集=ダニー・クーパー
| 製作会社=Screen Australia
Little Gaddesden Productions 他
| 配給={{Flagicon|GBR}} Icon Film Distribution
{{Flagicon|JPN}} [[ムヴィオラ (日本)|ムヴィオラ]]
| 公開={{Flagicon|GBR}} 2011年4月1日
{{Flagicon|JPN}} 2012年4月14日
| 上映時間=106分
| 製作国={{GBR}}
| 言語=[[英語]]
| 製作費=$4,500,000<ref>{{Cite web|url=http://www.imdb.com/title/tt1438216/business|title=Oranges and Sunshine (2010) - Box office / business|publisher=[[IMDb]]|language=英語|accessdate=2013-08-24}}</ref>
| 興行収入=
| 前作=
| 次作=
|}}
『'''オレンジと太陽'''』（オレンジとたいよう、''Oranges and Sunshine''）は、[[イギリスの映画|イギリスの映画作品]]。この映画は、原作者[[マーガレット・ハンフリーズ]]<ref>原作『からのゆりかご―大英帝国の迷い子たち』ISBN 4823108760</ref>が児童移民の被害者（[[ホームチルドレン]]）のために家族を探した実話に基づいている。

== あらすじ ==
1986年の[[イギリス]]の[[ノッティンガム]]。[[社会福祉士]]のマーガレットは、ある晩、シャーロットという女性から自分のルーツを調べてほしいと相談を受けた。オーストラリアからはるばる訪ねてきたというシャーロットは少女時代、ノッティンガムの児童養護施設にいたが、ある日、他の児童たちとともにオーストラリアに移送された。養子縁組ではないその移送に疑問を抱いたマーガレットが調査したところ、シャーロットと同じ扱いをうけた人々がオーストラリアにたくさんいることを知り、夫マーヴや上司の理解と協力の下、彼らの家族を探すことにする。しかし、彼女の活動は児童移民に深く関わっていた慈善団体や教会の立場を悪くするものであったことから、彼女は言われなき中傷や脅迫を受けることとなる。更に、被害者の悲惨な体験を聞き続け、彼らの気持ちに寄り添い過ぎたために、[[心的外傷後ストレス障害]]に陥ってしまう。それでも、マーガレットは夫に支えられ、そして彼女に救われた被害者たちの励ましを受け、粘り強く活動を続けて行く。

== キャスト ==
* マーガレット・ハンフリーズ - [[エミリー・ワトソン]]
* レン - [[デビッド・ウェナム]]
* ジャック - [[ヒューゴ・ウィーヴィング]]
* マーヴ・ハンフリーズ - リチャード・ディレーン： マーガレットの夫。
* スージー - [[アシュリング・ロフタス]]
* ビル - [[ステュアート・ウォルフェンデン]]
* ニッキー - ロレイン・アシュボーン
* シャーロット - [[フェデレイ・ホームズ]]
* ヴェラ - ケイト・ラッター： シャーロットの母。
* レイチェル - モリー・ウィンザー： マーガレットの娘。
* ベン - ハーヴェイ・スクリムショウ： マーガレットの息子。
* ボブ - グレッグ・ストーン
* ポーリーン - [[タラ・モーリス]]

== スタッフ ==
* 監督: [[ジム・ローチ]]

== 製作 ==
=== 撮影 ===
撮影地は[[南オーストラリア州]]の [[アデレード]]に加え、イギリスの [[ノッティンガム]]、 {{仮リンク|ワークズワース|en|Wirksworth}}（[[ダービーシャー]]）。室内の場面には、[[レスターシャー]]のレスターシャー大学構内で撮影されたシーンをふくむ。

主人公マーガレットの娘と息子は、撮影地ノッティンガムで[[オーディション]]を行なって選ばれた<ref>{{cite web|url=http://www.thisisnottingham.co.uk/news/Notts-youngsters-hope-land-new-film/article-1410052-detail/article.html|title=Notts youngsters hope to land part in new film|date=12 October 2009|accessdate=18 July 2010|publisher=thisisNottingham}}</ref>。

== 劇中における児童移民 ==
児童移民とは、養護施設の子供たちを長い間[[イギリス連邦]]の旧植民地に移住させた事業。作中における[[オーストラリア]]では収容施設での重労働、暴力、性的虐待がはびこったが、教会により長く隠されてきた<ref>{{cite news |language= | author= | url=https://web.archive.org/web/20120416032535/http://www.yomiuri.co.jp/entertainment/cinema/creview/20120413-OYT8T00657.htm| title=「オレンジと太陽」（英・豪）| publisher=| date= 2012-4-13| accessdate =2012-4-13}}</ref>。児童移民の数は13万人を上回ると推計され、2009年11月にオーストラリア首相が、2010年2月にイギリス首相が事実を認め、正式に謝罪をしている<ref>{{cite news|url=http://www.childmigrantstrust.com/news/uk-apology-to-former-child-migrants-2nd-anniversary-24022012||language= | author= | title=UK apology to former child migrants, 2nd anniversary 23-02-2012|date=2012-02-24|accessdate=2012-05-02}}</ref>。マーガレット・ハンフリーズは原作の印税をもとに基金を設立し、現在も児童移民だった人々の家族を探す活動を続けている。

== 脚注 ==
{{Reflist}}

== 外部リンク ==
* [http://www.sixteenfilms.co.uk/films/film/oranges_and_sunshine/ Sixteen Films] ケン・ローチ監督（ジム・ローチの父）が設立した団体が製作を支援し、本作を紹介している。
* [http://www.orangesandsunshine.com.au orangesandsunshine.com.au] 共同製作のオーストラリアで本作を紹介するサイト。
* [http://www.childmigrantstrust.com/ Child Migrants Trust] 原作者ハンフリーズが設立した基金の公式サイト。
* {{Allcinema title|341717|オレンジと太陽}}
* {{Kinejun title|49396|オレンジと太陽}}
* {{Amg movie|534142|Oranges and Sunshine}}
* {{IMDb title|1438216|Oranges and Sunshine}}

{{movie-stub}}

{{デフォルトソート:おれんしとたいよう}}

[[Category:2010年の映画]]
[[Category:イギリスのドラマ映画]]
[[Category:イギリスの社会派映画]]
[[Category:オーストラリアのドラマ映画]]
[[Category:実際の出来事に基づいたイギリスの映画作品]]
[[Category:実際の出来事に基づいたオーストラリアの映画作品]]
[[Category:アデレードで製作された映画作品]]
[[Category:ノッティンガムシャーで製作された映画作品]]
[[Category:ダービーシャーで製作された映画作品]]

title: オレンジと太陽

監督: ジム・ローチ

脚本: ロナ・マンロ

原作: マーガレット・ハンフリーズ · 『からのゆりかご 大英帝国の迷い子たち』

製作: エミール・シャーマン · カミーラ・ブレイ · イアン・カニング

製作総指揮: スザンヌ・アリザート · アルナブ・バネルジ · マーク・グーダー · シャロン・メンジース · レベッカ・オブライエン

出演者: ヒューゴ・ウィーヴィング · デイヴィッド・ウェナム · エミリー・ワトソン

音楽: リサ・ジェラルド

撮影: デンソン・ベイカー

編集: ダニー・クーパー

製作会社: Screen Australia · Little Gaddesden Productions 他

配給: Icon Film Distribution · ムヴィオラ

製作国: イギリス

言語: 英語


text:
# Dombrot-le-Sec
Dombrot-le-Sec – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Grand Est, w departamencie Wogezy.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 409 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Dombrot-le-Sec plasuje się na 656. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 214.).

wikiname: plwiki

title: Dombrot-le-Sec

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka administracyjna infobox
 |nazwa                           = Dombrot-le-Sec
 |nazwa oryginalna                =
 |dopełniacz nazwy                = gminy Dombrot-le-Sec
 |jednostka                       = miejscowość i gmina
 |zdjęcie                         =
 |opis zdjęcia                    =
 |alt zdjęcia                     =
 |herb                            =
 |flaga                           =
 |hymn                            =
 |dewiza                          =
 |państwo                         = Grand Est
 |1. jednostka administracyjna    =
 |2. jednostka administracyjna    = [[Wogezy (departament)|Wogezy]]
 |3. jednostka administracyjna    = [[Okręg Neufchâteau|Neufchâteau]]
 |siedziba                        =
 |nazwa kodu statystycznego       = [[Institut national de la statistique et des études économiques|INSEE]]
 |kod statystyczny                = 88140
 |powierzchnia                    = 18,59 km²
 |rok                             = 1990
 |liczba ludności                 = 409
 |gęstość zaludnienia             = 22 os./km²
 |numer kierunkowy                =
 |kod pocztowy                    = 88140
 |tablice rejestracyjne           =
 |adres urzędu                    =
 |plan                            =
 |mapa                            =
 |nazwa mapy                      = Francji
 |kod mapy                        = Wogezy
 |współrzędne                     = 48°9′N 5°55′E
 |commons                         =
 |www                             =
}}
'''Dombrot-le-Sec''' – miejscowość i gmina we [[Francja|Francji]], w regionie [[Grand Est]], w departamencie [[Wogezy (departament)|Wogezy]].

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 409 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 22 osób/km² (wśród 2335 gmin [[Lotaryngia|Lotaryngii]] Dombrot-le-Sec plasuje się na 656. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 214.).

== Bibliografia ==
* {{Insee}}

{{Okręg Neufchâteau}}

[[Kategoria:Miejscowości w departamencie Wogezy]]

title: Dombrot-le-Sec

Państwo: Francja

Region: Grand Est

Departament: Wogezy

Okręg: Neufchâteau

• gęstość: 22 os./km²


text:
# Cayemites
Les Cayemites is een eilandengroep voor de kust van Haïti. De archipel is onderdeel van het departement Grand'Anse (arrondissement Corail, gemeente Pestel, gemeentesectie (section communale) Les Îles Cayemittes. Het bestaat uit het hoofdeiland
Grande Cayemite (Kreyòl: Gwo Kayimit) en het veel kleinere Petite Cayemite (Kreyòl: Ti Kayimit).
Er wonen zo'n 5200 mensen op Les Îles Cayemittes, verspreid over de vier gehuchten Pointe Sable, Anse à Macon, Les Bases en Boukan Philippe. De omstandigheden zijn zwaar, vooral door het gebrek aan basisvoorzieningen. Enkele religieuzen uit Port-au-Prince hebben in Pointe Sable een visserijproject opgezet. Bij dit project horen tevens een school, een kraamkliniek en een elektrische aggregaat. Dit zijn de enige voorzieningen die op het eiland aanwezig zijn.
Er is wat kleinschalige landbouw maar de grond is daar eigenlijk niet geschikt voor. De bevolking hoopt vooral dat het toerisme zich in de toekomst zal ontwikkelen. De mooie baaien en koraalriffen maken dat het eiland hier zeker potentieel voor heeft.

wikiname: nlwiki

title: Cayemites

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox eiland
| naam        = Les Cayemites
| altnaam     = Les Îles Cayemittes
| kaart       = [[Bestand:Cayemites ligging.JPG|{{Infobox/afbeeldingbreedte}}px|Kaart van Haïti met Les Cayemites]]
| locatie     = [[Caribische Zee]]
| groep       =
| km2         = 51,29
| omtrek      =
| inwoners    = 5231
| census      = 2015
| dichtheid   = 102
| gebruik     =
| image       = Iles_Cayémite.jpg
| caption     = Les Cayemites
}}
'''Les Cayemites''' is een eilandengroep voor de kust van [[Haïti]]. De archipel is onderdeel van het [[departementen van Haïti|departement]] [[Grand'Anse (departement)|Grand'Anse]] (arrondissement [[Corail (arrondissement)|Corail]], gemeente [[Pestel]], gemeentesectie (''section communale'') ''Les Îles Cayemittes''. Het bestaat uit het hoofdeiland
'''Grande Cayemite''' ([[Kreyòl]]: ''Gwo Kayimit'') en het veel kleinere '''Petite Cayemite''' ([[Kreyòl]]: ''Ti Kayimit'').

Er wonen zo'n 5200<ref>[https://web.archive.org/web/20151106110552/http://www.ihsi.ht/pdf/projection/Estimat_PopTotal_18ans_Menag2015.pdf Institut Haïtien de Statistique et d'Informatique (IHSI); raming 2015 (vanaf blz. 79).]</ref> mensen op ''Les Îles Cayemittes'', verspreid over de vier gehuchten Pointe Sable, Anse à Macon, Les Bases en Boukan Philippe. De omstandigheden zijn zwaar, vooral door het gebrek aan basisvoorzieningen. Enkele religieuzen uit [[Port-au-Prince]] hebben in Pointe Sable een [[visserij]]project opgezet. Bij dit project horen tevens een school, een kraamkliniek en een elektrische [[aggregaat (generator)|aggregaat]]. Dit zijn de enige voorzieningen die op het eiland aanwezig zijn.

Er is wat kleinschalige [[landbouw]] maar de grond is daar eigenlijk niet geschikt voor. De bevolking hoopt vooral dat het [[toerisme]] zich in de toekomst zal ontwikkelen. De mooie [[baai|baaien]] en [[koraalrif|koraalriffen]] maken dat het eiland hier zeker potentieel voor heeft.

== Externe links ==
* {{en}} [https://web.archive.org/web/20070929141802/http://www.ilescayemites.com/ Iles Cayemites.com] (niet meer beschikbaar, gearchiveerd op archive.org)

{{Appendix}}
{{Navigatie bestuurlijke indeling Haïti}}
{{Commonscat|Îles des Caïmittes}}
{{Coor title dms|18|37|0|N|73|45|0|W|type:isle}}

[[Categorie:Haïtiaans eiland]]
[[Categorie:Plaats in Haïti]]

title: Locatie

Locatie: Caribische Zee

title: Algemeen

title: Foto's

Foto's: Les Cayemites


text:
# Charles Galinie
Charles Galinie é um ex-futebolista das Novas Hébridas (atual Vanuatu) que jogava pela defesa. Jogou pela seleção nacional.

## Carreira internacional
Charles fez parte do selecionado neohebridiano para a Copa das Nações da OFC de 1973. Jogou sua primeira partida contra a Nova Caledônia, em 18 de fevereiro de 1973, que terminou em derrota por 4 gols a 1.

wikiname: ptwiki

title: Charles Galinie

in_language: pt

wikitext:
{{Mais notas|data=abril de 2025}}
{{Info/Futebolista
 | nome               = Charles Galinie
 | imagem             =
 | imagem_tamanho     =
 | imagem_legenda     =
 | nomecompleto       = Charles Galinie
 | apelido            =
 | nascimento_data    = ''Desconhecido''
 | nascimento_cidade  =
 | nascimento_país    = [[Novas Hébridas]]
 | nacionalidade      = {{VUTn}}
 | altura             =
 | pé                 =
 | atividade          =
 | actualclube        =
 | clubenumero        =
 | posição            = Ex-[[zagueiro|defensor]]
 | jovemanos          =
 | jovemclubes        =
 | ano                =
 | clubes             =
 | jogos(golos)       = <!-- título em pt-pt, default -->
 | jogos(gols)        = <!-- título em pt-br -->
 | anoselecao         = 1973
 | selecaonacional    = {{FRAb}} [[Seleção Vanuatuense de Futebol|Novas Hébridas]]
 | partidasselecao    = {{0|000}}5 {{0|0000}}(1)
}}
'''Charles Galinie''' é um ex-[[futebolista]] das [[Novas Hébridas]] (atual [[Vanuatu]]) que jogava pela [[zagueiro|defesa]]. Jogou pela seleção nacional.

