text:
# James Cunningham, Son & Company
James Cunningham, Son & Company war ein US-amerikanischer Hersteller von Automobilen.

## Unternehmensgeschichte
Das Unternehmen geht zurück auf eine Gründung von 1838. James Cunningham gründete es 1882 zur Herstellung von Kutschen. Der Sitz war in Rochester im US-Bundesstaat New York. Nach dem Tod von James Cunningham 1886 leitete sein Sohn Joseph das Unternehmen. 1900 entstand mindestens ein Elektroauto als Prototyp. Erst 1907 begann die Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Cunningham. Es waren Luxusautomobile. Zu den Käufern gehörten Mary Pickford, Harold Lloyd, William Randolph Hearst, Blanche Sweet,  Roscoe Arbuckle und Cecil B. DeMille.
Aufgrund der Weltwirtschaftskrise 1929 endete die eigene Fahrzeugproduktion. Leichenwagen und Krankenkraftwagen wurden weiterhin produziert. Mitte der 1930er Jahre bis 1937 folgten noch einige Aufbauten auf Basis des Ford V8. Dann wurde das Unternehmen aufgelöst.
Die höchste Produktionszahl eines Jahres lautete 375 Fahrzeuge. Davon waren 185 Personenkraftwagen.

## Fahrzeuge
Das Unternehmen stellte Luxusfahrzeuge her. Die Motoren kamen anfangs von Buffalo und von der Continental Motors Company. Aufbauten entstanden nach Kundenwunsch.
1911 erschien das Model J. Es hatte einen selbst hergestellten Vierzylindermotor mit 40 PS Leistung. Das Fahrgestell hatte 315 cm Radstand. Aufbauten als siebensitziger Tourenwagen, Runabout, Limousine und Landaulet standen zur Wahl.
1912 änderten sich nur die Aufbauten. Nun standen Runabout, fünfsitziger Phaeton, siebensitziger Tourenwagen, viersitziger Torpedo, viersitziges Toy Tonneau, siebensitzige Limousine und ebenfalls siebensitziges Landaulet im Angebot.
1913 folgte das Model M. Der Motor war nun mit 36,1 PS angegeben. Der Radstand blieb unverändert. Genannt sind Tourenwagen, Limousine und Landaulet mit jeweils sieben Sitzen, Phaeton und Torpedo mit jeweils fünf Sitzen sowie ein Runabout.
1914 wurde daraus das Model R. Der Radstand war auf 328 cm verlängert worden. Es gab Tourenwagen mit vier, fünf und sieben Sitzen, Runabout, Limousine und Landaulet.
1915 änderte sich nur die Bezeichnung in Model S.
Für 1916 entfiel beim Model S der fünfsitzige Tourenwagen.
1917 wurde mit dem Series V ein V8-Motor eingeführt. Er hatte 442 Kubikzoll Hubraum, entsprechend 7243 cm³ Hubraum, und war mit 45 PS angegeben. Der Radstand betrug 335 cm. Zur Wahl standen fünf- und siebensitzige Tourenwagen, zwei- und dreisitzige Roadster, fünf- und achtsitzige Limousinen, viersitziges Toy Tonneau, viersitziges Coupé, sechssitziges Town Car, fünfsitzige Touren-Limousine und ein viersitziges Roadster-Coupé.
1918 gab es Tourenwagen mit vier und sieben Sitzen, Roadster mit vier Sitzen, Landaulets, Limousinen, Coupés und Town Cars.
1919 entfielen die Coupés und Town Cars.
Ab 1920 bestand die Wahl zwischen 335 cm und 361 cm Radstand. Das kürzere Fahrgestell bildete 1920 die Basis für Tourenwagen mit vier Sitzen, Roadster und Limousinen. Auf dem längeren Fahrgestell basierten Tourenwagen mit sechs Sitzen, Limousinen, Stadtlimousinen und Landaulets. Die Motorleistung war nun mit 95 PS angegeben.
1921 gab es Tourenwagen mit sechs Sitzen, Town Cars und Cabriolets auf beiden Fahrgestellen, und dazu eine kurze Limousine und einen langen siebensitzigen Tourenwagen.
1922 standen auf dem kurzen Fahrgestell ein Special Speed Roadster, ein Special Speed Tourenwagen, vier- und siebensitzige Tourenwagen, Coupé, Limousine und Roadster im Angebot. Auf dem langen Fahrgestell gab es einen siebensitzigen Tourenwagen, eine sechssitzige Limousine, eine weitere Limousine und ein Landaulet.
1923 folgte die Umbenennung in Series V-4. Es gab einen vier- und einen sechssitzigen Tourenwagen, einen dreisitzigen Roadster und ein viersitziges Coupé auf dem kurzen Fahrgestell sowie Limousinen mit sechs und sieben Sitzen, ein Landaulet mit sechs Sitzen und ein Town Car mit sechs Sitzen.
1924 erschien der Series V-5. Die Motorleistung war mit 90 PS angegeben. Auf dem kurzen Fahrgestell gab es nur einen viersitzigen Tourenwagen. Auf dem langen Fahrgestell waren sechs- und siebensitzige Tourenwagen sowie vier- und sechssitzige Limousinen erhältlich.
Für den Zeitraum von 1925 bis 1926 wurde daraus die Series V-6. Das Sortiment auf dem kurzen Fahrgestell umfasste Roadster, einen sportlichen Tourenwagen mit vier Sitzen sowie Tourenwagen mit sechs und sieben Sitzen. Auf dem langen Fahrgestell waren eine viersitzige Limousine, eine Inside Drive Limousine, ein Inside Drive Cabriolet, ein French Brougham und ein Cabriolet lieferbar.
1927 wurde das lange Fahrgestell nicht mehr erwähnt. Genannt sind viersitziger Roadster, viersitziger Tourenwagen, viersitzige Limousine, sechssitzige Limousine und sechssitziges Town Car.
Für die Modelljahre 1928 bis 1929 wurde daraus die Series V-7. Nun wurden wieder beide Fahrgestelllängen gelistet. Außerdem war die Motorleistung auf 106 PS angehoben worden. Mit dem kurzen Fahrgestell gab es Roadster, viersitzige Tourenwagen, einen viersitzigen Enclosed Drive, ein Petit Cabriolet und ein zweisitziges Coupé. Auf dem langen Fahrgestell basierten sechs- und siebensitzige Tourenwagen, ein Special Speed Roadster, ein viersitziger Special Speed, eine Enclosed Drive Limousine und ein Town Sedan.
Außerdem entstanden Nutzfahrzeuge.

## Modellübersicht
| Jahr      | Modell     | Zylinder | Leistung (PS) | Radstand (cm) | Aufbau                                                                                |
| --------- | ---------- | -------- | ------------- | ------------- | --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- |
| 1911      | Model J    | 4        | 40            | 315           | Tourenwagen 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1912      | Model J    | 4        | 40            | 315           | Runabout, Phaeton 5-sitzig, Tourenwagen 7-sitzig, Torpedo 4-sitzig, Toy Tonneau 4-sitzig, Limousine 7-sitzig, Landaulet 7-sitzig                                                                                |
| 1913      | Model M    | 4        | 36,1          | 315           | Tourenwagen 7-sitzig, Phaeton 5-sitzig, Torpedo 5-sitzig, Runabout, Limousine 7-sitzig, Landaulet 7-sitzig                                                                                |
| 1914      | Model R    | 4        | 36,1          | 328           | Tourenwagen 4-sitzig und 5-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1915      | Model S    | 4        | 36,1          | 328           | Tourenwagen 4-sitzig und 5-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1916      | Model S    | 4        | 36,1          | 328           | Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1917      | Series V   | 8        | 45            | 335           | Tourenwagen 5-sitzig und 7-sitzig, Roadster 2-sitzig und 3-sitzig, Limousine 5-sitzig und 8-sitzig, Toy Tonneau 4-sitzig, Coupé 4-sitzig, Town Car 6-sitzig, Touren-Limousine 5-sitzig, Roadster-Coupé 4-sitzig |
| 1918      | Series V   | 8        | 45            | 335           | Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Roadster 4-sitzig, Landaulet, Limousine, Coupé, Town Car                                                                                |
| 1919      | Series V   | 8        | 45            | 335           | Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Roadster 4-sitzig, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1920      | Series V   | 8        | 95            | 335           | Tourenwagen 4-sitzig, Roadster, Limousine                                                                                |
| 1920      | Series V   | 8        | 95            | 361           | Tourenwagen 6-sitzig, Limousine, Town Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1921      | Series V   | 8        | 95            | 335           | Tourenwagen 6-sitzig, Limousine, Town Car, Cabriolet                                                                                |
| 1921      | Series V   | 8        | 95            | 361           | Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Town Car, Cabriolet                                                                                |
| 1922      | Series V-4 | 8        | 95            | 335           | Special Speed Roadster, Special Speed Tourenwagen, Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Coupé, Limousine, Roadster                                                                                |
| 1922      | Series V-4 | 8        | 95            | 361           | Tourenwagen 7-sitzig, Limousine 6-sitzig, Limousine, Landaulet                                                                                |
| 1923      | Series V-4 | 8        | 95            | 335           | Tourenwagen 4-sitzig und 6-sitzig, Roadster 3-sitzig, Coupé 4-sitzig                                                                                |
| 1923      | Series V-4 | 8        | 95            | 361           | Limousine 6-sitzig und 7-sitzig, Landaulet 6-sitzig, Town Car 6-sitzig                                                                                |
| 1924      | Series V-5 | 8        | 90            | 335           | Tourenwagen 4-sitzig                                                                                |
| 1924      | Series V-5 | 8        | 90            | 361           | Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Limousine 4-sitzig und 6-sitzig                                                                                |
| 1925–1926 | Series V-6 | 8        | 90            | 335           | Roadster, Sport Tourenwagen 4-sitzig, Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig                                                                                |
| 1925–1926 | Series V-6 | 8        | 90            | 361           | Limousine 4-sitzig, Cabriolet, French Brougham                                                                                |
| 1927      | Series V-6 | 8        | 90            | 335           | Roadster 4-sitzig, Tourenwagen 4-sitzig, Limousine 4-sitzig und 6-sitzig, Town Car 6-sitzig                                                                                |
| 1928–1929 | Series V-7 | 8        | 106           | 335           | Roadster, Tourenwagen 4-sitzig, Cabriolet, Coupé 2-sitzig                                                                                |
| 1928–1929 | Series V-7 | 8        | 106           | 361           | Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Special Speed Roadster, Special Speed 4-sitzig, Limousine                                                                                |

title: James Cunningham, Son & Company

wikitext:
{{Infobox Unternehmen
| Name             = James Cunningham, Son & Company
| Logo             = James Cunningham, Son & Company logo.JPG
| Unternehmensform = Company
| ISIN             =
| Gründungsdatum   = 1882
| Auflösungsdatum  = 1937
| Auflösungsgrund  =
| Sitz             = [[Rochester (New York)|Rochester]], [[New York (Bundesstaat)|New York]], [[Vereinigte Staaten|USA]]
| Leitung          =
| Mitarbeiterzahl  =
| Umsatz           =
| Stand            =
| Branche          = [[Automobilindustrie]]
| Homepage         =
}}
[[Datei:1922 Cunningham V4 Model 82-A Town Limousine.jpg|mini|Cunningham Series V-4 von 1922 auf dem langen Fahrgestell]]
'''James Cunningham, Son & Company''' war ein [[Vereinigte Staaten|US-amerikanischer]] Hersteller von [[Automobil]]en.<ref name="Kimes" /><ref name="Beaulieu" />

== Unternehmensgeschichte ==
Das Unternehmen geht zurück auf eine Gründung von 1838. James Cunningham gründete es 1882 zur Herstellung von [[Kutsche]]n. Der Sitz war in [[Rochester (New York)|Rochester]] im US-Bundesstaat [[New York (Bundesstaat)|New York]]. Nach dem Tod von James Cunningham 1886 leitete sein Sohn Joseph das Unternehmen. 1900 entstand mindestens ein [[Elektroauto]] als [[Prototyp (Technik)|Prototyp]]. Erst 1907 begann die Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete ''Cunningham''. Es waren Luxusautomobile. Zu den Käufern gehörten [[Mary Pickford]], [[Harold Lloyd]], [[William Randolph Hearst]], [[Blanche Sweet]],  [[Roscoe Arbuckle]] und [[Cecil B. DeMille]].<ref name="Kimes" />

Aufgrund der [[Weltwirtschaftskrise]] 1929 endete die eigene Fahrzeugproduktion.<ref name="Kimes" /> [[Leichenwagen]] und [[Krankenkraftwagen]] wurden weiterhin produziert. Mitte der 1930er Jahre bis 1937 folgten noch einige Aufbauten auf Basis des [[Ford V8]]. Dann wurde das Unternehmen aufgelöst.

Die höchste Produktionszahl eines Jahres lautete 375 Fahrzeuge. Davon waren 185 [[Personenkraftwagen]].<ref name="Beaulieu" />

== Fahrzeuge ==
Das Unternehmen stellte Luxusfahrzeuge her. Die Motoren kamen anfangs von ''Buffalo'' und von der [[Continental Motors Company]]. Aufbauten entstanden nach Kundenwunsch.

1911 erschien das ''Model J''. Es hatte einen selbst hergestellten [[Vierzylindermotor]] mit 40 [[Pferdestärke|PS]] Leistung. Das [[Fahrgestell]] hatte 315 cm [[Radstand]]. Aufbauten als siebensitziger [[Tourenwagen (Automobilbauart)|Tourenwagen]], [[Runabout (Automobilbauform)|Runabout]], [[Limousine]] und [[Landaulet]] standen zur Wahl.

