text:
# Prêmio Açorianos de 1986
A décima edição do Prêmio Açorianos ocorreu em 1986 em Porto Alegre e premiou unicamente destaques do setor de arte dramática.

## Premiação
Melhor diretor: Oscar Simch
Melhor ator: Paulo Flores (Fim de Partida)
Melhor atriz: Ilana Kaplan e Verlaine Preto (Passagem para Java)
Melhor ator coadjuvante: Sérgio Etchichourry
Melhor atriz coadjuvante: Ida Celina Silveira e Mirna Spritzer (A Maldição do Vale Negro)
Melhor espetáculo: Gaspar Hauser (Andrômeda Produções)
Melhor figurino e cenário: Isabella Lacerda (Fim de Partida)
Melhor trilha sonora original: Hique Gomez (Gaspar Hauser)
Prêmio especial de atriz: Arlete Cunha (Fim de Partida)

### Menção honrosa
- Equipe de A Maldição do Vale Negro, de Caio Fernando Abreu e Luiz Arthur Nunes
- Em dança: estudos coreográficos de Gato Larsen e Rubem Barbot pelo Grupo Experimental Tal
- Atriz: Neila Kiesling em Doce Vampiro.[3]Referências

1. ↑  Prêmio Açorianos divulga os melhores da música Arquivado em 13 de julho de  2015, no Wayback Machine.. PortoWeb – PROCEMPA,
2. ↑
[http://www.camarapoa.rs.gov.br/biblioteca/livros/ColetaneaCultura.pdf Coletânea de leis municipais sobre cultura-atualizada até agosto de
2012] Arquivado em 10 de julho de  2015, no Wayback Machine.. Porto Alegre: Câmara Municipal, 2012. 348 pp
3. ↑  Premiação Açorianos 1986. Página da Coordenação de Artes Cênicas da Prefeitura Municipal de Porto Alegre

wikiname: ptwiki

title: Prêmio Açorianos de 1986

in_language: pt

wikitext:
A décima edição do '''[[Prêmio Açorianos]]''' ocorreu em '''[[1986]]''' em [[Porto Alegre]] e premiou unicamente destaques do setor de [[arte dramática]].<ref>[http://lproweb.procempa.com.br/pmpa/prefpoa/pwtambor/default.php?reg=17&p_secao=161 ''Prêmio Açorianos divulga os melhores da música''] {{Wayback|url=http://lproweb.procempa.com.br/pmpa/prefpoa/pwtambor/default.php?reg=17&p_secao=161 |date=20150713012742 }}. ''PortoWeb – PROCEMPA'',</ref><ref>
[http://www.camarapoa.rs.gov.br/biblioteca/livros/ColetaneaCultura.pdf ''Coletânea de leis municipais sobre cultura-atualizada até agosto de
2012''] {{Wayback|url=http://www.camarapoa.rs.gov.br/biblioteca/livros/ColetaneaCultura.pdf |date=20150710155546 }}. ''Porto Alegre: Câmara Municipal'', 2012. 348 pp
</ref>

==Premiação==
'''Melhor diretor''': [[Oscar Simch]]

'''Melhor ator''': Paulo Flores (''Fim de Partida'')

'''Melhor atriz''': [[Ilana Kaplan]] e Verlaine Preto (''Passagem para Java'')

'''Melhor ator coadjuvante''': Sérgio Etchichourry

'''Melhor atriz coadjuvante''': [[Ida Celina Silveira]] e [[Mirna Spritzer]] (''A Maldição do Vale Negro'')

'''Melhor espetáculo''': ''Gaspar Hauser'' (Andrômeda Produções)

'''Melhor figurino e cenário''': Isabella Lacerda (''Fim de Partida'')

'''Melhor trilha sonora original''': [[Hique Gomez]] (''Gaspar Hauser'')

'''Prêmio especial de atriz''': Arlete Cunha (''Fim de Partida'')

=== Menção honrosa ===
* Equipe de ''A Maldição do Vale Negro'', de [[Caio Fernando Abreu]] e [[Luiz Arthur Nunes]]
* Em dança: estudos coreográficos de [[Gato Larsen]] e [[Rubem Barbot]] pelo Grupo Experimental Tal
* Atriz: Neila Kiesling em ''Doce Vampiro''.<ref>[http://maisteatro.org/premio-acorianos-1986/''Premiação Açorianos 1986'']. Página da Coordenação de Artes Cênicas da Prefeitura Municipal de Porto Alegre</ref>{{Referências}}

{{Esboço-cultura}}

{{Portal3|Rio Grande do Sul}}

[[Categoria:Edições do Prêmio Açorianos]]


text:
# وسط دنیا
وسط دنیا (فرانسوی: Le Milieu du monde) یک فیلم عاشقانه سوئیسی به کارگردانی آلن تانر است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم نمایندهٔ سوئیس جهت رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در چهل و هفتمین دوره جوایز اسکار بود که به فهرست نهایی راه نیافت.

## بازیگران
- الیمپیا کارلیزی
- ژولیت برتو
- فیلیپ لئوتار
- راجر جندلی

wikiname: fawiki

title: وسط دنیا

in_language: fa

wikitext:
{{Infobox film
| name = وسط دنیا
| image =Le_Milieu_du_monde_74.jpg
| caption =
| director = [[آلن تانر]]
| producer = ایو کاسر
| writer = [[جان برجر]]{{سخ}}آلن تانر
| starring = [[الیمپیا کارلیزی]]{{سخ}}[[ژولیت برتو]]
| music = [[پاتریک موراز]]
| cinematography = [[رناتو برتا]]
| editing =
| distributor =
| released = {{Film date|1974|2|28|df=yes}}
| runtime = ۱۱۵ دقیقه
| country =سوئیس{{سخ}}فرانسه
| language = فرانسوی
| budget =
}}
'''''وسط دنیا''''' ({{lang-fr|Le Milieu du monde}}) یک [[فیلم عاشقانه]] سوئیسی به کارگردانی [[آلن تانر]] است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این فیلم نمایندهٔ سوئیس جهت رقابت برای [[جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی]] در [[چهل و هفتمین دوره جوایز اسکار]] بود که به فهرست نهایی راه نیافت.<ref>Margaret Herrick Library, Academy of Motion Picture Arts and Sciences</ref>

== بازیگران ==
* [[الیمپیا کارلیزی]]
* [[ژولیت برتو]]
* [[فیلیپ لئوتار]]
* [[راجر جندلی]]

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Middle_of_the_World_(1974_film)&oldid=1063413010|عنوان = The Middle of the World (1974 film)|زبان =انگلیسی|بازیابی =۱ اوت ۲۰۲۲}}

== پیوند به بیرون ==
* {{IMDb title|0071842}}

[[رده:زنای محصنه در فیلم‌ها]]
[[رده:فیلم‌های ۱۹۷۴ (میلادی)]]
[[رده:فیلم‌ها به کارگردانی آلن تانر]]
[[رده:فیلم‌های درام رمانتیک ۱۹۷۴ (میلادی)]]
[[رده:فیلم‌های درباره سیاستمداران]]
[[رده:فیلم‌های سوئیس]]
[[رده:فیلم‌های عاشقانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی)]]
[[رده:فیلم‌های فرانسوی]]
[[رده:فیلم‌های درام رمانتیک فرانسوی]]

title: وسط دنیا

کارگردان: آلن تانر

تهیهکننده: ایو کاسر

نویسنده: جان برجر · آلن تانر

بازیگران: الیمپیا کارلیزی · ژولیت برتو

موسیقی: پاتریک موراز

فیلمبردار: رناتو برتا

تاریخهای انتشار: - ۲۸ فوریه ۱۹۷۴

مدت زمان: ۱۱۵ دقیقه

کشور: سوئیس · فرانسه

زبان: فرانسوی


text:
# Filippo Maria de’ Rossi
Filippo Maria de’ Rossi (* 1465 in Parma; †  1529 in Corniglio) war ein italienischer Condottiere, Graf von Corniglio und Herr von Beduzzo.

## Biografie
Der Sohn von Guido de’ Rossi und Ambrogina Borromeo wurde um 1465 in Parma oder San Secondo, wo die Rossis residierten, geboren. Seine Brüder waren Bertrando und Bernardo.
Von den ersten Jahren Filippo Marias weiß man nichts; die ersten Aufzeichnungen über ihn stammen vom Herbst 1482, als sein Vater Guido nach der Übereinkunft mit den Truppen Sforza Secondo Sforzas, die während des Krieges der Rossis ihn in der seiner Burg belagert hatten, seinen Sohn als Geisel den Mailändern überlassen musste. Filippo Maria, dem zunächst dank einer Verkleidung die Flucht gelang, wurde auf der Bormida erneut gefangen genommen und im Castello Sforzesco eingesperrt.
Er wurde 1483 freigelassen und musste einen Eid leisten, dass er keinen Anspruch auf die Lehen seines Großvaters Pier Maria II. de’ Rossi erheben werde, die von Ludovico Sforza definitiv konfisziert worden waren. Er erreichte Venedig und schloss sich seinem Vater Guido an, der in der Zwischenzeit von den Venezianern zum Chef einer Kompanie Soldaten ernannt worden war.
Als sehr junger Mann nahm er zusammen mit seinem Vater an dem Krieg teil, den die Republik Venedig gegen die gefürstete Grafschaft Tirol führte. Er nahm an der Schlacht bei Ravazzano teil und rettete Giulio Cesare da Varano vor der Gefangennahme. Dann stand er seinem Vater in der Schlacht bei Calliano im August 1487 zu Seite, wo er sich derartig durch den Eifer auszeichnete, mit dem er die Tiroler angriff, dass ihm die Führung von 150 Reitern übertragen wurde.
Nach dem Tod seines Vaters Guido 1490 folgte er ihm im Kommando der Soldatenkompanie nach und wurde später zum Gouverneur von Rovigo gewählt. Mit seiner Kompanie nahm er unter dem Banner Venedigs 1496 an der Schlacht bei Fornovo teil; dann begab er sich nach Neapel, um dort die Aragoneser gegen die Franzosen zu unterstützen. Aber er wurde bei Ceprano von Giovanni della Rovere abgefangen, der mit seinen 2000 Fußsoldaten 25 von Filippo Marias Männern einfing und sie als Gefangene nach Arce brachte. De’ Rossi gelang es, zu fliehen und er verlangte von den Venezianern 1000 Dukaten, um die Gefangenen freizukaufen.
Nach der Eroberung der Burgen von Episcopio und Minturno, die Giuliano della Rovere gehörten, endlich in Benevent angekommen, begab sich Filippo Maria in die Basilikata, um die Franzosen in Atella zu belagern und sie zur Aufgabe zu zwingen. Er kehrte aus gesundheitlichen Gründen nach Venedig zurück und wurde 1497 nach Friaul geschickt, um sich dem Grafen von Görz entgegenzustellen, dann, 1498, an den Oglio, um die westliche Grenze des Gebietes der Republik Venedig zu überwachen.
1499 war Filippo Maria bei einem Gespräch mit dem Dogen Agostino Barbarigo, den er um mehr Männer und die Rückgabe seiner Lehen in der Provinz Parma bat. Er wurde, was das Geld und die Männer anging, teilweise zufriedengestellt und war zunächst in Diensten von Niccolò Orsini in Brescia und begab sich dann in die Provinz Parma, wo er versuchte, mit einem Handstreich die Lehen zu übernehmen, die einst seinem Vater gehört hatten.
Aber die Provinz Parma, die innerhalb des Territoriums des Herzogtums Mailand lag, gehörte zur französischen Einflusszone und die Franzosen sahen die Rückkehr der Rossis zur Macht unter der Ägide eines Familiensprosses, wenn auch legitimen Erben, nicht gerne, aber ihr Gegner in Fornovo war eng mit den Venezianern verbunden. Um eine mögliche Ausdehnung des Einflussbereiches von Venedig in der Provinz Parma abzuwenden, widersetzten sich die Franzosen der Einsetzung Filippo Marias in seine angestammten Lehen, die Venezianer unterstützten ihn nicht und De’ Rossi war gezwungen, die Vorhut, bestehend aus Bogenschützen zu Pferde, die er Richtung San Secondo geschickt hatte, in die Grenzen der Republik Venedig zurückzubeordern.
In der Zwischenzeit beschlossen die Franzosen, erneut die Burg von San Secondo und zum großen Teil auch die Lehen, die Pier Maria II., dem Onkel Filippo Marias, Giovanni, dem enterbten Erstgeborenen von Pier Maria II., und dessen Sohn, Troilo I., ihren getreuen Vasallen und vertrauten Freunden des Leutnants der Franzosen in Italien, Gian Giacomo Trivulzio, gehörten.
Aber Filippo Maria zog sich nicht zurück, missachtete die ihm von den Venezianern erteilten Befehle, begab sich zu Ludovico Sforza nach Mantua, der von den Franzosen verdrängt worden war, begab sich in seine Dienste und hoffte, dass er im Falle eines Sieges mit der Wiedererlangung seiner Territorien in der Provinz Parma belohnt würde. Aber die endgültige Niederlage von Ludovico Sforza im Jahre 1500 in Novara und seine Gefangennahme ließen die Filippo Marias Träume vom Ruhm zerplatzen; er wurde jetzt gleichermaßen von den Franzosen wie von den Venezianern, die er verlassen hatte, gehasst, sodass er sich gezwungen sah, nach Mantua zu fliehen.
Filippo Maria blieb einige Jahre in Mantua, versuchte 1509, sich Felino und Torrechiara wieder anzueignen, wurde prompt von den Franzosen zurückgeschlagen und versuchte, ebenso erfolglos, einen Ausfall gegen seinen Vetter Troilo I., den Markgrafen von San Secondo.
In Diensten der kaiserlichen Truppen von Maximilian I. wandte er sich gegen die Gebiete der Serenissima und kämpfte im Krieg um Padua. Nachdem er das Land geplündert und Padua unter Belagerung gestellt hatte, überraschten ihn die Verteidiger der Stadt mit einem nächtlichen Ausfall, während er die Wasser des Bacchiglione umleiten wollte. Filippo Maria wurde gefangen genommen, wogegen nur Federico Gonzaga da Bozzolo im Schutz der Dunkelheit entkommen konnte.
Filippo Maria wurde in Venedig eingesperrt, aber dank der Hilfe seines Bruders Bernardo, Bischof von Treviso, und der Intervention von Papst Julius II. 1510 freigelassen. Nachdem er dem Papst und der Republik Venedig seine Treue geschworen hatte, wurde er schließlich freigelassen und zog nach Rom.
Der Kaiser ernannte ihn zum Gouverneur von Modena und durch zahlreiche Scharmützel gelang es ihm schließlich, Corniglio und Bardone wiederzuerlangen. Er ließ sich bis 1517 wieder in Modena nieder und begab sich 1518 nach Ravenna, wo er Statthalter der Stadt unter dem Präsidium der Romagna wurde, die der Papst seinem Bruder Bernardo überlassen hatte.
1522 folgte er seinem Bruder nach Parma, um zu versuchen, sich durch einen Putsch wieder in Besitz von San Secondo und seiner Markgrafschaft zu bringen. Tatsächlich war Troilo I. gerade verstorben und dessen Witwe Bianca Riario wirkte als Regentin für ihren noch minderjährigen Sohn Pier Maria III. Filippo Maria eroberte die Burg von San Secondo und weitere Lehen, aber sah sich Giovanni dalle Bande Nere gegenüber, den seine Stiefschwester Bianca Riario zu Hilfe gerufen hatte. In der Schlacht bei San Secondo wurden die Truppen von Filippo Maria besiegt und dieser musste alle eroberten Burgen wieder verlassen und endgültig alle Hoffnungen auf die Lehen, deren theoretischer, legitimer Erbe er war, aufgeben.
Er zog sich nach Corniglio zurück, das einzige Lehen, das er zurückerobern konnte. Dort verstarb er im März 1529.