== Carreira internacional ==
Charles fez parte do selecionado neohebridiano para a [[Copa das Nações da OFC de 1973]].<ref name=NZL/> Jogou sua primeira partida contra a [[Seleção Neocaledônia de Futebol|Nova Caledônia]], em 18 de fevereiro de 1973, que terminou em derrota por 4 gols a 1.<ref name=NZL>{{citar livro|sobrenome=Smith|nome=Barry|título=New Zealand Soccer Anual 1973|editora=New Zealand Football Association|local=Auckland|ano=1973|página=|isbn=}}</ref>

{{Referências}}

{{Esboço-futebolista}}
{{Portal3|Futebol|Biografias|Vanuatu}}

{{DEFAULTSORT:Galinie, Charles}}
[[Categoria:Futebolistas de Vanuatu]]

title: Charles Galinie

Nome completo: Charles Galinie

Data de nascimento: Desconhecido

Local de nascimento: Novas Hébridas

Nacionalidade: vanuatuense

title: Informações profissionais

Posição: Ex-defensor

title: Seleção nacional

Novas Hébridas · 0005 0000(1)


text:
# C4H6N4
化学式C4H6N4的化合物（摩尔质量：110.12 g/mol）可以指：

## 二嗪衍生物
- 二氨基二嗪
  - 二氨基嘧啶
    - 2,4-二氨基嘧啶，CAS号：156-81-0
    - 2,5-二氨基嘧啶（葡萄牙語：），CAS号：22715-27-1
    - 4,5-二氨基嘧啶，CAS号：13754-19-3
    - 4,6-二氨基嘧啶（葡萄牙語：），CAS号：2434-56-2

  - 二氨基哒嗪
    - 2,3-二氨基哒嗪，CAS号：？
    - 2,5-二氨基哒嗪，CAS号：？
    - 2,6-二氨基哒嗪，CAS号：？

  - 二氨基吡嗪
    - 3,4-二氨基吡嗪，CAS号：？
    - 3,5-二氨基吡嗪，CAS号：？
    - 3,6-二氨基吡嗪，CAS号：？
    - 4,5-二氨基吡嗪，CAS号：？
- 肼基二嗪
  - 2-肼基嘧啶，CAS号：7504-94-1

## 其它化合物
- 吡唑-1-甲脒，CAS号：4023-00-1

|  | 这个同类索引页列出了具有相同分子式的化学物（即同分異構體）条目。 除非您是有意链接至本页，否则应将相应条目的内部链接指向正确的条目。 |

wikiname: zhwiki

title: C4H6N4

in_language: zh


text:
# Nagroda Vilenica
Nagroda Vilenica (słoweń. nagrada Vilenica) – nagroda literacka przyznawana co roku przez Związek Pisarzy Słoweńskich pisarzom pochodzącym z Europy Środkowej. Wręczenie nagrody odbywa się podczas wrześniowego festiwalu literackiego odbywającego się w jaskini Vilenica na Krasie.
Dotychczasowi laureaci nagrody:
- 1986 – Fulvio Tomizza(inne języki) (Włochy)
- 1987 – Peter Handke (Austria)
- 1988 – Péter Esterházy (Węgry)
- 1989 – Jan Skácel (Czechy)
- 1990 – Tomas Venclova (Litwa)
- 1991 – Zbigniew Herbert (Polska)
- 1992 – Milan Kundera (Czechy)
- 1993 – Libuše Moníková (Czechy/Niemcy)
- 1994 – Josip Osti(inne języki) (Bośnia i Hercegowina)
- 1995 – Adolf Muschg (Szwajcaria)
- 1996 – Adam Zagajewski (Polska)
- 1997 – Pavel Vilikovský (Słowacja)
- 1998 – Péter Nádas (Węgry)
- 1999 – Erica Pedretti(inne języki) (Szwajcaria)
- 2000 – Slavko Mihalić(inne języki) (Chorwacja)
- 2001 – Jaan Kaplinski (Estonia)
- 2002 – Ana Blandiana (Rumunia)
- 2003 – Mirko Kovač (Chorwacja)
- 2004 – Brigitte Kronauer(inne języki) (Niemcy)
- 2005 – Ilma Rakusa(inne języki) (Szwajcaria) i Karl-Markus Gauß (Austria)
- 2006 – Miodrag Pavlović (Serbia)
- 2007 – Goran Stefanovski(inne języki) (Macedonia)
- 2008 – Andrzej Stasiuk (Polska)
- 2009 – Claudio Magris (Włochy)
- 2010 – Dževad Karahasan (Bośnia i Hercegowina)
- 2011 – Mircea Cărtărescu (Rumunia)
- 2012 – David Albahari (Serbia)
- 2013 – Olga Tokarczuk (Polska)
- 2014 – László Krasznahorkai (Węgry)
- 2015 – Jáchym Topol (Czechy)
- 2016 – Dubravka Ugrešić (Chorwacja)
- 2017 – Jurij Andruchowycz (Ukraina)
- 2018 – Ilija Trojanow (Bułgaria/Niemcy)
- 2019 – Dragan Velikić (Serbia)
- 2020 - Mila Haugová (Słowacja)
- 2021 - Josef Winkler(inne języki) (Austria)
- 2022 - Amanda Aizpuriete (Łotwa)
- 2023 - Ottó Tolnai (Węgry/Serbia)
- 2024 - Miljenko Jergović (Bośnią i Hercegowina/Chorwacja)

title: Nagroda Vilenica

wikitext:
'''Nagroda Vilenica''' ({{w języku|sl|nagrada Vilenica}}) – [[nagrody literackie|nagroda literacka]] przyznawana co roku przez Związek Pisarzy Słoweńskich pisarzom pochodzącym z [[Europa Środkowa|Europy Środkowej]]. Wręczenie nagrody odbywa się podczas wrześniowego festiwalu literackiego odbywającego się w jaskini [[Vilenica]] na [[Kras (płaskowyż)|Krasie]].

Dotychczasowi laureaci nagrody:
* [[1986]] – {{link-interwiki|Fulvio Tomizza|Q=Q525798}} ([[Włochy]])
* [[1987]] – [[Peter Handke]] ([[Austria]])
* [[1988]] – [[Péter Esterházy]] ([[Węgry]])
* [[1989]] – [[Jan Skácel]] ([[Czechy]])
* [[1990]] – [[Tomas Venclova]] ([[Litwa]])
* [[1991]] – [[Zbigniew Herbert]] ([[Polska]])
* [[1992]] – [[Milan Kundera]] ([[Czechy]])
* [[1993]] – [[Libuše Moníková]] ([[Czechy]]/[[Niemcy]])
* [[1994]] – {{link-interwiki|Josip Osti|Q=Q3622163}} ([[Bośnia i Hercegowina]])
* [[1995]] – [[Adolf Muschg]] ([[Szwajcaria]])
* [[1996]] – [[Adam Zagajewski]] ([[Polska]])
* [[1997]] – [[Pavel Vilikovský]] ([[Słowacja]])
* [[1998]] – [[Péter Nádas]] ([[Węgry]])
* [[1999]] – {{link-interwiki|Erica Pedretti|Q=Q123106}} ([[Szwajcaria]])
* [[2000]] – {{link-interwiki|Slavko Mihalić|Q=Q1288758}} ([[Chorwacja]])
* [[2001]] – [[Jaan Kaplinski]] ([[Estonia]])
* [[2002]] – [[Ana Blandiana]] ([[Rumunia]])
* [[2003]] – [[Mirko Kovač]] ([[Chorwacja]])
* [[2004]] – {{link-interwiki|Brigitte Kronauer|Q=Q106606}} ([[Niemcy]])
* [[2005]] – {{link-interwiki|Ilma Rakusa|Q=Q124694}} ([[Szwajcaria]]) i [[Karl-Markus Gauß]] ([[Austria]])
* [[2006]] – [[Miodrag Pavlović]] ([[Serbia]])
* [[2007]] – {{link-interwiki|Goran Stefanovski|Q=Q3397207}} ([[Macedonia Północna|Macedonia]])
* [[2008]] – [[Andrzej Stasiuk]] ([[Polska]])
* [[2009]] – [[Claudio Magris]] ([[Włochy]])
* [[2010]] – [[Dževad Karahasan]] ([[Bośnia i Hercegowina]])
* [[2011]] – [[Mircea Cărtărescu]] (Rumunia)
* [[2012]] – [[David Albahari]] (Serbia)
* [[2013]] – [[Olga Tokarczuk]] (Polska)
* [[2014]] – [[László Krasznahorkai]] (Węgry)
* [[2015]] – [[Jáchym Topol]] (Czechy)
* [[2016]] – [[Dubravka Ugrešić]] (Chorwacja)
* [[2017]] – [[Jurij Andruchowycz]] ([[Ukraina]])
* [[2018]] – [[Ilija Trojanow]] ([[Bułgaria]]/Niemcy)
* [[2019]] – [[Dragan Velikić]] (Serbia)
* [[2020]] - [[Mila Haugová]] (Słowacja)
* [[2021]] - {{link-interwiki|Josef Winkler|Q=Q677196}} (Austria)
* [[2022]] - [[Amanda Aizpuriete]] ([[Łotwa]])
* [[2023]] - [[Ottó Tolnai]] (Węgry/Serbia)
* [[2024]] - [[Miljenko Jergović]] (Bośnią i Hercegowina/Chorwacja)

== Linki zewnętrzne ==
* {{Cytuj stronę | url = http://vilenica.si/ | tytuł = Strona festiwalu literackiego Vilenica | opublikowany = vilenica.si | archiwum = https://web.archive.org/web/20190814173313/http://vilenica.si/ | zarchiwizowano = 2019-08-14}}
* {{Cytuj stronę | url = http://www.drustvo-dsp.si/nagrade/vilenica_nagrada/vilenica_nagrada.html | tytuł = O nagrodzie na stronie Związku Pisarzy Słoweńskich | opublikowany = drustvo-dsp.si | archiwum = https://web.archive.org/web/20070928140128/http://www.drustvo-dsp.si/nagrade/vilenica_nagrada/vilenica_nagrada.html | zarchiwizowano = 2007-09-28}}

[[Kategoria:Nagrody literackie|Vilenica]]
[[Kategoria:Kultura w Słowenii]]


text:
# Goiabeira
Goiabeira est une municipalité brésilienne de l'État du Minas Gerais et la Microrégion d'Aimorés.

wikiname: frwiki

title: Goiabeira

in_language: fr

wikitext:
{{Infobox Ville du Brésil
 | nom     =Goiabeira
 | image         =
 | légende  =
 | blason        =
 | drapeau       =
 | surnom        =
 | devise        =
 | région        = [[Microrégion d'Aimorés]]
 | état          = {{Minas Gerais}}
 | maire         =Weliton Ronaldo da Silva
 | fondateur     =
 | fondation     = 1997
 | création      =
 | web           =
 | population    = 3053
 | année_pop      = 2010
 | population notes  = [[Institut brésilien de géographie et de statistiques|IBGE]]
 | gentilé       = goiabeirense
 | langue        =
 | fuseau        = -3
 | heure_été     =
 | indicatiftel  =
 | cp            =
 | superficie    = 112.442
 | altitude      =
 | latitude      =  18/58/55/S
 | longitude     = 41/13/22/W
 | imageloc         =MinasGerais_Municip_Goiabeira.svg
 | sites touristiques   =
}}
'''Goiabeira''' est une municipalité brésilienne de l'État du [[Minas Gerais]] et la [[Microrégion d'Aimorés]].

== Notes et références ==
{{Références}}

== Liens externes ==
{{Liens}}

{{Palette Subdivision du Minas Gerais}}
{{Portail|Minas Gerais}}
[[Catégorie:Municipalité au Minas Gerais]]

title: Administration

Pays: Brésil

Région: Microrégion d'Aimorés

État: Minas Gerais

Maire: Weliton Ronaldo da Silva

title: Démographie

Gentilé: goiabeirense

Densité: 27 hab./km2

title: Géographie

Coordonnées: 18° 58′ 55″ sud, 41° 13′ 22″ ouest

title: Divers

title: Localisation

Localisation: modifier


text:
# 吕尧臣
吕尧臣（1940年12月—），江苏宜兴人，紫砂壶名家，中国工艺美术大师。

## 生平
吕尧臣出生于宜兴高塍镇。1958年进入宜兴紫砂工艺厂，师从知名紫砂艺人吴云根，并得到过朱可心、顾景舟等名家指点。1993年，获颁第三届“中国工艺美术大师”称号。1996年，其个人作品集《尧臣陶艺》在马来西亚出版。2003年，出任古装电视剧《紫玉金砂》壶艺总监。2005年，《尧臣壶传》由上海文艺出版社出版。2012年，当选国家级非物质文化遗产“宜兴紫砂陶制作技艺”代表性传承人，并获“中华非物质文化遗产传承人薪传奖”。2016年，入选第三届“亚太地区手工艺大师”。2017年，受聘为中国艺术研究院紫砂研究院学术顾问。
吕尧臣长子吕俊庆、次子吕俊杰、长媳毛春英（毛毛）等皆继承家业，从事紫砂陶艺事业。其中吕俊杰为2022年第八届中国工艺美术大师。吕尧臣的其他弟子还包括蒋小彦、高俊、吴群祥、刘建平等。

title: 吕尧臣


text:
# Euopsidius testaceus
Euopsidius testaceus là một loài bọ cánh cứng trong họ Attelabidae. Loài này được Voss miêu tả khoa học năm 1929.

wikiname: viwiki

title: Euopsidius testaceus

in_language: vi

wikitext:
{{nhan đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Euopsidius testaceus''
| image =
| image caption =
| regnum = [[Động vật|Animalia]]
| phylum = [[Động vật Chân khớp|Arthropoda]]
| classis = [[Côn trùng|Insecta]]
| ordo = [[Bọ cánh cứng|Coleoptera]]
| familia = [[Attelabidae]]
| genus = ''[[Euopsidius]]''
| species = '''''E. testaceus'''''
| binomial = ''Euopsidius testaceus''
| binomial_authority = [[Andreas Voss (nhà thực vật học)|Voss]], 1929
}}
'''''Euopsidius testaceus''''' là một loài [[bọ cánh cứng]] trong họ [[Attelabidae]]. Loài này được Voss miêu tả khoa học năm 1929.<ref>{{Reftabel|2010-Hallan|Dier}}</ref>
==Chú thích==
{{Tham khảo|30em}}

==Tham khảo==
* {{wikispecies nội dòng}}

[[Thể loại:Euopsidius]]

{{Attelabinae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Animalia

Ngành (phylum): Arthropoda

Lớp (class): Insecta

Bộ (ordo): Coleoptera

Họ (familia): Attelabidae

Chi (genus): Euopsidius

Loài (species): E. testaceus

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Euopsidius testaceus · Voss, 1929


text:
# John Witchel
John Witchel is an American entrepreneur, NCAA and Pac-10 swimming champion (both as a team member and individually), two-time Pan American Games gold medal winner, and two-time Goodwill Games gold medal winner. He was the co-founder and CTO of Prosper Marketplace, America's first peer-to-peer lending marketplace, and the co-creator flash mob computing.  He is the co-founder and current CEO of King Energy.