1912 änderten sich nur die Aufbauten. Nun standen Runabout, fünfsitziger [[Phaeton (Karosseriebauform)|Phaeton]], siebensitziger Tourenwagen, viersitziger [[Torpedo (Automobilbauart)|Torpedo]], viersitziges [[Tonneau (Automobilbauart)|Toy Tonneau]], siebensitzige Limousine und ebenfalls siebensitziges Landaulet im Angebot.

1913 folgte das ''Model M''. Der Motor war nun mit 36,1 PS angegeben. Der Radstand blieb unverändert. Genannt sind Tourenwagen, Limousine und Landaulet mit jeweils sieben Sitzen, Phaeton und Torpedo mit jeweils fünf Sitzen sowie ein Runabout.

1914 wurde daraus das ''Model R''. Der Radstand war auf 328 cm verlängert worden. Es gab Tourenwagen mit vier, fünf und sieben Sitzen, Runabout, Limousine und Landaulet.

1915 änderte sich nur die Bezeichnung in ''Model S''.

Für 1916 entfiel beim ''Model S'' der fünfsitzige Tourenwagen.

1917 wurde mit dem ''Series V'' ein [[V-Motor|V8-Motor]] eingeführt. Er hatte 442 [[Kubikzoll]] [[Hubraum]], entsprechend 7243 cm³ Hubraum, und war mit 45 PS angegeben. Der Radstand betrug 335 cm. Zur Wahl standen fünf- und siebensitzige Tourenwagen, zwei- und dreisitzige [[Roadster]], fünf- und achtsitzige Limousinen, viersitziges Toy Tonneau, viersitziges [[Coupé]], sechssitziges [[Coupé de Ville|Town Car]], fünfsitzige Touren-Limousine und ein viersitziges Roadster-Coupé.

1918 gab es Tourenwagen mit vier und sieben Sitzen, Roadster mit vier Sitzen, Landaulets, Limousinen, Coupés und Town Cars.

1919 entfielen die Coupés und Town Cars.

Ab 1920 bestand die Wahl zwischen 335 cm und 361 cm Radstand. Das kürzere Fahrgestell bildete 1920 die Basis für Tourenwagen mit vier Sitzen, Roadster und Limousinen. Auf dem längeren Fahrgestell basierten Tourenwagen mit sechs Sitzen, Limousinen, Stadtlimousinen und Landaulets. Die Motorleistung war nun mit 95 PS angegeben.

1921 gab es Tourenwagen mit sechs Sitzen, Town Cars und [[Cabriolet]]s auf beiden Fahrgestellen, und dazu eine kurze Limousine und einen langen siebensitzigen Tourenwagen.

1922 standen auf dem kurzen Fahrgestell ein ''Special Speed Roadster'', ein ''Special Speed Tourenwagen'', vier- und siebensitzige Tourenwagen, Coupé, Limousine und Roadster im Angebot. Auf dem langen Fahrgestell gab es einen siebensitzigen Tourenwagen, eine sechssitzige Limousine, eine weitere Limousine und ein Landaulet.

1923 folgte die Umbenennung in ''Series V-4''. Es gab einen vier- und einen sechssitzigen Tourenwagen, einen dreisitzigen Roadster und ein viersitziges Coupé auf dem kurzen Fahrgestell sowie Limousinen mit sechs und sieben Sitzen, ein Landaulet mit sechs Sitzen und ein Town Car mit sechs Sitzen.

1924 erschien der ''Series V-5''. Die Motorleistung war mit 90 PS angegeben. Auf dem kurzen Fahrgestell gab es nur einen viersitzigen Tourenwagen. Auf dem langen Fahrgestell waren sechs- und siebensitzige Tourenwagen sowie vier- und sechssitzige Limousinen erhältlich.

Für den Zeitraum von 1925 bis 1926 wurde daraus die ''Series V-6''. Das Sortiment auf dem kurzen Fahrgestell umfasste Roadster, einen sportlichen Tourenwagen mit vier Sitzen sowie Tourenwagen mit sechs und sieben Sitzen. Auf dem langen Fahrgestell waren eine viersitzige Limousine, eine ''Inside Drive Limousine'', ein ''Inside Drive Cabriolet'', ein ''French [[Brougham (Automobilbauform)|Brougham]]'' und ein Cabriolet lieferbar.

1927 wurde das lange Fahrgestell nicht mehr erwähnt. Genannt sind viersitziger Roadster, viersitziger Tourenwagen, viersitzige Limousine, sechssitzige Limousine und sechssitziges Town Car.

Für die Modelljahre 1928 bis 1929 wurde daraus die ''Series V-7''. Nun wurden wieder beide Fahrgestelllängen gelistet. Außerdem war die Motorleistung auf 106 PS angehoben worden. Mit dem kurzen Fahrgestell gab es Roadster, viersitzige Tourenwagen, einen viersitzigen ''Enclosed Drive'', ein ''Petit Cabriolet'' und ein zweisitziges Coupé. Auf dem langen Fahrgestell basierten sechs- und siebensitzige Tourenwagen, ein ''Special Speed Roadster'', ein viersitziger ''Special Speed'', eine ''Enclosed Drive Limousine'' und ein Town Sedan.

Außerdem entstanden [[Nutzfahrzeug]]e.<ref name="Commercial" />

== Modellübersicht ==
{| class="wikitable sortable"
|-
! Jahr !! Modell !! [[Zylinder (Technik)|Zylinder]] !! Leistung ([[Pferdestärke|PS]]) !! [[Radstand]] (cm) !! Aufbau
|-
| align="right"|1911 || Model J || align="right"|4 || align="right"|40 || align="right"|315 || Tourenwagen 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1912 || Model J || align="right"|4 || align="right"|40 || align="right"|315 || Runabout, Phaeton 5-sitzig, Tourenwagen 7-sitzig, Torpedo 4-sitzig, Toy Tonneau 4-sitzig, Limousine 7-sitzig, Landaulet 7-sitzig
|-
| align="right"|1913 || Model M || align="right"|4 || align="right"|36,1 || align="right"|315 || Tourenwagen 7-sitzig, Phaeton 5-sitzig, Torpedo 5-sitzig, Runabout, Limousine 7-sitzig, Landaulet 7-sitzig
|-
| align="right"|1914 || Model R || align="right"|4 || align="right"|36,1 || align="right"|328 || Tourenwagen 4-sitzig und 5-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1915 || Model S || align="right"|4 || align="right"|36,1 || align="right"|328 || Tourenwagen 4-sitzig und 5-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1916 || Model S || align="right"|4 || align="right"|36,1 || align="right"|328 || Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Runabout, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1917 || Series V || align="right"|8 || align="right"|45 || align="right"|335 || Tourenwagen 5-sitzig und 7-sitzig, Roadster 2-sitzig und 3-sitzig, Limousine 5-sitzig und 8-sitzig, Toy Tonneau 4-sitzig, Coupé 4-sitzig, Town Car 6-sitzig, Touren-Limousine 5-sitzig, Roadster-Coupé 4-sitzig
|-
| align="right"|1918 || Series V || align="right"|8 || align="right"|45 || align="right"|335 || Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Roadster 4-sitzig, Landaulet, Limousine, Coupé, Town Car
|-
| align="right"|1919 || Series V || align="right"|8 || align="right"|45 || align="right"|335 || Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Roadster 4-sitzig, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1920 || Series V || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|335 || Tourenwagen 4-sitzig, Roadster, Limousine
|-
| align="right"|1920 || Series V || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|361 || Tourenwagen 6-sitzig, Limousine, Town Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1921 || Series V || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|335 || Tourenwagen 6-sitzig, Limousine, Town Car, Cabriolet
|-
| align="right"|1921 || Series V || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|361 || Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Town Car, Cabriolet
|-
| align="right"|1922 || {{nowrap|Series V-4}} || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|335 || Special Speed Roadster, Special Speed Tourenwagen, Tourenwagen 4-sitzig und 7-sitzig, Coupé, Limousine, Roadster
|-
| align="right"|1922 || Series V-4 || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|361 ||  Tourenwagen 7-sitzig, Limousine 6-sitzig, Limousine, Landaulet
|-
| align="right"|1923 || Series V-4 || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|335 || Tourenwagen 4-sitzig und 6-sitzig, Roadster 3-sitzig, Coupé 4-sitzig
|-
| align="right"|1923 || Series V-4 || align="right"|8 || align="right"|95 || align="right"|361 || Limousine 6-sitzig und 7-sitzig, Landaulet 6-sitzig, Town Car 6-sitzig
|-
| align="right"|1924 || Series V-5 || align="right"|8 || align="right"|90 || align="right"|335 || Tourenwagen 4-sitzig
|-
| align="right"|1924 || Series V-5 || align="right"|8 || align="right"|90 || align="right"|361 || Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Limousine 4-sitzig und 6-sitzig
|-
| align="right"|1925–1926 || Series V-6 || align="right"|8 || align="right"|90 || align="right"|335 || Roadster, Sport Tourenwagen 4-sitzig, Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig
|-
| align="right"|1925–1926 || Series V-6 || align="right"|8 || align="right"|90 || align="right"|361 || Limousine 4-sitzig, Cabriolet, French Brougham
|-
| align="right"|1927 || Series V-6 || align="right"|8 || align="right"|90 || align="right"|335 || Roadster 4-sitzig, Tourenwagen 4-sitzig, Limousine 4-sitzig und 6-sitzig, Town Car 6-sitzig
|-
| align="right"|1928–1929 || Series V-7 || align="right"|8 || align="right"|106 || align="right"|335 || Roadster, Tourenwagen 4-sitzig, Cabriolet, Coupé 2-sitzig
|-
| align="right"|1928–1929 || Series V-7 || align="right"|8 || align="right"|106 || align="right"|361 || Tourenwagen 6-sitzig und 7-sitzig, Special Speed Roadster, Special Speed 4-sitzig, Limousine
|}

== Literatur ==
* {{BibISBN|0873414284|Seite=403–406}} <!-- Kimes: Standard catalog of American Cars 1805 (1996) -->
* {{BibISBN|1579582931|Band=1|Seite=357–358}}

== Weblinks ==
{{Commonscat}}
* Mark Theobald: [http://www.coachbuilt.com/bui/c/cunningham/cunningham.htm Jas. Cunningham, Son & Co.] Auf coachbuilt.com von 2004 (englisch).
* [https://www.conceptcarz.com/z25215/cunningham-carriage-hearse.aspx 1893 Cunningham Carriage Hearse] Auf conceptcarz.com (englisch).
* Daniel Vaughan: [https://www.conceptcarz.com/z21888/cunningham-series-v-6.aspx 1928 Cunningham Series V-6] Auf conceptcarz.com vom September 2012 (englisch).
* Daniel Vaughan: [https://www.conceptcarz.com/vehicle/z11940/cunningham-series-v-7.aspx 1929 Cunningham Series V-7] Auf conceptcarz.com vom November 2019 (englisch).

== Einzelnachweise ==
<references>
<ref name="Kimes">{{BibISBN|0873414284|Seite=403–406}}</ref>
<ref name="Beaulieu">{{BibISBN|1579582931|Band=1|Seite=357–358}}</ref>
<ref name="Commercial">[[George Nicholas Georgano]] (Herausgeber): ''The Complete Encyclopedia of Commercial Vehicles.'' Motorbooks International, Osceola 1979, ISBN 0-87341-024-6, S. 166 (englisch).</ref>
</references>

{{NaviBlock
|Navigationsleiste US-amerikanische Automobilmarken bis 1904
|Navigationsleiste US-amerikanische Automobilmarken von 1905 bis 1918
|Navigationsleiste US-amerikanische Automobilmarken von 1919 bis 1930
|Navigationsleiste US-amerikanische Automobilmarken von 1931 bis 1945}}

{{SORTIERUNG:James Cunningham Son Company}}
[[Kategorie:Ehemaliger Pkw-Hersteller (New York)]]
[[Kategorie:Ehemaliges Unternehmen (Rochester, New York)]]
[[Kategorie:Produzierendes Unternehmen (Rochester, New York)]]
[[Kategorie:Ehemaliger Lkw-Hersteller (Vereinigte Staaten)]]
[[Kategorie:Kutschenhersteller]]
[[Kategorie:Unternehmensgründung 1882]]
[[Kategorie:Aufgelöst 1937]]

title: James Cunningham, Son & Company

Rechtsform: Company

Sitz: Rochester, New York, USA

Branche: Automobilindustrie


text:
# Павловський Євген Никанорович
Євген Никанорович Павловський (5 березня 1884, місто Бірюч, тепер Бєлгородської області, Російська Федерація — 27 травня 1965, місто Ленінград, тепер Санкт-Петербург, Російська Федерація) — радянський науковець, зоолог, ентомолог, фундатор радянської школи паразитології, голова президії Таджицької філії Академії наук СРСР, голова президії Кримської філії АН СРСР, директор Інституту зоології АН СРСР. Академік Академії наук АН СРСР з відділення математичних і природничих наук (з 29.01.1939). Дійсний член Академії медичних наук СРСР (1944). Почесний член Академії наук Таджицької РСР (1951), почесний член Іранської Академії Наук (1942), почесний член академій наук Польщі та Чехословаччини. Депутат Верховної Ради СРСР 2—4-го скликань. Герой Соціалістичної Праці (4.03.1964).