## Verwandte
Filippo Maria hatte mit einer Konkubine namens Antonia zwei Kinder. Die Familie starb schließlich mit seinem Enkel, Filippo Maria Junior, aus, der von den Farneses in der Burg von Parma eingesperrt wurde und dort verstarb. Das Lehen wurde eingezogen.
- Camillo (1512–1570)
  - dessen Sohn Filippo Maria Junior (?–1604 (Parma, Kerker der Burg))
- Marsilio (?–1560 (Castello di Corniglio))

## Sonstiges
In der Sala delle Gesta rossiane der Burg von San Secondo ist Filippo Maria auf einem Gemälde abgebildet, das dem Epos der Familie Rossi gewidmet ist, wie er gerade versucht, Kaiser Maximilian I. davon abzuhalten, die Stadt Padua unter Belagerung zu nehmen.

wikiname: dewiki

title: Filippo Maria de’ Rossi

in_language: de

wikitext:
[[Datei:Brasão Rossi de Parma 2.jpg|miniatur|Wappen der [[Rossi (Adelsgeschlecht)|Rossis]] von Parma]]
'''Filippo Maria de’ Rossi''' (* [[1465]] in [[Parma]]; †  [[1529]] in [[Corniglio]]) war ein [[italien]]ischer [[Condottiere]], Graf von Corniglio und Herr von ''Beduzzo''.

== Biografie ==
Der Sohn von [[Guido de’ Rossi]] und ''Ambrogina Borromeo'' wurde um 1465 in Parma oder [[San Secondo Parmense|San Secondo]], wo die [[Rossi (Adelsgeschlecht)|Rossis]] residierten, geboren.<ref name=ParmaELaSuaStoria/> Seine Brüder waren ''Bertrando'' und [[Bernardo de’ Rossi|Bernardo]].

Von den ersten Jahren Filippo Marias weiß man nichts; die ersten Aufzeichnungen über ihn stammen vom Herbst 1482, als sein Vater Guido nach der Übereinkunft mit den Truppen [[Sforza Secondo Sforza]]s, die während des [[Krieg der Rossis|Krieges der Rossis]] ihn in der [[Rocca dei Rossi (San Secondo Parmense)|seiner Burg]] belagert hatten, seinen Sohn als Geisel den [[Mailand|Mailändern]] überlassen musste. Filippo Maria, dem zunächst dank einer Verkleidung die Flucht gelang, wurde auf der [[Bormida (Fluss)|Bormida]] erneut gefangen genommen und im [[Castello Sforzesco]] eingesperrt.

Er wurde 1483 freigelassen und musste einen Eid leisten, dass er keinen Anspruch auf die Lehen seines Großvaters [[Pier Maria II. de’ Rossi]] erheben werde, die von [[Ludovico Sforza]] definitiv konfisziert worden waren. Er erreichte [[Venedig]] und schloss sich seinem Vater Guido an, der in der Zwischenzeit von den Venezianern zum Chef einer Kompanie Soldaten ernannt worden war.<ref name=Litta/>

Als sehr junger Mann nahm er zusammen mit seinem Vater an dem Krieg teil, den die [[Republik Venedig]] gegen die [[gefürstete Grafschaft Tirol]] führte. Er nahm an der [[Schlacht bei Ravazzano]] teil und rettete ''Giulio Cesare da Varano'' vor der Gefangennahme. Dann stand er seinem Vater in der [[Schlacht bei Calliano]] im August 1487 zu Seite, wo er sich derartig durch den Eifer auszeichnete, mit dem er die Tiroler angriff, dass ihm die Führung von 150 Reitern übertragen wurde.<ref name=Damiani/>

Nach dem Tod seines Vaters Guido 1490 folgte er ihm im Kommando der Soldatenkompanie nach und wurde später zum Gouverneur von [[Rovigo]] gewählt.<ref name=Litta/> Mit seiner Kompanie nahm er unter dem Banner Venedigs 1496 an der [[Schlacht bei Fornovo]] teil; dann begab er sich nach [[Neapel]], um dort die [[Haus Aragón|Aragoneser]] gegen die [[Frankreich|Franzosen]] zu unterstützen. Aber er wurde bei [[Ceprano]] von [[Giovanni della Rovere]] abgefangen, der mit seinen 2000 Fußsoldaten 25 von Filippo Marias Männern einfing und sie als Gefangene nach [[Arce (Latium)|Arce]] brachte. De’ Rossi gelang es, zu fliehen und er verlangte von den Venezianern 1000 Dukaten, um die Gefangenen freizukaufen.<ref name=Damiani/>

Nach der Eroberung der Burgen von [[Sarno (Kampanien)|Episcopio]] und [[Minturno]], die [[Julius II.|Giuliano della Rovere]] gehörten, endlich in [[Benevent]] angekommen, begab sich Filippo Maria in die [[Basilikata]], um die Franzosen in [[Atella (Basilikata)|Atella]] zu belagern und sie zur Aufgabe zu zwingen. Er kehrte aus gesundheitlichen Gründen nach Venedig zurück und wurde 1497 nach [[Friaul]] geschickt, um sich dem Grafen von [[Görz]] entgegenzustellen, dann, 1498, an den [[Oglio]], um die westliche Grenze des Gebietes der Republik Venedig zu überwachen.<ref name=Damiani/>

1499 war Filippo Maria bei einem Gespräch mit dem [[Doge]]n [[Agostino Barbarigo]], den er um mehr Männer und die Rückgabe seiner Lehen in der Provinz Parma bat. Er wurde, was das Geld und die Männer anging, teilweise zufriedengestellt und war zunächst in Diensten von ''Niccolò Orsini'' in [[Brescia]] und begab sich dann in die Provinz Parma, wo er versuchte, mit einem Handstreich die Lehen zu übernehmen, die einst seinem Vater gehört hatten.<ref name=Damiani/>

Aber die Provinz Parma, die innerhalb des Territoriums des [[Herzogtum Mailand|Herzogtums Mailand]] lag, gehörte zur französischen Einflusszone und die Franzosen sahen die Rückkehr der Rossis zur Macht unter der Ägide eines Familiensprosses, wenn auch legitimen Erben, nicht gerne, aber ihr Gegner in Fornovo war eng mit den Venezianern verbunden. Um eine mögliche Ausdehnung des Einflussbereiches von Venedig in der Provinz Parma abzuwenden, widersetzten sich die Franzosen der Einsetzung Filippo Marias in seine angestammten Lehen, die Venezianer unterstützten ihn nicht und De’ Rossi war gezwungen, die Vorhut, bestehend aus Bogenschützen zu Pferde, die er Richtung San Secondo geschickt hatte, in die Grenzen der Republik Venedig zurückzubeordern.<ref name=Damiani/>

In der Zwischenzeit beschlossen die Franzosen, erneut die Burg von San Secondo und zum großen Teil auch die Lehen, die Pier Maria II., dem Onkel Filippo Marias, [[Giovanni de’ Rossi|Giovanni]], dem enterbten Erstgeborenen von Pier Maria II., und dessen Sohn, [[Troilo I. de’ Rossi|Troilo I.]],<ref name=Damiani/> ihren getreuen Vasallen und vertrauten Freunden des Leutnants der Franzosen in Italien, [[Gian Giacomo Trivulzio]], gehörten.

Aber Filippo Maria zog sich nicht zurück, missachtete die ihm von den Venezianern erteilten Befehle, begab sich zu Ludovico Sforza nach Mantua, der von den Franzosen verdrängt worden war, begab sich in seine Dienste und hoffte, dass er im Falle eines Sieges mit der Wiedererlangung seiner Territorien in der Provinz Parma belohnt würde. Aber die endgültige Niederlage von Ludovico Sforza im Jahre 1500 in [[Novara]] und seine Gefangennahme ließen die Filippo Marias Träume vom Ruhm zerplatzen; er wurde jetzt gleichermaßen von den Franzosen wie von den Venezianern, die er verlassen hatte, gehasst, sodass er sich gezwungen sah, nach Mantua zu fliehen.<ref name=Damiani/>

Filippo Maria blieb einige Jahre in Mantua, versuchte 1509, sich [[Castello di Felino|Felino]] und [[Castello di Torrechiara|Torrechiara]] wieder anzueignen, wurde prompt von den Franzosen zurückgeschlagen und versuchte, ebenso erfolglos, einen Ausfall gegen seinen Vetter Troilo I., den Markgrafen von San Secondo.

In Diensten der kaiserlichen Truppen von [[Maximilian I. (HRR)|Maximilian I.]] wandte er sich gegen die Gebiete der [[Republik Venedig|Serenissima]] und kämpfte im Krieg um [[Padua]].<ref name=Litta/> Nachdem er das Land geplündert und Padua unter Belagerung gestellt hatte, überraschten ihn die Verteidiger der Stadt mit einem nächtlichen Ausfall, während er die Wasser des [[Bacchiglione]] umleiten wollte. Filippo Maria wurde gefangen genommen, wogegen nur ''Federico Gonzaga da Bozzolo'' im Schutz der Dunkelheit entkommen konnte.<ref name=Damiani/>

Filippo Maria wurde in Venedig eingesperrt, aber dank der Hilfe seines Bruders [[Bernardo de’ Rossi|Bernardo]], [[Liste der Bischöfe von Treviso|Bischof von Treviso]], und der Intervention von Papst [[Julius II.]] 1510 freigelassen. Nachdem er dem Papst und der Republik Venedig seine Treue geschworen hatte, wurde er schließlich freigelassen und zog nach [[Rom]].

Der Kaiser ernannte ihn zum Gouverneur von [[Modena]] und durch zahlreiche Scharmützel gelang es ihm schließlich, [[Castello di Bosco di Corniglio|Corniglio]] und ''Bardone'' wiederzuerlangen. Er ließ sich bis 1517 wieder in Modena nieder und begab sich 1518 nach [[Ravenna]], wo er Statthalter der Stadt unter dem Präsidium der [[Romagna]] wurde, die der Papst seinem Bruder Bernardo überlassen hatte.<ref name=Damiani/>

1522 folgte er seinem Bruder nach Parma, um zu versuchen, sich durch einen Putsch wieder in Besitz von San Secondo und seiner Markgrafschaft zu bringen. Tatsächlich war Troilo I. gerade verstorben und dessen Witwe ''Bianca Riario'' wirkte als Regentin für ihren noch minderjährigen Sohn [[Pier Maria III. de’ Rossi|Pier Maria III.]] Filippo Maria eroberte die Burg von San Secondo und weitere Lehen, aber sah sich [[Giovanni dalle Bande Nere]] gegenüber, den seine Stiefschwester ''Bianca Riario'' zu Hilfe gerufen hatte. In der [[Schlacht bei San Secondo]] wurden die Truppen von Filippo Maria besiegt und dieser musste alle eroberten Burgen wieder verlassen und endgültig alle Hoffnungen auf die Lehen, deren theoretischer, legitimer Erbe er war, aufgeben.

Er zog sich nach Corniglio zurück, das einzige Lehen, das er zurückerobern konnte. Dort verstarb er im März 1529.

== Verwandte ==
Filippo Maria hatte mit einer [[Konkubine]] namens ''Antonia''<ref name=Litta/> zwei Kinder. Die Familie starb schließlich mit seinem Enkel, ''Filippo Maria Junior'', aus, der von den [[Farnese]]s in der Burg von Parma eingesperrt wurde und dort verstarb. Das Lehen wurde eingezogen.
* ''Camillo'' (1512–1570)
**  dessen Sohn ''Filippo Maria Junior'' (?–1604 (Parma, Kerker der Burg))
* ''Marsilio'' (?–1560 (Castello di Corniglio))

== Sonstiges ==
In der ''Sala delle Gesta rossiane'' der Burg von San Secondo ist Filippo Maria auf einem Gemälde abgebildet, das dem Epos der Familie Rossi gewidmet ist, wie er gerade versucht, Kaiser Maximilian I. davon abzuhalten, die Stadt Padua unter Belagerung zu nehmen.<ref name=CorteDeiRossi/>

== Einzelnachweise ==
<references>
<ref name=ParmaELaSuaStoria>{{cite web |url=https://www.parmaelasuastoria.it/ita/Rondani-Ruzzi.aspx?idMostra=38&idNode=300&pattern=guido%2520rossi |title=Dizionario biografico: Rossi Filippo Maria |work=Parma e la sua storia |publisher=Istituzione delle Biblioteche di Parma |archiveurl=https://web.archive.org/web/20151120171535/http://www.parmaelasuastoria.it/ita/Rondani-Ruzzi.aspx?idMostra=38&idNode=300&pattern=guido%2520rossi |archivedate=2016-02-23 |url-status=dead |accessdate=2022-04-06}}</ref>
<ref name=Litta>Pompeo Litta Biumi: ''Rossi di Parma.'' Tavola III.</ref>
<ref name=Damiani>{{cite web |url=https://www.condottieridiventura.it/index.php/lettera-r/2062-filippo-dei-rossi |author=Roberto Damiani |title=FILIPPO DEI ROSSI |work=Condottieri di Ventura |archiveurl=https://web.archive.org/web/20160520010932/http://www.condottieridiventura.it/index.php/lettera-r/2062-filippo-dei-rossi |archivedate=2016-05-20 |url-status=dead |accessdate=2022-04-06}}</ref>
<ref name=CorteDeiRossi>{{cite web |url=http://www.cortedeirossi.it/libro/argomenti/i_rossi_e_la_rocca.htm |title=I Rossi e la Rocca |work=Corte dei Rossi |accessdate=2022-04-07}}</ref>

</references>

== Literatur ==
* Pietro Bembo: ''Della historia vinitiana''. 1552.
* [[Pompeo Litta Biumi]]: ''Rossi di Parma.'' (= ''Famiglie celebri italiani'' Band 23). Giulio Ferrario, Mailand 1832. ([https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b8452266h Digitalisat])

{{Normdaten|TYP=p|GND=129065986|VIAF=62617107}}

{{SORTIERUNG:Rossi, Filippo Maria de}}
[[Kategorie:Condottiere]]
[[Kategorie:Familienmitglied des Adelsgeschlechts Rossi|Filippo Maria]]
[[Kategorie:Historische Person (Italien)]]
[[Kategorie:Geboren 1465]]
[[Kategorie:Gestorben 1529]]
[[Kategorie:Mann]]

{{Personendaten
|NAME=Rossi, Filippo Maria de’
|ALTERNATIVNAMEN=
|KURZBESCHREIBUNG=italienischer Condottiere und Adliger
|GEBURTSDATUM=1465
|GEBURTSORT=[[Parma]]
|STERBEDATUM=1529
|STERBEORT=[[Corniglio]]
}}


text:
# Благодатне (Курчатовський район)
Благодатне (рос. Благодатное) — присілок в Курчатовському районі Курської області Російської Федерації.
Населення становить 128 осіб. Входить до складу муніципального утворення Чаплинська сільрада.

## Історія
Населений пункт розташований на території українського етнічного та культурного краю Східна Слобожанщина.
Від 2004 року входить до складу муніципального утворення Чаплинська сільрада.