## Early life and education
John Witchel was born in New York City. He attended Columbia Grammar & Preparatory School, and graduated from Stuyvesant High School in 1986. He earned a B.A. in Political Science from Stanford University in 1990, and an M.S. in Computer Science from University of San Francisco in 2004.
An accomplished competitive swimmer, Witchel was a member of the U.S. National Swimming Team from 1985 through 1990, competing for the United States in the Goodwill Games (1986), the Pan American Games (1987), and the Pan Pacific Swimming Championships (1989). He won the Pac-10 Swimming Championships 200 Freestyle three times as an individual. He was a member of the Stanford University 1987 NCAA Swimming Championship team and won the 500 Freestyle in 1988 at the NCAA Division I Championships.
Witchel competed at the 1989 Maccabiah Games in Israel, winning a silver medal in the 200 m freestyle.

## Career

### XCom Corp
Witchel founded XCom Corp in September 1994 as an early web development shop in San Francisco, California. XCom was acquired by USWeb in 1996 prior to going public in 1997.

### Prosper Marketplace
Witchel co-founded Prosper Marketplace in 2004 with Chris Larsen. He was the Chief Technology Officer and lead architect of the system. Prosper was the first peer-to-peer lending marketplace which allowed individuals to lend and borrow money directly from each other using a Dutch auction-like system. Witchel left the company prior to the 2008 SEC cease and desist order against Prosper.

### Common Assets
In 2014, Witchel co-founded Common Assets as the Chief Technology Officer; it was acquired by SolarCity. Common Assets was the underlying infrastructure for SolarCity's Solar Bond program. SolarCity's Solar Bonds were the first such product to be nationally registered. After the Tesla acquisition of SolarCity, Tesla discharged most of its solar bonds ahead of the maturity date, paying back all the principal with interest for the life of the bond.

### GitPrime, Inc.
Witchel helped launch GitPrime, an early software engineering analytics company, acquired by Pluralsight in 2019. Initially as the first investor and board member, and then as president, Witchel was responsible for strategy and product design.

## Board work
Witchel was a board member and early investor in Shopatron from 2010 to 2015 (acquired by Vista Equity Partners) and UserTesting from 2012 to 2019. He is currently a board member of Wunder Capital, a Boulder, Colorado-based commercial solar financier, and La Plata Electric Association, a member-owned, not-for-profit, electric distribution cooperative in Southwest Colorado. He was previously an advisor to Credit Karma and CrowdStreet.

wikiname: enwiki

title: John Witchel

in_language: en

wikitext:
{{short description|American entrepreneur, co-founder of Prosper Marketplace}}
{{Unreliable sources|date=May 2021}}
{{Infobox officeholder
| name                = John Witchel
| birth_name          =
| image               =
| caption             =
| birth_date          =
| birth_place         = [[New York City]], U.S.
| occupation          = Co-founder and CEO of King Energy
| alma_mater          = [[Stanford University]] ([[Bachelor of Arts|BA]])
}}

'''John Witchel''' is an American entrepreneur, NCAA and Pac-10 swimming champion (both as a team member and individually), two-time [[List_of_Pan_American_Games_medalists_in_swimming#200_m_freestyle|Pan American Games]] gold medal winner, and two-time [[Goodwill Games]] gold medal winner.<ref name=goodwill_games>{{cite news |last1=Brantley |first1=Duncan |title=A ROUNDUP OF THE WEEK JUNE 30-JULY 6 |url=https://vault.si.com/vault/1986/07/14/a-roundup-of-the-week-june-30-july-6 |access-date=4 January 2021 |publisher=Sports Illustrated |date=July 14, 1986}}</ref> He was the co-founder and CTO of [[Prosper Marketplace]], America's first peer-to-peer lending marketplace, and the co-creator [[flash mob computing]].  He is the co-founder and current CEO of King Energy.

==Early life and education==
John Witchel was born in [[New York City]]. He attended [[Columbia Grammar & Preparatory School]], and graduated from [[Stuyvesant High School]] in 1986. He earned a B.A. in Political Science from [[Stanford University]] in 1990, and an M.S. in Computer Science from [[University of San Francisco]] in 2004.

An accomplished competitive swimmer, Witchel was a member of the U.S. National Swimming Team from 1985 through 1990, competing for the United States in the [[Goodwill Games]] (1986), the [[Swimming_at_the_1987_Pan_American_Games|Pan American Games]] (1987), and the [[Pan Pacific Swimming Championships]] (1989).<ref name="pan-pac">{{cite web |title=1989 Pan Pacific Championships Roster |url=https://www.usaswimming.org/docs/default-source/eventsdocuments/rosters/pan-pacs/1989-pan-pacs.pdf?sfvrsn=ed2d2632_2 |website=USA Swimming |access-date=5 January 2021}}</ref> He won the Pac-10 Swimming Championships 200 Freestyle three times as an individual.<ref name="Stanford_media_guide">{{cite web |last1=Niall |first1=Adler |title=Stanford Swimming Media Guide |url=https://static.gostanford.com/custompages/old_site/pdf/m-swim/10-m-swim-media-guide.pdf |website=GoStanford |publisher=Stanford Athletics Media Relations |access-date=5 January 2021}}</ref> He was a member of the Stanford University 1987 NCAA Swimming Championship team and won the 500 Freestyle in 1988 at the NCAA Division I Championships.<ref name="Stanford_media_guide" />

Witchel competed at the [[1989 Maccabiah Games]] in Israel, winning a silver medal in the 200 m freestyle.<ref>{{Cite web|url=https://newspapers.library.in.gov/cgi-bin/indiana?a=d&d=JPOST19890809-01.1.20&e=-------en-20--1--txt-txIN-------|title=Jewish Post 9 August 1989 — Hoosier State Chronicles: Indiana's Digital Historic Newspaper Program|website=newspapers.library.in.gov}}</ref>

==Career==
===XCom Corp===
Witchel founded XCom Corp in September 1994 as an early web development shop in San Francisco, California. XCom was acquired by [[USWeb]] in 1996 prior to going public in 1997.<ref name="sec-s4">{{cite web |title=Amended S-4/A Registration |url=https://sec.report/Document/0000898430-98-003858/ |website=US Securities and Exchange Commission |access-date=5 January 2021}}</ref>

===Prosper Marketplace===
Witchel co-founded [[Prosper Marketplace]] in 2004 with [[Chris Larsen]]. He was the Chief Technology Officer and lead architect of the system. Prosper was the first peer-to-peer lending marketplace which allowed individuals to lend and borrow money directly from each other using a Dutch auction-like system. Witchel left the company prior to the 2008 SEC cease and desist order against Prosper.

===Common Assets===
In 2014, Witchel co-founded Common Assets as the Chief Technology Officer; it was acquired by [[SolarCity]].<ref name="seeking_alpha">{{cite web |last1=Katje |first1=Chris |title=SolarCity's Acquisition Of Common Assets Is A Game Changer |url=https://seekingalpha.com/article/1951331-solarcitys-acquisition-of-common-assets-is-a-game-changer |website=Seeking Alpha |access-date=5 January 2021}}</ref> Common Assets was the underlying infrastructure for SolarCity's Solar Bond program. SolarCity's Solar Bonds were the first such product to be nationally registered. After the [[Tesla,_Inc.#2016–present:_SolarCity,_Model_3,_and_Model_Y|Tesla acquisition]] of SolarCity, Tesla discharged most of its solar bonds ahead of the maturity date, paying back all the principal with interest for the life of the bond.<ref name="Solar-Bonds">{{cite web |last1=Konrad |first1=Tom |title=How do SolarCity's new bonds stack up against other green investments? |url=https://www.theguardian.com/sustainable-business/2014/oct/22/solarcity-solar-green-environment-investing-bonds-stock |website=The Guardian |access-date=5 January 2021}}</ref>

===GitPrime, Inc.===
Witchel helped launch [[GitPrime]], an early software engineering analytics company, acquired by [[Pluralsight]] in 2019.<ref name="pluralsight-acquires-gitprime">{{cite web |last1=Kumparak |first1=Greg |title=Pluralsight will acquire GitPrime for $170M |url=https://techcrunch.com/2019/05/01/pluralsight-will-acquire-gitprime-for-170m/ |website=Techcrunch |access-date=5 January 2021}}</ref> Initially as the first investor and board member, and then as president, Witchel was responsible for strategy and product design.

==Board work==
Witchel was a board member and early investor in Shopatron from 2010 to 2015 (acquired by [[Vista Equity Partners]]) and UserTesting from 2012 to 2019. He is currently a board member of Wunder Capital, a [[Boulder, Colorado]]-based commercial solar financier, and La Plata Electric Association,<ref name="lpea-board-seat">{{cite web |last1=Armijo |first1=Patrick |title=Former GitPrime executive will join electric co-op's board |url=https://durangoherald.com/articles/339328 |website=Durango Herald}}</ref> a member-owned, not-for-profit, electric distribution cooperative in Southwest Colorado. He was previously an advisor to [[Credit Karma]]<ref name="credit-karma">{{cite web |title=Credit Karma Alumni |url=https://app.dealroom.co/companies/credit_karma/team |website=Dealroom.co |access-date=5 January 2021}}</ref> and CrowdStreet.<ref name="crowdstreet">{{cite web |last1=Hobey |first1=Erin |title=CrowdStreet's Big Curb Appeal |url=https://www.crowdfundinsider.com/2017/11/124249-crowdstreets-big-curb-appeal-60000-investors-growing-4x-increase-investment-dollars-managed-infographic/ |website=Crowdfund Insider |access-date=5 January 2021}}</ref>

==See also==
*[[Swimming at the 1987 Pan American Games – Men's 200 metre freestyle]]
*[[Swimming at the 1987 Pan American Games – Men's 4 × 200 metre freestyle relay]]

== References ==
{{reflist}}

{{authority control}}

{{DEFAULTSORT:Witchel, John}}
[[Category:Year of birth missing (living people)]]
[[Category:Living people]]
[[Category:Businesspeople from New York City]]
[[Category:21st-century American businesspeople]]
[[Category:20th-century American businesspeople]]
[[Category:Competitors at the 1986 Goodwill Games]]
[[Category:Stanford University alumni]]
[[Category:University of San Francisco alumni]]
[[Category:Businesspeople from Colorado]]
[[Category:Swimmers at the 1987 Pan American Games]]
[[Category:Medalists at the 1987 Pan American Games]]
[[Category:Pan American Games gold medalists for the United States in swimming]]
[[Category:Maccabiah Games swimmers]]
[[Category:Maccabiah Games silver medalists for the United States]]
[[Category:Competitors at the 1989 Maccabiah Games]]

title: Personal details

Born: New York City, U.S.

Alma mater: Stanford University (BA)

Occupation: Co-founder and CEO of King Energy


text:
# Marcin Myszka
Marcin Myszka (ur. 1991 w Człuchowie) – polski youtuber, tropiciel nierozwiązanych zagadek kryminalnych oraz twórca Kryminatorium, jednego z najpopularniejszych podcastów w Polsce, który był pierwszym tego typu podcastem w Polsce. Jest także autorem audioserialu z czasów PRL − „Rozpruwacz z Bydgoszczy”, nazywanego Polskim Kubą Rozpruwaczem.

## Życiorys
Studiował w Koszalinie transport, ze specjalizacją logistyka oraz dziennikarstwo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Aktualnie również mieszka w Poznaniu.
W 2015 roku założył swój pierwszy kanał na YouTube „Niediegetyczne”; w 2018 roku stworzył projekt „Kryminatorium”, które doczekało się swojej wersji radiowej w RMF FM oraz wydania w Empik Go pod tytułem „Kryminatorium. Zbrodnie, które wstrząsnęły światem”.
Razem z pisarką Joanną Opiat-Bojarską poprowadził program DNA polskich zbrodni dla kanału CBS Reality.
W wywiadzie przyznał się, że w swoich projektach kryminalnych skupia się na tematach zamkniętych, gdyż jego celem nigdy nie było dziennikarstwo śledcze. Wiedzę do programów opiera nie tylko na materiałach prasowych, ale także w przypadku niektórych spraw spędza czas w archiwach sądowych oraz odwiedza miejsca zbrodni.

## Dorobek

### Projekt Kryminatorium
Autor cotygodniowych podcastów kryminalnych, opisujących i wyjaśniających zagadki kryminalne z całego świata. Najczęściej są to zbrodnie z pierwszych stron gazet, jednak projekt ten uwzględnia również wydarzenia mocno archiwalne i zapomniane. Na przestrzeni kilku lat Kryminatorium uplasowało się w czołówce zestawień najpopularniejszych podcastów w Polsce.
Projekt został zaczęty 3 czerwca 2018 roki i obecnie Kryminatorium przybrał postać słuchowiska i jest dostępny zarówno na kanale YouTube jak i na Spotify. Kanał posiada ponad 57 mln wyświetleń i zrzesza blisko 331 tys. subskrybentów. Wśród playlist Kryminatorium znajdują się m.in. najgłośniejsze śledztwa PRL, sylwetki seryjnych morderców, opis zbrodni w Górach Stołowych czy tajemnicze zaginięcia. Najbardziej popularnym filmem na kanale Kryminatorium jest „Mój Doktorek z Krakowa”, który ma ponad milion wyświetleń na swoim koncie. Na kanale zostało opublikowane już ponad 200 filmów o tematyce podcastów kryminalnych
Projekt Kryminatorium doczekał się także dedykowanej serii, która trafiła do Empik Go – serwisu z audiobookami i e-bookami. W specjalnej serii projektu autor opisuje najgłośniejsze sprawy kryminalne sprzed ostatnich 20 lat. Kryminatorium Empik Go prowadzony jest w podobnym stylu, co autorski cykl podcastów, jednak dostępny wyłącznie w Empik Go.

### Kanał na YouTube: Kryminatorium
Posiadacz własnego kanału na YouTube – Niediegetyczne. Regularnie publikuje tam materiały o tematyce kryminalnej – w tym tajemnicze zaginięcia ludzi czy działania seryjnych polskich morderców. W sierpniu 2022 r. kanał ogólny subskrybowało blisko 570 tys. użytkowników.