## Біографія
Народився в родині вчителя. З 1886 по 1903 рік проживав у місті Борисоглібську Тамбовської губернії (тепер Воронезької області), навчався в Олександрівській чоловічій гімназії, яку закінчив із золотою медаллю.
У 1908 році закінчив Імператорську військово-медичну академію, при якій залишився працювати. Був прикомандирований до кафедри зоології та порівняльної анатомії військово-медичної академії, де під керівництвом відомого зоолога і паразитолога Холодковского вивчав порівняльну морфологію членистоногих, їхню отруйність. Цикл досліджень завершився публікацією першої монографії «Отруйні тварини і їх отруйність». У 1913 році захистив докторську дисертацію на тему «До питання про будову отруйних залоз у суглобоногих» і був обраний приват-доцентом тієї ж кафедри. У 1917 році захистив дисертацію на ступінь магістра зоології та порівняльної анатомії. Брав участь в ліквідації епідемій висипного тифу, досліджував механізм передачі збудника епідемічного висипного тифу від людини до людини.
У 1921—1965 роках — професор і завідувач кафедри біології та паразитології Військово-медичної академії (ВМА).
З 1930 по 1942 рік — завідувач відділу паразитології Зоологічного інституту АН СРСР. У 1931—1965 роках — президент Всесоюзного ентомологічного товариства.
У 1933—1953 роках працював керівником відділу паразитології у Всесоюзному інституті експериментальної медицини в Ленінграді. Одночасно у 1937—1951 роках працював у Таджицькій філії АН СРСР. У 1937—1940 роках очолював загін паразитологів, який на Далекому Сході визначив збудника кліщового енцефаліту і пізніше розробив вакцину.
Член ВКП(б) з 1940 року.
У 1940—1951 роках — голова президії Таджицької філії Академії наук СРСР.
У 1942—1962 роках — директор Зоологічного інституту АН СРСР.
У 1946—1965 роках — завідувач відділу паразитології та медичної зоології Інституту епідеміології та мікробіології Академії медичних наук СРСР.
У 1951—1954 роках — голова президії Кримської філії АН СРСР.
У 1952—1964 роках — президент Географічного товариства СРСР. Почесний доктор Делійського університету (1947, Індія) і Сорбонни (1959, Франція), Почесний член ряду наукових товариств у СРСР і за кордоном.
Помер 27 травня 1965 року, похований в Ленінграді на Богословському кладовищі

## Наукові дослідження
Зоолог, паразитолог, фахівець з гельмінтозів, дослідник кровосисних двокрилих комах. Творець вчення про природу осередків трансмісивних хвороб людини. Під його керівництвом були проведені численні комплексні експедиції в Середній Азії, Закавказзі, Криму, Далекому Сході та інших районах СРСР для вивчення ендемічних паразитарних і трансмісивних захворювань: кліщового поворотного тифу, кліщового енцефаліту, москітної гарячки, лейшманіозів та інших хвороб. Описав вид аргасових кліщів.

## Нагороди і звання
- Герой Соціалістичної Праці (4.03.1964)
- шість орденів Леніна (5.03.1944; 21.02.1945; 10.06.1945; 4.03.1954; 11.02.1961; 4.03.1964)
- два ордени Червоного Прапора (3.11.1944; 24.06.1948)
- два ордени Трудового Червоного Прапора (3.01.1944; 23.10.1954)
- Орден Червоної Зірки (16.08.1936)
- Ленінська премія (1965) — за наукову за працю «Природна осередковість трансмісивних захворювань» (1965)
- Сталінська премія першого ступеня (1941) — за відкриття в 1939 році трансмісивних захворювань людини і тварин, відомих під назвою «Весняно-літній і осінній енцефаліти», і за розробку успішно застосовуваних методів їх лікування
- Сталінська премія першого ступеня (1950) — за працю «Керівництво із паразитології людини з вченням про переносників трансмісивних захворювань», виданої в 1948 році
- Золота медаль імені І. І. Мечникова (1949)
- Велика золота медаль Географічного товариства СРСР (1954)
- Медаль Дарвіна—Уоллеса (1958)
- Заслужений діяч науки РРФСР (1935)
- генерал-лейтенант медичної служби (1943)

wikiname: ukwiki

title: Павловський Євген Никанорович

in_language: uk

wikitext:
{{Особа
| ім'я                 = Павловський Євген Никанорович
| зображення           =
| розмір_зображення    = 200 пкс
| дата_народження      =
| місце_народження     =
| дата_смерті          =
| місце_смерті         =
| поховання            =
| громадянство         = {{RUS}}, {{URS}}
| підданство           =
| національність       = [[росіянин]]
| військове звання     =
| партія               = [[КПРС]]
| нагороди             =
}}
{{Однофамільці|Павловський}}
'''Євген Никанорович Павловський''' ({{ДН|5|03|1884}}, місто [[Бірюч]], тепер [[Бєлгородська область|Бєлгородської області]], [[Росія|Російська Федерація]] — {{ДС|27|05|1965}}, місто Ленінград, тепер [[Санкт-Петербург]], [[Росія|Російська Федерація]]) — [[Союз Радянських Соціалістичних Республік|радянський]] науковець, [[зоолог]], [[ентомологія|ентомолог]], фундатор радянської школи [[паразитологія|паразитології]], голова президії Таджицької філії Академії наук СРСР, голова президії Кримської філії АН СРСР, директор Інституту зоології АН СРСР. Академік Академії наук АН СРСР з відділення математичних і природничих наук (з 29.01.1939). Дійсний член Академії медичних наук СРСР (1944). Почесний член Академії наук Таджицької РСР (1951), почесний член Іранської Академії Наук (1942), почесний член академій наук Польщі та Чехословаччини. Депутат [[Верховна рада СРСР|Верховної Ради СРСР]] 2—4-го скликань. [[Герой Соціалістичної Праці]] (4.03.1964).

== Біографія ==
Народився в родині вчителя. З 1886 по 1903 рік проживав у місті Борисоглібську Тамбовської губернії (тепер Воронезької області), навчався в Олександрівській чоловічій гімназії, яку закінчив із золотою медаллю.

У 1908 році закінчив Імператорську військово-медичну академію, при якій залишився працювати. Був прикомандирований до кафедри зоології та порівняльної анатомії військово-медичної академії, де під керівництвом відомого зоолога і паразитолога Холодковского вивчав порівняльну морфологію членистоногих, їхню отруйність. Цикл досліджень завершився публікацією першої монографії «Отруйні тварини і їх отруйність». У 1913 році захистив докторську дисертацію на тему «До питання про будову отруйних залоз у суглобоногих» і був обраний приват-доцентом тієї ж кафедри. У 1917 році захистив дисертацію на ступінь магістра зоології та порівняльної анатомії. Брав участь в ліквідації епідемій [[епідеміний висипний тиф|висипного тифу]], досліджував [[Механізм передачі інфекції|механізм передачі]] збудника епідемічного висипного тифу від людини до людини.

У 1921—1965 роках — професор і завідувач кафедри біології та паразитології [[Військово-медична академія імені С. М. Кірова|Військово-медичної академії]] (ВМА).

З 1930 по 1942 рік — завідувач відділу паразитології Зоологічного інституту АН СРСР. У 1931—1965 роках — президент Всесоюзного ентомологічного товариства.

У 1933—1953 роках працював керівником відділу паразитології у Всесоюзному інституті експериментальної медицини в Ленінграді. Одночасно у 1937—1951 роках працював у Таджицькій філії АН СРСР. У 1937—1940 роках очолював загін паразитологів, який на Далекому Сході визначив збудника [[Кліщовий енцефаліт|кліщового енцефаліту]] і пізніше розробив вакцину.

Член [[ВКП(б)]] з [[1940]] року.

У 1940—1951 роках — голова президії Таджицької філії Академії наук СРСР.

У 1942—1962 роках — директор [[Зоологічний інститут РАН|Зоологічного інституту АН СРСР]].

У 1946—1965 роках — завідувач відділу паразитології та медичної зоології Інституту епідеміології та мікробіології Академії медичних наук СРСР.

У 1951—1954 роках — голова президії Кримської філії АН СРСР.

У 1952—1964 роках — президент [[Російське географічне товариство|Географічного товариства СРСР]]. Почесний доктор Делійського університету (1947, Індія) і Сорбонни (1959, Франція), Почесний член ряду наукових товариств у СРСР і за кордоном.

Помер 27 травня 1965 року, похований в Ленінграді на Богословському кладовищі

== Наукові дослідження ==
Зоолог, паразитолог, фахівець з гельмінтозів, дослідник кровосисних двокрилих комах. Творець вчення про природу осередків трансмісивних хвороб людини. Під його керівництвом були проведені численні комплексні експедиції в [[Середня Азія|Середній Азії]], Закавказзі, [[Крим]]у, Далекому Сході та інших районах СРСР для вивчення ендемічних паразитарних і трансмісивних захворювань: [[Ендемічний поворотний тиф|кліщового поворотного тифу]], кліщового енцефаліту, [[Гарячка паппатачі|москітної гарячки]], [[лейшманіоз]]ів та інших хвороб. Описав [[вид]] [[Аргасові кліщі|аргасових кліщів]].

== Нагороди і звання ==
* [[Герой Соціалістичної Праці]] (4.03.1964)
* шість [[орден Леніна|орденів Леніна]] (5.03.1944; 21.02.1945; 10.06.1945; 4.03.1954; 11.02.1961; 4.03.1964)
* два [[орден Червоного Прапора|ордени Червоного Прапора]] (3.11.1944; 24.06.1948)
* два [[орден Трудового Червоного Прапора|ордени Трудового Червоного Прапора]] (3.01.1944; 23.10.1954)
* [[Орден Червоної Зірки]] (16.08.1936)
* [[Ленінська премія]] (1965) — за наукову за працю «Природна осередковість трансмісивних захворювань» (1965)
* [[Сталінська премія]] першого ступеня (1941) — за відкриття в 1939 році трансмісивних захворювань людини і тварин, відомих під назвою «Весняно-літній і осінній енцефаліти», і за розробку успішно застосовуваних методів їх лікування
* [[Сталінська премія]] першого ступеня (1950) — за працю «Керівництво із паразитології людини з вченням про переносників трансмісивних захворювань», виданої в 1948 році
* Золота медаль імені І. І. Мечникова (1949)
* Велика золота медаль Географічного товариства СРСР (1954)
* Медаль Дарвіна—Уоллеса (1958)
* [[Заслужений діяч науки РРФСР]] (1935)
* [[генерал-лейтенант]] медичної служби (1943)

== Примітки ==
{{reflist}}

== Джерела ==
* [https://leksika.com.ua/18250104/ure/pavlovskiy Павловський Євген Никанорович] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20160828230001/http://leksika.com.ua/18250104/ure/pavlovskiy |date=28 серпня 2016 }}
{{Бібліоінформація}}
{{Герої Соціалістичної Праці}}
[[Категорія:Депутати Верховної Ради СРСР 2-го скликання]]
[[Категорія:Депутати Верховної Ради СРСР 3-го скликання]]
[[Категорія:Депутати Верховної Ради СРСР 4-го скликання]]

title: Павловський Євген Никанорович

Народився: 5 березня 1884 · Бірюч, Воронезька губернія, Російська імперія

Помер: 27 травня 1965 (81 рік) · Ленінград, РРФСР, СРСР

Поховання: Богословське кладовище

Громадянство: Росія, СРСР

Національність: росіянин

Діяльність: ентомолог, військовий лікар, політик

Галузь: ентомологія, паразитологія і медична географія

Alma mater: Імператорська медико-хірургічна академіяd і Військово-медична академія імені С. М. Кірова

Науковий ступінь: доктор біологічних наук і доктор медичних наук

Відомі учні: Dmitry Lvovd, Yury Balashovd і Andrey Alekseyevd

Знання мов: російська

Заклад: Зоологічний інститут РАН, Зоологічний інститут РАН і Військово-медична академія імені С. М. Кірова

Учасник: німецько-радянська війна

Членство: Академія наук СРСР, Леопольдина, Польська академія наук, Академія медичних наук СРСР, Академія наук Республіки Таджикистан, Російське ентомологічне товариствоd (1965) і Всесоюзне географічне товариство (1964)

Посада: депутат Верховної ради СРСР

Військове звання: генерал-лейтенант

Партія: КПРС

Нагороди: · Медаль Дарвіна-Воллеса (1958) doctor honoris causa from the University of Parisd (1959)


text:
# Schapen
Schapen es un municipio situado en el distrito de Emsland, en el estado federado de Baja Sajonia (Alemania), a una altitud de 40 metros. Su población a finales de 2016 era de unos 2300 habitantes y su densidad poblacional, 90 hab/km².
Se encuentra ubicado a poca distancia al este de la frontera con Países Bajos y al norte de la del estado de Renania del Norte-Westfalia.

wikiname: eswiki

title: Schapen

in_language: es

wikitext:
{{ficha de entidad subnacional|mapa_loc=Baja Sajonia|tipo_superior_1= [[Estado federado (Alemania)|Estado]]|superior_1 = [[Baja Sajonia]]
|tipo_superior_2= [[Baja Sajonia#Organización político-administrativa|Distrito]]|país=[[Alemania]]|pie_mapa=Ubicación en el distrito
|superior_2=[[distrito de Emsland|Emsland]]|unidad=Municipio|pie_mapa_loc=Ubicación en el estado de [[Baja Sajonia]]
|imagen=|pie_de_imagen=Iglesia de
}}
'''Schapen''' es un municipio situado en el [[Baja Sajonia#Organización político-administrativa|distrito]] de [[distrito de Emsland|Emsland]], en el [[Estado federado (Alemania)|estado federado]] de [[Baja Sajonia]] (Alemania), a una altitud de {{esd|40 metros}}. Su población a finales de 2016 era de unos {{unidad|2300 habitantes}} y su [[densidad poblacional]], {{esd|90 hab/km²}}.<ref>[https://www.destatis.de/DE/ZahlenFakten/LaenderRegionen/Regionales/Gemeindeverzeichnis/NamensGrenzAenderung/NamensGrenzAenderung.html destatis.de] Estadísticas de Alemania. Consultado el 14 de junio de 2018</ref><ref>[https://www.citypopulation.de/Deutschland-Niedersachsen.html Citypopulation.de] Estadísticas de Baja Sajonia. Consultado el 14 de junio de 2018</ref>

Se encuentra ubicado a poca distancia al este de la frontera con [[Países Bajos]] y al norte de la del estado de [[Renania del Norte-Westfalia]].