## Населення
| 2002 | 2010 |
| ---- | ---- |
| 150  | ↘128 |

wikiname: ukwiki

title: Благодатне (Курчатовський район)

in_language: uk

wikitext:
{{Населений пункт Росії
|тип             = [[присілок]]
|тип_род         = присілка
|назва           = Благодатне
|назва ін.       = Благодатное
|прапор          =
|опис прапора    =
|герб            =
|опис герба      =
|розташування    =
|опис розташування  =
|зображення         =
|зображення_розмір  =
|зображення_підпис  =
|mapx            =
|mapy            =
|суб'єкт РФ      = [[Курська область]]
|район           = [[Курчатовський район]]
|міський округ   =
|поселення       = [[Чаплинська сільрада]]
|рада            =
|код ЗКАТУ       =
|засноване       =
|перша згадка    =
|завойоване      =
|попередні назви =
|статус          =
|поділ           =
|населення       = {{зменшення}} 128
|ref-населення   =
|площа           =
|ref-площа       =
|густота         =
|поштові індекси = <!--або поштовий індекс-->
|телефонний код  = <!--телефонний код-->
|часовий пояс    = [[Московський час|MSK]] ([[UTC+3]])
|висота          =
|водойма         =
|станція         =
|відстань        = <!--відстань до станції-->
<!--До центру муніципального району/міського округу-->
|залізниця р     =
|ref-залізниця р =
|автошлях р      =
|ref-автошлях р  =
|фізична р       = <!--або відстань р-->
|ref-фізична р   =
|залізниця о     =
|ref-залізниця о =
|автошлях о      =
|ref-автошлях о  =
|фізична о       = <!--або відстань о-->
|ref-фізична о   =
<!--До Москви-->
|залізниця с     =
|ref-залізниця с =
|автошлях с      =
|ref-автошлях с  =
|фізична с       = <!--або відстань с-->
|ref-фізична с   =
|схема           =
|міста-побратими =
|день міста      =
|катойконіми     =
|адреса          =
|вебсторінка    =
|мер             = <!--або голова, або губернатор-->
|ремарки         =
|карта розташування1   =Росія Курська область
}}
'''Благодатне''' ({{lang-ru|Благодатное}}) — [[присілок]] в [[Курчатовський район|Курчатовському районі]] [[Курська область|Курської області]] [[Росія|Російської Федерації]].

Населення становить 128 осіб. Входить до складу муніципального утворення [[Чаплинська сільрада]].

== Історія ==

Населений пункт розташований на території українського етнічного та культурного краю [[Східна Слобожанщина]].

Від 2004 року входить до складу муніципального утворення [[Чаплинська сільрада]]<ref>[https://web.archive.org/web/20160314021302/http://zakon.scli.ru/ru/legal_texts/legislation_rf/index.php?d_id4=bb946d29-340c-4f4d-a79c-98e025259910&do4=document&id4=1bcc3f5b-8dc3-4546-b263-22f994cbb55b Закон Курской области от 14.10.2004 № 48-ЗКО «О муниципальных образованиях Курской области»] {{ref-ru}}</ref>.

== Населення ==

{{Населення РФ | Благодатное (Курчатовский район) }}

== Примітки ==

{{reflist|1}}

{{Курчатовський район}}
{{Russia-geo-stub}}

[[Категорія:Населені пункти Курчатовського району]]

title: присілок Благодатне

Країна: Росія

Суб'єкт Російської Федерації: Курська область

Муніципальний район: Курчатовський район

Поселення: Чаплинська сільрада

title: Основні дані

Часовий пояс: MSK (UTC+3)

Основні дані:
Мапа
· Благодатне · Благодатне


text:
# Gheorghe Olteanu
Gheorghe Olteanu (born 21 May 1926) is a Romanian cross-country skier who competed in the 1950s. He finished 22nd in the 50 km event at the 1952 Winter Olympics in Oslo. He was born in Fundata, Brașov County.

wikiname: enwiki

title: Gheorghe Olteanu

in_language: en

wikitext:
{{short description|Romanian cross-country skier (born 1926)}}
'''Gheorghe Olteanu''' (born 21 May 1926) is a Romanian [[cross-country skiing (sport)|cross-country skier]] who competed in the 1950s. He finished 22nd in the 50 km event at the [[1952 Winter Olympics]] in [[Oslo]]. He was born in [[Fundata]], [[Brașov County]].

==External links==
*[http://users.skynet.be/hermandw/olymp/srccsm50.html Olympic 50 km cross country skiing results: 1948-64]
* {{sports links}}

{{DEFAULTSORT:Olteanu, Gheorge}}
[[Category:1926 births]]
[[Category:Possibly living people]]
[[Category:Romanian male cross-country skiers]]
[[Category:Olympic cross-country skiers for Romania]]
[[Category:Cross-country skiers at the 1952 Winter Olympics]]
[[Category:Skiers from Brașov County]]
[[Category:20th-century Romanian sportsmen]]
{{Romania-crosscountry-skiing-bio-stub}}


text:
# فلورنتا میهی
فلورنتا میهی (رومانیایی: Florența Mihai؛ زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۵) یک تنیس‌باز اهل رومانی است.

title: فلورنتا میهی

wikitext:
{{infobox tennis biography
| name= فلورنتا میهی
| country = {{ROM}}
| birth_date= {{birth date and age|df=yes|۱۹۵۵|۹|۲}}
| highestsinglesranking = No. 23
| FrenchOpenresult = F (1977)
| Wimbledonresult = 2R (1977)
| USOpenresult = 3R (1977)
| updated = ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲
}}
'''فلورنتا میهی''' ({{lang-ro|Florența Mihai}}؛ زادهٔ {{birth date|df=yes|۱۹۵۵|۹|۲}}) یک [[تنیس‌باز]] اهل [[رومانی]] است.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Florența_Mihai&redirect=no&oldid=611955485|عنوان = Florența Mihai|زبان =انگلیسی|بازیابی =۱ ژوئیه ۲۰۱۴}}
* {{یادکرد وب| نشانی= http://www.freebase.com/m/0dzzm7| عنوان= Florența Mihai| بازبینی= ۱ ژوئیه ۲۰۱۴}}{{پیوند مرده|date=ژانویه ۲۰۲۰ |bot=InternetArchiveBot }}

{{تنیس‌باز-خرد}}

[[رده:تنیس‌بازان زن اهل رومانی]]
[[رده:درگذشتگان ۲۰۱۵ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)]]
[[رده:مدال‌آوران یونیورسیاد در تنیس]]

title: فلورنتا میهی

کشور (ورزشی): رومانی

زادهٔ: ۲ سپتامبر ۱۹۵۵ (۶۹ سال)

title: تک‌نفره

title: نتایج تک‌نفرهٔ گرند اسلم


text:
# كلارا غال
كلارا غال هي ممثلة وعارضة إسبانية ولدت في 15 أبريل 2002.

## روابط خارجية
- كلارا غال على موقع IMDb (الإنجليزية)
- كلارا غال على موقع روتن توميتوز (الإنجليزية)
- كلارا غال على موقع ألو سيني (الفرنسية)
- كلارا غال على موقع قاعدة بيانات الفيلم (الإنجليزية)

wikiname: arwiki

title: كلارا غال

in_language: ar

wikitext:
{{يتيمة|تاريخ=مارس 2022}}
{{معلومات ممثل}}
'''كلارا غال''' هي [[ممثل|ممثلة]] و[[عارض (شخص)|عارض]]ة [[إسبانيا|إسبانية]] ولدت في 15 أبريل 2002.

== مراجع ==
{{مراجع}}
== روابط خارجية ==
* {{وصلات فنية}}
{{شريط بوابات|أعلام|إسبانيا|السينما الإسبانية|المرأة|تمثيل}}
{{بذرة ممثل إسباني}}

[[تصنيف:أشخاص أحياء]]
[[تصنيف:أشخاص من بنبلونة]]
[[تصنيف:عارضات أزياء إسبانيات]]
[[تصنيف:ممثلات إسبانيات في القرن 21]]
[[تصنيف:ممثلات تلفاز إسبانيات]]
[[تصنيف:ممثلات من منطقة الباسك ذاتية الحكم]]

title: معلومات شخصية

الميلاد: 15 أبريل 2002 (23 سنة) · بنبلونة

مواطنة: إسبانيا

لون الشعر: شعر أحمر

الوزن: 55 كيلوغرام

title: الحياة العملية

المدرسة الأم: جامعة كمبلوتنسي بمدريد

المهنة: ممثلة، وممثلة أفلام، وممثلة تلفزيونية، وراقصة، وعارضة

اللغات: الإسبانية

title: المواقع

IMDB: صفحة متعلقة في موقع IMDB

المواقع: تعديل مصدري - تعديل


text:
# Fonar Corp. v. General Electric Co.
Fonar Corp. v. General Electric Co., 107 F.3d 1543 (Fed. Cir. 1997), was a case decided in 1997 by the United States Court of Appeals for the Federal Circuit concerning source code and the disclosure requirement for software patents.

## Case details

### Factual background
Fonar was a dispute between medical device manufacturer Fonar Corporation and General Electric over Fonar's patent on MRI technology. Fonar's founder, Raymond Damadian, was issued U.S. Patent 3,789,832 (priority date 1972-03-17) for an "apparatus and method for detecting cancer in tissue" using the magnetic resonance of atoms. Damadian's patent was the first patent on an MRI machine issued in the United States. Also at issue was a later patent, U.S. Patent 4,871,966 issued in 1989, covering a method for obtaining MRI images of multiple planes at different orientations in a single scan. GE is a major manufacturer of MRI scanners, and Fonar sued GE for infringing these patents by producing its scanners as well as inducing others to infringe.

### Procedural history
A jury in the United States District Court for the Eastern District of New York found that GE infringed patent 4,871,966 and awarded Fonar $110.5 million in damages (reduced on appeal to $103.4 million). GE appealed this verdict to the Federal Circuit. The District Court also granted GE's motion for  judgment as a matter of law (JMOL) that GE did not infringe patent 3,789,832, which Fonar cross-appealed to the Federal Circuit as well.
The Federal Circuit found for Fonar on both issues, upholding the jury's verdict and reversing the JMOL concerning patent 3,789,832. GE appealed to the United States Supreme Court, which denied certiorari. GE ultimately paid Fonar over $120 million in damages plus interest.

### Issues
The core of GE's defense rest on its claim that Fonar failed to meet the best mode requirement in disclosing patent 4,871,966 because it failed to disclose the source code to two critical software routines. Fonar countered by arguing that its description of the function of the routines was sufficient disclosure and that source code was unnecessary to fulfill the best mode requirement.

### Holding
The court held that software patents generally do not need to include source code to satisfy the best mode requirement if the function of the software can be described by other means.

## Importance
Fonar represents a continuation of a line of Federal Circuit cases, particularly In re Sherwood and In re Hayes, holding that source code disclosure is not required for software patents. Fonar reiterated the doctrine from Sherwood and Hayes very clearly and emphasized the Federal Circuit's preference for a description of a software's function over the software's actual source code.

title: Fonar Corp. v. General Electric Co.

wikitext:
{{Use mdy dates|date=September 2023}}
{{Infobox U.S. Courts of Appeals case
  |Litigants=Fonar Corp. v. General Electric Co.
  |Court=[[United States Court of Appeals for the Federal Circuit]]
  |CourtSeal=
  |ArgueDate=
  |ArgueYear=
  |DecideDate=February 25,
  |DecideYear=1997
  |FullName=Fonar Corp. v. General Electric Co.
  |Citations=107 [[F.3d]] [https://law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/F3/107/1543/502134/ 1543]; 41 [[U.S.P.Q.2d]] 1801
  |Prior=902 [[F. Supp.]] [https://law.justia.com/cases/federal/district-courts/FSupp/902/330/2597213/ 330] ([[E.D.N.Y.]] 1995)
  |Subsequent=Rehearing ''[[en banc]]'' denied, May 8, 1997
  |Holding=
  |Judges=[[Alan David Lourie]], [[Byron George Skelton]], [[Randall Ray Rader]]
  |Majority=Lourie
  |JoinMajority=a unanimous panel
  |LawsApplied=
}}
'''''Fonar Corp. v. General Electric Co.''''', 107 F.3d 1543 (Fed. Cir. 1997),<ref>{{cite court |litigants=Fonar Corp. v. General Electric Co. |vol=107 |reporter=F.3d |opinion=1543 |pinpoint= |court=[[Fed. Cir.]] |date=1997 |url=https://law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/F3/107/1543/502134/ |accessdate=2018-07-03 |quote=}}</ref> was a case decided in 1997 by the [[United States Court of Appeals for the Federal Circuit]] concerning [[source code]] and the disclosure requirement for software patents.
{{Patent law}}

==Case details==
===Factual background===
''Fonar'' was a dispute between medical device manufacturer [[Fonar Corporation]] and [[General Electric]] over Fonar's patent on [[MRI]] technology. Fonar's founder, [[Raymond Vahan Damadian|Raymond Damadian]], was issued U.S. Patent 3,789,832 (priority date 1972-03-17)<ref>{{US patent|3789832}}.</ref> for an "apparatus and method for detecting cancer in tissue" using the magnetic resonance of atoms. Damadian's patent was the first patent on an MRI machine issued in the United States.<ref>{{Bluebook website|first= |last= |title=The Invention of Magnetic Resonance Imaging (MRI) |publisher=ThoughtCo. |url=https://www.thoughtco.com/magnetic-resonance-imaging-mri-1992133 |date=April 20, 2017 |access-date=July 3, 2018 }}</ref> Also at issue was a later patent, U.S. Patent 4,871,966<ref>{{US patent|4871966}}.</ref> issued in 1989, covering a method for obtaining MRI images of multiple planes at different orientations<ref>For example, tilted [[Anatomical directions|axial]] slices through each disk of the [[lumbar spine]].</ref> in a single scan. GE is a major manufacturer of MRI scanners, and Fonar sued GE for infringing these patents by producing its scanners as well as inducing others to infringe.

===Procedural history===
A jury in the [[United States District Court for the Eastern District of New York]] found that GE infringed patent 4,871,966 and awarded Fonar $110.5 million in damages (reduced on appeal to $103.4 million).<ref>{{cite court |litigants=Fonar Corp. v. General Electric Co. |vol=902 |reporter=F. Supp. |opinion=330 |pinpoint= |court=[[E.D.N.Y.]] |date=1995 |url=https://law.justia.com/cases/federal/district-courts/FSupp/902/330/2597213/ |accessdate=2018-07-03 |quote=}}</ref><ref>{{Bluebook website|first= |last= |title=Fonar v. General Electric |publisher=Robins Kaplan LLP |url=https://www.robinskaplan.com/firm/selected-results/fonar-v-general-electric |access-date=July 3, 2018}}</ref> GE appealed this verdict to the Federal Circuit. The District Court also granted GE's motion for [[judgment as a matter of law | judgment as a matter of law (JMOL)]] that GE did not infringe patent 3,789,832, which Fonar cross-appealed to the Federal Circuit as well.

The Federal Circuit found for Fonar on both issues, upholding the jury's verdict and reversing the JMOL concerning patent 3,789,832. GE appealed to the [[United States Supreme Court]], which denied [[Certiorari#Federal courts|certiorari]]. GE ultimately paid Fonar over $120 million in damages plus interest.

===Issues===
The core of GE's defense rest on its claim that Fonar failed to meet the [[Sufficiency of disclosure#Best mode requirement|best mode]] requirement in disclosing patent 4,871,966 because it failed to disclose the source code to two critical software routines. Fonar countered by arguing that its description of the function of the routines was sufficient disclosure and that source code was unnecessary to fulfill the best mode requirement.

===Holding===
The court held that software patents generally do not need to include source code to satisfy the best mode requirement if the function of the software can be described by other means.

==Importance==
''Fonar'' represents a continuation of a line of Federal Circuit cases, particularly ''[[In re Sherwood]]'' and ''[[In re Hayes]]'',<ref>{{cite court |litigants=In re Hayes Microcomputer Products, Inc. Patent Litig. |vol=982 |reporter=F.2d |opinion=1527 |pinpoint= |court=Fed. Cir. |date=1992 |url=https://law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/F2/982/1527/137062/ |accessdate=2018-07-03 |quote=}}</ref> holding that source code disclosure is not required for software patents. ''Fonar'' reiterated the doctrine from ''Sherwood'' and ''Hayes'' very clearly and emphasized the Federal Circuit's preference for a description of a software's function over the software's actual source code.