### Program: DNA Polskich Zbrodni
Współtwórca programu kryminalnego “DNA Polskich Zbrodni” emitowanego na kanale CBS Reality i składającego się w sumie z 10 odcinków. Razem z pisarką Joanną Opiat-Bojarską opowiada o najbardziej poruszających sprawach kryminalnych, zabójcach i ich motywach, jednocześnie szczegółowo analizując postawę śledczych i biegłych. Premiera programu “DNA Polskich Zbrodni” odbyła się 18 listopada 2019 roku, a produkcją serii zajęła się firma TimecodeFilm Production.

### Audioserial: Rozpruwacz z Bydgoszczy
Główny narrator historii seryjnego mordercy i nekrofila, znanego jako Rozpruwacz z Bydgoszczy. Trwający 4 godziny i 51 minut audioserial szczegółowo przedstawia sprawę kryminalną, która obejmuje wydarzenia z 1965 roku i dotyczy sylwetki jednego z najbardziej brutalnych morderców w historii Polski.
Projekt ten składa się z 10 części. Źródłem wiedzy są m.in. sądowe akta sprawy, zeznania świadków, wyjaśnienia samego podejrzanego, a także niepublikowane dotąd informacje – w tym opinie psychiatryczne i psychologiczne. Na potrzeby audioserialu zrealizowano autorski podkład dźwiękowy, a swojego głosu użyczyli m.in. Filip Kosior i Anna Ryźlak. Formą uzupełnienia audioserialu jest rozbudowany przewodnik po sprawie, liczący blisko 100 stron dodatkowych informacji i zdjęć – w tym fotografii z kluczowych miejsc zdarzeń.

### Audioserial: Sprawa Edmunda Kolanowskiego
Cykl programów dokumentalnych przedstawiających szczegóły działania Edmunda Kolanowskiego – działającego w latach 80. seryjnego mordercy i nekrofila. Dzięki unikatowym materiałom udało się rzucić na światło dzienne nowe fakty z postępu śledztwa, które zakończyło się spektakularnym sukcesem.
Autor wykorzystał zarówno zeznania śledczych, prowadzących sprawę Edmunda Kolanowskiego, jak i opinię niezależnych ekspertów z dziedziny kryminalistyki, psychologii oraz prawa. Partnerem audioserialu jest kanał CBS Reality.

## Publikacje
- Marcin Myszka: Rozpruwacz z Bydgoszczy. 2021-05-17. ISBN 978-83-961371-0-4. Brak numerów stron w książce
- Michał Larek, Marcin Myszka: Sprawa Edmunda Kolanowskiego. 2021-08-03. ISBN 978-83-961371-1-1. Brak numerów stron w książce
- Marcin Myszka: Zbrodnia obok ciebie. 2022-10-17. ISBN 978-83-66747-42-5. Brak numerów stron w książce

## Nagrody i wyróżnienia
Za realizację podcastu „Kryminatorium Empik Go 2” w 2022 roku otrzymał nagrodę Bestsellera Empiku 2021.
Nagroda "Podcaster 2019 roku" Za zbudowanie nowej formy podcastów kryminalnych oraz niezwykle interesujące wykorzystanie storytellingu w podkastach Kryminatorium.

title: Marcin Myszka

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Marcin Myszka
 |grafika                   =
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            = 1991
 |miejsce urodzenia         = [[Człuchów]]
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |zawód                     = [[podcast]]er, [[YouTube|youtuber]]
 |miejsce zamieszkania      = [[Poznań]]
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
 |www                       = https://marcinmyszka.com/
}}
'''Marcin Myszka''' (ur. [[1991]] w [[Człuchów|Człuchowie]]<ref name="lista_1">{{Cytuj |autor = Anna Szałkowska |tytuł = Najpopularniejsze podcasty 2020 r. „Kryminatorium” i „Moje przyjaciółki idiotki” wciąż na topie. Przygotowaliśmy dla was całą listę |data = 2021-01-15 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = naszemiasto.pl |url = https://malbork.naszemiasto.pl/najpopularniejsze-podcasty-2020-r-kryminatorium-i-moje/ar/c11-8088331 |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Adam Węgłowski |tytuł = Tajemnica Kryminatorium Marcina Myszki |data = 2021-08-13 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = focus.pl |url = https://www.focus.pl/artykul/tajemnica-kryminatorium-marcina-myszki |język = pl}}</ref>) – [[Polacy|polski]] [[youtuber]], tropiciel nierozwiązanych zagadek kryminalnych<ref name="dziennik_polski">{{Cytuj |autor = Paweł Gzyl |tytuł = Empik Go zaprasza do posłuchania "Kryminatorium. Zbrodnie, które wstrząsnęły światem" |data = 2020-06-08 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = dziennikpolski24.pl |url = https://dziennikpolski24.pl/empik-go-zaprasza-do-posluchania-kryminatorium-zbrodnie-ktore-wstrzasnely-swiatem/ar/c13-15015392 |język = pl}}</ref> oraz twórca ''Kryminatorium'', jednego z najpopularniejszych podcastów w Polsce<ref name="lista_1" />, który był pierwszym tego typu podcastem w Polsce<ref name="dziennik_polski" /><ref name="freshmag">{{Cytuj |autor = Viola Łechtańska-Błaszczak |tytuł = "W Poznaniu nie ma rejonu, w którym nie doszłoby do jakiegoś morderstwa” |data = 2021-10-21 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = freshmag.pl |url = http://www.freshmag.pl/wywiady/kryminatorium-87 |język = pl}}</ref>. Jest także autorem audioserialu z czasów [[Polska Rzeczpospolita Ludowa|PRL]] − „Rozpruwacz z Bydgoszczy”<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Rozpruwacz z Bydgoszczy – audioserial Marcina Myszki |data dostępu = 2022-07-20 |url = https://rozpruwacz.pl/ |język = pl}}</ref><ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Rozpruwacz z Bydgoszczy – Marcin Myszka {{!}} Książka w Lubimyczytac.pl – Opinie, oceny, ceny |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = lubimyczytac.pl |url = https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4970450/rozpruwacz-z-bydgoszczy |język = pl}}</ref>, nazywanego Polskim [[Kuba Rozpruwacz|Kubą Rozpruwaczem]]<ref>{{Cytuj |autor = Marcin Kowalski; Waldemar Wojtkowiak |tytuł = Kuba rozpruwacz z Osielska mordował, bo milicjant się pomylił |data = 2016-04-28 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = wyborcza.pl |url = https://bydgoszcz.wyborcza.pl/bydgoszcz/7,71270,19994813,kuba-rozpruwacz-z-osielska-mordowal-bo-milicjant-sie-pomylil.html |język = pl}}</ref>.

== Życiorys ==
Studiował w [[Koszalin]]ie transport, ze specjalizacją [[logistyka]] oraz [[dziennikarstwo]] na [[Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu|Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu]]<ref name="freshmag" />. Aktualnie również mieszka w Poznaniu<ref name="lista_1" />.

W 2015 roku założył swój pierwszy kanał na [[YouTube]] „Niediegetyczne”; w 2018 roku stworzył projekt „Kryminatorium”<ref name="freshmag" />, które doczekało się swojej wersji radiowej w [[RMF FM]]<ref>{{Cytuj |autor = Beata Kustra |tytuł = Kryminatorium w RMF FM. Pablo Escobar: historia, prywatne więzienie i śmierć |data = 2019-08-25 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = rmf.fm |url = https://www.rmf.fm/magazyn/news,25461,kryminatorium-w-rmf-fm-pablo-escobar-historia-prywatne-wiezienie-i-smierc.html |język = pl}}</ref> oraz wydania w [[Empik|Empik Go]] pod tytułem „Kryminatorium. Zbrodnie, które wstrząsnęły światem”<ref name="dziennik_polski" />.

Razem z pisarką [[Joanna Opiat-Bojarska|Joanną Opiat-Bojarską]] poprowadził program ''DNA polskich zbrodni'' dla kanału [[CBS Reality]]<ref name=":2">{{Cytuj |autor = Bartosz Godziński |tytuł = Oto następca Fajbusiewicza. Jego program o zbrodniach mrozi krew w żyłach tysięcy Polaków |data = 2019-10-27 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = natemat.pl |url = https://natemat.pl/288489,programy-o-zbrodniach-wywiad-z-tworca-kryminatorium-i-niediegetyczne |język = pl}}</ref><ref name=":3">{{Cytuj |tytuł = „DNA polskich zbrodni” w CBS Reality, prowadzącymi Joanna Opiat-Bojarska i Marcin Myszka |data = 2019-09-18 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = wirtualnemedia.pl |url = https://www.wirtualnemedia.pl/artykul/dna-polskiej-zbrodni-cbs-reality-prowadzacymi-joanna-opiat-bojarska-i-marcin-myszka |język = pl}}</ref><ref name=":4">{{Cytuj |autor = Paweł Gzyl |tytuł = "DNA polskich zbrodni" – Serial o dziesięciu słynnych zbrodniach w Polsce |data = 2019-11-15 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = gazetakrakowska.pl |url = https://gazetakrakowska.pl/dna-polskich-zbrodni-serial-o-dziesieciu-slynnych-zbrodniach-w-polsce/ar/c13-14583225 |język = pl}}</ref>.

W wywiadzie przyznał się, że w swoich projektach kryminalnych skupia się na tematach zamkniętych, gdyż jego celem nigdy nie było dziennikarstwo śledcze<ref>{{Cytuj |autor = Nastazja Bloch |tytuł = Tajemnicza historia Gabby Petito poruszyła cały świat. "Pojawia się w niej znany schemat" |data = 2021-10-03 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = tvn.pl |url = https://dziendobry.tvn.pl/styl-zycia/marcin-myszka-o-tym-dlaczego-fascynuja-nas-historie-kryminalne-5437584 |język = pl}}</ref>. Wiedzę do programów opiera nie tylko na materiałach prasowych, ale także w przypadku niektórych spraw spędza czas w archiwach sądowych oraz odwiedza miejsca zbrodni<ref name="dziennik_polski" />.

== Dorobek ==
=== Projekt Kryminatorium ===
Autor cotygodniowych podcastów kryminalnych, opisujących i wyjaśniających zagadki kryminalne z całego świata. Najczęściej są to zbrodnie z pierwszych stron gazet, jednak projekt ten uwzględnia również wydarzenia mocno archiwalne i zapomniane. Na przestrzeni kilku lat Kryminatorium<ref name="freshmag" /> uplasowało się w czołówce zestawień najpopularniejszych podcastów w Polsce.

Projekt został zaczęty 3 czerwca 2018 roki i obecnie Kryminatorium przybrał postać [[Słuchowisko|słuchowiska]] i jest dostępny zarówno na kanale YouTube jak i na Spotify. Kanał posiada ponad 57 mln wyświetleń i zrzesza blisko 331 tys. subskrybentów. Wśród playlist Kryminatorium znajdują się m.in. najgłośniejsze śledztwa PRL, sylwetki [[Seryjny morderca|seryjnych morderców]], opis zbrodni w [[Góry Stołowe|Górach Stołowych]] czy tajemnicze zaginięcia. Najbardziej popularnym filmem na kanale Kryminatorium jest „Mój Doktorek z Krakowa”<ref>{{Cytuj stronę |url=https://dziennikpolski24.pl/mistyfikacja-doktora-z-krakowa/ar/3042122 |tytuł = Mistyfikacja "doktora" z Krakowa |data=2011-08-20 |data dostępu=2023-02-27}}</ref>, który ma ponad milion wyświetleń na swoim koncie. Na kanale zostało opublikowane już ponad 200 filmów o tematyce podcastów kryminalnych

Projekt Kryminatorium doczekał się także dedykowanej serii, która trafiła do Empik Go<ref name="dziennik_polski" /> – serwisu z [[Książka mówiona|audiobookami]] i [[e-book]]ami. W specjalnej serii projektu autor opisuje najgłośniejsze sprawy kryminalne sprzed ostatnich 20 lat. Kryminatorium Empik Go prowadzony jest w podobnym stylu, co autorski cykl podcastów, jednak dostępny wyłącznie w Empik Go.

=== Kanał na YouTube: Kryminatorium ===
Posiadacz własnego kanału na YouTube – Niediegetyczne. Regularnie publikuje tam materiały o tematyce kryminalnej – w tym tajemnicze zaginięcia ludzi czy działania seryjnych polskich morderców. W sierpniu 2022 r. kanał ogólny subskrybowało blisko 570 tys. użytkowników<ref>{{Cytuj |tytuł = Marcin Myszka – YouTube |data dostępu = 2022-09-23 |opublikowany = www.youtube.com |url = https://www.youtube.com/channel/UCiXQZKLmTi0sEBB6rapIfjg}}</ref>.

=== Program: DNA Polskich Zbrodni ===
Współtwórca programu kryminalnego “DNA Polskich Zbrodni” emitowanego na kanale CBS Reality i składającego się w sumie z 10 odcinków<ref name=":2" /><ref name=":3" /><ref name=":4" />. Razem z pisarką Joanną Opiat-Bojarską opowiada o najbardziej poruszających sprawach kryminalnych, zabójcach i ich motywach, jednocześnie szczegółowo analizując postawę śledczych i biegłych. Premiera programu “DNA Polskich Zbrodni” odbyła się 18 listopada 2019 roku, a produkcją serii zajęła się firma TimecodeFilm Production.

=== Audioserial: Rozpruwacz z Bydgoszczy ===
Główny narrator historii seryjnego mordercy i nekrofila, znanego jako Rozpruwacz z Bydgoszczy<ref name=":0" /><ref name=":1" />. Trwający 4 godziny i 51 minut audioserial szczegółowo przedstawia sprawę kryminalną, która obejmuje wydarzenia z 1965 roku i dotyczy sylwetki jednego z najbardziej brutalnych morderców w historii Polski.

Projekt ten składa się z 10 części. Źródłem wiedzy są m.in. sądowe akta sprawy, zeznania świadków, wyjaśnienia samego podejrzanego, a także niepublikowane dotąd informacje – w tym opinie [[Psychiatria|psychiatryczne]] i [[Psychologia|psychologiczne]]. Na potrzeby audioserialu zrealizowano autorski podkład dźwiękowy, a swojego głosu użyczyli m.in. Filip Kosior i Anna Ryźlak. Formą uzupełnienia audioserialu jest rozbudowany przewodnik po sprawie, liczący blisko 100 stron dodatkowych informacji i zdjęć – w tym fotografii z kluczowych miejsc zdarzeń.

=== Audioserial: Sprawa Edmunda Kolanowskiego ===
Cykl programów dokumentalnych przedstawiających szczegóły działania [[Edmund Kolanowski|Edmunda Kolanowskiego]] – działającego w latach 80. seryjnego mordercy i [[Nekrofilia|nekrofila]]. Dzięki unikatowym materiałom udało się rzucić na światło dzienne nowe fakty z postępu śledztwa, które zakończyło się spektakularnym sukcesem<ref>{{Cytuj |tytuł = 🔪 Sprawa Edmunda Kolanowskiego – audioserial Marcina Myszki i Michała Larka |data dostępu = 2022-09-26 |opublikowany = Edmund Kolanowski |url = https://kolanowski.kryminatorium.pl/ |język = pl}}</ref>.