==Referencias==
{{listaref}}

==Enlaces externos==
*[https://www.emsland.de/ Página web oficial del distrito de Emsland]
{{traducido ref|en|Schapen}}
{{Commonscat}}

{{Control de autoridades}}
[[Categoría:Localidades del distrito de Emsland]]

title: Schapen

· Bandera: · Escudo

Entidad: Municipio

• País: Alemania

• Estado: Baja Sajonia

• Distrito: Emsland

Matrícula: EL


text:
# Diego Clemente Giménez
Diego Clemente Giménez (Roquetas de Mar, Almería, 7 de enero de 1978) es un político español. Fue diputado de Ciudadanos en el Congreso de los Diputados durante la XI legislatura de España.

## Biografía
Nacido en Almería en 1978, Clemente es arquitecto superior por la Universidad de Granada. Actualmente, es miembro del comité deontológico del Ilustre Colegio Oficial de Arquitectos de Almería.
Ha desarrollado su carrera profesional, principalmente, en los ámbitos de la arquitectura y de las nuevas tecnologías.

## Carrera política
Afiliado a Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía desde inicios de 2014, concurrió a las Elecciones Municipales de 2015 como candidato a la alcaldía de Roquetas de Mar, localidad en la que fue elegido concejal.
En julio de 2015, Clemente se presentó a las primarias para encabezar la lista de la formación naranja al Congreso de los Diputados por Almería, resultando elegido candidato tras obtener todos los avales necesarios.
El 20 de diciembre de 2015, tras la celebración de las Elecciones Generales, Clemente fue elegido diputado en el Congreso. Durante la brevísima legislatura, Clemente ejerció de vocal en las comisiones de Igualdad, Seguridad Vial y Movilidad Sostenible y de Estudio del Cambio Climático.

title: Diego Clemente Giménez

wikitext:
{{Ficha de autoridad
| nombre = Diego Clemente
| imagen =
| escudo = Escudo de Roquetas de Mar.svg
| tamaño = 200px
| cargo = [[Concejal]] del [[Roquetas de Mar|Ayuntamiento de Roquetas de Mar]]
| inicio = 13 de junio de 2015
| final = 4 de noviembre de 2016
| cargo2 = [[Diputado]] en las [[Congreso de los Diputados|Cortes Generales]]
| escudo2 = Escudo de España (mazonado).svg
| distrito2 = [[Circunscripción electoral de Almería|Almería]]
| inicio2 = 4 de enero de 2016
| final2 = 5 de marzo de 2019
| fecha de nacimiento = {{fecha|7|01|1978|edad}}
| lugar de nacimiento = [[Roquetas de Mar]], [[Provincia de Almería|Almería]], [[España]]
| fecha de fallecimiento =
| lugar de fallecimiento =
| partido = [[Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía]] (Cs)
| hijos =
| almamáter = [[Universidad de Granada]]
| ocupación = Arquitecto y político
| twitter = @diego__clemente
}}
'''Diego Clemente Giménez''' ([[Roquetas de Mar]], [[Provincia de Almería|Almería]], 7 de enero de 1978) es un político [[España|español]]. Fue diputado de [[Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía|Ciudadanos]] en el [[Congreso de los Diputados]] durante la [[XI legislatura de España]].

== Biografía ==

Nacido en [[Almería]] en 1978, Clemente es [[Arquitectura|arquitecto]] superior por la [[Universidad de Granada]].<ref>{{Cita web |url=http://www.epolitic.org/polititians/diego-clemente-gimenez |título=Ficha de Diego Clemente en ePolitic.org |fechaacceso=3 de junio de 2016 |urlarchivo=https://web.archive.org/web/20160713120812/http://www.epolitic.org/polititians/diego-clemente-gimenez |fechaarchivo=13 de julio de 2016 }}</ref> Actualmente, es miembro del comité deontológico del Ilustre Colegio Oficial de Arquitectos de Almería.

Ha desarrollado su carrera profesional, principalmente, en los ámbitos de la arquitectura y de las nuevas tecnologías.

== Carrera política ==

Afiliado a [[Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía]] desde inicios de 2014, concurrió a las [[Elecciones municipales de España de 2015|Elecciones Municipales de 2015]] como candidato a la [[alcaldía]] de [[Roquetas de Mar]], localidad en la que fue elegido concejal.<ref>[http://www.teleprensa.com/almeria/ciudadanos-da-a-conocer-su-candidatura-por-roquetas.html Noticia sobre la proclamación de la candidatura municipal de Ciudadanos al Ayuntamiento de Roquetas de Mar publicada en Teleprensa el 24 de abril de 2015]</ref>

En julio de 2015, Clemente se presentó a las primarias para encabezar la lista de la formación naranja al [[Congreso de los Diputados]] por [[Provincia de Almería|Almería]], resultando elegido candidato tras obtener todos los avales necesarios.<ref>[http://www.europapress.es/andalucia/almeria-00350/noticia-coordinador-local-cs-roquetas-mar-diego-clemente-lidera-candidatura-congreso-20150716170735.html Noticia sobre la proclamación de Diego Clemente como candidato al Congreso de Ciudadanos por Almería publicada en Europa Press el 16 de julio de 2015]</ref>

El 20 de diciembre de 2015, tras la celebración de las [[Elecciones generales de España de 2015|Elecciones Generales]], Clemente fue elegido [[diputado]] en el [[Congreso de los Diputados|Congreso]]. Durante la brevísima legislatura, Clemente ejerció de vocal en las comisiones de Igualdad, Seguridad Vial y Movilidad Sostenible y de Estudio del Cambio Climático.<ref>[http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/Diputados/BusqForm?_piref73_1333155_73_1333154_1333154.next_page=/wc/fichaDiputado?idDiputado=97 Ficha de Diego Clemente en la página web del Congreso de los Diputados]</ref>

== Referencias ==
{{listaref}}

{{NF|1978||Clemente Gimenez, Diego}}

[[Categoría:Políticos de Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía]]
[[Categoría:Diputados por la provincia de Almería]]
[[Categoría:Diputados de la XI Legislatura de España]]
[[Categoría:Diputados de la XII Legislatura de España]]
[[Categoría:Alumnado de la Universidad de Granada]]
[[Categoría:Nacidos en Roquetas de Mar]]

title: · Concejal del Ayuntamiento de Roquetas de Mar

· Concejal del Ayuntamiento de Roquetas de Mar: 13 de junio de 2015-4 de noviembre de 2016

title: · Diputado en las Cortes Generales · por Almería

· Diputado en las Cortes Generales · por Almería: 4 de enero de 2016-5 de marzo de 2019

title: Información personal

Nacimiento: 7 de enero de 1978 (47 años) · Roquetas de Mar, Almería, España

Nacionalidad: Española

title: Educación

Educado en: Universidad de Granada

title: Información profesional

Ocupación: Arquitecto y político

Partido político: Ciudadanos-Partido de la Ciudadanía (Cs)


text:
# آزادراه ۱۴ (آلمان)
آزادراه ۱۴ (آلمانی: Bundesautobahn 14) بزرگراهی در شرق آلمان است. طول این بزرگراه ۲۶۲ کیلومتر می‌باشد. این آزادراه ویسمار را به نزن وصل می‌نماید. جهت این بزرگراه از سوی ویسمار به نزن در آغاز محور شمال-جنوب و پس از آن محور شمال‌غربی-جنوب‌شرقی و برعکس است. بخش عمده‌ای از این جاده در محور شمال-جنوب به شکل تونل می‌باشد.

wikiname: fawiki

title: آزادراه ۱۴ (آلمان)

in_language: fa

wikitext:
{{Infobox road
| country = DEU
| type = A
| route = ۱۴
| map = Bundesautobahn 14 map.png
| length_km = 262
| states = [[مکلنبورگ-فورپومرن]]، <small>planned:</small> [[براندنبورگ]]، [[زاکسن-آنهالت]]، [[زاکسن]]
}}
'''آزادراه ۱۴''' ({{lang-de|Bundesautobahn 14}}) [[بزرگراه|بزرگراهی]] در شرق [[آلمان]] است. طول این بزرگراه ۲۶۲ کیلومتر می‌باشد. این آزادراه [[ویسمار]] را به [[نزن]] وصل می‌نماید. جهت این بزرگراه از سوی ویسمار به نزن در آغاز محور [[شمال]]-[[جنوب]] و پس از آن محور شمال‌غربی-جنوب‌شرقی و برعکس است. بخش عمده‌ای از این جاده در محور شمال-جنوب به شکل تونل می‌باشد.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bundesautobahn_14&oldid=611102621|عنوان = Bundesautobahn 14|زبان =انگلیسی|بازیابی =۱۶ مارس ۲۰۱۵}}
{{-}}

== پیوند به بیرون ==
{{انبار-رده}}

[[رده:بزرگراه‌های آلمان]]
[[رده:جاده‌ها در براندنبورگ]]
[[رده:جاده‌ها در زاکسن-آنهالت]]
[[رده:جاده‌ها در زاکسن]]
[[رده:جاده‌ها در مکلنبورگ-فورپومرن]]

title: اطلاعات مسیر

طول: ۲۶۲ کیلومتر (۱۶۳ مایل)

title: موقعیت

ایالتها: مکلنبورگ-فورپومرن، planned: براندنبورگ، زاکسن-آنهالت، زاکسن

title: سامانه بزرگراهی

سامانه بزرگراهی: جاده‌های آلمان بزرگ‌راه‌ها ( شبکهٔ اتوبان‌های آلمان ) بزرگ‌راه‌های فدرال ( Bundesstraßen )


text:
# Batalhões de Estranhos
Batalhões de Estranhos é o segundo álbum de estúdio da banda brasileira Camisa de Vênus, gravado no primeiro semestre de 1985 nos Estúdios SIGLA e nos Estúdios Intersom, ambos em São Paulo, e lançado em julho do mesmo ano pela gravadora RGE.

## Antecedentes
Três meses após o lançamento do álbum anterior, a banda participou de uma reunião com os diretores da Som Livre na qual se negaram a alterar o nome do grupo, considerado anticomercial pela cúpula da gravadora. Assim, foram expulsos da gravadora e o disco retirado de catálogo. Após esses eventos, a banda resolveu que a melhor estratégia era realizar o máximo de apresentações que conseguissem - rodando o país inteiro - fazendo, então, o caminho inverso: primeiro construir uma base de fãs para, só então, gravar outro disco. Desse modo, mudam-se para São Paulo e passam a fazer shows, especialmente, na região Sul, no estado de São Paulo, e no Rio de Janeiro.

## Gravação e produção
Entre um show e outro, surgiu o interesse da gravadora RGE em gravar um novo álbum e comprar a matriz do primeiro disco e relançá-lo. Desse modo, o disco foi gravado nos Estúdios SIGLA e nos Estúdios Intersom, ambos localizados na cidade de São Paulo.

## Resenha musical
O disco abre com o seu grande sucesso radiofônico "Eu Não Matei Joana D'Arc", no qual o grupo dá ares de ficção e jornalismo popular à história da mártir francesa. Em seguida, vem "Casas Modernas" em que se critica as habitações produzidas em linha, assumindo uma linha ecológica que põe em questão as relações entre a habitação e a vida humana, animal e vegetal. "Lena" é a primeira das duas baladas que aparecem no disco. "Ladrão de Banco" é uma brincadeira com o artista plástico Miguel Cordeiro, que fazia grafites do seu personagem "Faustino" e participou da promoção da banda em Salvador no começo da carreira, com a confecção e distribuição de fanzines. Assim, esta canção baseia-se numa história: Miguel teria roubado um banco de jardim em uma praça de Salvador. "Gotham City" fecha o lado A e é uma regravação de uma música de Jards Macalé, com a qual ele participou do IV Festival Internacional da Canção. A canção é uma previsão sobre o futuro das metrópoles e a versão foi muito elogiada pela crítica, com esta enxergando ecos de The Velvet Underground e Lou Reed.
"Noite e Dia" tem como tema o cotidiano do homem comum que não consegue viver em condições dignas. "Rostos e Aeroportos" é a segunda balada do disco, sendo a canção preferida de Marcelo Nova deste disco. Em seguida, "Hoje" se tornaria uma das canções mais conhecidas do grupo.