==References==
{{BBstyle}}
{{Reflist}}

==External links==
* {{caselaw source
 | case = ''Fonar Corp. v. General Electric Co.'', 107 F.3d 1543 (Fed. Cir. 1997)
 | courtlistener =https://www.courtlistener.com/opinion/736956/fonar-corporation-and-dr-raymond-v-damadian-plaintiffscross-appellants/
 | googlescholar = https://scholar.google.com/scholar_case?case=14534499486808206898
 | justia =https://law.justia.com/cases/federal/appellate-courts/F3/107/1543/502134/
 }}

[[Category:1997 in United States case law]]
[[Category:General Electric litigation]]
[[Category:Software patent case law]]
[[Category:United States Court of Appeals for the Federal Circuit cases]]
[[Category:United States patent case law]]

title: Fonar Corp. v. General Electric Co.

Full case name: Fonar Corp. v. General Electric Co.

Decided: February 25, 1997

title: Case history

Subsequent history: Rehearing en banc denied, May 8, 1997

title: Court membership

Judges sitting: Alan David Lourie, Byron George Skelton, Randall Ray Rader

title: Case opinions

Majority: Lourie, joined by a unanimous panel


text:
# وانفره

وانفره شهری در شهرستان دولوگو در استان بازگا در بورکینافاسوی مرکزی است و جمعیت آن ۲۹۰ نفر است.

title: وانفره

wikitext:
{{Infobox settlement
| name                            =
| native_name                     =
| other_name                      =
| settlement_type                 =
| image_skyline                   =
| imagesize                       =
| image_caption                   =
| image_flag                      =
| flag_size                       =
| image_seal                      =
| seal_size                       =
| image_shield                    =
| shield_size                     =
| nickname                        =
| motto                           =
| image_map                       =
| mapsize                         =
| map_caption                     =
| pushpin_map                     = Burkina Faso<!-- the name of a location map as per http://en.wikipedia.org/wiki/Template:Location_map -->
| pushpin_label_position          = bottom
| pushpin_mapsize                 = 250
| pushpin_map_caption             = موقعیت در نقشه بورکینافاسو
<!-- Location ---->
| coordinates                     = <!-- {{Coord|11|40|N|3|8|W|region:EG|display=inline}} -->
| subdivision_type                = کشور
| subdivision_name                = {{پرچم|بورکینافاسو}}
| subdivision_type1               = [[منطقه‌های بورکینافاسو|منطقه]]
| subdivision_name1               = [[منطقه سنتر-سود]]
| subdivision_type2               = [[استان‌های بورکینافاسو|استان]]
| subdivision_name2               = [[استان بازگا]]
| subdivision_type3               = [[شهرستان‌های بورکینافاسو|شهرستان]]
| subdivision_name3               = [[شهرستان]]
| established_title               =
| established_date                =
| government_footnotes            =
| government_type                 =
| leader_title                    =
| leader_name                     =
| leader_title1                   =
| leader_name1                    =
| unit_pref                       = Imperial <!--Enter: Imperial, if Imperial (metric) is desired-->
| area_footnotes                  =
| area_magnitude                  =
| area_total_km2                  =
| area_land_km2                   =
| elevation_footnotes             =
| elevation_m                     =
| elevation_ft                    =
| population_total                =
| population_as_of                = 2005
| population_footnotes            =
| population_density_km2          =
| population_density_sq_mi        =
| population_metro                =
| population_density_metro_km2    =
| population_density_metro_sq_mi  =
| population_blank1_title         =
| population_blank1               =
| population_density_blank1_km2   =
| population_density_blank1_sq_mi =
| population_note                 =
| postal_code_type                =
| postal_code                     =
| area_code                       =
| website                         =
| footnotes                       =
| timezone                        = GMT 0
| utc_offset                      = +0
| timezone_DST                    =
| utc_offset_DST                  =
| blank_name                      =
| blank_info                      =
| blank1_name                     =
| blank1_info                     =
}}

'''وانفره''' شهری در شهرستان دولوگو در [[استان بازگا]] در [[بورکینافاسو|بورکینافاسوی]] مرکزی است و جمعیت آن ۲۹۰ نفر است.

==منابع==
* {{یادکرد-ویکی |پیوند = http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Wanféré&oldid=367406853|عنوان =        Wanféré|زبان = انگلیسی |بازیابی = ۲۰ فوریه ۲۰۱۲ }}

{{جغرافیا-بورکینافاسو-خرد}}
{{استان بازگا}}

[[رده:شهرهای استان بازگا]]
[[رده:مناطق مسکونی در منطقه سنتر-سود]]

title: وانفره

منطقه: منطقه سنتر-سود

استان: استان بازگا

شهرستان: شهرستان

منطقهٔ زمانی: یوتی‌سی +۰ (GMT 0)


text:
# Quista subcarnea
Quista subcarnea är en fjärilsart som beskrevs av Sergius G. Kiriakoff 1968. Quista subcarnea ingår i släktet Quista och familjen tandspinnare. Inga underarter finns listade.

wikiname: svwiki

title: Quista subcarnea

in_language: sv

wikitext:
{{robotskapad|Lsjbot|fjärils|datum=2013-06}}
{{Taxobox
| name = ''Quista subcarnea''
| status =
| image =
| image_caption =
| domain_sv =
| domain =
| regnum_sv = [[Djur]]
| regnum = Animalia
| phylum_sv = [[Leddjur]]
| phylum = Arthropoda
| classis_sv = [[Egentliga insekter]]
| classis = Insecta
| ordo_sv = [[Fjärilar]]
| ordo = Lepidoptera
| familia_sv = [[Tandspinnare]]
| familia = Notodontidae
| genus_sv =
| genus = [[Quista]]
| species_sv =
| species = '''Quista subcarnea'''
| taxon = Quista subcarnea
| taxon_authority = [[Sergius G. Kiriakoff|Kiriakoff]] 1968
| range_map =
| range_map_caption = Utbredningsområde
| image2 =
| image2_caption =
| subphylum = Hexapoda
| subphylum_sv = [[Sexfotingar]]
| superfamilia = [[Noctuoidea]]
| superfamilia_sv =
| synonyms =
}}

'''''Quista subcarnea'''''<ref name = "COL"/> är en [[fjärilar|fjärils]]art som beskrevs av [[Sergius G. Kiriakoff]] 1968. ''Quista subcarnea'' ingår i [[släkte]]t ''[[Quista]]'' och [[familj (biologi)|familjen]] [[tandspinnare]].<ref name = "COL"/><ref name = "source"/> Inga underarter finns listade.<ref name = "COL"/>

== Källor ==
<references>
<ref name = "COL">{{webbref |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/quista+subcarnea/match/1|titel= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|hämtdatum= 24 september 2012 |författare= Bisby F.A., Roskov Y.R., Orrell T.M., Nicolson D., Paglinawan L.E., Bailly N., Kirk P.M., Bourgoin T., Baillargeon G., Ouvrard D. (red.)|datum= 2011|verk= |utgivare=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>
<ref name = "source">''LepIndex: The Global Lepidoptera Names Index''. Beccaloni G.W., Scoble M.J., Robinson G.S. & Pitkin B., 2005-06-15</ref>
</references>

[[Kategori:Tandspinnare]]
[[Kategori:Quista|subcarnea]]

title: Systematik

Domän: Eukaryoter · Eukaryota

Rike: Djur · Animalia

Stam: Leddjur · Arthropoda

Understam: Sexfotingar · Hexapoda

Klass: Egentliga insekter · Insecta

Ordning: Fjärilar · Lepidoptera

Överfamilj: Noctuoidea

Familj: Tandspinnare · Notodontidae

Släkte: Quista

Art: Quista subcarnea

title: Vetenskapligt namn

Vetenskapligt namn: Hitta fler artiklar om djur med Djurportalen

Auktor: Kiriakoff 1968


text:
# Carl Wilhelm Baur
Carl Wilhelm Baur, auch Carl Wilhelm von Baur, (* 17. Februar 1820 in Tübingen; † 3. Mai 1894 in Stuttgart) war ein deutscher Mathematiker.

## Leben
Baur besuchte das Lyzeum in Tübingen und studierte dort 1836 bis 1839 Mathematik, Naturwissenschaften und Philosophie. 1839/40 setzte er sein Studium in Paris fort (Collège de France, Sorbonne). 1841/42 betrieb er privat Studien in Tübingen, war ab 1842 Lehramtsverweser am Obergymnasium in Ulm, danach am Obergymnasium und der Oberrealschule in Heilbronn (Oktober 1842 bis Frühjahr 1843), am Lyceum und der Realschule in Ravensburg und an der Realschule in Stuttgart. 1844 wurde er Oberreallehrer in Reutlingen und ab 1845 Professor für Mathematik, Naturwissenschaften und Geographie am Obergymnasium in Ulm. 1852 wurde er Professor für Mathematik und Darstellende Geometrie am Polytechnikum in Stuttgart. Nach der Umwandlung in eine Technische Hochschule lehrte er dort höhere Analysis, reine Mechanik und neuere Geometrie.
Er stand in den 1840er Jahren mit Robert Mayer in Briefwechsel. Sie lernten sich 1840 in Paris kennen, von wo aus Mayer als Schiffsarzt auf Reise nach Java ging. Der Briefwechsel ist von Bedeutung für die Geschichte der Entdeckung des Energiekonzepts durch Mayer. Sie trafen sich während Baurs Aufenthalt in Heilbronn auch häufig persönlich (in dieser Zeit ist der Briefwechsel unterbrochen) und Baur unterrichtete Mayer in Mathematik und Mechanik.
Ab 1852 hielt er auch Vorlesungen über Geodäsie am Polytechnikum, die dann ab 1865 eine eigene Professur bekam, besetzt mit Hugo Schoder (1836–1884, Hugo von Schoder).
Baur wurde in den württembergischen Personaladel erhoben. Er war mit Amalie Klotz (1825–1904) verheiratet und ist der Vater des Managers (im Vorstand der Friedrich Krupp AG) und Geheimen Baurats Georg Carl Friedrich Baur (1859–1935).

## Schriften
- Mathematische und geodätische Abhandlungen. Zum 70. Geburtstage des Verfassers (17. Februar 1890) herausgegeben von seinen früheren Schülern, Stuttgart: Wittwer 1890 (Digitalisat).

title: Carl Wilhelm Baur

wikitext:
'''Carl Wilhelm Baur''', auch Carl Wilhelm von Baur, (* [[17. Februar]] [[1820]] in [[Tübingen]]; † [[3. Mai]] [[1894]] in [[Stuttgart]]) war ein deutscher Mathematiker.

== Leben ==
Baur besuchte das Lyzeum in Tübingen und studierte dort 1836 bis 1839 Mathematik, Naturwissenschaften und Philosophie. 1839/40 setzte er sein Studium in Paris fort ([[Collège de France]], [[Sorbonne]]). 1841/42 betrieb er privat Studien in Tübingen, war ab 1842 Lehramtsverweser am Obergymnasium in [[Ulm]], danach am Obergymnasium und der Oberrealschule in [[Heilbronn]] (Oktober 1842 bis Frühjahr 1843), am Lyceum und der Realschule in [[Ravensburg]] und an der Realschule in [[Stuttgart]]. 1844 wurde er Oberreallehrer in [[Reutlingen]] und ab 1845 Professor für Mathematik, Naturwissenschaften und Geographie am Obergymnasium in Ulm. 1852 wurde er Professor für Mathematik und [[Darstellende Geometrie]] am [[Universität Stuttgart|Polytechnikum]] in Stuttgart. Nach der Umwandlung in eine Technische Hochschule lehrte er dort höhere Analysis, reine Mechanik und neuere Geometrie.

Er stand in den 1840er Jahren mit [[Robert Mayer]] in Briefwechsel. Sie lernten sich 1840 in Paris kennen, von wo aus Mayer als Schiffsarzt auf Reise nach Java ging. Der Briefwechsel ist von Bedeutung für die Geschichte der Entdeckung des Energiekonzepts durch Mayer. Sie trafen sich während Baurs Aufenthalt in Heilbronn auch häufig persönlich (in dieser Zeit ist der Briefwechsel unterbrochen) und Baur unterrichtete Mayer in Mathematik und Mechanik.

Ab 1852 hielt er auch Vorlesungen über Geodäsie am Polytechnikum, die dann ab 1865 eine eigene Professur bekam<ref>[[Wolfgang Torge]]: ''Geschichte der Geodäsie in Deutschland.'' De Gruyter, Berlin u. a. 2007, ISBN 978-3-11-019056-4, S. 210.</ref>, besetzt mit [[Hugo Schoder]] (1836–1884, Hugo von Schoder).

Baur wurde in den württembergischen Personaladel erhoben. Er war mit Amalie Klotz (1825–1904) verheiratet und ist der Vater des Managers (im Vorstand der [[Friedrich Krupp AG]]) und Geheimen Baurats [[Georg Carl Friedrich Baur]] (1859–1935).<ref>[https://www.leo-bw.de/web/guest/detail/-/Detail/details/PERSON/kgl_biographien/130543764/Baur+Georg+Carl+Friedrich Georg Carl Friedrich Baur, Leo BW]</ref>

== Schriften ==
* ''Mathematische und geodätische Abhandlungen. Zum 70. Geburtstage des Verfassers (17. Februar 1890) herausgegeben von seinen früheren Schülern'', Stuttgart: Wittwer 1890 ([https://digibus.ub.uni-stuttgart.de/viewer/object/1520416402981/7/ Digitalisat]).

== Literatur ==
* [[Jakob Johann von Weyrauch|Jacob J. Weyrauch]] (Hrsg.): ''Kleinere Schriften und Briefe von Robert Mayer. Nebst Mittheilungen aus seinem Leben.''  Cotta, Stuttgart 1893, ([https://archive.org/details/kleinereschrifte00mayeuoft Digitalisat]; darin Briefwechsel mit Baur 1841 bis 1844, mit Biographie von Baur S. 108).
* Karl-Heinz Böttcher, [[Bertram Maurer]]: ''Stuttgarter Mathematiker. Geschichte der Mathematik an der Universität Stuttgart von 1829 bis 1945 in Biographien'' (= ''Veröffentlichungen des Universitätsarchivs Stuttgart.'' 2). Mit einem Beitrag von Klaus Wendel. Universität Stuttgart, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-926269-34-8.

== Einzelnachweise ==
<references />

{{Normdaten|TYP=p|GND=103159975|VIAF=7792037}}

{{SORTIERUNG:Baur, Carl Wilhelm}}
[[Kategorie:Deutscher]]
[[Kategorie:Mathematiker (19. Jahrhundert)]]
[[Kategorie:Hochschullehrer (Universität Stuttgart)]]
[[Kategorie:Geboren 1820]]
[[Kategorie:Gestorben 1894]]
[[Kategorie:Mann]]

{{Personendaten
|NAME=Baur, Carl Wilhelm
|ALTERNATIVNAMEN=Baur, Carl Wilhelm von
|KURZBESCHREIBUNG=deutscher Mathematiker
|GEBURTSDATUM=17. Februar 1820
|GEBURTSORT=[[Tübingen]]
|STERBEDATUM=3. Mai 1894
|STERBEORT=[[Stuttgart]]
}}


text:
# Limnophila morula
Limnophila morula là một loài ruồi trong họ Limoniidae. Chúng phân bố ở miền Australasia.

wikiname: viwiki

title: Limnophila morula

in_language: vi

wikitext:
{{nhan đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Limnophila morula''
| image =
| image caption =
| regnum = [[Động vật|Animalia]]
| phylum = [[Động vật Chân khớp|Arthropoda]]
| classis = [[Côn trùng|Insecta]]
| ordo = [[Ruồi|Diptera]]
| familia = [[Limoniidae]]
| genus = ''[[Limnophila]]''
| binomial = ''Limnophila morula''
| binomial_authority = [[Charles Paul Alexander|Alexander]], 1928
}}
'''''Limnophila morula''''' là một loài [[ruồi]] trong họ [[Limoniidae]].<ref name = "COL"/> Chúng phân bố ở [[miền Australasia]].