Autor wykorzystał zarówno zeznania śledczych, prowadzących sprawę Edmunda Kolanowskiego, jak i opinię niezależnych ekspertów z dziedziny kryminalistyki, psychologii oraz prawa. Partnerem audioserialu jest kanał CBS Reality.

== Publikacje ==
* {{Cytuj książkę |imię = Marcin |nazwisko = Myszka |tytuł = Rozpruwacz z Bydgoszczy |isbn = 9788396137104 |data = 2021-05-17}}
* {{Cytuj książkę |imię = Michał |nazwisko = Larek |imię2 = Marcin |nazwisko2 = Myszka |tytuł = Sprawa Edmunda Kolanowskiego |isbn = 9788396137111 |data = 2021-08-03}}
* {{Cytuj książkę |imię = Marcin |nazwisko = Myszka |tytuł = Zbrodnia obok ciebie |isbn = 9788366747425 |data = 2022-10-17 }}

== Nagrody i wyróżnienia ==
Za realizację podcastu „Kryminatorium Empik Go 2” w 2022 roku otrzymał nagrodę [[Bestsellery Empiku|Bestsellera Empiku]] 2021<ref>{{Cytuj |autor = Piotr Piekarski |tytuł = Bestsellery Empiku 2021. Kim są zwycięzcy nagrody popularnej księgarni? |data = 2022-02-15 |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = granice.pl |url = https://www.granice.pl/news/bestsellery-empiku-2021-zwyciezcy-laureaci/15734 |język = pl}}</ref>.

Nagroda "Podcaster 2019 roku" ''Za zbudowanie nowej formy podcastów kryminalnych oraz niezwykle interesujące wykorzystanie storytellingu w podkastach Kryminatorium''<ref>{{Cytuj |tytuł = Podkaster 2019 roku |data dostępu = 2022-07-20 |opublikowany = podkasty.info |url = https://podkasty.info/Podkaster2019/ |archiwum = https://archive.ph/wip/qoDx5 |zarchiwizowano = 2022-03-10 |język = pl}}</ref>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.marcinmyszka.com/ Oficjalna strona internetowa Marcina Myszki] {{Lang|pl}}
* [https://www.kryminatorium.pl/ Oficjalna strona internetowa podkastu Kryminatorium] {{Lang|pl}}

{{SORTUJ:Myszka,Marcin}}
[[Kategoria:Polskie osobowości YouTube]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Człuchowie]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1991]]

title: Marcin Myszka

Data i miejsce urodzenia: 1991 · Człuchów

Zawód, zajęcie: podcaster, youtuber

Miejsce zamieszkania: Poznań

Narodowość: polska


text:
# Sulzemoos
Sulzemoos is een plaats in de Duitse deelstaat Beieren, en maakt deel uit van het Landkreis Dachau.
Sulzemoos telt 3.106 inwoners.
Altomünster ·
Bergkirchen ·
Dachau ·
Erdweg ·
Haimhausen ·
Hebertshausen ·
Hilgertshausen-Tandern ·
Karlsfeld ·
Markt Indersdorf ·
Odelzhausen ·
Petershausen ·
Pfaffenhofen an der Glonn ·
Röhrmoos ·
Schwabhausen ·
Sulzemoos ·
Vierkirchen ·
Weichs

title: Sulzemoos

wikitext:
{{Infobox Duitse plaats plus
| Wappen            = DEU Sulzemoos COA.svg
| lat_deg = 48
| lat_min = 16
| lat_sec = 0
| lon_deg = 11
| lon_min = 16
| lon_sec = 0
| Lageplan          = Sulzemoos in DAH.svg
| Bundesland        = Beieren
| Regierungsbezirk  = Opper-Beieren
| Landkreis         = Dachau
| Höhe              = 504
| Fläche            = 19.04
| Einwohner         = 2555
| Stand             = 2005-06-30
| PLZ               = 85254, 85259 (Wiedenzhausen)
| Vorwahl           = 08135, 08134 (Orthofen)
| Kfz               = DAH
| Gemeindeschlüssel = 09 1 74 146
| Gliederung        = 10 delen ([[Ortsteil]])
| Website           = [http://www.sulzemoos.de/ www.sulzemoos.de]
| Bürgermeister     = Gerhard Hainzinger
| Partei            = FW
| Adresse-Verband = Schulstraße 14
85235 Odelzhausen
}}
'''Sulzemoos''' is een plaats in de [[Duitsland|Duitse]] deelstaat [[Beieren]], en maakt deel uit van het [[Landkreis Dachau]].
Sulzemoos telt {{Statistiek gemeente Duitsland inwoners|09 1 74 146|Beieren}} inwoners<ref name="inw_statistiek" />.

{{Appendix}}
{{Navigatie Landkreis Dachau}}
{{Coor title dms|48|16|0|N|11|16|0|E|type:city_scale:50000_region:DE}}
{{Beginnetje|landen & volken|land=Duitsland|2=2006|3=12|4=29}}

[[Categorie:Gemeente in Beieren]]

title: Situering

Deelstaat: Beieren

Landkreis: Dachau

Regierungsbezirk: Opper-Beieren

title: Algemeen

Burgemeester: Gerhard Hainzinger (FW)

title: Overig

Postcodes: 85254, 85259 (Wiedenzhausen)

Kenteken: DAH

Gemeentekernen: 10 delen (Ortsteil)

Website: Officiële website

title: Locatie van Sulzemoos in Dachau

Locatie van Sulzemoos in Dachau: Kaart van Sulzemoos

Portaal: Duitsland


text:
# Elizabeth Conyngham
Elizabeth Conyngham z d. Denison (ur. 31 lipca 1769, zm. 11 listopada 1861) – angielska dwórka i ostatnia kochanka Jerzego IV Hanowerskiego.

## Życiorys
Elizabeth urodziła się w 1769 roku. Jej ojcem był Joseph Denison, który zdobył fortunę w bankowości. Jej matką była Elizabeth Denison z domu Butler.
5 lipca 1794 roku Elizabeth poślubiła wicehrabię Henry’ego Conynghama. W 1797 roku został mianowany earlem, a w 1816 roku markizem.
W latach 1819–1830 Elizabeth była kochanką ówczesnego księcia Walii (przyszłego króla Jerzego IV). Elizabeth była także kochanką przyszłego lorda Ponsonby oraz cara Mikołaja I podczas jego wizyty w Londynie w 1816 roku.

title: Elizabeth Conyngham

wikitext:
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           = Elizabeth Conyngham
 |grafika                   = Thomas Lawrence, Portrait of Lady Elizabeth Conyngham (1821–1824).jpg
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |imię i nazwisko urodzenia = Elizabeth Denison
 |data urodzenia            = 31 lipca 1769
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              = 11 listopada 1861
 |miejsce śmierci           =
 |odznaczenia               =
 |commons                   =
}}
'''Elizabeth Conyngham''' [[Z domu|z d.]] Denison (ur. [[31 lipca]] [[1769]], zm. [[11 listopada]] [[1861]]) – [[Anglia|angielska]] dwórka i ostatnia kochanka [[Jerzy IV Hanowerski|Jerzego IV Hanowerskiego]]<ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Conyngham [née Denison], Elizabeth, Marchioness Conyngham (1769–1861), royal mistress |data dostępu = 2024-05-15 |opublikowany = Oxford Dictionary of National Biography |doi = 10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-45483?mediatype=article |url = https://www.oxforddnb.com/display/10.1093/ref:odnb/9780198614128.001.0001/odnb-9780198614128-e-45483?mediaType=Article |język = en}}</ref>.

== Życiorys ==
Elizabeth urodziła się w 1769 roku. Jej ojcem był Joseph Denison, który zdobył fortunę w bankowości. Jej matką była Elizabeth Denison z domu Butler<ref name=":0" />.

5 lipca 1794 roku Elizabeth poślubiła [[Wicehrabia|wicehrabię]] Henry’ego Conynghama. W 1797 roku został mianowany [[Earl|earlem]], a w 1816 roku [[Markiz|markizem]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Collections Online {{!}} British Museum |data dostępu = 2024-05-15 |opublikowany = www.britishmuseum.org |url = https://www.britishmuseum.org/collection/term/BIOG67615}}</ref>.

W latach 1819–1830 Elizabeth była kochanką ówczesnego księcia Walii (przyszłego króla Jerzego IV)<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = Lord and Lady Conyngham (1766-1832 and 1769–1861) |data dostępu = 2024-05-15 |opublikowany = www.historyhome.co.uk |url = https://www.historyhome.co.uk/people/conyngh.htm}}</ref>. Elizabeth była także kochanką przyszłego lorda Ponsonby oraz [[Mikołaj I Romanow|cara Mikołaja I]] podczas jego wizyty w Londynie w 1816 roku<ref name=":1" /><ref name=":2" />.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Conyngham, Elizabeth}}
[[Kategoria:Urodzeni w 1769]]
[[Kategoria:Zmarli w 1861]]
[[Kategoria:Kochanki władców Anglii]]

title: Elizabeth Conyngham

Imię i nazwisko urodzenia: Elizabeth Denison

Data śmierci: 11 listopada 1861


text:
# Albrecht Berger (Byzantinist)
Albrecht Berger (* 26. September 1957 in München) ist ein deutscher Byzantinist.
Albrecht Berger, Sohn des Indologen Hermann Berger und Bruder des Slawisten Tilman Berger, studierte von 1976 bis 1981 an der Universität München die Fächer Byzantinistik, frühchristliche und byzantinische Kunstgeschichte sowie lateinische Philologie des Mittelalters. Von 1984 bis 1989 war er wissenschaftlicher Mitarbeiter an der FU Berlin. Im Juli 1987 wurde er dort mit Untersuchungen zu den Patria Konstantinupoleos bei Paul Speck promoviert. Im Jahr 1988 erhielt er für seine Dissertation den Ernst-Reuter-Preis. 1993 erfolgte seine Habilitation in Byzantinistik ebenfalls an der FU Berlin.
Von 1992 bis 1997 war er Referent für Byzantinistik an der Abteilung Istanbul des Deutschen Archäologischen Instituts, es folgte ein Heisenberg-Stipendium. Ab 2002 lehrte er als Professor an der Universität München, wo er 2023 emeritiert wurde. Berger ist seit 2004 Herausgeber der Byzantinischen Zeitschrift und seit 2006 korrespondierendes Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts.
Albrecht Berger ist Vater des Poetry Slammers und Rappers Johannes Berger.

## Schriften
Monografien
- Das Bad in der byzantinischen Zeit (= Miscellanea Byzantina Monacensia. Band 27). Institut für Byzantinistik und Neugriechische Philologie, München 1982 (erweiterte Fassung der Magisterarbeit).
- Untersuchungen zu den Patria Konstantinupoleos (= Poikila Byzantina. Band 8). Habelt, Bonn 1988, ISBN 3-7749-2357-4 (zugleich Dissertation, Freie Universität Berlin 1987) (Digitalisat).
- Leontios Presbyteros von Rom: Das Leben des heiligen Gregorios von Agrigent. Kritische Ausgabe, Übersetzung und Kommentar (= Berliner Byzantinistische Arbeiten. Band 60). Akademie-Verlag, Berlin 1995, ISBN 3-05-002753-3 (zugleich Habilitationsschrift, Freie Universität Berlin 1992) (Digitalisat).
- mit Helen Younansardaroud: Die griechische Vita des Hlg. Mamas von Kaisareia und ihre syrischen Versionen (= Semitica et Semitohamitica Berolinensia. Band 3). Shaker, Aachen 2003, ISBN 3-8322-1289-2.
- Life and works of Saint Gregentios, Archbishop of Taphar. Introduction, critical edition and translation (= Millennium-Studien. Band 7). Walter de Gruyter, Berlin 2006, ISBN 3-11-018445-1.
- Konstantinopel. Geschichte, Topographie, Religion (= Standorte in Antike und Christentum. Band 3). Hiersemann, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-777-21027-8.
- Accounts of Medieval Constantinople. The Patria (= Dumbarton Oaks Medieval Library. Band 24). Harvard University Press, Cambridge (Mass.) 2013, ISBN 978-0-674-72481-5.
- The statues of Constantinople (Elements in the history of Constantinople). Cambridge University Press, Cambridge 2021, ISBN 978-1-108-95837-0.
- Nikephoros Xanthopulos: Das Gedicht auf die jüdische Geschichte (= Münchner Arbeiten zur Byzantinistik. Band 5). Utzverlag, München 2022, ISBN 978-3-8316-4973-0.
- Nicephori Callisti Xanthopuli Historia Ecclesiastica. Volumen I: Libri 1–6 (= Corpus Fontium Historiae Byzantinae. Band 57/1). Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2022, ISBN 978-3-7001-9245-9.
- Caspar Ludwig Momartz, Ἡ Βοσπορομαχία. Κριτικὴ ἔκδοση μὲ εἰσαγωγή, σχόλια, γλωσσάρι [Die Bosporomachia. Kritische Ausgabe mit Einleitung, Scholien und Glossar] (= ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ. Band 14). ΜΙΕΤ, Athen 2022, ISBN 978-960-250-797-1.

Herausgeberschaften
- mit Sergei Mariev, Günter Prinzing und Alexander Riehle (Hrsg.): Koinotaton Doron. Das späte Byzanz zwischen Machtlosigkeit und kultureller Blüte (1204–1461) (= Byzantinisches Archiv. Als Ergänzung zur Byzantinischen Zeitschrift. Band 31). De Gruyter, Berlin 2016, ISBN 3-11-046953-7 (mit Schriftenverzeichnis).

wikiname: dewiki

title: Albrecht Berger (Byzantinist)

in_language: de

wikitext:
'''Albrecht Berger''' (* [[26. September]] [[1957]] in [[München]]) ist ein deutscher [[Byzantinistik|Byzantinist]].

Albrecht Berger, Sohn des Indologen [[Hermann Berger (Indologe)|Hermann Berger]] und Bruder des Slawisten [[Tilman Berger]], studierte von 1976 bis 1981 an der [[Ludwig-Maximilians-Universität München|Universität München]] die Fächer Byzantinistik, frühchristliche und byzantinische Kunstgeschichte sowie lateinische Philologie des Mittelalters. Von 1984 bis 1989 war er wissenschaftlicher Mitarbeiter an der [[Freie Universität Berlin|FU Berlin]]. Im Juli 1987 wurde er dort mit ''Untersuchungen zu den [[Patria Konstantinupoleos]]'' bei [[Paul Speck (Byzantinist)|Paul Speck]] promoviert. Im Jahr 1988 erhielt er für seine Dissertation den Ernst-Reuter-Preis. 1993 erfolgte seine [[Habilitation]] in Byzantinistik ebenfalls an der FU Berlin.