## Recepção

### Lançamento
O álbum foi lançado em julho de 1985 pela gravadora RGE.

### Fortuna crítica
| Críticas profissionais  | Críticas profissionais |
| Avaliações da crítica   | Avaliações da crítica  |
| Fonte                   | Avaliação              |
| ----------------------- | ---------------------- |
| Folha de S.Paulo (1985) | Favorável              |
| Zona Punk               | Favorável              |

Após os problemas que a banda enfrentou com a gravadora no primeiro disco, a crítica carioca esfriou em seu tratamento da banda. Em compensação, o sucesso de público que os shows da banda faziam em São Paulo e no sul do país abriram novas portas em São Paulo. Desse modo, Paulo Klein, na Folha de S.Paulo, foi um dos poucos críticos que resolveram resenhar o lançamento do segundo disco do grupo. E ele o fez de modo extremamente elogioso, ressaltando as diferenças entre o rock cru e pesado que o Camisa fazia e o "rock morno, mesclado com reggae e baladas" que fazia sucesso no Rio. O crítico elogia, também, os temas tratados nas canções do grupo.Wladimyr Cruz, escrevendo para a página Zona Punk, exalta a maior diversidade do disco em relação ao seu antecessor: "aqui o Camisa já se aventurava em fazer algumas baladas, músicas melancólicas que permearam todo o trabalho da banda, aparecendo as vezes aqui e acolá". Apesar disso, dá destaque às canções mais "punk" e de letras mais ácidas e controversas.

### Relançamentos
O disco foi relançado pela própria RGE em CD no ano de 1995.

## Faixas
| Lado A |                            |                                             |         |  |
| N.º    | Título                     | Compositor(es)                              | Duração |  |
| 1.     | "Eu Não Matei Joana D'Arc" | Gustavo Mullem / Marcelo Nova               | 3:44    |  |
| 2.     | "Casas Modernas"           | Gustavo Mullem / Marcelo Nova               | 2:36    |  |
| 3.     | "Lena"                     | Karl Hummel / Marcelo Nova                  | 4:51    |  |
| 4.     | "Ladrão de Banco"          | Karl Hummel / Gustavo Mullem / Marcelo Nova | 3:34    |  |
| 5.     | "Gotham City"              | José Carlos Capinam / Jards Macalé          | 3:32    |  |

| Lado B         |                                          |                               |         |  |
| N.º            | Título                                   | Compositor(es)                | Duração |  |
| 1.             | "Noite e Dia"                            | Karl Hummel / Marcelo Nova    | 2:44    |  |
| 2.             | "Crime Perfeito"                         | Karl Hummel / Marcelo Nova    | 3:15    |  |
| 3.             | "Rosto e Aeroportos"                     | Gustavo Mullem / Marcelo Nova | 3:52    |  |
| 4.             | "Hoje"                                   | Karl Hummel / Marcelo Nova    | 3:42    |  |
| 5.             | "Cidade Fantasma"                        | Karl Hummel / Marcelo Nova    | 3:09    |  |
| 6.             | "Batalhões de Estranhos"                 | Karl Hummel / Marcelo Nova    | 2:26    |  |
| 7.             | "Coiote no Cio (The Pink Panther Theme)" | Henry Mancini                 | 0:59    |  |
| Duração total: | Duração total:                           | Duração total:                | 38:24   |  |

## Certificações
| País   | Provedor | Certificação | Vendas            |
| ------ | -------- | ------------ | ----------------- |
| Brasil | ABPD     | Ouro         | : mais de 100 mil |

## Créditos
Créditos dados pelo Discogs e pelo IMMUB.

### Músicos

#### Camisa de Vênus
- Marcelo Nova: Vocais
- Robério Santana: Baixo elétrico
- Karl Hummel: Guitarra base
- Gustavo Mullem: Guitarra solo
- Aldo Machado: Bateria

#### Músicos de apoio
- Manito: Teclado e Saxofone

### Ficha técnica
- Produtor executivo: Hélio Costa Manso
- Produtor musical: Reinaldo Barriga
- Arranjos: Camisa de Vênus
- Engenheiros de som: Darci Ferreira, Ely Bon Tempo, José Blondin e José Carlos Leitão
- Mixagem: Renaldo Maziero
- Capa: Rogério A. Rodriguez
- Ilustrações da capa: Marla Nova
- Fotos da contracapa: Nicolau Maximiuc Júnior
- Fotos da capa: Edson dos Santos
- Fotos adicionais: Marcelo Nova e Marla Nova

wikiname: ptwiki

title: Batalhões de Estranhos

in_language: pt

wikitext:
{{Info/Álbum
 |nome           = Batalhões de Estranhos
 |tipo           = estúdio
 |imagem         = Camisa-de-Vênus-Batalhões-de-Estranhos.jpeg
 |borda          =
 |alt            =
 |artista        = [[Camisa de Vênus]]
 |lançado        = {{Data de início|1985|07}}
 |gravado        = Primeiro semestre de 1985
 |estúdio        = ''Estúdios SIGLA'' e ''Estúdios Intersom'', ambos em [[São Paulo]]
 |gênero         = {{Lista horizontal|
* [[Punk rock]]
* [[New wave]]
}}
 |duração        = {{Duração|m=38|s=24}}
 |idioma         = [[Língua portuguesa|Português]]
 |formato        = [[Disco de Vinil|LP]] e [[Fita cassete]]
 |gravadora      = [[RGE]]
 |produtor       = [[Reinaldo Barriga]]
 |cronologia     = álbuns de estúdio por [[Camisa de Vênus]]
 |último álbum   = ''[[Camisa de Vênus (álbum)|Camisa de Vênus]]''
 |ano anterior   = 1983
 |próximo álbum  = ''[[Correndo o Risco]]''
 |ano seguinte   = 1986
 |miscelânea     = {{Singles
  | nome           = Batalhões de Estranhos
  | tipo           = estúdio
  | single 1       = [[Eu Não Matei Joana D'Arc]]
  | single 1 data  = {{Data de início|1985}}
 }}
}}
'''Batalhões de Estranhos''' é o segundo [[álbum de estúdio]] da banda [[brasil]]eira [[Camisa de Vênus]], gravado no primeiro semestre de 1985 nos ''Estúdios SIGLA'' e nos ''Estúdios Intersom'', ambos em [[São Paulo]], e lançado em julho do mesmo ano pela gravadora [[RGE]].

== Antecedentes ==
Três meses após o lançamento do álbum anterior, a banda participou de uma reunião com os diretores da Som Livre na qual se negaram a alterar o nome do grupo, considerado anticomercial pela cúpula da gravadora. Assim, foram expulsos da gravadora e o disco retirado de catálogo. Após esses eventos, a banda resolveu que a melhor estratégia era realizar o máximo de apresentações que conseguissem - rodando o país inteiro - fazendo, então, o caminho inverso: primeiro construir uma base de fãs para, só então, gravar outro disco. Desse modo, mudam-se para [[São Paulo]] e passam a fazer shows, especialmente, na [[Região Sul do Brasil|região Sul]], no [[São Paulo (estado)|estado de São Paulo]], e no [[Rio de Janeiro]].<ref name="BRock">Dapieve, 1995, pp. 160-162.</ref><ref name="Barcinski">Barcinski e Nova, 2017.</ref>

== Gravação e produção ==
Entre um show e outro, surgiu o interesse da gravadora [[RGE]] em gravar um novo álbum e comprar a [[Master tape|matriz]] do primeiro disco e relançá-lo. Desse modo, o disco foi gravado nos ''Estúdios SIGLA'' e nos ''Estúdios Intersom'', ambos localizados na [[São Paulo|cidade de São Paulo]].<ref name="BRock"/><ref name="Barcinski"/>

== Resenha musical ==
O disco abre com o seu grande sucesso radiofônico "[[Eu Não Matei Joana D'Arc]]", no qual o grupo dá ares de ficção e jornalismo popular à história da mártir francesa. Em seguida, vem "Casas Modernas" em que se critica as habitações produzidas em [[Linha de produção|linha]], assumindo uma linha ecológica que põe em questão as relações entre a habitação e a vida humana, animal e vegetal.<ref name="Klein">Klein, 1985.</ref> "Lena" é a primeira das duas [[balada]]s que aparecem no disco.<ref name="ZP">{{citar web |URL=http://www.zonapunk.com.br/?m=reviews&t=1&id=1227 |título=#ZPReview Camisa de Vênus - Batalhões de Estranhos |autor=Wladimyr Cruz |data=2000 |publicado=Zona Punk |acessodata=22-04-2019}}</ref> "Ladrão de Banco" é uma brincadeira com o [[Artes plásticas|artista plástico]] Miguel Cordeiro, que fazia [[Grafito|grafite]]s do seu personagem "Faustino" e participou da promoção da banda em [[Salvador]] no começo da carreira, com a confecção e distribuição de [[fanzine]]s. Assim, esta canção baseia-se numa história: Miguel teria roubado um banco de jardim em uma praça de Salvador.<ref name="Barcinski"/> "[[Gotham City (canção)|Gotham City]]" fecha o lado A e é uma regravação de uma música de [[Jards Macalé]], com a qual ele participou do [[Festival Internacional da Canção 1969|IV Festival Internacional da Canção]]. A canção é uma previsão sobre o futuro das metrópoles e a versão foi muito elogiada pela crítica, com esta enxergando ecos de [[The Velvet Underground]] e [[Lou Reed]].<ref name="Klein"/>

"Noite e Dia" tem como tema o cotidiano do homem comum que não consegue viver em condições dignas.<ref name="Klein"/> "Rostos e Aeroportos" é a segunda balada do disco,<ref name="ZP"/> sendo a canção preferida de Marcelo Nova deste disco.<ref name="Barcinski"/> Em seguida, "[[Hoje (canção do Camisa de Vênus)|Hoje]]" se tornaria uma das canções mais conhecidas do grupo.<ref>{{citar web |URL=https://uhuu.com/evento/rs/porto-alegre/camisa-de-venus-dancando-em-porto-alegre-5835 |título=Camisa de Vênus - Dançando em Porto Alegre |autor=<!--Staff writer(s); no by-line.--> |data=n.d. |publicado=Uhuu |acessodata=13-04-2019}}</ref>

== Recepção ==
=== Lançamento ===
O álbum foi lançado em julho de 1985 pela gravadora [[RGE]].<ref name="BRock"/><ref name="Bahiana">Bahiana, 1985.</ref>

=== Fortuna crítica ===
{{Críticas profissionais
| cri1 = ''[[Folha de S.Paulo]]'' (1985)
| ava1 = Favorável<ref name="Klein"/>
| cri2 = ''[[Zona Punk]]''
| ava2 = Favorável<ref name="ZP"/>
}}
Após os problemas que a banda enfrentou com a gravadora no primeiro disco, a crítica carioca esfriou em seu tratamento da banda. Em compensação, o sucesso de público que os shows da banda faziam em São Paulo e no sul do país abriram novas portas em São Paulo. Desse modo, Paulo Klein, na Folha de S.Paulo, foi um dos poucos críticos que resolveram resenhar o lançamento do segundo disco do grupo. E ele o fez de modo extremamente elogioso, ressaltando as diferenças entre o rock cru e pesado que o Camisa fazia e o "rock morno, mesclado com reggae e baladas" que fazia sucesso no Rio. O crítico elogia, também, os temas tratados nas canções do grupo.<ref name="Klein"/>Wladimyr Cruz, escrevendo para a página [[Zona Punk]], exalta a maior diversidade do disco em relação ao seu antecessor: "aqui o Camisa já se aventurava em fazer algumas baladas, músicas melancólicas que permearam todo o trabalho da banda, aparecendo as vezes aqui e acolá". Apesar disso, dá destaque às canções mais "punk" e de letras mais ácidas e controversas.<ref name="ZP"/>

=== Relançamentos ===
O disco foi relançado pela própria ''RGE'' em [[Compact Disc|CD]] no ano de 1995.<ref name="discogs">{{citar web |URL=http://www.discogs.com/Camisa-de-V%C3%AAnus-Batalh%C3%B5es-De-Estranhos/release/1918474 |título=Camisa de Vênus - Batalhões de Estranhos |autor=<!--Staff writer(s); no by-line.--> |data=n.d. |publicado=Discogs |acessodata=20-10-2010}}</ref><ref name="cliquemusic">{{citar web |URL=http://cliquemusic.uol.com.br/discos/ver/batalhoes-de-estranhos |título=Batalhões de Estranhos |autor=<!--Staff writer(s); no by-line.--> |data=n.d. |publicado=CliqueMusic |acessodata=06-08-2012}}</ref>

== Faixas ==
{{Lista de faixas
| topo            = Lado A
| crédito_escrita = sim
| título1         = [[Eu Não Matei Joana D'Arc]]
| escritor1       = Gustavo Mullem / [[Marcelo Nova]]
| duração1        = 3:44
| título2         = Casas Modernas
| escritor2       = Gustavo Mullem / Marcelo Nova
| duração2        = 2:36
| título3         = Lena
| escritor3       = [[Karl Hummel]] / Marcelo Nova
| duração3        = 4:51
| título4         = Ladrão de Banco
| escritor4       = Karl Hummel / Gustavo Mullem / Marcelo Nova
| duração4        = 3:34
| título5         = [[Gotham City (canção)|Gotham City]]
| escritor5       = [[José Carlos Capinam]] / [[Jards Macalé]]
| duração5        = 3:32
}}
{{Lista de faixas
| topo            = Lado B
| duração_total   = 38:24
| crédito_escrita = sim
| título1         = Noite e Dia
| escritor1       = Karl Hummel / Marcelo Nova
| duração1        = 2:44
| título2         = Crime Perfeito
| escritor2       = Karl Hummel / Marcelo Nova
| duração2        = 3:15
| título3         = Rosto e Aeroportos
| escritor3       = Gustavo Mullem / Marcelo Nova
| duração3        = 3:52
| título4         = [[Hoje (canção do Camisa de Vênus)|Hoje]]
| escritor4       = Karl Hummel / Marcelo Nova
| duração4        = 3:42
| título5         = Cidade Fantasma
| escritor5       = Karl Hummel / Marcelo Nova
| duração5        = 3:09
| título6         = Batalhões de Estranhos
| escritor6       = Karl Hummel / Marcelo Nova
| duração6        = 2:26
| título7         = Coiote no Cio ([[The Pink Panther Theme]])
| escritor7       = [[Henry Mancini]]
| duração7        = 0:59
}}