==Liên kết ngoài==
* {{wikispecies nội dòng}}

==Tham khảo==
<references>
<ref name = "COL">{{chú thích web|url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2011/search/all/key/Limnophila+morula/match/1|title= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2011 Annual Checklist.|access-date = 5 tháng 6 năm 2012 |author= Bisby |first = F.A. |last2 = Roskov |first2 = Y.R. |last3 = Orrell |first3 = T.M. |last4 = Nicolson |first4 = D. |last5 = Paglinawan |first5 = L.E. |last6 = Bailly |first6 = N. |last7 = Kirk |first7 = P.M. |last8 = Bourgoin |first8 = T. |last9 = Baillargeon |first9= G. |last10 = Ouvrard |first10 = D.|year= 2011|publisher=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>
</references>

[[Thể loại:Limnophila (chi ruồi)]]
[[Thể loại:Limoniidae ở vùng Australasia]]

{{Limnophilinae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Animalia

Ngành (phylum): Arthropoda

Lớp (class): Insecta

Bộ (ordo): Diptera

Họ (familia): Limoniidae

Chi (genus): Limnophila

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Limnophila morula · Alexander, 1928


text:
# کوروش بزرگ: پادشاه باستانی ایران
کوروش بزرگ: پادشاه باستانی ایران (به انگلیسی: Cyrus the Great: An Ancient Iranian King) کتابی به ویراستاری تورج دریایی است که هر فصل آن توسط یک پژوهشگر نوشته شده و شامل هفت فصل (مقاله) دربارهٔ کوروش بزرگ، پادشاه هخامنشی است. پنج مقالهٔ آغازین این کتاب به بررسی جنبه‌های گوناگون زندگی کوروش و پایتختش پاسارگاد می‌پردازند و دو فصل پایانی نیز به ترجمه‌های انگلیسی و فارسی استوانهٔ کوروش اختصاص یافته است. این کتاب که در سال ۲۰۱۳ میلادی توسط انتشارات افشار در ایالات متحده امریکا منتشر شده بود، در سال ۱۳۹۲ توسط آذردُخت جلیلیان به فارسی ترجمه شد و انتشارات توس آن را منتشر کرد.
تورج دریایی در مصاحبه با جهانشاه جاوید، در مورد علاقهٔ ایرانی‌ها به دنیای باستان گفت: «در صد سال گذشته تاریخ ما سیاست‌زده شده است. هر گاه دولت طرفدار تاریخ باستان بوده، مردم بیشتر به سوی تاریخ اسلام گرویده و هرگاه دولت اسلامی شده، مردم به عکس آن روی آورده‌اند. این موضوع به خصوص در مورد کوروش صدق می‌کند. در حقیقت، افراد تاریخی ما تبدیل به بازیچهٔ سیاسی می‌شوند که بی‌معنی است و کاری را هم از پیش نمی‌برد. این نوع برخورد به ندرت در دیگر کشورها به چشم می‌خورد. امیدوارم این توجه به کوروش نیز باعث شود که جوانان تاریخ گذشتهٔ خود و به خصوص کورش کبیر را نیز مطالعه کنند. ما امروزه می‌توانیم به عنوان ایرانی از یک ایرانی باستانی چیزهایی از قبیل آزادی ادیان و نوع زندگی را یاد بگیریم. این موضوع برای جوانان باید اهمیت داشته باشد.»
این کتاب، شرحی خواندنی و جذاب و در عین حال علمی از کوروش بزرگ را به خوانندگان غیرمتخصص ارائه می‌دهد و در واقع، خواننده در کمتر از ۱۰۰ صفحه با زندگی کوروش آشنا می‌شود. احاطه و اشراف نویسندگان به موضوع مقالات، باعث شده تا تحلیل‌هایی دقیق و آگاهانه ارائه شود و به گفته لوید لولین جونز، استاد دانشگاه ادینبرو، «کوروش بزرگ، توسط تورج دریایی و گروه او به خوبی معرفی شده است».

## فصل‌های کتاب
نخستین فصل این کتاب عنوان «کوروش بزرگ» را بر خود دارد که توسط پیر بریان، استاد تاریخ و تمدن دوران هخامنشی در کلژ دو فرانس نوشته شده است. وی با تکیه بر اسناد و مدارک باستانی به این موضوع می‌پردازد که کوروش چگونه توانست از ایالت پارس، نخستین شاهنشاهی بزرگ باستان را پدید آورد.
«مذهب کوروش بزرگ» نوشتهٔ تورج دریایی، استاد دانشگاه کالیفرنیا، ارواین دومین فصل این کتاب را تشکیل می‌دهد. وی در این فصل به بردباری مذهبی کوروش و آزادی‌های او به پیروان ادیان و مذاهب دیگر پرداخته و همچنین به مسئلهٔ جالب‌تر خاستگاه باورهای مذهبی وی توجه کرده است. به گفتهٔ دریایی، در این آیین اسب اهمیت دارد و قربانی کردن اسب، راهی برای نشان دادن دین‌داری است. تورج دریایی با مطالعهٔ نوشته‌های مورخان یونانی و یافته‌های باستان‌شناسی در آرامگاه کوروش، می‌نویسد کوروش و مذهب او رابطه نزدیکی با ایرانیان و هندیان باستان داشت. اهمیت این مقاله مخالفت آن با برخی محققان است که گفته‌اند کوروش از سنت ایرانی بر نخواسته است.
علی موسوی، موزه‌دار بخش ایران باستان و شرق نزدیک در موزهٔ هنر لس آنجلس، مقالهٔ «سفر به پاسارگاد» را نگاشته است که در واقع تاریخ مختصر پاسارگاد از سقوط هخامنشیان تا اوایل سده بیستم میلادی است. وی در این فصل، با تکیه بر سفرنامه‌ها به بررسی پاسارگاد، پایتخت کوروش، در زمان‌های بعدی می‌پردازد و نشان می‌دهد در دوره‌هایی که پاسارگاد فراموش شده بود، مردم هنوز به آن احترام می‌گذاشتند و برای آن ارزش قائل بودند.
«قالب، زبان و محتوای استوانه کوروش»، چهارمین فصل این کتاب را تشکیل می‌دهد که توسط ماتیو ولفگانگ استولپر، استاد موسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو نگاشته شده است. وی در این فصل، استوانهٔ کوروش را با توجه به محتوا، اهداف و مضمون آن و نیز همانندی‌ها و تفاوت‌های آن با دیگر استوانه‌های میان‌رودان مورد بررسی قرار داده است.
دیوید استروناخ استاد بازنشستهٔ دانشگاه کالیفرنیا، برکلی فصل «کوروش و پاسارگاد» را نوشته که در این مقاله علاوه بر پیشینهٔ کاوش‌های انجام‌شده در آنجا، به بررسی کاخ‌ها و دیگر آثار پاسارگاد می‌پردازد.
دو فصل پایانی نیز حاوی ترجمهٔ تازهٔ انگلیسی استوانهٔ کوروش از اروینگ فینکل، موزه‌دار موزهٔ بریتانیا و متخصص کتیبه‌های میخی سفالی بین‌النهرین باستان و ترجمهٔ فارسی از شاهرخ رزمجو، موزه‌دار بخش ایران باستان در موزهٔ بریتانیا و استاد دانشگاه تهران است.

title: کوروش بزرگ: پادشاه باستانی ایران

wikitext:
<!-- قبلاً پیشنهاد حذف داده شده‌است لطفاً در الگوی پیشنهاد حذف۲ آرگومان اول را به شکل زیر اضافه کنید «صفحه=کوروش بزرگ (کتاب) (دومین نظرخواهی)»-->
{{جعبه اطلاعات کتاب
| عنوان           = کوروش بزرگ، شاه باستانی ایرانی
| عنوان اصلی      = Cyrus the Great: An Ancient Iranian King
| برگرداننده      =
| تصویر           = Cyrus the great.jpg
| زیرنویس تصویر   = جلد نسخهٔ اصلی کتاب
| نویسنده         = [[تورج دریایی]]{{سخ}}[[پیر بریان]]{{سخ}}[[ایروینگ فینکل]]{{سخ}}[[علی موسوی (موزه‌دار)|علی موسوی]]{{سخ}}[[شاهرخ رزمجو]]{{سخ}}[[متیو استولپر]]{{سخ}}[[دیوید استروناخ]]
| ویراستار        = [[تورج دریایی]]
| تصویرگر         =
| طراح جلد        =
| زبان            = [[زبان انگلیسی|انگلیسی]] و [[زبان فارسی|فارسی]]
| مجموعه          =
| موضوع           = [[کوروش بزرگ]]
| سبک             =
| ناشر            = انتشارات افشار
| ناشر فارسی      = [[انتشارات توس]]
| محل انتشارات    =
| تاریخ نشر       = ۲۰۱۳
| تاریخ نشر فارسی = ۱۳۹۲
| محل ناشر فارسی  = [[تهران]]
| نوع رسانه       =
| صفحه            = ۱۰۰
| شابک            = ۹۷۸-۰-۹۸۵۴۹۸۱-۱-۵
| پس از           = [[تاریخ ایرانیان آکسفورد]]
| پیش از          =
}}
'''''کوروش بزرگ: پادشاه باستانی ایران''''' {{به انگلیسی|Cyrus the Great: An Ancient Iranian King}} کتابی به ویراستاری [[تورج دریایی]] است که هر فصل آن توسط یک پژوهشگر نوشته شده و شامل هفت فصل (مقاله) دربارهٔ [[کوروش بزرگ]]، پادشاه هخامنشی است.<ref>{{پک|فرزانه|۲۰۱۳|ک=کوروش جان، شما بیداری؟}}</ref> پنج مقالهٔ آغازین این کتاب به بررسی جنبه‌های گوناگون زندگی کوروش و پایتختش [[پاسارگاد]] می‌پردازند و دو فصل پایانی نیز به ترجمه‌های انگلیسی و فارسی [[استوانه کوروش|استوانهٔ کوروش]] اختصاص یافته است. این کتاب که در سال ۲۰۱۳ میلادی توسط انتشارات افشار در [[ایالات متحده امریکا]] منتشر شده بود، در سال ۱۳۹۲ توسط آذردُخت جلیلیان به فارسی ترجمه شد و [[انتشارات توس]] آن را منتشر کرد.<ref>{{پک|حیدرزاده|۱۳۹۳|ک=کوروش بزرگ؛ پادشاه باستانی ایران|ص=۱۷}}</ref>

تورج دریایی در مصاحبه با [[جهانشاه جاوید]]، در مورد علاقهٔ ایرانی‌ها به دنیای باستان گفت: «در صد سال گذشته تاریخ ما سیاست‌زده شده است. هر گاه دولت طرفدار تاریخ باستان بوده، مردم بیشتر به سوی تاریخ اسلام گرویده و هرگاه دولت اسلامی شده، مردم به عکس آن روی آورده‌اند. این موضوع به خصوص در مورد کوروش صدق می‌کند. در حقیقت، افراد تاریخی ما تبدیل به بازیچهٔ سیاسی می‌شوند که بی‌معنی است و کاری را هم از پیش نمی‌برد. این نوع برخورد به ندرت در دیگر کشورها به چشم می‌خورد. امیدوارم این توجه به کوروش نیز باعث شود که جوانان تاریخ گذشتهٔ خود و به خصوص کورش کبیر را نیز مطالعه کنند. ما امروزه می‌توانیم به عنوان ایرانی از یک ایرانی باستانی چیزهایی از قبیل آزادی ادیان و نوع زندگی را یاد بگیریم. این موضوع برای جوانان باید اهمیت داشته باشد.»<ref>{{پک|جاوید|۱۳۹۲|ک=با کوروش فوتبال بازی نکنیم}}</ref>

این کتاب، شرحی خواندنی و جذاب و در عین حال علمی از کوروش بزرگ را به خوانندگان غیرمتخصص ارائه می‌دهد و در واقع، خواننده در کمتر از ۱۰۰ صفحه با زندگی کوروش آشنا می‌شود. احاطه و اشراف نویسندگان به موضوع مقالات، باعث شده تا تحلیل‌هایی دقیق و آگاهانه ارائه شود و به گفته لوید لولین جونز، استاد [[دانشگاه ادینبرو]]، «کوروش بزرگ، توسط تورج دریایی و گروه او به خوبی معرفی شده است».<ref>{{پک|حیدرزاده|۱۳۹۳|ک=کوروش بزرگ؛ پادشاه باستانی ایران|ص=۱۷}}</ref>

== فصل‌های کتاب ==
نخستین فصل این کتاب عنوان «کوروش بزرگ» را بر خود دارد که توسط [[پیر بریان]]، استاد تاریخ و تمدن دوران هخامنشی در [[کلژ دو فرانس]] نوشته شده است. وی با تکیه بر اسناد و مدارک باستانی به این موضوع می‌پردازد که کوروش چگونه توانست از ایالت پارس، نخستین شاهنشاهی بزرگ باستان را پدید آورد.

«مذهب کوروش بزرگ» نوشتهٔ تورج دریایی، استاد [[دانشگاه کالیفرنیا، ارواین]] دومین فصل این کتاب را تشکیل می‌دهد. وی در این فصل به بردباری مذهبی کوروش و آزادی‌های او به پیروان ادیان و مذاهب دیگر پرداخته و همچنین به مسئلهٔ جالب‌تر خاستگاه باورهای مذهبی وی توجه کرده است. به گفتهٔ دریایی، در این آیین [[اسب]] اهمیت دارد و قربانی کردن اسب، راهی برای نشان دادن دین‌داری است. تورج دریایی با مطالعهٔ نوشته‌های مورخان یونانی و یافته‌های باستان‌شناسی در [[آرامگاه کوروش]]، می‌نویسد کوروش و مذهب او رابطه نزدیکی با ایرانیان و هندیان باستان داشت. اهمیت این مقاله مخالفت آن با برخی محققان است که گفته‌اند کوروش از سنت ایرانی بر نخواسته است.<ref>{{پک|فرزانه|۲۰۱۳|ک=کوروش جان، شما بیداری؟}}</ref>

[[علی موسوی (باستان‌شناس)|علی موسوی]]، موزه‌دار بخش ایران باستان و شرق نزدیک در موزهٔ هنر لس آنجلس، مقالهٔ «سفر به پاسارگاد» را نگاشته است که در واقع تاریخ مختصر پاسارگاد از سقوط هخامنشیان تا اوایل سده بیستم میلادی است. وی در این فصل، با تکیه بر سفرنامه‌ها به بررسی پاسارگاد، پایتخت کوروش، در زمان‌های بعدی می‌پردازد و نشان می‌دهد در دوره‌هایی که پاسارگاد فراموش شده بود، مردم هنوز به آن احترام می‌گذاشتند و برای آن ارزش قائل بودند.

«قالب، زبان و محتوای استوانه کوروش»، چهارمین فصل این کتاب را تشکیل می‌دهد که توسط [[ماتیو ولفگانگ استولپر]]، استاد [[موسسه شرق‌شناسی دانشگاه شیکاگو]] نگاشته شده است. وی در این فصل، استوانهٔ کوروش را با توجه به محتوا، اهداف و مضمون آن و نیز همانندی‌ها و تفاوت‌های آن با دیگر استوانه‌های میان‌رودان مورد بررسی قرار داده است.