Von 1992 bis 1997 war er Referent für Byzantinistik an der [[Deutsches Archäologisches Institut Istanbul|Abteilung Istanbul des Deutschen Archäologischen Instituts]], es folgte ein [[Heisenberg-Stipendium]]. Ab 2002 lehrte er als Professor an der Universität München, wo er 2023 [[Emeritierung|emeritiert]] wurde. Berger ist seit 2004 Herausgeber der [[Byzantinische Zeitschrift|Byzantinischen Zeitschrift]] und seit 2006 korrespondierendes Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts.

Albrecht Berger ist Vater des Poetry Slammers und Rappers Johannes Berger.

== Schriften ==

'''Monografien'''
* ''Das Bad in der byzantinischen Zeit'' (= ''Miscellanea Byzantina Monacensia.'' Band 27). Institut für Byzantinistik und Neugriechische Philologie, München 1982 (erweiterte Fassung der Magisterarbeit).
* ''Untersuchungen zu den Patria Konstantinupoleos'' (= ''Poikila Byzantina.'' Band 8). Habelt, Bonn 1988, ISBN 3-7749-2357-4 (zugleich Dissertation, Freie Universität Berlin 1987) ([https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/berger1988 Digitalisat]).
* ''Leontios Presbyteros von Rom: Das Leben des heiligen Gregorios von Agrigent. Kritische Ausgabe, Übersetzung und Kommentar'' (= ''Berliner Byzantinistische Arbeiten.'' Band 60). Akademie-Verlag, Berlin 1995, ISBN 3-05-002753-3 (zugleich Habilitationsschrift, Freie Universität Berlin 1992) ([https://digi.ub.uni-heidelberg.de/diglit/berger1995 Digitalisat]).
* mit Helen Younansardaroud: ''Die griechische Vita des Hlg. Mamas von Kaisareia und ihre syrischen Versionen'' (= ''Semitica et Semitohamitica Berolinensia.'' Band 3). Shaker, Aachen 2003, ISBN 3-8322-1289-2.
* ''Life and works of Saint Gregentios, Archbishop of Taphar. Introduction, critical edition and translation'' (= ''Millennium-Studien.'' Band 7). Walter de Gruyter, Berlin 2006, ISBN 3-11-018445-1.
* ''Konstantinopel. Geschichte, Topographie, Religion'' (= ''Standorte in Antike und Christentum.'' Band 3). Hiersemann, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-777-21027-8.
* ''Accounts of Medieval Constantinople. The Patria'' (= ''Dumbarton Oaks Medieval Library.'' Band 24). Harvard University Press, Cambridge (Mass.) 2013, ISBN 978-0-674-72481-5.
* ''The statues of Constantinople'' (''Elements in the history of Constantinople''). Cambridge University Press, Cambridge 2021, ISBN 978-1-108-95837-0.
* ''Nikephoros Xanthopulos: Das Gedicht auf die jüdische Geschichte'' (= ''Münchner Arbeiten zur Byzantinistik.'' Band 5). Utzverlag, München 2022, ISBN 978-3-8316-4973-0.
* ''Nicephori Callisti Xanthopuli Historia Ecclesiastica.'' Volumen I: ''Libri 1–6'' (= ''[[Corpus Fontium Historiae Byzantinae]].'' Band 57/1). Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2022, ISBN 978-3-7001-9245-9.
* ''Caspar Ludwig Momartz, Ἡ Βοσπορομαχία. Κριτικὴ ἔκδοση μὲ εἰσαγωγή, σχόλια, γλωσσάρι'' [Die Bosporomachia. Kritische Ausgabe mit Einleitung, Scholien und Glossar] (= ''ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ.'' Band 14). ΜΙΕΤ, Athen 2022, ISBN 978-960-250-797-1.

'''Herausgeberschaften'''
* mit [[Sergei Mariev]], [[Günter Prinzing]] und Alexander Riehle (Hrsg.): ''Koinotaton Doron. Das späte Byzanz zwischen Machtlosigkeit und kultureller Blüte (1204–1461)'' (= ''Byzantinisches Archiv. Als Ergänzung zur Byzantinischen Zeitschrift.'' Band 31). De Gruyter, Berlin 2016, ISBN 3-11-046953-7 (mit Schriftenverzeichnis).

== Weblinks ==
* {{DNB-Portal|143886290}}
* [https://www.byzantinistik.uni-muenchen.de/personen/profs_im_ruhestand/albrecht-berger/index.html Seite an der Universität München]
* {{RegestaImp|Berger, Albrecht |Art=Autor}}
* [https://lmu-munich.academia.edu/AlbrechtBerger Schriften bei academia.edu]

== Literatur ==
* Isabel Grimm-Stadelmann, Alexander Riehle, Raimondo Tocci, Martin Marko Vučetić: ''Anekdota Byzantina. Studien zur byzantinischen Geschichte und Kultur. Festschrift für Albrecht Berger anlässlich seines 65. Geburtstags'' (= ''[[Byzantinisches Archiv]].'' Band 41). Walter de Gruyter, Berlin/Boston 2023, ISBN 978-3-11-106832-9.

{{Navigationsleiste Byzantinistik und Neogräzistik in München}}

{{Normdaten|TYP=p|GND=143886290|LCCN=n83222564|VIAF=102325274}}

{{SORTIERUNG:Berger, Albrecht}}
[[Kategorie:Byzantinist]]
[[Kategorie:Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)]]
[[Kategorie:Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts]]
[[Kategorie:Deutscher]]
[[Kategorie:Geboren 1957]]
[[Kategorie:Mann]]

{{Personendaten
|NAME=Berger, Albrecht
|ALTERNATIVNAMEN=
|KURZBESCHREIBUNG=deutscher Byzantinist
|GEBURTSDATUM=26. September 1957
|GEBURTSORT=[[München]]
|STERBEDATUM=
|STERBEORT=
}}


text:
# Isla de la Horadada
La isla de la Horadada o peña Horadada es un islote situado a la entrada de la bahía de Santander (Cantabria, España), frente a la playa de los Bikinis. Alberga un pequeño faro todavía en uso.
El 19 de enero de 2005 un temporal derribó el arco natural que le daba nombre. En su momento su reconstrucción se estimó en unos 200.000 euros, pero esta finalmente no se llevó a cabo.
Algunas personas acceden a nado desde la playa de los Bikinis. Cuenta con unas escaleras artificiales que facilitan la subida desde el agua.

## La leyenda de los Santos Mártires
Según la tradición, san Emeterio y san Celedonio, dos hermanos originarios de la ciudad romana de Calagurris, la actual Calahorra en La Rioja, y soldados romanos convertidos al cristianismo, fueron decapitados durante la persecución de los emperadores Diocleciano o de Valerio alrededor de los siglos III y IV. Tras su martirio, la leyenda narra que sus cabezas fueron arrojadas al río Ebro y navegaron en una barca de piedra por el Mediterráneo y el Atlántico hasta llegar a la bahía de Santander.
El barco chocaría contra esta isla, dando a esta su peculiar forma. Las cabezas de los mártires serían trasladadas a la por entonces villa de Santander, donde se erigió un monasterio que con el tiempo se convertiría en la abadía de los Cuerpos Santos y posteriormente en la catedral de Santander.

wikiname: eswiki

title: Isla de la Horadada

in_language: es

wikitext:
{{Ficha de isla
| nombre       = Isla de la Horadada
| nombre_original = Peña Horadada
| imagen       = La roca ' Peña Horadada ' de Santander (Extracted - Restored).jpg
| pie_imagen   = La isla de la Horadada en un fotografía sacada entre 1900 y 1910
|mapa          =
|país          = {{ESP}}
|municipio     = [[Santander (España)|Santander]]
|archipiélago  =
|superficie    = ~70 m²
|distancia     =
|lugar      = Mar
|lugar_opc  = [[Mar Cantábrico|Cantábrico]]
|población     = 0
|altitud       =
|tipo          =
| otros        =
| otros_opc    =
}}

La '''isla de la Horadada''' o '''peña Horadada''' es un islote situado a la entrada de la [[bahía de Santander]] ([[Cantabria]], [[España]]), frente a la [[playa de los Bikinis]]. Alberga un pequeño faro todavía en uso.

El 19 de enero de 2005 un temporal derribó el arco natural que le daba nombre. En su momento su reconstrucción se estimó en unos 200.000 euros, pero esta finalmente no se llevó a cabo.<ref>{{Cita web|url=https://www.20minutos.es/noticia/294148/0/estudios/reconstruccion/horadada/|título=El Ayuntamiento encarga estudios sobre la reconstrucción de La Horadada|fechaacceso=2024-03-26|apellido=20minutos|fecha=2007-10-22|sitioweb=www.20minutos.es - Últimas Noticias|idioma=es}}</ref>

Algunas personas acceden a nado desde la [[playa de los Bikinis]]. Cuenta con unas escaleras artificiales que facilitan la subida desde el agua.

== La leyenda de los Santos Mártires ==

[[Archivo:Playabikinis.jpg|thumb|La peña de la Horadada vista desde la [[playa de los Bikinis]] en 2008]]

Según la tradición, [[Emeterio|san Emeterio]] y [[Celedonio|san Celedonio]], dos hermanos originarios de la ciudad [[Antigua Roma|romana]] de [[Calagurris]], la actual [[Calahorra]] en [[La Rioja (España)|La Rioja]], y soldados romanos convertidos al cristianismo, fueron decapitados durante la [[Persecución de Diocleciano|persecución de los emperadores Diocleciano]] o de [[Emperador Valerio|Valerio]] alrededor de los siglos {{siglo|III}} y {{siglo|IV}}. Tras su martirio, la leyenda narra que sus cabezas fueron arrojadas al [[Ebro|río Ebro]] y navegaron en una barca de piedra por el [[Mar Mediterráneo|Mediterráneo]] y el [[Océano Atlántico|Atlántico]] hasta llegar a la bahía de Santander.<ref>{{Cita web|url=https://www.santander.es/servicios-ciudadano/areas-tematicas/dinamizacion-social/historia-santos-martires-santander|título=Historia de los Santos Patronos de la Ciudad de Santander {{!}} Portal Ayuntamiento Santander|fechaacceso=2024-03-26|sitioweb=www.santander.es}}</ref><ref name=":0">{{Cita publicación|url=https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=192195|título=El culto a los santos Emeterio y Celedonio en Santander|apellidos=González Echegaray|nombre=Joaquín|fecha=2000|publicación=Kalakorikos: Revista para el estudio, defensa, protección y divulgación del patrimonio histórico, artístico y cultural de Calahorra y su entorno|número=5|páginas=271–284|fechaacceso=2024-03-26|issn=1137-0572}}</ref>

El barco chocaría contra esta isla, dando a esta su peculiar forma. Las cabezas de los mártires serían trasladadas a la por entonces villa de Santander, donde se erigió un monasterio que con el tiempo se convertiría en la abadía de los Cuerpos Santos y posteriormente en la [[catedral de Santander]].<ref name=":0" />

== Referencias ==
{{listaref}}

{{Control de autoridades}}
[[Categoría:Islas de Santander|Horadada]]

title: Ubicación geográfica

Mar: Cantábrico

title: Ubicación administrativa

País: España

Localidades: Santander

title: Características generales

title: Población

Población: 0 hab.


text:
# Abbaye de Mönchengladbach
Le monastère Saint Vit de Mönchengladbach est une église catholique de Mönchengladbach. Ancien monastère bénédictin, le pape Paul VI l'a élevée en 1974 au rang de basilique mineure.

## Histoire de l'abbaye de Gladbach

### Période carolingienne
Les premières connaissances certaines sur la fondation de l'abbaye remontent à un document de la fin du XIe siècle, provenant sans doute du scriptorium du monastère de Gladbach. Ce document, richement enluminé, évoque « un certain Balderich, noble de l'empire », qui longtemps avant la fondation de l'abbaye, aurait érigé une église en haut de la colline, église détruite par les Magyars en 954.

### Une fondation légendaire
La tradition rapporte que l’archevêque Géron, accompagné d'un moine de Trèves du nom de Sandrad, s'étant mis en quête d'un lieu propre à la fondation d’un monastère, découvrit les ruines de la colline surplombant le ruisseau de Gladbach. Là, contemplant cette montagne déserte, et la forêt épaisse et sombre qui l'entourait, il entendit venant des profondeurs un son de cloche ; avec son compagnon, il suivit la direction indiquée par le son, et ils découvrirent au creux d'un rocher des reliques de Saint Vit, de Saint Corneille, de Saint Cyprien et de Sainte Barbe provenant de l'ancienne église carolingienne. Ainsi, un signe miraculeux serait à l'origine du choix de l'endroit.
En 1120 au plus tard, le monastère fut touché par la Réforme bénédictine de Siegburg.

## Construction
D'après les résultats de fouilles menées en 1955 par le Prof. Hugo Borger, l'abbaye primitive (974–1000) aurait été une aula à plan barlong, terminée à l'est par un petit chœur quadrangulaire et à l’ouest par une entrée tripartite étroite précédée d’un vestibule. Au XIe siècle, l’édifice fut flanqué à l'ouest d’une tour, dont on ignore cependant la forme exacte.
La position et l’emprise au sol de l’édifice laissent deviner un changement complet d’architecture vers 1100, mais seuls la crypte et le chœur subsistent de cette époque. Vers la fin du XIIe siècle, le plan de base fut étendu de deux collatéraux et de deux chapelles. L'aile ouest massive du monastère témoigne encore de ce bouleversement. Selon toute vraisemblance, elle devait être reliée au chœur ancien par une nef trifoliée, qui d’après la géométrie des parois de la tour ouest devait être couverte d’un toit en terrasse.
C'est entre 1228 et 1239 que la nef de l’abbaye prit sa forme définitive. La reconstruction commença par les collatéraux et se fit d’ouest en est jusqu’au transept, mais le voûtement de la nef centrale dut être repoussé (il ne devait intervenir qu'au XVe siècle). Il fallut même renoncer à imiter le plan trifolié inspiré par la cathédrale de Cologne. Les puissants piliers en faisceau de la croisée d'ogive du transept trahissent cette intention avortée.
Entre 1256 et 1277, alors que la reconstruction se poursuivait allègrement, apparut l'idée d’édifier un nouveau chœur, mais selon un plan différent (le chœur allongé typique du style gothique). Pour mener à bien ce plan, Maître Gerhard, le premier maître d'œuvre de la cathédrale de Cologne apporta son concours. Albert le Grand consacra l’abbaye le 28 avril 1275.

## Aperçu
- Les fonts baptismaux (XIIe siècle)
- Détail du vitrail biblique (Bibelfenster, 1275)

## La salle du trésor du monastère de  Gladbach
Le trésor n'abrite plus aujourd'hui qu'une partie de ses anciennes richesses.
Outre quelques pièces d'orfèvrerie remarquables de l’Âge baroque et du XIXe siècle, abritant les reliques du sanctuaire, il y a notamment lieu de mentionner un autel portatif de Cologne remontant aux alentours de 1160 ; parmi les manuscrits, on trouve un missel du XIIe siècle, une nécrologie du monastère (Necrologium Gladbacense), et un antiphonaire en  notation neumatique (le Gladbacher Choral).
Une châsse dorée contient la nappe de la Sainte-Cène, qui est selon une tradition locale la nappe ayant servi lors du dernier repas du Christ. Elle est exposée aux fidèles tous les sept ans à l'occasion du pèlerinage traditionnel de Mönchengladbach.
On peut admirer également une stèle de l'ère païenne en écriture runique, une chasuble byzantine provenant du tombeau de Saint Sandrad dans la nef centrale de l'abbaye, une châsse et des panneaux sculptés en ivoire du XIIIe siècle ainsi que le sceau d’Albert le Grand remontant à la consécration du maître-autel de 1275. Le trésor abrite aussi deux lustres en bois du XVe siècle.