== Certificações ==
{| class="wikitable"
|-
! País
! Provedor
! Certificação
! Vendas
|-
|align="center"| Brasil
|align="center"| [[Associação Brasileira dos Produtores de Discos|ABPD]]
|align="center"| {{Certificação|Ouro}}<ref name="Estadao">Alberto Villas. ''Os filhos de Raul Seixas''. Publicado em O Estado de S. Paulo, em 11 de novembro de 1986, p.1.</ref>
|align="center"| {{BRAb}}: mais de 100 mil<ref name="Estadao"/>
|}

== Créditos ==
Créditos dados pelo Discogs<ref name="discogs"/> e pelo IMMUB.<ref>{{citar web |URL=https://immub.org/album/batalhoes-de-estranhos |título=LP/CD Batalhões de Estranhos |autor=<!--Staff writer(s); no by-line.--> |data=n.d. |publicado=IMMUB |acessodata=03-04-2019}}</ref>

=== Músicos ===
==== Camisa de Vênus ====
* [[Marcelo Nova]]: [[Canto (música)|Vocais]]
* Robério Santana: [[Baixo elétrico]]
* [[Karl Hummel]]: [[Guitarra elétrica|Guitarra base]]
* Gustavo Mullem: Guitarra solo
* [[Aldo Machado]]: [[Bateria (instrumento musical)|Bateria]]

==== Músicos de apoio ====
* [[Manito]]: [[Teclado (instrumento musical)|Teclado]] e [[Saxofone]]

=== Ficha técnica ===
* Produtor executivo: [[Hélio Costa Manso]]
* [[Produtor musical]]: [[Reinaldo Barriga]]
* [[Arranjo (música)|Arranjo]]s: Camisa de Vênus
* [[Engenharia de áudio|Engenheiros de som]]: Darci Ferreira, Ely Bon Tempo, José Blondin e José Carlos Leitão
* [[Mixagem]]: Renaldo Maziero
* [[Design gráfico|Capa]]: Rogério A. Rodriguez
* [[Desenho|Ilustrações da capa]]: Marla Nova
* [[Fotografia|Fotos da contracapa]]: Nicolau Maximiuc Júnior
* Fotos da capa: Edson dos Santos
* Fotos adicionais: Marcelo Nova e Marla Nova

{{referências|col=2}}

== Bibliografia ==
* {{Aut|ALEXANDRE, Ricardo}}. ''Dias de Luta: O rock e o Brasil dos anos 80''. Porto Alegre: Arquipélago Editorial, 2017.
* {{Aut|[[Ana Maria Bahiana|BAHIANA, Ana Maria]]}}. ''Passeio pelo front''. Publicado em O Globo, em 20 de julho de 1985, p. 3.
* {{Aut|BARCINSKI, André}} e {{Aut|NOVA, Marcelo}}. ''O galope do tempo: conversas com André Barcinski''. São Paulo: Benvirá, 2017.
* {{Aut|DAPIEVE, Arthur}}. ''BRock: o rock brasileiro dos anos 80''. São Paulo: Editora 34, 1995.
* {{Aut|KLEIN, Paulo}}. ''Batalhões de estranhos invadem as metrópoles''. Publicado em Folha de S.Paulo, em 20 de agosto de 1985, p. 33.
* {{Aut|SANTOS, Wellington Camargo dos}}. ''Correndo o risco: identidade punk nas músicas da banda Camisa de Vênus''. Revista Noctua, n. 5, 2012.

{{Esboço-álbum|Camisa de Vênus}}
{{Camisa de Vênus}}

[[Categoria:Álbuns de 1985]]
[[Categoria:Álbuns de Camisa de Vênus]]
[[Categoria:Álbuns lançados pela RGE Discos]]
[[Categoria:Álbuns de punk rock]]

title: Álbum de estúdio de Camisa de Vênus

Lançamento: julho de 1985

Gravação: Primeiro semestre de 1985

Estúdio(s): Estúdios SIGLA e Estúdios Intersom, ambos em São Paulo

Gênero(s): Punk rock New wave

Idioma(s): Português

Formato(s): LP e Fita cassete

Gravadora(s): RGE

Produção: Reinaldo Barriga

title: Cronologia de álbuns de estúdio por Camisa de Vênus

| | Camisa de Vênus (1983) |: | Correndo o Risco (1986) |

title: Singles de Batalhões de Estranhos

Singles de Batalhões de Estranhos: 1. "Eu Não Matei Joana D'Arc" · Lançamento: 1985


text:
# Tawata
Tawata ist ein Motu des Tabuaeran-Atolls der pazifischen Inselrepublik Kiribati.

## Geographie
Tawata bildet die Nordspitze des Atolls und ist der Nordausläufer von Tereitake. In diesem zerklüfteten Teil des Atolls sind nur wenige Motu namentlich benannt. Die Nordspitze bildet das North Cape und im Osten bildet der Metaua Point (⊙) die Grenze. In etwa 2 km Entfernung schließt sich im Südosten der Inselteil Ponota an.

wikiname: dewiki

title: Tawata

in_language: de

wikitext:
{{Infobox Insel
|NAME=Tawata
|BILD1=
|BILD1-TEXT=
|BILD2=
|BILD2-TEXT=
|GEWAESSER=Pazifischer Ozean
|GRUPPE=[[Tabuaeran]]
|BREITENGRAD=3.93096
|LAENGENGRAD=-159.35334
|REGION-ISO=KI-L
|KARTE=
|POSKARTE=
|MARK=
|MARKSIZE=
|LAENGE=
|BREITE=
|FLAECHE=
|EINWOHNER=
|ZENSUS=
}}
'''Tawata''' ist ein [[Motu (Insel)|Motu]] des [[Tabuaeran]]-[[Atoll]]s der [[Pazifischer Ozean|pazifischen]] Inselrepublik [[Kiribati]].

== Geographie ==
Tawata bildet die Nordspitze des Atolls und ist der Nordausläufer von [[Tereitake]]. In diesem zerklüfteten Teil des Atolls sind nur wenige Motu namentlich benannt. Die Nordspitze bildet das ''North Cape'' und im Osten bildet der ''Metaua Point'' ({{Coordinate|NS=3.92993|EW=-159.34356|type=landmark|region=KI-L|text=ICON0|name=Metaua Point}}) die Grenze. In etwa 2 km Entfernung schließt sich im Südosten der Inselteil [[Ponota]] an.<ref>{{Internetquelle|url=https://www.gpskoordinaten.de/|titel=Google Maps GPS Koordinaten, Breiten- und Längengrad|zugriff=2021-09-11}}</ref><ref>[https://www.geonames.org/4030889/tawata.html Tawata] Bei [[GeoNames]], geonames.org. Abgerufen am 2021-09-11.</ref>

== Einzelnachweise ==
<references />

[[Kategorie:Insel (Australien und Ozeanien)]]
[[Kategorie:Insel (Pazifischer Ozean)]]
[[Kategorie:Tabuaeran]]
[[Kategorie:Insel (Line Islands)]]

title: Tawata

Gewässer: Pazifischer Ozean

Inselgruppe: Tabuaeran


text:
# Bejaria mathewsii
Bejaria mathewsii là một loài thực vật có hoa trong họ Thạch nam. Loài này được Fielding & Gardner mô tả khoa học đầu tiên năm 1844.

wikiname: viwiki

title: Bejaria mathewsii

in_language: vi

wikitext:
{{tiêu đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Bejaria mathewsii''
| status =
| status_system =
| status_ref =
| image =
| image_caption =
| regnum = [[Thực vật|Plantae]]
| unranked_divisio = [[Thực vật có hoa|Angiospermae]]
| unranked_classis = [[Thực vật hai lá mầm thật sự|Eudicots]]
| ordo = [[Bộ Thạch nam|Ericales]]
| familia = [[họ Thạch nam|Ericaceae]]
| genus = ''[[Bejaria]]''
| species = '''''B. mathewsii'''''
| binomial = ''Bejaria mathewsii''
| binomial_authority = [[Henry Barron Fielding|Fielding]] & [[George Gardner (nhà thực vật học)|Gardner]], 1844
}}
'''''Bejaria mathewsii''''' là một loài [[thực vật có hoa]] trong [[họ Thạch nam]]. Loài này được Fielding & Gardner mô tả khoa học đầu tiên năm 1844.<ref>{{chú thích web|url=http://www.theplantlist.org/tpl1.1/record/kew-2672761| title=''Bejaria mathewsii''|accessdate=ngày 7 tháng 6 năm 2013| author=The Plant List | year =2010}}</ref>

==Chú thích==
{{tham khảo|30em}}

==Liên kết ngoài==
*{{commonscat-inline|Bejaria mathewsii}}
*{{wikispecies-inline|Bejaria mathewsii}}

[[Thể loại:Bejaria]]
[[Thể loại:Thực vật được mô tả năm 1844]]

{{Ericoideae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Plantae

(không phân hạng): Angiospermae Eudicots

Bộ (ordo): Ericales

Họ (familia): Ericaceae

Chi (genus): Bejaria

Loài (species): B. mathewsii

title: Danh pháp hai phần

Danh pháp hai phần: Bejaria mathewsii · Fielding & Gardner, 1844


text:
# پیپ
پیپ یا پایپ (به انگلیسی: pipe) وسیله‌ای برای دودکردن (تدخین) توتون است.
توتون مورد استفاده در پپپ‌ها صرفاً مخصوص پیپ ساخته می‌شود. این وسیله شامل یک کاسه حفره دار برای قراردادن تنباکو، و یک دستگیره چوبی نازک است که در انتها به یک دهان گیر از جنس پلاستیک یا کائوچو ختم می‌شود. پیپ‌ها در محدوده وسیعی از جمله پیپ‌های ماشین‌ساز ساده تا پیپ‌های دست‌ساز و دارای ارزش هنری و گران‌قیمت (برای کلکسیونرها) ساخته می‌شوند.

## نامگذاری
واژه پیپ در زبان فارسی از زبان انگلیسی مشتق شده است. تلفظ اصلی واژه بنابر آوانگاری آن، پایپ است که به معنای لوله می‌باشد. در حالی که سبیل و شَطَب و دمی برابر فارسی آن است. پیپ در فارسی همان وسیله‌ای برای استعمال توتون است اما پایپ وسیله‌ای برای استعمال مت‌آمفتامین است.

## پیشینه
پیپ کشی یکی از قدیمی‌ترین سنت‌های شناخته شده کشیدن تنباکو است. برخی از فرهنگ‌های مردمان بومی قاره آمریکا، تنباکو را در پیپ‌های تشریفاتی می‌کشند و این کار را مدت‌ها قبل از ورود اروپایی‌ها انجام داده‌اند. به عنوان مثال، مردم لاکوتا از پیپ تشریفاتی به نام čhaŋnúŋpa استفاده می‌کنند. سایر فرهنگ‌های مردمان بومی قاره آمریکا، تنباکو را به صورت دسته جمعی می‌کشند.
از آنجایی که تنباکو تا قرن شانزدهم به دنیای قدیم معرفی نشده بود، پیپ‌های قدیمی‌تر در خارج از قاره آمریکا معمولاً برای کشیدن مواد مختلف دیگر، از جمله حشیش استفاده می‌شدند. گیاه تنباکو بومی آمریکای جنوبی است، اما مدت‌ها قبل از ورود اروپایی‌ها به آمریکای شمالی گسترش یافت. تنباکو در قرن شانزدهم از قاره آمریکا به اروپا معرفی شد و به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت.
پیپ اصالتاً از اروپا وارد ایران شده است و در ایران چپق تقریباً معادل آن در نظر گرفته می‌شود با این تفاوت که معمولاً دسته چوبی و کاسه گلی دارد و نوع دیگری از توتون در آن استفاده می‌شود.
بر طبق روایات غیرقابل یقین این وسیله نخستین بار در اوایل سده شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام «سید محمد امین قوچانی» از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتغالی‌ها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازه‌های مختلف طول دسته (لوله دود) رواج‌دارد. امروزه پیپ سازی در ایران یک هنر رواج یافته است. از پیپ سازان مطرح ایرانی می توان به ماسترو رحیمی ملقب به پدر پیپ ایران اشاره کرد .

## انواع پیپ
برخی از سازندگان و برندهای تولید پیپ دارای تولیدات با طراحی‌های متمایز و صاحب سبک هستند و طراحی‌های منحصر به فرد خودشان را در شمار محدود عرضه می‌کنند و قیمت این پیپ‌های منحصربفرد معمولاً بالا است، ولی هنگام تولید پیپ به صورت انبوه غالباً از اصول یکسانی پیروی می‌شود.
مدل‌های استاندارد بر پایه تیپ می‌تواند اسموک‌های متفاوتی داشته باشد و بر همین اساس اسموکرها معمولاً پیپ‌های زیادی می‌خرند تا آن را امتحان کنند.
برخی مدل‌ها طراحی‌های خیلی سختی دارند و برخی برندها آن را تولید می‌کنند و برخی دیگر عمومی‌تر هستند.