[[دیوید استروناخ]] استاد بازنشستهٔ [[دانشگاه کالیفرنیا، برکلی]] فصل «کوروش و پاسارگاد» را نوشته که در این مقاله علاوه بر پیشینهٔ کاوش‌های انجام‌شده در آنجا، به بررسی کاخ‌ها و دیگر آثار پاسارگاد می‌پردازد.

دو فصل پایانی نیز حاوی ترجمهٔ تازهٔ انگلیسی استوانهٔ کوروش از [[اروینگ فینکل]]، موزه‌دار [[موزه بریتانیا|موزهٔ بریتانیا]] و متخصص کتیبه‌های میخی سفالی بین‌النهرین باستان و ترجمهٔ فارسی از [[شاهرخ رزمجو]]، موزه‌دار بخش ایران باستان در موزهٔ بریتانیا و استاد [[دانشگاه تهران]] است.<ref>{{پک|حیدرزاده|۱۳۹۳|ک=کوروش بزرگ؛ پادشاه باستانی ایران|ص=۱۷}}</ref>

== جستارهای وابسته ==

* [[کوروش بزرگ]]
* [[روز کوروش بزرگ]]
* [[۷۲۰۹ کوروش|سیارک ۷۲۰۹ کوروش]]
* [[کوروش بزرگ در قرآن]]
* [[کوروش بزرگ در عهد عتیق]]

== پانویس ==
{{پانویس}}

== منابع ==
* {{یادکرد ژورنال |نام خانوادگی =حیدرزاده|نام =محمد|عنوان=معرفی کتاب: کوروش بزرگ (پادشاه باستانی ایران)|پیوند=https://www.academia.edu/7846409|ژورنال =[[ایران (روزنامه)|روزنامهٔ ایران]]|شماره =۵۶۹۰|سال =۱۳۹۳|تاریخ=۱۸ تیر ۱۳۹۳}}
* {{یادکرد وب|نام خانوادگی=جاوید|نام=جهانشاه|عنوان=با کوروش فوتبال بازی نکنیم: مصاحبه با تورج دریایی|نشانی=http://iranwire.com/blogs/6264/1623/|بازبینی=۲ ژانویه ۲۰۱۴|سال=۱۳۹۲|تاریخ=۲۸ تیر ۱۳۹۲|ناشر=ایران‌وایر|نشانی بایگانی=https://archive.today/20140102035154/http://iranwire.com/fa/blogs/جهانشاه-جاوید/1623|تاریخ بایگانی=۲ ژانویه ۲۰۱۴|dead-url=no}}
* {{یادکرد وب |نام خانوادگی=فرزانه|نام=سام |نشانی=http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2013/08/130827_u10_yengeh_cyrus_book.shtml  |عنوان=
کوروش جان، شما بیداری؟ | ناشر = [[بی‌بی‌سی فارسی]] |سال=۲۰۱۳|تاریخ = ۲۷ اوت ۲۰۱۳|تاریخ بازبینی= ۱۶ شهریور ۱۳۹۲}}

== پیوند به بیرون ==
{{چپ‌چین}}
* [https://web.archive.org/web/20130928090706/http://www.tourajdaryaee.com/book/cyrus-great-ancient-iranian-king/ Cyrus the Great An Ancient Iranian King]
{{پایان چپ‌چین}}
{{کوروش بزرگ}}

[[رده:کتاب‌های تاریخی درباره ایران]]
[[رده:کوروش بزرگ]]

title: کوروش بزرگ، شاه باستانی ایرانی

ویراستار(ها): تورج دریایی

نویسنده(ها): تورج دریایی · پیر بریان · ایروینگ فینکل · علی موسوی · شاهرخ رزمجو · متیو استولپر · دیوید استروناخ

کشور: · مکان ناشر فارسی: تهران

زبان: انگلیسی و فارسی

موضوع(ها): کوروش بزرگ

ناشر: انتشارات افشار · ناشر فارسی: انتشارات توس

تاریخ نشر: ۲۰۱۳ · تاریخ نشر فارسی: ۱۳۹۲

شمار صفحات: ۱۰۰

شابک: شابک ۹۷۸-۰-۹۸۵۴۹۸۱-۱-۵

پس از: تاریخ ایرانیان آکسفورد


text:
# Xiphinema effilatum
Xiphinema effilatum is een rondwormensoort. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Schuurmans Stekhoven.

wikiname: nlwiki

title: Xiphinema effilatum

in_language: nl

wikitext:
{{Taxobox
| titelweergave = cursief
| naam = ''Xiphinema effilatum''
| afbeelding =
| rijk = [[Dieren (biologie)|Animalia]] (Dieren)
| stam = [[Rondwormen|Nematoda]] ([[Rondwormen]])
| klasse =
| orde =
| familie =
| geslacht = ''[[Xiphinema]]''
| w-naam = ''Xiphinema effilatum''
| auteur = Schuurmans Stekhoven
| datum = 1951
| haakjes =
| commons =
| species =
| worms = 583630
}}
'''''Xiphinema effilatum''''' is een [[rondwormen]]soort.<ref>Vanaverbeke, J. (2012). <i>Xiphinema effilatum</i> Schuurmans Stekhoven, 1951. In: Deprez, T. et al. (2005). NeMys. World list of free-living nematodes. Geraadpleegd via:  World Register of Marine Species op http://www.marinespecies.org/aphia.php?p=taxdetails&id=583630</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1951 door Schuurmans Stekhoven.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|03|15}}

[[Categorie:Dorylaimida]]

title: Xiphinema effilatum

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Nematoda (Rondwormen)

Geslacht: Xiphinema

title: Soort

Portaal: Biologie


text:
# Hoya flavescens
Hoya flavescens ist eine Pflanzenart der Gattung der Wachsblumen (Hoya) aus der Unterfamilie der Seidenpflanzengewächse (Asclepiadoideae).

## Merkmale
Hoya flavescens ist ein epiphytischer, kletternder Halbstrauch mit fadenförmigen, biegsamen Trieben. Die im Querschnitt runden Triebe sind verzweigt, aber wenig beblättert. Die Blätter sind gestielt, die Blattstiele sind 0,5 bis 1,5 cm lang und dick fleischig. Sie sind auf der Oberseite rinnig eingetieft. Die ausgebreiteten, ein wenig fleischigen Blattspreiten sind länglich oder lanzettlich-länglich, und 10 bis 16 cm lang und mittig 3,7 bis 4,3 cm breit. Der Apex ist zugespitzt, die Basis ist annähernd keilförmig bis gerundet. Die Oberseite weist eine Längsrinne auf.
Der doldenförmige Blütenstand enthält 10 bis 20 Blüten. Der Blütenstandsstiel und die Blütenstiele sind zierlich und kahl. Der Blütenstandsstiel ist 5,5 bis 6,5 cm lang, die Blütenstiele sind bis 1,7 cm lang. Die außen kahlen Kelchblätter sind eiförmig, ca. 1,5 mm lang und stumpf. Die Blütenkrone misst ca. 1,6 cm im Durchmesser. Sie ist radförmig, außen kahl, innen dicht und fein papillös. Die Kronblattzipfel sind eiförmig und laufen stumpf-spitz zu. Die Ränder sind zurück gebogen. Die Nebenkrone sind waagrecht ausgebreitet. Die Nebenkronenzipfel sind 0,3 cm lang und flaumig behaart. Sie sind waagrecht ausgebreitet. Der äußere Fortsatz ist stumpf, der innere länglich-elliptische Fortsatz stumpf-gespitzt.  Die Pollinien sind länglich mit schief nach innen abfallenden Apex. Die Caudiculae sind sehr kurz. Das Corpusculum ist rhombisch und hat nur ein Drittel der Länge der Pollinien.

## Ähnliche Arten
Die Blüten ähneln denjenigen von Hoya ischnopus Schltr. Die Blütenkrone ist etwas kleiner, und die Kronblattzipfel sind nur teilweise papillös; Basis und Mitte sind kahl. Hoya marginata Schltr. vom Bismarck-Archipel besitzt ebenfalls Blüten, die an den Rändern dicht behaart sind und ansonsten innen papillös sind. Diese Art hat aber schmalere und kleinere Blätter. Die Nebenkronenzipfel sind viel breiter. Simone Merdon-Bennack führt auch Hoya kenejiana als sehr ähnlich auf.

## Geographische Verbreitung und Habitat
Die Art kommt im Kani-Gebirge in Papua-Neuguinea. Schlechter fand sie in Bäumen ca. 800 m über Meereshöhe. Rudolf Schlüter fand die Art blühend im April 1908.

## Taxonomie
Das Taxon wurde 1913 von Rudolf Schlechter beschrieben. Der Holotypus wird im Herbarium des Botanischen Garten in Berlin unter der Nummer Schlechter n. 17.623 aufbewahrt. Die Plants of the World online akzeptiert Hoya bandaensis als gültiges Taxon.
Nach einer Untersuchung der Hoya-Arten Neuguineas der Botanikerinnen Nathanielle Simonsson Juhonewe und Michelle Rodda im Jahr 2017 bildet Hoya flavescens mit einer Reihe sehr ähnlicher Arten, die alle Endemiten Neuguineas sind (H.dimorpha F.M.Bailey,  H.dischorensis Schltr., H.kenejiana Schltr., H.montana Schltr.), den ischnopus-Artenkomplex. Ob der Status eigenständiger Arten gerechtfertigt ist oder es sich um eine, oder mehrere, polymorphe Arten handelt, müssen künftige Untersuchungen klären.

title: Hoya flavescens

wikitext:
<!-- Für Informationen zum Umgang mit dieser Vorlage siehe bitte [[Wikipedia:Taxoboxen]]. -->
{{Taxobox
| Taxon_WissName  = Hoya flavescens
| Taxon_Rang      = Art
| Taxon_Autor     = [[Rudolf Schlechter|Schltr.]]
| Taxon2_Name     = Wachsblumen
| Taxon2_LinkName  = Wachsblumen (Hoya)
| Taxon2_WissName = Hoya
| Taxon2_Rang     = Gattung
| Taxon3_WissName = Marsdenieae
| Taxon3_Rang     = Tribus
| Taxon4_Name     = Seidenpflanzengewächse
| Taxon4_WissName = Asclepiadoideae
| Taxon4_Rang     = Unterfamilie
| Taxon5_Name     = Hundsgiftgewächse
| Taxon5_WissName = Apocynaceae
| Taxon5_Rang     = Familie
| Taxon6_Name      = Enzianartige
| Taxon6_WissName  = Gentianales
| Taxon6_Rang      = Ordnung
| Bild =
| Bildbeschreibung =
}}

'''''Hoya flavescens''''' ist eine [[Art (Biologie)|Pflanzenart]] der [[Gattung (Biologie)|Gattung]] der [[Wachsblumen (Hoya)|Wachsblumen]] (''Hoya'') aus der Unterfamilie der [[Seidenpflanzengewächse]] (Asclepiadoideae).

== Merkmale ==
''Hoya flavescens'' ist ein [[Epiphyt|epiphytischer]], kletternder Halbstrauch mit fadenförmigen, biegsamen Trieben. Die im Querschnitt runden Triebe sind verzweigt, aber wenig beblättert. Die Blätter sind gestielt, die Blattstiele sind 0,5 bis 1,5 cm lang und dick fleischig. Sie sind auf der Oberseite rinnig eingetieft. Die ausgebreiteten, ein wenig fleischigen [[Blatt (Pflanze)#Blattspreite|Blattspreiten]] sind länglich oder lanzettlich-länglich, und 10 bis 16 cm lang und mittig 3,7 bis 4,3 cm breit. Der Apex ist zugespitzt, die Basis ist annähernd keilförmig bis gerundet. Die Oberseite weist eine Längsrinne auf.

Der doldenförmige [[Blütenstand]] enthält 10 bis 20 Blüten. Der Blütenstandsstiel und die Blütenstiele sind zierlich und kahl. Der Blütenstandsstiel ist 5,5 bis 6,5 cm lang, die Blütenstiele sind bis 1,7 cm lang. Die außen kahlen [[Kelchblatt|Kelchblätter]] sind eiförmig, ca. 1,5 mm lang und stumpf. Die Blütenkrone misst ca. 1,6 cm im Durchmesser. Sie ist radförmig, außen kahl, innen dicht und fein papillös. Die [[Kronblatt]]zipfel sind eiförmig und laufen stumpf-spitz zu. Die Ränder sind zurück gebogen. Die [[Nebenkrone]] sind waagrecht ausgebreitet. Die Nebenkronenzipfel sind 0,3 cm lang und flaumig behaart. Sie sind waagrecht ausgebreitet. Der äußere Fortsatz ist stumpf, der innere länglich-elliptische Fortsatz stumpf-gespitzt.  Die [[Pollinium|Pollinien]] sind länglich mit schief nach innen abfallenden Apex. Die Caudiculae sind sehr kurz. Das Corpusculum ist rhombisch und hat nur ein Drittel der Länge der Pollinien.

== Ähnliche Arten ==
Die Blüten ähneln denjenigen von ''[[Hoya ischnopus]]'' Schltr. Die Blütenkrone ist etwas kleiner, und die Kronblattzipfel sind nur teilweise papillös; Basis und Mitte sind kahl. ''[[Hoya marginata]]'' Schltr. vom Bismarck-Archipel besitzt ebenfalls Blüten, die an den Rändern dicht behaart sind und ansonsten innen papillös sind. Diese Art hat aber schmalere und kleinere Blätter. Die Nebenkronenzipfel sind viel breiter. Simone Merdon-Bennack führt auch ''[[Hoya kenejiana]]'' als sehr ähnlich auf.<ref name="Simones-Hoyas"/>

== Geographische Verbreitung und Habitat ==
Die Art kommt im Kani-Gebirge in [[Papua-Neuguinea]]. Schlechter fand sie in Bäumen ca. 800 m über Meereshöhe. Rudolf Schlüter fand die Art blühend im April 1908.

== Taxonomie ==
Das Taxon wurde 1913 von [[Rudolf Schlechter]] beschrieben. Der Holotypus wird im Herbarium des [[Botanischer Garten und Botanisches Museum Berlin|Botanischen Garten]] in Berlin unter der Nummer ''Schlechter n. 17.623'' aufbewahrt. Die ''Plants of the World online'' akzeptiert ''Hoya bandaensis'' als gültiges Taxon.<ref name="POWO-flavescens"/>

Nach einer Untersuchung der ''Hoya''-Arten Neuguineas der Botanikerinnen Nathanielle Simonsson Juhonewe und Michelle Rodda im Jahr 2017 bildet ''Hoya flavescens'' mit einer Reihe sehr ähnlicher Arten, die alle Endemiten Neuguineas sind (''H.dimorpha'' F.M.Bailey,  ''H.dischorensis'' Schltr., ''H.kenejiana'' Schltr., ''H.montana'' Schltr.), den ''ischnopus''-Artenkomplex. Ob der Status eigenständiger Arten gerechtfertigt ist oder es sich um eine, oder mehrere, polymorphe Arten handelt, müssen künftige Untersuchungen klären.<ref>N. Simonsson Juhonewe & M. Rodda (2017): Contribution to a revision of Hoya(Apocynaceae: Asclepiadoideae) of Papuasia. Part I: ten new species, one new subspecies and one new combination. Garden`s  Bulletin Singapore 69(1): 97–147. [[doi:10.3850/S2010098116000093]]</ref>

== Literatur ==
* Robert Dale Kloppenburg: ''Dr. Schlechter's Hoya Species.'' Fresno, 1993 [https://www.biodiversitylibrary.org/item/228178#page/72/mode/1up Online bei Biodiversity Heritage Library], S. 64.
* Rudolf Schlechter: ''Die Asclepiadaceen von Deutsch-Neu-Guinea.'' Botanische Jahrbücher für Systematik, Pflanzengeschichte und Pflanzengeographie, 50: 81-164, 1913. [https://www.biodiversitylibrary.org/item/712#page/118/mode/1up Online bei Biodiversity Heritage Library], S. 112.