### Sources
- (de) Cet article est partiellement ou en totalité issu de l’article de Wikipédia en allemand intitulé « Mönchengladbacher Münster » (voir la liste des auteurs).

title: Abbaye de Mönchengladbach

wikitext:
{{Infobox Abbaye
|nom             = Abbaye de Gladbach
|image           = mönchengladbach münster.jpg
|légende         = Monastère de Mönchen-Gladbach
|ordre           = [[Ordre de Saint-Benoît|Bénédictins]]
|abbaye mère     =
|fondation       = [[974]]
|fermeture       =
|diocèse         = [[Aix-la-Chapelle]]
|fondateur       = [[Géron de Cologne]]
|dédicace        =
|personnes       =
|emplacement     =
|site web        =
|latitude        =51.1923
 |longitude       =6.4317
 |géolocalisation =Allemagne}}
Le '''monastère Saint Vit de Mönchengladbach''' est une [[Église (édifice)|église]] catholique de [[Mönchengladbach]]. Ancien monastère bénédictin, le [[pape]] [[Paul VI]] l'a élevée en 1974 au rang de [[basilique mineure]].

== Histoire de l'abbaye de Gladbach ==
=== Période carolingienne ===
Les premières connaissances certaines sur la fondation de l'abbaye remontent à un document de la fin du {{s|XI}}, provenant sans doute du [[scriptorium]] du monastère de [[Gladbach (Mönchengladbach)|Gladbach]]. Ce document, richement enluminé, évoque « un certain '''Balderich''', noble de l'empire »<ref>Texte allemand : ''Ein gewisser Balderich, Vornehmer des Reiches…''</ref>, qui longtemps avant la fondation de l'abbaye, aurait érigé une église en haut de la colline, église détruite par les [[Magyars]] en 954.

=== Une fondation légendaire ===
La tradition rapporte que l’[[archevêque]] [[Géron de Cologne|Géron]], accompagné d'un moine de [[Trèves (Allemagne)|Trèves]] du nom de '''Sandrad''', s'étant mis en quête d'un lieu propre à la fondation d’un monastère, découvrit les ruines de la colline surplombant le ruisseau de Gladbach. Là, contemplant cette montagne déserte, et la forêt épaisse et sombre qui l'entourait, il entendit venant des profondeurs un son de cloche ; avec son compagnon, il suivit la direction indiquée par le son, et ils découvrirent au creux d'un rocher des [[relique]]s de [[Guy, Modeste et Crescence|Saint Vit]], de [[Corneille (pape)|Saint Corneille]], de [[Cyprien de Carthage|Saint Cyprien]] et de [[Barbe la grande martyre|Sainte Barbe]] provenant de l'ancienne église carolingienne. Ainsi, un signe miraculeux serait à l'origine du choix de l'endroit.

En 1120 au plus tard, le monastère fut touché par la Réforme bénédictine de [[Siegburg]].

== Construction ==
[[Fichier:Mönchengladbach_Münster_Portal.jpg|thumb|L'aile ouest du monastère de Mönchengladbach]]
[[Fichier:MG StVitus n O.JPG|thumb|La nef en direction de l'est]]

D'après les résultats de fouilles menées en 1955 par le Prof. Hugo Borger, l'abbaye primitive (974–1000) aurait été une ''[[Galerie (architecture)|aula]]'' à plan barlong, terminée à l'est par un petit [[Chœur (architecture)|chœur]] quadrangulaire et à l’ouest par une entrée tripartite étroite précédée d’un [[vestibule]]. Au {{s|XI}}, l’édifice fut flanqué à l'ouest d’une [[tour (édifice)|tour]], dont on ignore cependant la forme exacte.

La position et l’emprise au sol de l’édifice laissent deviner un changement complet d’architecture vers 1100, mais seuls la [[crypte]] et le [[Chœur (architecture)|chœur]] subsistent de cette époque. Vers la fin du {{s-|XII}}, le plan de base fut étendu de deux [[collatéral (architecture)|collatéraux]] et de deux [[chapelle]]s. L'aile ouest massive du monastère témoigne encore de ce bouleversement. Selon toute vraisemblance, elle devait être reliée au chœur ancien par une [[nef (architecture)|nef]] [[trilobe|trifoliée]], qui d’après la géométrie des parois de la tour ouest devait être couverte d’un [[toit en terrasse]].

C'est entre 1228 et 1239 que la nef de l’abbaye prit sa forme définitive. La reconstruction commença par les collatéraux et se fit d’ouest en est jusqu’au transept, mais le [[Voûte|voûtement]] de la [[nef (architecture)|nef centrale]] dut être repoussé (il ne devait intervenir qu'au {{s|XV}}). Il fallut même renoncer à imiter le [[trilobe|plan trifolié]] inspiré par la cathédrale de Cologne. Les puissants [[pilier|piliers en faisceau]] de la [[croisée d'ogive]] du [[transept]] trahissent cette intention avortée.

Entre 1256 et 1277, alors que la reconstruction se poursuivait allègrement, apparut l'idée d’édifier un nouveau chœur, mais selon un plan différent (le chœur allongé typique du [[style gothique]]). Pour mener à bien ce plan, [[Maître Gerhard]], le premier maître d'œuvre de la [[cathédrale de Cologne]] apporta son concours. [[Albert le Grand]] [[Sanctification|consacra]] l’abbaye le {{date-|28 avril 1275}}.

== Aperçu ==
<gallery>
Fichier:MG_StVitus_Taufe.jpg|Les fonts baptismaux ({{s|XII}})
Fichier:MG_StVitus_Chorfenster.jpg|Détail du vitrail biblique (''Bibelfenster'', 1275)
|Ambon d'[[Elmar Hillebrand]] (1991)
</gallery>

== La salle du trésor du monastère de  Gladbach ==
Le [[trésor]] n'abrite plus aujourd'hui qu'une partie de ses anciennes richesses.
Outre quelques pièces d'orfèvrerie remarquables de l’[[Architecture baroque|Âge baroque]] et du {{s|XIX}}, abritant les [[relique]]s du sanctuaire, il y a notamment lieu de mentionner un [[Autel_(religion)|autel]] portatif de Cologne remontant aux alentours de [[1160]] ; parmi les [[manuscrit]]s, on trouve un [[missel]] du {{s|XII}}, une [[nécrologie]] du monastère (''Necrologium Gladbacense''), et un [[antiphonaire]] en  [[Neume|notation neumatique]] (le ''Gladbacher Choral'').

Une châsse dorée contient la nappe de la [[Sainte-Cène]], qui est selon une tradition locale la nappe ayant servi lors du dernier repas du Christ. Elle est exposée aux fidèles tous les sept ans à l'occasion du [[pèlerinage]] traditionnel de Mönchengladbach.

On peut admirer également une stèle de l'[[paganisme|ère païenne]] en [[Runes|écriture runique]], une [[chasuble]] byzantine provenant du tombeau de Saint [[Sandrad]] dans la nef centrale de l'abbaye, une châsse et des panneaux sculptés en ivoire du {{s|XIII}} ainsi que le [[sceau]] d’[[Albert le Grand]] remontant à la [[consécration]] du maître-autel de 1275. Le trésor abrite aussi deux [[Lustre_(ameublement)|lustres]] en bois du {{s|XV}}.

== Notes et références ==
{{Références}}

== Voir aussi ==
{{Autres projets | commons = Category:Münster St. Vitus (Mönchengladbach)}}

=== Sources ===
{{Traduction/Référence|de|Mönchengladbacher Münster|82261399}}

{{Portail|Architecture chrétienne|Catholicisme|Rhénanie-du-Nord-Westphalie|Haut Moyen Âge}}

{{DEFAULTSORT:Abbaye Monchengladbach}}
[[Catégorie:Mönchengladbach]]
[[Catégorie:Abbaye bénédictine en Allemagne|Monchengladbach]]
[[Catégorie:Édifice religieux en Rhénanie-du-Nord-Westphalie]]
[[Catégorie:Abbaye gothique|Monchengladbach]]
[[Catégorie:Architecture gothique en Allemagne]]
[[Catégorie:Basilique en Allemagne]]
[[Catégorie:Lieu de pèlerinage catholique]]
[[Catégorie:Abbaye en Rhénanie-du-Nord-Westphalie|Mönchengladbach]]
[[Catégorie:Abbaye fondée au Xe siècle]]
[[Catégorie:Basilique mineure érigée par Paul VI|Mönchengladbach]]

title: Localisation

Coordonnées: 51° 11′ 32″ nord, 6° 25′ 54″ est


text:
# OR52J3
OR52J3 (англ. Olfactory receptor family 52 subfamily J member 3) – білок, який кодується однойменним геном, розташованим у людей на короткому плечі 11-ї хромосоми. Довжина поліпептидного ланцюга білка становить 311 амінокислот, а молекулярна маса — 35 091.
| 10         |  | 20         |  | 30         |  | 40         |  | 50         |
| ---------- |  | ---------- |  | ---------- |  | ---------- |  | ---------- |
| MFYHNKSIFH |  | PVTFFLIGIP |  | GLEDFHMWIS |  | GPFCSVYLVA |  | LLGNATILLV |
| IKVEQTLREP |  | MFYFLAILST |  | IDLALSTTSV |  | PRMLGIFWFD |  | AHEINYGACV |
| AQMFLIHAFT |  | GMEAEVLLAM |  | AFDRYVAVCA |  | PLHYATILTS |  | QVLVGISMCI |
| VIRPVLLTLP |  | MVYLIYRLPF |  | CQAHIIAHSY |  | CEHMGIAKLS |  | CGNIRINGIY |
| GLFVVSFFVL |  | NLVLIGISYV |  | YILRAVFRLP |  | SHDAQLKALS |  | TCGAHVGVIC |
| VFYIPSVFSF |  | LTHRFGHQIP |  | GYIHILVANL |  | YLIIPPSLNP |  | IIYGVRTKQI |
| RERVLYVFTK |  | K          |  |            |  |            |  |            |

A: Аланін

C: Цистеїн

D: Аспарагінова кислота

E: Глутамінова кислота

F: Фенілаланін

G: Гліцин

H: Гістидин

I: Ізолейцин

K: Лізин

L: Лейцин

M: Метіонін

N: Аспарагін

P: Пролін

Q: Глутамін

R: Аргінін

S: Серин

T: Треонін

V: Валін

W: Триптофан

Кодований геном білок за функціями належить до рецепторів, g-білокспряжених рецепторів, білків внутрішньоклітинного сигналінгу.
Локалізований у клітинній мембрані.

wikiname: ukwiki

title: OR52J3

in_language: uk

wikitext:
{{Картка гена}}
'''OR52J3''' ({{lang-en|Olfactory receptor family 52 subfamily J member 3}}) – білок, який кодується однойменним геном, розташованим у людей на короткому плечі 11-ї хромосоми.<ref name="HGNC">{{cite web |url=http://www.genenames.org/cgi-bin/gene_symbol_report?hgnc_id=HGNC:14799 |title=HUGO Gene Nomenclature Commitee, HGNC:14799 |language=англ. |accessdate=8 вересня 2017 |url-status=dead }}</ref> Довжина поліпептидного ланцюга білка становить 311 [[Амінокислоти|амінокислот]], а [[молекулярна маса]] — 35 091<ref name="UniProt">{{cite web |url=http://www.uniprot.org/uniprot/Q8NH60#sequences |title=UniProt, Q8NH60 |language=англ. |accessdate=8 вересня 2017 |archive-date=8 лютого 2017 |archive-url=https://web.archive.org/web/20170208060041/http://www.uniprot.org/uniprot/Q8NH60/#sequences }}</ref>.

{{hidden
 |header=Послідовність амінокислот
 |style=float:right; clear:right; min-width:23em; border: 1px solid #aaa;
 |headerstyle=background-color:#c3fdb8; padding: 0 5px;
 |contentstyle=background-color:#f9f9f9; padding:5px;
 |content=

10		20		30		40		50

MFYHNKSIFH		PVTFFLIGIP		GLEDFHMWIS		GPFCSVYLVA		LLGNATILLV

IKVEQTLREP		MFYFLAILST		IDLALSTTSV		PRMLGIFWFD		AHEINYGACV

AQMFLIHAFT		GMEAEVLLAM		AFDRYVAVCA		PLHYATILTS		QVLVGISMCI

VIRPVLLTLP		MVYLIYRLPF		CQAHIIAHSY		CEHMGIAKLS		CGNIRINGIY

GLFVVSFFVL		NLVLIGISYV		YILRAVFRLP		SHDAQLKALS		TCGAHVGVIC

VFYIPSVFSF		LTHRFGHQIP		GYIHILVANL		YLIIPPSLNP		IIYGVRTKQI

RERVLYVFTK		K

A: [[Аланін]]

C: [[Цистеїн]]

D: [[Аспарагінова кислота]]

E: [[Глутамінова кислота]]

F: [[Фенілаланін]]

G: [[Гліцин]]

H: [[Гістидин]]

I: [[Ізолейцин]]

K: [[Лізин]]

L: [[Лейцин]]

M: [[Метіонін]]

N: [[Аспарагін]]

P: [[Пролін]]

Q: [[Глутамін]]

R: [[Аргінін]]

S: [[Серин]]

T: [[Треонін]]

V: [[Валін]]

W: [[Триптофан]]

Y: [[Тирозин]]
}}

Кодований геном білок за функціями належить до [[рецептор (білок)|рецепторів]], [[g-білокспряжені рецептори|g-білокспряжених рецепторів]], [[білок внутрішньоклітинного сигналінгу|білків внутрішньоклітинного сигналінгу]].
Локалізований у [[Клітинна мембрана|клітинній мембрані]].