## جنس پیپ
برای ساختن پیپ از مواد متنوعی استفاده می‌شود. پیپ مرغوب معمولاً از چوب برایر ساخته می‌شود و شکل‌های متنوعی دارد. قسمت بدنه و کاسه پیپ معمولاً از جنس چوب ریشه برایر؛ مرشام؛ چوب ذرت (کورن) و حتی سفالی است و در ساخت پیپ کمتر از چوب‌های متراکم آلبالو؛ زیتون؛ چوب افرا؛ چوب کهور و بلوط؛ استفاده می‌شود. آهن و شیشه از مواد غیر متداول در ساخت پیپ هستند.
قسمت کاسه پیپ (جام) گاهی خراطی و گاهی با فلز و سنگ و نگین‌های جواهر تزئین می‌شوند.
دسته پیپ باید یک مجرای بلند با قطر مناسب داشته باشد تا دود تنباکوی پیپ به صورت مناسب از آن گذر کند. همچنین مجرای پیپ‌ها با قطرهای مختلفی (۲میلیمتر، ۴ میلیمتر، ۶ میلیمتر، ۹ میلیمتر) و به صورت بدون فیلتر یا فیلتردار ساخته می‌شوند.
قسمت دهان‌گیر پیپ معمولاً از مواد قالب پذیر نظیر کائوچو یا پلاستیک نرم ساخته می‌شود.
در بعضی موارد دسته پیپ از جنس بامبو، نی، یا چوب ساخته می‌شود. در پیپ‌های گران‌قیمت دهان‌گیر پیپ از جنس کهربا یا سنگ‌های جواهر ساخته می‌شود.
در کتاب «پیپ»، (اثر آلفرد دانهیل The Pipe Book by Alfred Dunhill) به این مبحث پرداخته است.
اشاره کلی آن به این قسم است که در هر نقطه‌ای از جهان با توجه به وجود منابع طبیعی اجناس مختلفی برای ساخت استفاده شده است:

### چوبی
پیپ چوبی رایج‌ترین نوع است. تقریباً همه افراد هنگام به یادآوری پیپ، وسیله‌ای چوبی را به خاطر می‌آورند. این محصول معمولاً از انواع مختلفی از ریشه‌های فراوری شده و غالباً از چوب خلنگ (برایر) ساخته می‌شود و ممکن است قیمت هر بلوک فراوری شده برایر به صدها دلار هم برسد. برایر، چوبی مناسب برای ساخت پیپ است. مهم‌ترین مشخصه این چوب مقاومت در برابر آتش و مشخصه دیگر آن جذب رطوبت بالاست. سن برخی از برایرها هنگام فراوری مشخص شده‌اند و برخی برندها مانند بربیا، دانهیل، کستلو و… انتخاب دقیقی از برایرها و کیفیت آنها را دارند. هر قدر از قسمت‌های بالاتری از ریشه ساخته شوند کیفیت محصول ساخته شده نازل‌تر خواهد بود و فینیش پیپ هم نازل‌تر است.
متأسفانه مدتی است افرادی سودجو ادعا کرده‌اند که چوب کیکم، جایگزینی مناسب برای چوب برابر است. و با برداشت بی‌رویه این گونهٔ با ارزش را در خطر انقراض قرار داده‌اند.

### فلزی یا متال
این پیپ‌ها دارای لوله فلزی برای هدایت دود و معمولاً محفظه چوبی برای ریختن و آتش زدن توتون هستند. از آنجایی که درجه حرارت فلز در جای خنک کمتر از درجه حرارت محیط است استفاده از آن در مناطق کوهستانی و خنک و اماکنی که سرد هستند توصیه می‌شود. دقیقاً به همین دلیل اکثر محفظه‌های توتون این مدل‌ها به صورت دایره تراشیده می‌شوند و توتون در آنها به سرعت می‌سوزد.
اگر آن را در مناطق گرم یا زیر آفتاب استفاده کنید نه تنها لذت کمتر را دارد بلکه ممکن است حتی ناراحت‌کننده هم باشد.

### مرشام
این پیپ‌ها از جنس سنگ مرشام می‌باشند که گونه‌ای از سنگ‌های سیلیکاتی است. خاصیت این پیپ جذب رطوبت بوده و هنگام استفاده، رطوبت خود را به توتون می‌دهد. برای هر بار استفاده کردن از آن می‌بایستی حداقل ۲ ساعت از آخرین استفاده گذشته باشد.

### ذرت یا (کورن کوب)
این پیپ از ذرت ساخته می‌شود و مورد علاقه مارک تواین، روزولت، ژنرال مک آرتور و بسیاری از اسموکرهای دیگر بوده است. در کارتون پاپای (ملوان زبل) شخصیت اصلی کارتون از کورن استفاده می‌کند. بزرگ‌ترین تولیدکننده آن شرکت میسوری مرشام بوده ارزان قیمت‌ترین پیپ دنیاست. اسموک آن تقریباً نزدیک و شبیه به مرشام است و دلیل آن مقدار رطوبتی است که ذرت می‌تواند جذب کند.
برخلاف تصور، عمومی پایداری و قدرت آن بسیار خوب است و می‌تواند اسموک جالبی داشته باشد.

### کالاباشی
این پیپ ترکیبی از چوب (معمولاً ماهاگونی) و مرشام است. بدنه چوب و آتشگاه مرشام. یک نوع بی نظیر از سلیقه انسانی!

### سرامیکی
پیپ‌های سرامیکی بیشتر به دلیل اینکه قبه آن زیاد داغ می‌شود استفاده از آن برای پیپ کش‌های ماهر سخت و دردسر ساز است ولی یک پیپ سرامیکی خوب یک دود خالص و بدون طعم اضافه را در زمان کشیدن پیپ ارائه می‌دهد.

### مصنوعی
پیپ‌های متنوعی از جنس‌های (گرافیت، رزین، باکلیت، و حتی ترکیب چوب و نایلون و دیگر مواد مصنوعی) در رنگ‌ها و شکل‌های مختلف ساخته می‌شوند که رایج‌ترین آن‌ها از روکشی پلاستیکی و آتشگاهی فلزی ساخته می‌شوند که اغلب از کیفیت پایینی برخوردار هستند و مورد تأیید پیپ کش‌های ماهر نمی‌باشد.

## تنباکوی پیپ
توتون پیپ در شکل‌ها و اندازه‌ها و عطرهای مختلف عرضه می‌شود. بیشتر توتون‌های پیپ از توتون‌های سیگار ملایم‌تر و درشت‌تر و مطلوب‌تر هستند چون تنباکوهای خیلی ریز در پیپ، مانع جریان هوا شده و به اصلاح موجب عدم کام گرفتن صحیح از پیپ می‌شوند و همچنین توتون‌های خشک نیز به سرعت می‌سوزند.
توتون پیپ برای اینکه خشک نشود باید در یک محفظه بسته مثل قوطی فلزی یا شیشه‌ای درب دار نگهداری شود.
برخی توتون‌ها به نوارهای باریک بلند بریده می‌شوند. بعضی توتون‌ها در یک قالب تخت پرس می‌شوند و سپس قطعه قطعه می‌شوند در روش‌های حرفه‌ای‌تر بسته‌بندی توتون‌های پیپ به صورت نوارهای بلندی دورهم محکم پیچیده می‌شوند و سپس به صورت صفحه صفحه بریده می‌شوند در این روش عطر توتون ماندگاری بیشتر را دار می‌باشد.
توتون Flake را بین انگشتان و کف دست می‌مالند تا خردتر شود و به راحتی در پیپ جا بگیرد و بعضی‌ها هم آن را به قطعات کوچک‌تر می‌برند.

## روش پر کردن پیپ
پرکردن کاسه پیپ یکباره انجام نمی‌شود بلکه در چند مرحله انجام می‌شود:
پر کردن پیپ روش‌های مختلفی دارد. یکی از این روش‌ها این است که کاسه پیپ را بسته به مقدار توتونی که می‌خواهند بکشند را از توتون پر می‌کنند. در هر مرحله مقداری توتون در کاسه پیپ ریخته و با انگشت شست توتون را به سمت کف کاسه فشرده می‌کنند و پیپ را به دهان گرفته و به آن پک می‌زنند و امتحان می‌کنند که پیپ خوب کام می‌دهد و هوا به‌راحتی در آن جریان پیدا می‌کند.
حال اگر میزان فشردگی توتون زیاد بود می‌توان از توتون درون کاسه مقداری برداشت و کم کرد یا اینکه با ابزار سوزنی شکل پیپ در توتون فشرده شده کمی سوراخ باز کرده تا هوا برای پُک زدن بهتر جریان پیدا کند.
پس از روشن کردن توتون اگر نیاز به فشرده کردن توتون بود با ابزار کوبه‌ای پیپ این کار را انجام می‌شود.
یکی دیگر از روش‌های پر کردن پیپ و فشرده سازی توتون روش سه مرحله‌ای است که بدین صورت است:
مرحله نخست: مخزن کاسه پیپ را پر از توتون کرده و روی آن را با قدرت فشرده می‌کنیم تا در ۳/۱ از کاسه پیپ جا شود.
مرحله دوم: دوباره کاسه پیپ را پر از توتون کرده و به صورت ملایم فشرده می‌کنیم تا ۳/۲ پیپ پر شود.
مرحله سوم: دوباره کاسه پیپ را پر کرده و به آرامی و ملایمت فشار می‌دهند تا پیپ کاملاً پر شود. در این روش توتون موجود در کاسه پیپ سه لایه می‌شود که لایه پایین فشردگی زیاد و لایه‌های بالاتر فشردگی کمتری دارد و توتون به صورت مناسبی می‌سوزد. در این روش معمولاً توتون زیادی در پیپ جا می‌گیرد. در نتیجه زمان طولانی می‌توان پیپ را کشید.
یک روش دیگر که به «روش فرانک» نامیده می‌شود به این صورت است که خورده توتون‌ها را به آرامی از بالای کاسه پیپ رها کرده و داخل کاسه پیپ ریخته تا کاملاً پر شود و سپس یکباره توتون را فشرده می‌نمایند و اگر نیاز به توتون بیشتر بود دوباره یک مرحله دیگر انجام می‌شود.
برای کشیدن دود توتون آن را در کاسه پیپ می‌ریزند و آتش می‌زنند. با پک زدن به انتهای دسته پیپ دود به داخل دهان می‌رود و نباید آن را به داخل ریه‌ها داد.

## نگارخانه
- Billiard
- Bent (Billiard)
- Sitter
- Pot
- Prince
- Author (specifically "Czech Bulldog")
- Churchwarden
- Tyrolean
- Cavalier
- Vest Pocket
- MacArthur

title: پیپ

wikitext:
[[پرونده:The_shape_of_the_pipe.jpg |بندانگشتی|300px|شکل ظاهری پیپ]]
'''پیپ''' یا '''پایپ''' {{به انگلیسی|pipe}} وسیله‌ای برای دودکردن (تدخین) [[توتون]] است.

توتون مورد استفاده در پپپ‌ها صرفاً مخصوص پیپ ساخته می‌شود. این وسیله شامل یک کاسه حفره دار برای قراردادن [[تنباکو]]، و یک دستگیره چوبی نازک است که در انتها به یک دهان گیر از جنس پلاستیک یا کائوچو ختم می‌شود. پیپ‌ها در محدوده وسیعی از جمله پیپ‌های ماشین‌ساز ساده تا پیپ‌های دست‌ساز و دارای ارزش هنری و گران‌قیمت (برای کلکسیونرها) ساخته می‌شوند.<ref>{{Cite web|last=southcapenet|date=2020-12-25|title=A brief history of the Smoking Pipe|url=https://ebenharts.co.za/2020/12/26/a-brief-history-of-the-smoking-pipe/|access-date=2022-10-03|website=Ebenharts Handmade Pipes & Restaurant|language=en-ZA}}</ref>

== نامگذاری ==
واژه پیپ در [[زبان فارسی]] از [[زبان انگلیسی]] مشتق شده است. تلفظ اصلی واژه بنابر آوانگاری آن، پایپ است که به معنای لوله می‌باشد. در حالی که سبیل<ref>{{یادکرد وب|عنوان=معنی سبیل {{!}} لغت نامه دهخدا|نشانی=https://www.parsi.wiki/fa/wiki/280348/سبیل|وبگاه=پارسی ویکی|بازبینی=2020-06-02|کد زبان=fa|نام=پارسی|نام خانوادگی=ویکی}}</ref> و شَطَب و دمی برابر فارسی آن است. پیپ در فارسی همان وسیله‌ای برای استعمال توتون است اما پایپ وسیله‌ای برای استعمال [[مت‌آمفتامین]] است.

== پیشینه ==
[[پرونده:Garçon à la pipe.jpg|بندانگشتی|[[پسری با پیپ]] اثر [[پابلو پیکاسو]]]]
پیپ کشی یکی از قدیمی‌ترین سنت‌های شناخته شده کشیدن تنباکو است. برخی از فرهنگ‌های مردمان بومی قاره آمریکا، تنباکو را در پیپ‌های تشریفاتی می‌کشند و این کار را مدت‌ها قبل از ورود اروپایی‌ها انجام داده‌اند. به عنوان مثال، مردم [[لاکوتا]] از پیپ تشریفاتی به نام [[:en:Chanunpa|čhaŋnúŋpa]] استفاده می‌کنند. سایر فرهنگ‌های مردمان بومی قاره آمریکا، تنباکو را به صورت دسته جمعی می‌کشند.<ref>{{Cite journal|last1=Cassanello|first1=Robert|date=January 2014|title="Episode 11 Tobacco Pipes" by Robert Cassanello|url=http://stars.library.ucf.edu/ahistoryofcentralfloridapodcast/11/|journal=A History of Central Florida Podcast|access-date=2016-01-11}}</ref>

از آنجایی که تنباکو تا قرن شانزدهم به دنیای قدیم معرفی نشده بود،<ref>{{cite web|last1=Davey|first1=Mike|title=The European Tobacco Trade From the 15th to the 17th Centuries|url=https://www.lib.umn.edu/bell/tradeproducts/tobacco|website=University of Minnesota|access-date=31 December 2017|archive-date=6 November 2018|archive-url=https://web.archive.org/web/20181106223240/https://www.lib.umn.edu/bell/tradeproducts/tobacco|url-status=dead}}</ref> پیپ‌های قدیمی‌تر در خارج از قاره آمریکا معمولاً برای کشیدن مواد مختلف دیگر، از جمله حشیش استفاده می‌شدند. گیاه تنباکو بومی آمریکای جنوبی است، اما مدت‌ها قبل از ورود اروپایی‌ها به آمریکای شمالی گسترش یافت. تنباکو در قرن شانزدهم از قاره آمریکا به اروپا معرفی شد و به سرعت در سراسر جهان گسترش یافت.