== Einzelnachweise ==
<references>

<ref name="POWO-flavescens">[https://powo.science.kew.org/taxon/98468-1 Kew Science - Plants of the World online: ''Hoya flavescens'' Schltr.]</ref>

<ref name="Simones-Hoyas">[https://www.simones-hoyas.de/hoya/hoya-flavescens/ Website über die Gattung ''Hoya'' von Simone Merdon-Bennack: ''Hoya flavescens'' Schlechter 1913]</ref>

</references>

[[Kategorie:Wachsblumen|flavescens]]
[[Kategorie:Hoya (Gattung)|flavescens]]

title: Hoya flavescens

Ordnung: Enzianartige (Gentianales)

Familie: Hundsgiftgewächse (Apocynaceae)

Tribus: Marsdenieae

Gattung: Wachsblumen (Hoya)

Art: Hoya flavescens


text:
# عبدالله قاسمی‌پور
عبدالله قاسمی‌پور (زادهٔ ۱۳۳۱ در مریوان) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ مریوان در دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی بوده‌است.

title: عبدالله قاسمی‌پور

wikitext:
{{جعبه اطلاعات سیاست‌مدار
| نام              = عبدالله قاسمی‌پور
| تصویر            =
| شرح تصویر        =
| نام کامل         =
| معروف به         =
| نام مستعار       =
| زادروز           = ۱۳۳۱ خورشیدی
| شهر تولد         = [[مریوان]]
| کشور تولد        = [[ایران]]
| تاریخ مرگ        =
| شهر مرگ          =
| کشور مرگ         =
| نام همسر         =
| فرزندان          =
|خویشاوندان سرشناس =
| تحصیلات           = لیسانس مدیریت
| دین              =
| حزب سیاسی        =
| سمت              =
| پست‌های قبلی      =
| فعالیت‌ها         = [[فهرست نمایندگان دوره پنجم مجلس شورای اسلامی|نمایندهٔ دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی]]

| قبل از           =
| بعد از           =
| وبگاه رسمی       =
| امضا             =
| زیرنویس          =
}}

'''عبدالله قاسمی‌پور''' (زادهٔ ۱۳۳۱ در [[مریوان]]) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ مریوان در [[فهرست نمایندگان دوره پنجم مجلس شورای اسلامی|دورهٔ پنجم]] [[مجلس شورای اسلامی]] بوده‌است.

== جستارهای وابسته ==
* [[فهرست نمایندگان حوزه انتخابیه مریوان]]

== منابع ==
{{پانویس}}
* {{یادکرد وب|نشانی=http://rc.majlis.ir/fa/parliament_member/show/761387 |عنوان= عبدالله قاسمی‌پور |ناشر=وبگاه [[مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی]]|تاریخ بازبینی=}}

{{نماینده مجلس شورای اسلامی-خرد}}

[[رده:اهالی مریوان]]
[[رده:زادگان ۱۳۳۱]]
[[رده:نمایندگان دوره پنجم مجلس شورای اسلامی]]
[[رده:نمایندگان مریوان در مجلس شورای اسلامی]]

title: اطلاعات شخصی

زاده: ۱۳۳۱ خورشیدی · مریوان، ایران

تحصیلات: لیسانس مدیریت

پیشه: نمایندهٔ دورهٔ پنجم مجلس شورای اسلامی


text:
# Combat d'Erbach
Deuxième Coalition
Batailles
Guerre de la Deuxième Coalition
- St George's Caye (navale) (09-1798)
- Nicopolis (10-1798)
- Corfou (11-1798)
- Copenhague (navale) (04-1801)
- Algésiras (navale) (06-1801)

Campagne de Hollande
- Callantsoog (08-1799)
- Vlieter (08-1799)
- Zyp (09-1799)
- Bergen (09-1799)
- Alkmaar (10-1799)
- Castricum (10-1799)

Campagne de Suisse
- Ostrach (03-1799)
- Feldkirch (03-1799)
- 1re Stockach (03-1799)
- Frauenfeld (05-1799) (en)
- Winterthour (05-1799)
- 1re Zurich (06-1799)
- Schwytz (08-1799)
- Amsteg (08-1799) (en)
- Saint-Gothard (09-1799)
- 2e Zurich (09-1799)
- Linth (09-1799) (en)
- Muten (10-1799) (ru)
- Engen (05-1800)
- 2e Stockach (05-1800)
- Moesskirch (05-1800)
- Biberach (05-1800)
- Erbach (05-1800)
- Höchstädt (06-1800)
- Ampfing (12-1800)
- Hohenlinden (12-1800)

Campagne d'Égypte
- Malte 1 (06-1798)
- Malte 2 (06-1798)
- Alexandrie (07-1798)
- Chebreiss (07-1798)
- Pyramides (07-1798)
- 1re Aboukir (08-1798)
- Salheyeh (08-1798)
- Malte 3 (09-1798)
- Sédiman (10-1798)
- Caire (10-1798)
- Samanouth (01-1799)
- El Arish (02-1799)
- Syène (02-1799)
- Jaffa (03-1799)
- Saint-Jean-d'Acre (03-1799)
- Mont-Thabor (04-1799)
- 2e Aboukir (07-1799)
- Damiette (11-1799)
- Héliopolis (03-1800)
- 3e Aboukir (03-1801)
- Mandora (03-1801)
- Canope (03-1801)
- Fort Jullien (04-1801)
- Le Caire (06-1801) (en)
- Alexandrie (08-1801)

2e Campagne d'Italie
- Vérone (03-1799)
- Magnano (04-1799)
- Cassano (04-1799)
- Mantoue (04-1799)
- Bassignana (05-1799)
- 1re Marengo (05-1799) (en)
- Modène (06-1799) (en)
- Trebbia (06-1799)
- 2e Marengo (06-1799) (en)
- Novi 1 (08-1799)
- Rome (09-1799)
- Mannheim (09-1799) (en)
- Novi 2 (10-1799) (en)
- Genola (11-1799)
- Gênes (04-1800)
- Sassello (04-1800) (en)
- Fort Bard (05-1800)
- Verceil (05-1800)
- Turbigo (05-1800)
- Montebello (06-1800)
- 3e Marengo (06-1800)
- Pozzolo (12-1800)

Le combat d'Erbach se déroule le 16 mai 1800 à Erbach, au sud-ouest d'Ulm. Les 36 000 Autrichiens commandé par le général Kray y échouent à écraser les 15 000 Français du corps de Sainte-Suzanne.

## Contexte
Du 27 avril au 2 mai 1800, l'armée française commandée par Moreau, forte d'environ 100 000 hommes traverse le Rhin pour se mettre en bataille entre le Danube et le lac de Constance. L'armée autrichienne  commandée par Kray l'affronte le 3 mai à Engen et Stockach mais y est battue. Les Impériaux retraitent alors vers l'Est et sont accrochés à Moesskirch le 5,  et à Biberach le 9. Lorsque les Français atteignent Memmingen, le général Kray, craignant d'être coupé d'Ulm qui lui sert de base d'opération, décide de se regrouper autour de cette ville où le général Sztáray le rejoint depuis le Nord. Moreau continue lui son avance vers l'Est et s'empare d'Augsbourg le 13 mai, laissant le corps de Sainte-Suzanne en couverture sur le Danube à hauteur d'Ulm.
Après d'ultime combat aux abords d'Ulm, le corps de Sainte-Suzanne s'installe sur la rive gauche du Danube, la division Legrand occupant la droite de ce dispositif, autour d'Erbach.

## Déroulement
Le 16 mai à 4h du matin, l'archiduc Jean attaque la division Legrand à la tête de la cavalerie autrichienne, forte au total de 12 000 cavaliers. Les Français sont tout d'abord repousser dans les villages d'Erbach et de Pappelau tandis que l'infanterie autrichienne s'avance entre la Blau et le Danube, dans le but de couper Legrand de son appui au fleuve. Pliant sous les assauts répétés de la forte cavalerie autrichienne, les Français reculent lentement, atteignant Donaurieden et Ringingen, 3 km en arrière, à 9h du matin, puis poursuivent leur repli jusqu'à Dischingen, ce qui permet de resserrer le dispositif français, très allongé en début de journée.
À ce stade, les Autrichiens ont réussi à séparer les divisions Souham et Legrand, ce dernier lance donc son aide-de-camp Laval à la tête de deux compagnies de grenadiers pour s'emparer d'un bois tenu par plus de 1 500 Autrichiens. L'opération réussi, le contact est rétabli entre les différents éléments du corps de Sainte-Suzanne qui se place à la tête d'une brigade pour sécuriser la position enlevée par les grenadiers de Laval.
En début d'après-midi, le corps de Gouvion-Saint-Cyr, resté sur la rive droite du Danube et averti de l'attaque, parvient à prêter main-forte à celui de Sainte-Suzanne en cannonant les escadrons autrichiens depuis les collines qui dominent le Danube à cet endroit. Ne sachant pas l'ampleur des renforts, le commandant autrichien décide de retourner sur Ulm.

## Conséquences
Le général Kray ne renonce pas à forcer le dispositif français et renouvelle son attaque le 24 mai, de nouveau vainement. Les Autrichiens décident alors de se concentrer sur la défense des environs d'Ulm contre les manœuvres de Moreau.

wikiname: frwiki

title: Combat d'Erbach

in_language: fr

wikitext:
{{Infobox Conflit militaire
|image        =
| légende      =
| conflit      = Combat d'Erbach
| guerre       = [[Guerre de la deuxième coalition|Deuxième Coalition]]
| date         = {{date|16 mai 1800}}
| lieu         = [[Erbach (Bade-Wurtemberg)|Erbach]] ([[Allemagne]])
| issue        = Victoire française
| combattants1 = {{France (1792-1804)}}
| combattants2 = {{Saint Empire}}
| commandant1  = [[Gilbert-Joseph-Martin Bruneteau|Général Sainte-Suzanne]]
 [[Claude-Juste-Alexandre Legrand|Général Legrand]]
| commandant2  = [[Pál Kray|Général Kray]]
 [[Jean-Baptiste d'Autriche|Archiduc Jean]]
| forces1      = {{nombre|15000|hommes}}
| forces2      = {{nombre|36000|hommes}}<ref name="Atlas1"/>
| pertes1      =
| pertes2      =
| batailles    = {{Deuxième coalition}}
| latitude     = 48°19'41"N
| longitude    = 9°53'16"E
| géolocalisation = Allemagne/Bade-Wurtemberg
}}

Le '''combat d'Erbach''' se déroule le 16 mai 1800 à [[Erbach (Bade-Wurtemberg)|Erbach]], au sud-ouest d'[[Ulm]]. Les {{unité|36000|Autrichiens}} commandé par le [[Pál Kray|général Kray]] y échouent à écraser les {{unité|15000|Français}} du corps de [[Gilbert-Joseph-Martin Bruneteau|Sainte-Suzanne]].

== Contexte ==
Du {{date|27|avril|1800-}} au {{date|2|mai|1800}}, l'armée française commandée par [[Jean Victor Marie Moreau|Moreau]], forte d'environ {{nombre|100000|hommes}} traverse le [[Rhin]] pour se mettre en bataille entre le [[Danube]] et le [[lac de Constance]]. L'armée autrichienne  commandée par [[Pál Kray|Kray]] l'affronte le 3 mai à [[Bataille d'Engen|Engen]] et [[Bataille de Stockach (1800)|Stockach]] mais y est battue. Les Impériaux retraitent alors vers l'Est et sont accrochés à [[Bataille de Moesskirch|Moesskirch]] le 5,  et à [[Bataille de Biberach (1800)|Biberach]] le 9. Lorsque les Français atteignent [[Memmingen]], le général Kray, craignant d'être coupé d'[[Ulm]] qui lui sert de base d'opération, décide de se regrouper autour de cette ville où le général [[Anton Sztáray von Nagy-Mihaly|Sztáray]] le rejoint depuis le Nord. Moreau continue lui son avance vers l'Est et s'empare d'[[Augsbourg]] le 13 mai, laissant le corps de [[Gilbert-Joseph-Martin Bruneteau|Sainte-Suzanne]] en couverture sur le [[Danube]] à hauteur d'Ulm.

Après d'ultime combat aux abords d'Ulm, le corps de Sainte-Suzanne s'installe sur la rive gauche du Danube, la division [[Claude-Juste-Alexandre Legrand|Legrand]] occupant la droite de ce dispositif, autour d'Erbach.

== Déroulement ==
Le 16 mai à 4h du matin, l'[[Jean-Baptiste d'Autriche|archiduc Jean]] attaque la division Legrand à la tête de la cavalerie autrichienne, forte au total de {{nombre|12000|cavaliers}}. Les Français sont tout d'abord repousser dans les villages d'Erbach et de [[Blaubeuren|Pappelau]] tandis que l'infanterie autrichienne s'avance entre la Blau et le Danube, dans le but de couper Legrand de son appui au fleuve. Pliant sous les assauts répétés de la forte cavalerie autrichienne, les Français reculent lentement, atteignant Donaurieden et Ringingen, {{unité|3|km}} en arrière, à 9h du matin, puis poursuivent leur repli jusqu'à Dischingen, ce qui permet de resserrer le dispositif français, très allongé en début de journée.

À ce stade, les Autrichiens ont réussi à séparer les divisions [[Joseph Souham|Souham]] et Legrand<ref name="Legrand126"/>, ce dernier lance donc son aide-de-camp Laval à la tête de deux compagnies de grenadiers pour s'emparer d'un bois tenu par plus de {{unité|1500|Autrichiens}}. L'opération réussi, le contact est rétabli entre les différents éléments du corps de Sainte-Suzanne qui se place à la tête d'une brigade pour sécuriser la position enlevée par les grenadiers de Laval<ref name="Legrand126"/>.

En début d'après-midi, le corps de [[Laurent de Gouvion-Saint-Cyr|Gouvion-Saint-Cyr]], resté sur la rive droite du Danube et averti de l'attaque, parvient à prêter main-forte à celui de Sainte-Suzanne en cannonant les escadrons autrichiens depuis les collines qui dominent le Danube à cet endroit. Ne sachant pas l'ampleur des renforts, le commandant autrichien décide de retourner sur Ulm<ref name="Atlas2"/>.

== Conséquences ==
Le général Kray ne renonce pas à forcer le dispositif français et renouvelle son attaque le 24 mai, de nouveau vainement. Les Autrichiens décident alors de se concentrer sur la défense des environs d'Ulm contre les manœuvres de Moreau.

== Notes et références ==
{{Références|références=
<ref name="Atlas1">{{Harvsp|Tulard|2014|p=172}}</ref>
<ref name="Atlas2">{{Harvsp|Tulard|2014|p=173}}</ref>
<ref name="Legrand126">{{Harvsp|Fehrenbach|2012|p=126}}</ref>
}}

== Bibliographie ==
*{{Ouvrage|langue=fr|prénom1=Jean|nom1=Tulard|lien auteur1=Jean Tulard|directeur1=oui|titre=Le grand atlas de Napoléon|éditeur=Atlas|lieu=Évreux|année=2014|pages totales=399|isbn=978-2-344-00413-5}}
*{{Ouvrage|langue=fr|prénom1=Jérôme|nom1=Fehrenbach|lien auteur1=Jérôme Fehrenbach|titre=Le général Legrand|sous-titre=D'Austerlitz à la Bérézina|éditeur=Éditions Soteca|lieu=Saint-Cloud|année=2012|pages totales=440|isbn=978-2-916385-61-7}}

{{Portail|Révolution française|histoire militaire|Bade-Wurtemberg|années 1800}}

{{DEFAULTSORT:Erbach, combat d}}
[[Catégorie:Bataille impliquant l'Autriche]]
[[Catégorie:Bataille des guerres de la Révolution française]]
[[Catégorie:Bataille de 1800]]
[[Catégorie:1800 en Europe]]

title: Informations générales

Lieu: Erbach (Allemagne)

Issue: Victoire française

title: Belligérants

République française: Saint-Empire

title: Commandants

Général Sainte-Suzanne · Général Legrand: Général Kray · Archiduc Jean

title: Forces en présence

15 000 hommes: 36 000 hommes

title: Données clés

Coordonnées: 48° 19′ 41″ nord, 9° 53′ 16″ est


text:
# Indranie Chandarpal
Indranie Dhanraj, coniugata Chandarpal (Haslington, 1951), è un'attivista e politica guyanese.