== Література ==
{{refbegin|2}}
* {{cite journal|назва=The human olfactory receptor gene family. |journal=Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. |автор=Malnic B., Godfrey P.A., Buck L.B. |дата=2004 |сторінки=2584 — 2589|volume=101}} {{PMID|14983052}} {{DOI|10.1073/pnas.0307882100}}
* {{cite journal|назва= |journal=Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. |автор=Malnic B., Godfrey P.A., Buck L.B. |дата=2004 |сторінки=7205 — 7205|volume=101}}
{{refend}}

== Примітки ==
{{reflist}}

== Див. також ==
* [[Хромосома 11 (людина)|Хромосома 11]]

{{protein-stub}}

{{Портали|Біологія|Хімія}}{{Нюхові рецептори}}

[[Категорія:Білкові рецептори]]
[[Категорія:Некатегоризовані білки]]

title: Ідентифікатори

Символи: OR52J3, OR11-32, olfactory receptor family 52 subfamily J member 3

Зовнішні ІД: MGI: 3030426 HomoloGene: 66215 GeneCards: OR52J3

Молекулярна функція: • G protein-coupled receptor activity · • olfactory receptor activity · • signal transducer activity

Клітинна компонента: • integral component of membrane · • клітинна мембрана · • мембрана

Біологічний процес: • sensory perception of smell · • GO:0072468 сигнальна трансдукція · • відповідь на стимул · • detection of chemical stimulus involved in sensory perception of smell · • G protein-coupled receptor signaling pathway

title: Шаблон експресії

Шаблон експресії: Більше даних

title: Ортологи

Види: Людина · Миша

Ортологи: Вікідані

Див./Ред. для людей: Див./Ред. для мишей


text:
# Stanislas Branicki
Stanislas Branicki né le 9 avril 2002, est joueur de hockey sur gazon français. Il évolue au poste de milieu au Royal Orée, en Belgique et avec l'équipe nationale française.
Il a remporté la médaille de bronze à la Coupe du monde des moins de 21 ans en 2021.
Son frère Maximilien Branicki est également un joueur de hockey sur gazon français.

## Carrière

### Coupe du monde (moins de 21 ans)
- : 2021

title: Stanislas Branicki

wikitext:
{{ébauche|hockey sur gazon|sportif français}}
{{Infobox Biographie2}}

'''Stanislas Branicki''' né le 9 avril 2002<ref>{{lien web|url=https://tms.fih.ch/competitions/1063/reports/teams |titre=Team Details – France |éditeur=[[International Hockey Federation]] |website=tms.fih.ch |consulté le=10 février 2022}}</ref>, est joueur de hockey sur gazon français. Il évolue au poste de milieu au Royal Orée, en Belgique et avec l'équipe nationale française<ref>{{lien web|url=https://www.oree.be/index.php/messieurs-equipe-1/messieurs-honneur-team |titre=Messieurs 1 Team |éditeur=[[Royal Orée]] |website=oree.be |langue=fr |consulté le=10 février 2022}}</ref>.

Il a remporté la médaille de bronze à la Coupe du monde des moins de 21 ans en 2021<ref>{{lien web|url=https://olympics.com/en/news/hockey-men-junior-world-cup-2021-india-vs-france-bronze-medal-score-result |titre=FIH Hockey Men’s Junior World Cup: France denies India the bronze medal |éditeur=[[International Olympic Committee]] |website=olympics.com |consulté le=10 février 2022}}</ref>.

Son frère [[Maximilien Branicki]] est également un joueur de hockey sur gazon français<ref>{{lien web|url=https://tms.fih.ch/search?q=Branicki |titre=Branicki |éditeur=[[International Hockey Federation]] |website=tms.fih.ch |consulté le=10 février 2022}}</ref>.

== Carrière ==
=== Coupe du monde (moins de 21 ans) ===
* {{médaille|3|Monde}} : 2021

== Références ==
{{Références}}

== Liens externes ==
* {{Bases sport}}

{{Portail|hockey sur gazon|France}}

{{DEFAULTSORT:Branicki, Stanislas}}
[[Catégorie:Naissance en avril 2002]]
[[Catégorie:Joueur français de hockey sur gazon]]

title: Biographie

Naissance: 9 avril 2002

Nationalité: française

Activité: Joueur de hockey sur gazon

title: Autres informations

Sport: Hockey sur gazon


text:
# Лесная Поляна (Удмуртия)
Лесная Поляна — деревня в Можгинском районе Удмуртии (Россия), входит в Можгинское сельское поселение.

## География
Находится в 6 км к югу от Можги. На 2021 год в Лесной Поляне числится 6 улиц.

## История
11 ноября 1968 года вновь возникшему населённому пункту Можгинского плодопитомнического совхоза было присвоено наименование Лесная Поляна. В соответствии с Постановлением Государственного Совета Удмуртской Республики от 26.10.2004 года № 308-III «О преобразовании отдельных населённых пунктов Удмуртской Республики» на основании решения Можгинского районного Совета депутатов от 09.06.2004 года № 14.12 посёлок Лесная Поляна Можгинского сельсовета преобразован в деревню Лесная Поляна Можгинского сельсовета.

## Население
| 2008 | 2010 | 2012 |
| ---- | ---- | ---- |
| 164  | →164 | ↘161 |

По данным всероссийской переписи населения 2002 года в деревне проживало 124 человека, из них русских 54 %, удмуртов 38 % (2002).

wikiname: ruwiki

title: Лесная Поляна (Удмуртия)

in_language: ru

wikitext:
{{другие значения|Лесная Поляна}}
{{НП+Россия
 | статус                  = Деревня
 | русское название        = Лесная Поляна
 | оригинальное название   =
 | герб                    =
 | флаг                    =
 | lat_deg                 = 56 | lat_min  = 24 | lat_sec = 38
 | lon_deg                 = 52 | lon_min   = 12 | lon_sec  = 15
  |CoordScale             = 80000
 | регион                  = Удмуртия
 | регион в таблице        = Удмуртия
 | район                   = Можгинский район
 | район в таблице         = Можгинский район Удмуртии{{!}}Можгинский
 | вид поселения           = сельское поселение
 | поселение               = Можгинское сельское поселение
 | поселение в таблице     = Можгинское сельское поселение{{!}}Можгинское
 | внутреннее деление      =
 | глава                   =
 | дата основания          =
 | первое упоминание       =
 | прежние имена           = {{НП-ПН|1968|населённый пункт Можгинского плодопитомнического совхоза}}
 | статус с                = 2004
 | площадь                 =
 | высота центра НП        =
  |население               = {{население|Лесная Поляна (Удмуртия)|тс}}
  |год переписи            = {{население|Лесная Поляна (Удмуртия)|г}}
 | плотность               =
 | агломерация             =
 | национальный состав     = [[русские]], [[удмурты]]
 | конфессиональный состав =
 | этнохороним             =
 | почтовый индекс         = 427770
 | почтовые индексы        =
 | телефонный код          = 34139
 | цифровой идентификатор  =
 | сайт                    =
}}
'''Лесная Поляна<ref>{{ГКГН|Удмуртская Республика|30.09.2021|0718210|Лесная Поляна}}</ref>''' — деревня в [[Можгинский район Удмуртии|Можгинском районе]] [[Удмуртия|Удмуртии]] ([[Россия]]), входит в [[Можгинское сельское поселение]]'''<ref name="O-39-129">{{карта|O-39-129}}</ref>'''.

== География ==
Находится в 6 км к югу от [[Можга|Можги]]. На 2021 год в Лесной Поляне числится 6 улиц<ref>{{cite web |url = https://kladr-rf.ru/18/018/000/074/ |title = Удмуртия, Можгинский район, Лесная Поляна |publisher = КЛАДР РФ |access-date = 2021-12-09 |archive-date = 2021-12-09 |archive-url = https://web.archive.org/web/20211209161317/https://kladr-rf.ru/18/018/000/074/ |url-status = live }}</ref>.

== История ==
11 ноября 1968 года вновь возникшему населённому пункту Можгинского плодопитомнического совхоза было присвоено наименование ''Лесная Поляна''<ref>{{cite web |url = https://alertino.com/ru/292111 |title = Фонд № 1 — Архивный путеводитель |website = alertino.com |access-date = 2021-12-23 |archive-date = 2021-12-23 |archive-url = https://web.archive.org/web/20211223063912/https://alertino.com/ru/292111 |url-status = live }}</ref>. В соответствии с Постановлением Государственного Совета Удмуртской Республики от 26.10.2004 года № 308-III «О преобразовании отдельных населённых пунктов Удмуртской Республики» на основании решения Можгинского районного Совета депутатов от 09.06.2004 года № 14.12 посёлок Лесная Поляна Можгинского сельсовета преобразован в деревню Лесная Поляна Можгинского сельсовета<ref>{{cite web |url = https://zakon-region3.ru/5/134789/ |title = Постановление Государственного Совета УР от 26.10.2004 N 308-III (ред. от 30.09.2008) “О преобразовании отдельных населённых пунктов Удмуртской Республики“ |website = zakon-region3.ru |access-date = 2022-05-17}}</ref>.

== Население ==
{{население|Лесная Поляна (Удмуртия)}}

По данным [[Всероссийская перепись населения (2002)|всероссийской переписи населения 2002 года]] в деревне проживало 124 человека, из них [[русские|русских]] 54 %, [[удмурты|удмуртов]] 38 % (2002).

== Примечания ==
{{примечания}}

{{Можгинское сельское поселение}}
{{Населённые пункты Можгинского района}}

[[Категория:Населённые пункты Можгинского района]]

title: Лесная Поляна

Страна: Россия

Субъект Федерации: Удмуртия

Муниципальный район: Можгинский

Сельское поселение: Можгинское

title: История и география

Прежние названия: до 1968 — населённый пункт Можгинского плодопитомнического совхоза

title: Население

Национальности: русские, удмурты

Официальный язык: удмуртский, русский

title: Цифровые идентификаторы

Цифровые идентификаторы: Лесная Поляна МоскваИжевск Лесная Поляна0 Лесная Поляна


text:
# 代数方程
代数方程是未知数和常数进行有限次代数运算所组成的方程。代数方程包括有理方程和无理方程。有理方程又包括整式方程与分式方程。

## 解法
一元一次方程都可化为其标准形式{\displaystyle ax+b=0}（{\displaystyle a\neq 0}）。解一元一次方程通常使用以下五步进行求解：“去分母”、“去括号”、“移项”、“合并同类项”、“系数化为1”。
解一元{\displaystyle n}次方程（{\displaystyle n\geq 2}，{\displaystyle n}为正整数）往往可以通过因式分解，化为{\displaystyle n}个一次因式的乘积，进而解出方程所有的根。
另外，一元二次方程、一元三次方程、一元四次方程可以利用方程求解公式求出其所有的根。然而，伽罗瓦理论指出，对于五次及其以上的一元整式方程，并不存在通用的求根公式。
根据代数基本定理，任意复系数一元{\displaystyle n}次方程{\displaystyle f(x)=0}有且仅有{\displaystyle n}个根（{\displaystyle n}为正整数），重根按重数计。
解分式方程通常先将方程两边乘以其分数项的最简公分母，化为整式方程。再解这个整式方程。最后剔除使原方程分母为0的所有根。剩下的根即为原方程的根。
解无理方程先将被开方式中带有未知数的项移到等号的一边，将常数项移到等号的另一边。再两边乘方，去掉根号，化为有理方程。最后剔除使原方程被开方式小于0的所有根。剩下的根即为原方程的根。
可见，由于分式中分母不为0，根式中被开方式大于或等于0，因此分式方程与无理方程都有可能产生“增根”。所以，有的分式方程与无理方程没有解。

title: 代数方程

wikitext:
'''代数方程'''是[[未知数]]和[[常数]]进行有限次[[代数运算]]所组成的[[方程]]。代数方程包括[[有理方程]]和[[无理方程]]。有理方程又包括整式方程与分式方程。

== 解法==
一元一次方程都可化为其标准形式<math>ax+b=0</math>（<math>a\neq 0</math>）。解一元一次方程通常使用以下五步进行求解：“去分母”、“去括号”、“移项”、“合并同类项”、“系数化为1”。

解一元<math>n</math>次方程（<math>n\geq 2</math>，<math>n</math>为正整数）往往可以通过[[因式分解]]，化为<math>n</math>个一次因式的乘积，进而解出方程所有的[[根 (数学)|根]]。

另外，一元[[二次方程]]、一元[[三次方程]]、一元[[四次方程]]可以利用[[方程求解]][[公式]]求出其所有的根。然而，[[伽罗瓦理论]]指出，对于五次及其以上的一元整式方程，并不存在通用的求根公式。

根据[[代数基本定理]]，任意复系数一元<math>n</math>次方程<math>f(x)=0</math>有且仅有<math>n</math>个根（<math>n</math>为正整数），[[重根]]按重数计。

解[[分式方程]]通常先将方程两边乘以其分数项的最简公分母，化为整式方程。再解这个整式方程。最后剔除使原方程[[分母]]为0的所有根。剩下的根即为原方程的根。

解无理方程先将被开方式中带有未知数的项移到等号的一边，将常数项移到等号的另一边。再两边乘方，去掉根号，化为有理方程。最后剔除使原方程被开方式小于0的所有根。剩下的根即为原方程的根。

可见，由于分式中分母不为0，根式中被开方式大于或等于0，因此分式方程与无理方程都有可能产生“增根”。所以，有的分式方程与无理方程没有解。

==参见==
* [[超越方程]]
* [[多項式]]
* [[方程]]

== 外部链接 ==
* [https://web.archive.org/web/20060512174021/http://ftp.haie.edu.cn/RESOURCE/CZ/CZSX/SXBL/SXTS1039/3010_SR.HTM “代数方程”和“超越方程”] [[河南教育学院]]

{{代數小作品}}

[[Category:方程|D]]
[[Category:代数|D]]


text:
# Frumales
Frumales è un comune spagnolo di 187 abitanti situato nella comunità autonoma di Castiglia e León.

wikiname: itwiki

title: Frumales

in_language: it

wikitext:
{{S|centri abitati di Castiglia e León}}
{{Divisione amministrativa
|Nome = Frumales
|Nome ufficiale =
|Panorama = Frumales, olma 01.jpg
|Didascalia =
|Stemma =
|Bandiera =
|Stato = ESP
|Grado amministrativo = 3
|Divisione amm grado 1 = Castiglia e León
|Divisione amm grado 2 = Segovia
|Amministratore locale =
|Partito =
|Data elezione =
|Data istituzione =
|Latitudine decimale = 41.3836
|Longitudine decimale = -4.1861
|Altitudine =
|Abitanti = 187
|Note abitanti =
|Aggiornamento abitanti = 2001
|Sottodivisioni =
|Divisioni confinanti =
|Lingue =
|Codice postale = 40...
|Prefisso = (+34)...
|Codice statistico =
|Codice catastale =
|Nome abitanti =
|Patrono =
|Festivo =
|Raggruppamento =
|Mappa = Segovia - Frumales.svg
|Didascalia mappa =
|Sito =
}}

'''Frumales''' è un [[Comuni della Spagna|comune spagnolo]] di 187 abitanti situato nella [[Comunità autonome della Spagna|comunità autonoma]] di [[Castiglia e León]].

== Altri progetti ==
{{interprogetto}}

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Comuni della provincia di Segovia}}
{{Portale|Spagna}}

[[Categoria:Comuni della provincia di Segovia]]

title: Localizzazione

Stato: Spagna

Comunità autonoma: Castiglia e León

Provincia: Segovia

title: Territorio

title: Altre informazioni

Targa: SG

title: Cartografia

Cartografia:
Frumales
Frumales – Mappa