## Biografia
Nata in una famiglia di origine indiana emigrata nell'allora Guyana britannica, fin da giovane fu iscritta al Partito Progressista del Popolo e sostenne l'indipendenza della Guyana dal dominio coloniale, venendo ferita dai lacrimogeni durante una manifestazione nel 1964.
Le sue molte attività e il suo impegno nel femminismo le fecero guadagnare le simpatie del capo del PPP Cheddi Jagan, che le finanziò gli studi all'estero. Rientrata in Guyana, lavorò dapprima come libraia presso la sede del PPP, divenendo poi coordinatrice dell'Organizzazione Progressista Femminile. Divenuta una delle figure in ascesa del PPP, entrò tra i bersagli dei seguaci del dittatore guyanese Forbes Burnham, che la sottoposero a vessazioni, arresti e aggressioni dopo le sue azioni di disturbo contro l'avversario Congresso Nazionale del Popolo.
Dopo il ritorno della democrazia in Guyana nel 1992, entrò a far parte del governo di Cheddi Jagan come ministro delle Risorse Umane e della Sicurezza Sociale, mantenendo la carica anche sotto i successori Sam Hinds, Janet Jagan e Bharrat Jagdeo. Nel 1996 riuscì a far approvare dal parlamento guyanese il Domestic Violence Bill per combattere la violenza domestica nel paese. Nel 2001 rassegnò le dimissioni per assumere l'incarico di presidente della Commissione Inter-Americana per le Donne, dopo esserne stata vice-presidente già dal 1999.

wikiname: itwiki

title: Indranie Chandarpal

in_language: it

wikitext:
{{Carica pubblica
|nome = Indranie Chandarpal
|carica = Ministro delle Risorse Umane e della Sicurezza Sociale della [[Guyana]]
|mandatoinizio = [[1992]]
|mandatofine = [[2001]]
|presidente = [[Cheddi Jagan]]
[[Sam Hinds]]
[[Janet Jagan]]
[[Bharrat Jagdeo]]
|carica2 = Presidente della [[Commissione Inter-Americana per le Donne]]
|mandato2 = [[2001]] – [[2003]]
|predecessore2 = [[Dulce María Sauri Riancho]]
|successore2 = [[Yadira Henríquez]]
|partito = [[Partito Progressista del Popolo (Guyana)|Partito Progressista del Popolo]]
|professione = Libraia
|alma mater =
|titolo di studio =
}}
{{Bio
|Nome = Indranie
|Cognome = Dhanraj
|PostCognomeVirgola = coniugata '''Chandarpal'''
|ForzaOrdinamento = Chandarpal, Indranie
|Sesso = F
|LuogoNascita = Haslington
|LuogoNascitaLink = Haslington (Guyana)
|AnnoNascita = 1951
|Epoca = XX
|Epoca2 = XXI
|Attività = attivista
|Attività2 = politica
|Nazionalità = guyanese
}}

== Biografia ==
Nata in una famiglia di origine [[indiani (popolo)|indiana]] emigrata nell'allora [[Guyana britannica]], fin da giovane fu iscritta al [[Partito Progressista del Popolo (Guyana)|Partito Progressista del Popolo]] e sostenne l'indipendenza della [[Guyana]] dal dominio coloniale, venendo ferita dai [[lacrimogeni]] durante una manifestazione nel [[1964]].<ref name=IC>{{Cita web|url=https://guyanachronicle.com/2014/04/26/indranie-chandarpal-a-woman-who-passionately-believes-in-equality/|titolo=INDRANIE CHANDARPAL- A woman who passionately believes in equality|lingua=en|data=26 aprile 2014}}</ref>

Le sue molte attività e il suo impegno nel [[femminismo]] le fecero guadagnare le simpatie del capo del PPP [[Cheddi Jagan]], che le finanziò gli studi all'estero. Rientrata in Guyana, lavorò dapprima come libraia presso la sede del PPP, divenendo poi coordinatrice dell'Organizzazione Progressista Femminile.<ref name=IC/><ref name=prabook>{{Cita web|url=https://prabook.com/web/indranie.chandarpal/2363281|titolo=Indranie Chandarpal|lingua=en}}</ref> Divenuta una delle figure in ascesa del PPP, entrò tra i bersagli dei seguaci del dittatore guyanese [[Forbes Burnham]], che la sottoposero a vessazioni, arresti e aggressioni dopo le sue azioni di disturbo contro l'avversario [[Congresso Nazionale del Popolo (partito politico guyanese)|Congresso Nazionale del Popolo]].<ref name=IC/><ref name=prabook/>

Dopo il ritorno della democrazia in Guyana nel [[1992]], entrò a far parte del governo di Cheddi Jagan come ministro delle Risorse Umane e della Sicurezza Sociale, mantenendo la carica anche sotto i successori [[Sam Hinds]], [[Janet Jagan]] e [[Bharrat Jagdeo]].<ref name=prabook/> Nel [[1996]] riuscì a far approvare dal parlamento guyanese il ''Domestic Violence Bill'' per combattere la [[violenza domestica]] nel paese.<ref name=prabook/> Nel [[2001]] rassegnò le dimissioni per assumere l'incarico di presidente della [[Commissione Inter-Americana per le Donne]], dopo esserne stata vice-presidente già dal 1999.<ref name=prabook/>

== Note ==

<references />

{{controllo di autorità}}
{{portale|biografie|femminismo|politica}}

title: Ministro delle Risorse Umane e della Sicurezza Sociale della Guyana

Presidente: Cheddi Jagan · Sam Hinds · Janet Jagan · Bharrat Jagdeo

title: Presidente della Commissione Inter-Americana per le Donne

Predecessore: Dulce María Sauri Riancho

Successore: Yadira Henríquez

title: Dati generali

Partito politico: Partito Progressista del Popolo

Professione: Libraia


text:
# ال اسکوراتل
ال اسکوراتل (به اسپانیایی: El Escorratel) یک منطقهٔ مسکونی در اسپانیا است که در استان آلیکانته واقع شده‌است. ال اسکوراتل ۹۰۶ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.

title: ال اسکوراتل

wikitext:
{{Infobox settlement
|name=ال اسکوراتل
|native_name=
|native_name_lang=<!-- ISO 639-2 code e.g. "fr" for French. If more than one, use {{lang}} instead -->
|settlement_type=
|image_skyline=Escorratel.jpg
|image_size=
|image_caption=
|etymology=
|nickname=
|pushpin_map=Spain
|pushpin_label_position=
|pushpin_map_alt=
|pushpin_map_caption=Location in Spain
|coordinates={{coord|38.101|-0.930|region:ES|display=inline,title}}|subdivision_type=کشور
|subdivision_name=Spain
|subdivision_type1=استان
|subdivision_name1=[[استان آلیکانته]]
|subdivision_type2=شهرستان
|subdivision_name2=[[اریهوئلا]]
|elevation_m=۲۳
|population_as_of=۲۰۱۱
|population_total=۹۰۶
|website=<!-- {{URL|example.com}} -->
}}
'''ال اسکوراتل''' (به [[زبان اسپانیایی|اسپانیایی]]: El Escorratel) یک منطقهٔ مسکونی در [[اسپانیا]] است که در [[استان آلیکانته]] واقع شده‌است.<ref>{{یادکرد-ویکی |پیوند=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=El_Escorratel&oldid=770770294 |عنوان=El Escorratel|بازیابی  = |زبان=انگلیسی}}</ref> ال اسکوراتل ۹۰۶ نفر جمعیت دارد و ۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.

== جستارهای وابسته ==
* [[فهرست شهرهای اسپانیا]]

== منابع ==
{{پانویس}}

== پیوند به بیرون ==
{{ویکی‌انبار-رده|El Escorratel}}

{{اسپانیا-خرد}}

[[رده:بازبینی گمر شهرهای اسپانیا]]

[[رده:شهرک‌های اسپانیا]]
[[رده:مناطق مسکونی آلیکانته]]
[[رده:وگا باجا دل سگورا]]

title: ال اسکوراتل

استان: استان آلیکانته

شهرستان: اریهوئلا

ارتفاع: ۲۳ متر (۷۵ فوت)

title: جمعیت (۲۰۱۱)

• کل: ۹۰۶


text:
# 亀老山
亀老山（きろうさん、きろうざん）は、瀬戸内海のほぼ中部にある大島 (愛媛県今治市)南部に位置する山である。別名として大亀山（おおきやま）、隅ヶ岳。標高307.8mで、行政区画は今治市吉海町、双耳峰となっていて本峰に三角点301.1mがあり、もう一つの北西の峰は271mである。山頂一帯は亀老山展望公園となっている。

## 概要
約1300年前に旅の僧が当島の海岸の洞窟で黄金の観音像を背負った大亀と出会い、その観音像を本尊とする伽藍を山上に建立して崇拝したことからこの山を亀老山と呼ぶようになったと伝えられている。
北と西には小集落が形成されているが、南と東は来島海峡に接した海岸が続いている。山の各所から弥生土器が出土しており、古代より海上交通の要衝であったことが窺える。中腹には鎌倉時代後期の様式の宝篋印塔があり、村上義弘の墓と伝えられる。
1994年に山頂に展望台が設置された。当時の町役場から島のシンボルづくりを依頼された建築家の隈研吾が、景観を守る「負ける建築」として、削られて平地になっていた山を盛りなおして埋め込む形に設計した。ここからは西および北に来島海峡や芸予諸島の島々、東に燧灘、また南に今治港・今治市街を望むことができる。従来は山頂までの道路は幅員も狭かったが、1999年の瀬戸内しまなみ海道開通を控えた観光地整備により、道路が改良され、また山頂近くには無料駐車場（普通車18台、大型6台）と土産物と飲み物の店舗も設置されるなど、アクセスは改善され、訪れる人も増えている。瀬戸内海国立公園の区域に含まれる。特に、来島海峡を眼下に望む瀬戸内の夕日の眺望は、観光PR写真等によく用いられる。
亀老山山頂から望む来島海峡が四国八十八景の2017年3月8日決定の第1期22ヶ所の一つに選ばれた。また、トリップアドバイザーの行ってみてよかった！日本の展望スポット2017で第2位に選出された。（なお、1位は京都清水寺、3位は東京都庁舎）
- 近見山々頂より当山を臨む
- 展望台より臨む来島海峡大橋
- 夕景
- 展望台より臨む燧灘と石鎚山脈
- 山頂に大亀
- 展望台入口
- Aデッキから西を臨む
- Bデッキから東を臨む

wikiname: jawiki

title: 亀老山

in_language: ja

wikitext:
{{Infobox 山
|名称 = 亀老山
|画像 = [[File:Mt.Kirosan.jpg|300px]]
|画像キャプション = [[来島海峡]]から望む亀老山
|標高 = 307
|座標 = {{Coord|34|07|13|N|133|02|01|E|region:JP-38_scale:25000|display=it}}
|所在地 = 愛媛県今治市
|山系 = [[大島 (愛媛県今治市)|大島]]
|地図 = {{Location map|Japan Ehime Prefecture#Japan|relief=1|float=center|coordinates={{Coord|34.1202|133.0034}}|caption=|width=300|label=亀老山|position=left}}
|OSMズーム = 10
}}
'''亀老山'''（きろうさん<ref name="朝日20221105">[https://www.asahi.com/articles/DA3S15466371.html 【いいね！探訪記】島のシンボル かくれんぼ]『[[朝日新聞]]』夕刊2022年11月5日3面（2022年11月8日閲覧）</ref>、きろうざん）は、[[瀬戸内海]]のほぼ中部にある[[大島 (愛媛県今治市)]]南部に位置する山である。別名として大亀山（おおきやま）、隅ヶ岳。[[標高]]307.8mで、行政区画は今治市[[吉海町]]、双耳峰となっていて本峰に三角点301.1mがあり、もう一つの北西の峰は271mである。山頂一帯は'''亀老山展望公園'''となっている。
== 概要 ==
約1300年前に旅の僧が当島の海岸の洞窟で黄金の観音像を背負った大亀と出会い、その観音像を本尊とする伽藍を山上に建立して崇拝したことからこの山を亀老山と呼ぶようになったと伝えられている。

北と西には小[[集落]]が形成されているが、南と東は[[来島海峡]]に接した海岸が続いている。山の各所から[[弥生土器]]が出土しており、古代より海上交通の要衝であったことが窺える。中腹には[[鎌倉時代]]後期の様式の[[宝篋印塔]]があり、[[村上義弘 (武将)|村上義弘]]の墓と伝えられる。

1994年に山頂に展望台が設置された<ref name="朝日20221105"/>。当時の町役場から島のシンボルづくりを依頼された建築家の[[隈研吾]]が、景観を守る「負ける建築」として、削られて平地になっていた山を盛りなおして埋め込む形に設計した<ref name="朝日20221105"/>。ここからは西および北に来島海峡や[[芸予諸島]]の島々、東に[[燧灘]]、また南に[[今治港]]・今治市街を望むことができる。従来は山頂までの道路は幅員も狭かったが、1999年の[[瀬戸内しまなみ海道]]開通を控えた観光地整備により、道路が改良され、また山頂近くには無料駐車場（普通車18台、大型6台）と土産物と飲み物の店舗も設置されるなど、アクセスは改善され、訪れる人も増えている。[[瀬戸内海国立公園]]の区域に含まれる。特に、来島海峡を眼下に望む瀬戸内の夕日の眺望は、観光PR写真等によく用いられる。

亀老山山頂から望む来島海峡が[[四国八十八景]]の2017年3月8日決定の第1期22ヶ所の一つに選ばれた<ref>100カ所揃った段階でのコード番号は57番</ref>。また、[[トリップアドバイザー]]の行ってみてよかった！日本の展望スポット2017で第2位に選出された。（なお、1位は京都清水寺、3位は東京都庁舎）
<gallery>
File:Kirousan 20230824 1.jpg|[[近見山]]々頂より当山を臨む
File:Kurushimakaikyo Ohashi bridge from Mt.Kirosan.jpg|展望台より臨む[[来島海峡大橋]]
File:Kirousan01.jpg|夕景
File:Hiuchinada, Ishizuchi Mountains.jpg|展望台より臨む[[燧灘]]と[[石鎚山脈]]
Kirousan 20240521 5.jpg|山頂に大亀
Kirousan 20240521 1.jpg|展望台入口
Kirousan 20240521 2.jpg|Aデッキから西を臨む
Kirousan 20240521 3.jpg|Bデッキから東を臨む
</gallery>

== 脚注 ==
{{Reflist}}

{{デフォルトソート:きろうさん}}
[[Category:山岳名目録]]
[[Category:愛媛県の山]]
[[Category:今治市の地理]]
[[Category:愛媛県の自然景勝地]]
[[Category:瀬戸内海国立公園]]

title: 亀老山

所在地: 愛媛県今治市

山系: 大島