پیپ اصالتاً از اروپا وارد [[ایران]] شده است و در ایران [[چپق]] تقریباً معادل آن در نظر گرفته می‌شود با این تفاوت که معمولاً دسته چوبی و کاسه گلی دارد و نوع دیگری از توتون در آن استفاده می‌شود.<ref>{{Cite web|title="Episode 11 Tobacco Pipes" by Robert Cassanello|url=http://stars.library.ucf.edu/ahistoryofcentralfloridapodcast/11/|website=stars.library.ucf.edu|access-date=2016-01-11}}</ref>

بر طبق روایات غیرقابل یقین این وسیله نخستین بار در اوایل سده شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام «سید محمد امین قوچانی» از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتغالی‌ها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازه‌های مختلف طول دسته (لوله دود) رواج‌دارد.<ref>{{cite web|last1=Davey|first1=Mike|title=The European Tobacco Trade From the 15th to the 17th Centuries|url=https://www.lib.umn.edu/bell/tradeproducts/tobacco|website=University of Minnesota|access-date=31 December 2017|archive-date=6 November 2018|archive-url=https://web.archive.org/web/20181106223240/https://www.lib.umn.edu/bell/tradeproducts/tobacco|url-status=dead}}</ref> امروزه پیپ سازی در ایران یک هنر رواج یافته است.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=پیپ‌های دست‌ساز نماد هنر ایرانی|نشانی=https://www.tabnak.ir/fa/news/1279157/%D9%BE%DB%8C%D9%BE%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%E2%80%8C%D8%B3%D8%A7%D8%B2-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D9%88-%D8%B1%D8%AD%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%86%D9%85%D8%A7%D8%AF-%D9%87%D9%86%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C|وبگاه=تابناک {{!}} TABNAK|تاریخ=۱۴۰۳-۱۰-۰۲|بازبینی=2025-05-07|کد زبان=fa|نام=|نام خانوادگی=}}</ref> از پیپ سازان مطرح ایرانی می توان به ماسترو رحیمی ملقب به پدر پیپ ایران اشاره کرد .<ref>{{یادکرد وب|عنوان=هنر ماسترو رحیمی و تحول پیپ‌سازی در ایران|نشانی=https://ana.ir/fa/news/936208/%D9%87%D9%86%D8%B1-%D9%85%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D9%88-%D8%B1%D8%AD%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D9%88-%D8%AA%D8%AD%D9%88%D9%84-%D9%BE%DB%8C%D9%BE%E2%80%8C%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86|وبگاه=خبرگزاری آنا|تاریخ=۱۴۰۳-۰۷-۲۴|بازبینی=2025-05-07|کد زبان=fa|نام خانوادگی=}}</ref>

== انواع پیپ ==
[[پرونده:Types_of_pipes.jpg|بندانگشتی|انواع پیپ]]برخی از سازندگان و برندهای تولید پیپ دارای تولیدات با طراحی‌های متمایز و صاحب سبک هستند و طراحی‌های منحصر به فرد خودشان را در شمار محدود عرضه می‌کنند و قیمت این پیپ‌های منحصربفرد معمولاً بالا است، ولی هنگام تولید پیپ به صورت انبوه غالباً از اصول یکسانی پیروی می‌شود.
مدل‌های استاندارد بر پایه تیپ می‌تواند اسموک‌های متفاوتی داشته باشد و بر همین اساس اسموکرها معمولاً پیپ‌های زیادی می‌خرند تا آن را امتحان کنند.

برخی مدل‌ها طراحی‌های خیلی سختی دارند و برخی برندها آن را تولید می‌کنند و برخی دیگر عمومی‌تر هستند.

== جنس پیپ ==
[[پرونده:Smoking_pipe_amazing.jpg|بندانگشتی|یک نوع پیپ با ظاهر متمایز]]
برای ساختن پیپ از مواد متنوعی استفاده می‌شود. پیپ مرغوب معمولاً از چوب [[خلنگ درختی|برایر]] ساخته می‌شود و شکل‌های متنوعی دارد. قسمت بدنه و کاسه پیپ معمولاً از جنس چوب ریشه [[خلنگ درختی|برایر]]؛ مرشام؛ چوب [[ذرت]] (کورن) و حتی سفالی است و در ساخت پیپ کمتر از چوب‌های متراکم آلبالو؛ زیتون؛ چوب افرا؛ چوب کهور و بلوط؛ استفاده می‌شود. آهن و شیشه از مواد غیر متداول در ساخت پیپ هستند.<ref name=":0">{{Cite web|last=Giford|first=Emily E.|date=2021-02-27|title=Holmes at Home: The Life of William Gillette - Connecticut History {{!}} a CTHumanities Project|url=https://connecticuthistory.org/holmes-at-home-the-life-of-william-gillette/|access-date=2024-03-20|website=Connecticut History {{!}} a CTHumanities Project - Stories about the people, traditions, innovations, and events that make up Connecticut's rich history.|language=en}}</ref>

قسمت کاسه پیپ (جام) گاهی خراطی و گاهی با فلز و سنگ و نگین‌های جواهر تزئین می‌شوند.<ref name="Ioway">{{Cite web|title=Catlinite, Calumet Pipes and Pipestone National Monument|work=Maps, Material, Culture, and Memory: On the Trail of the Ioway|publisher=[[University of Iowa]]|url=http://archaeology.uiowa.edu/catlinite-calumet-pipes-and-pipestone-national-monument-0|access-date=20 August 2015|archive-date=3 July 2015|archive-url=https://web.archive.org/web/20150703082320/http://archaeology.uiowa.edu/catlinite-calumet-pipes-and-pipestone-national-monument-0|url-status=dead}}</ref>

دسته پیپ باید یک مجرای بلند با قطر مناسب داشته باشد تا دود تنباکوی پیپ به صورت مناسب از آن گذر کند. همچنین مجرای پیپ‌ها با قطرهای مختلفی (۲میلیمتر، ۴ میلیمتر، ۶ میلیمتر، ۹ میلیمتر) و به صورت بدون فیلتر یا فیلتردار ساخته می‌شوند.<ref>{{Cite news|last=de Castella|first=Tom|date=2015-01-26|title=William Gillette: Five ways he transformed how Sherlock Holmes looks and talks|url=https://www.bbc.com/news/magazine-30932322|access-date=2024-03-20|work=BBC News|language=en-GB}}</ref>

قسمت دهان‌گیر پیپ معمولاً از مواد قالب پذیر نظیر کائوچو یا پلاستیک نرم ساخته می‌شود.

در بعضی موارد دسته پیپ از جنس بامبو، نی، یا چوب ساخته می‌شود. در پیپ‌های گران‌قیمت دهان‌گیر پیپ از جنس کهربا یا سنگ‌های جواهر ساخته می‌شود.<ref>{{cite book|last=Kalm|first=Pehr|author-link=Pehr Kalm|title=Travels into North America: containing its natural history, and a circumstantial account of its plantations and agriculture in general, with the civil, ecclesiastical and commercial state of the country, the manners of the inhabitants, and several curious and important remarks on various subjects|publisher=T. Lowndes|year=1772|location=London|translator=Johann Reinhold Forster|page=[https://archive.org/details/travelsintonorth01kalm_3/page/344/mode/1up 344]|url=|language=en|oclc=1083889360|isbn=978-0-665-51500-2}}</ref>

در کتاب «پیپ»، (اثر آلفرد دانهیل The Pipe Book by Alfred Dunhill) به این مبحث پرداخته است.

اشاره کلی آن به این قسم است که در هر نقطه‌ای از جهان با توجه به وجود منابع طبیعی اجناس مختلفی برای ساخت استفاده شده است:

=== چوبی ===
پیپ چوبی رایج‌ترین نوع است. تقریباً همه افراد هنگام به یادآوری پیپ، وسیله‌ای چوبی را به خاطر می‌آورند. این محصول معمولاً از انواع مختلفی از ریشه‌های فراوری شده و غالباً از چوب [[خلنگ درختی|خلنگ]] ([[خلنگ درختی|برایر]]) ساخته می‌شود و ممکن است قیمت هر بلوک فراوری شده برایر به صدها دلار هم برسد. برایر، چوبی مناسب برای ساخت پیپ است. مهم‌ترین مشخصه این چوب مقاومت در برابر آتش و مشخصه دیگر آن جذب رطوبت بالاست. سن برخی از برایرها هنگام فراوری مشخص شده‌اند و برخی برندها مانند بربیا، دانهیل، کستلو و… انتخاب دقیقی از برایرها و کیفیت آنها را دارند. هر قدر از قسمت‌های بالاتری از ریشه ساخته شوند کیفیت محصول ساخته شده نازل‌تر خواهد بود و فینیش پیپ هم نازل‌تر است. [[پرونده:Briar pipe Lord.jpg|بندانگشتی|یک پیپ از جنس چوب خلنگ (برایر)]]

متأسفانه مدتی است افرادی سودجو ادعا کرده‌اند که چوب کیکم، جایگزینی مناسب برای چوب برابر است. و با برداشت بی‌رویه این گونهٔ با ارزش را در خطر انقراض قرار داده‌اند.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=نه به قطع درختان کیکم|نشانی=https://savekikom.ir/|وبگاه=savekikom.ir|بازبینی=2024-05-18}}</ref>

=== فلزی یا متال ===
این پیپ‌ها دارای لوله فلزی برای هدایت دود و معمولاً محفظه چوبی برای ریختن و آتش زدن توتون هستند. از آنجایی که [[دما|درجه حرارت]] فلز در جای خنک کمتر از درجه حرارت محیط است استفاده از آن در مناطق کوهستانی و خنک و اماکنی که سرد هستند توصیه می‌شود. دقیقاً به همین دلیل اکثر محفظه‌های توتون این مدل‌ها به صورت دایره تراشیده می‌شوند و توتون در آنها به سرعت می‌سوزد.<ref>{{cite journal|last1=Newns|first1=Sarah|year=2017|title=The Clay Tobacco Pipes|journal=Internet Archaeology|issue=45|doi=10.11141/ia.45.3.4|doi-access=free}}</ref>

اگر آن را در مناطق گرم یا زیر آفتاب استفاده کنید نه تنها لذت کمتر را دارد بلکه ممکن است حتی ناراحت‌کننده هم باشد.

=== مرشام ===
این پیپ‌ها از جنس سنگ [[پیپ مرشام|مرشام]] می‌باشند که گونه‌ای از سنگ‌های سیلیکاتی است. خاصیت این پیپ جذب رطوبت بوده و هنگام استفاده، رطوبت خود را به توتون می‌دهد. برای هر بار استفاده کردن از آن می‌بایستی حداقل ۲ ساعت از آخرین استفاده گذشته باشد.

=== ذرت یا (کورن کوب) ===
این پیپ از ذرت ساخته می‌شود و مورد علاقه [[مارک توین|مارک تواین]]، [[فرانکلین دلانو روزولت|روزولت]]، ژنرال [[داگلاس مک‌آرتور|مک آرتور]] و بسیاری از اسموکرهای دیگر بوده است. در کارتون پاپای (ملوان زبل) شخصیت اصلی کارتون از کورن استفاده می‌کند. بزرگ‌ترین تولیدکننده آن شرکت میسوری مرشام بوده ارزان قیمت‌ترین پیپ دنیاست. اسموک آن تقریباً نزدیک و شبیه به مرشام است و دلیل آن مقدار رطوبتی است که ذرت می‌تواند جذب کند.

برخلاف تصور، عمومی پایداری و قدرت آن بسیار خوب است و می‌تواند اسموک جالبی داشته باشد.

=== کالاباشی ===
این پیپ ترکیبی از چوب (معمولاً [[چوب ماهون|ماهاگونی]]) و [[پیپ مرشام|مرشام]] است. بدنه چوب و آتشگاه مرشام. یک نوع بی نظیر از سلیقه انسانی!

=== سرامیکی ===
[[پرونده:Smoking pipe clay.jpg|بندانگشتی|یک پیپ تماماً از جنس سرامیک]]
پیپ‌های سرامیکی بیشتر به دلیل اینکه قبه آن زیاد داغ می‌شود استفاده از آن برای پیپ کش‌های ماهر سخت و دردسر ساز است ولی یک پیپ سرامیکی خوب یک دود خالص و بدون طعم اضافه را در زمان کشیدن پیپ ارائه می‌دهد.

=== مصنوعی ===
پیپ‌های متنوعی از جنس‌های (گرافیت، رزین، باکلیت، و حتی ترکیب چوب و نایلون و دیگر مواد مصنوعی) در رنگ‌ها و شکل‌های مختلف ساخته می‌شوند که رایج‌ترین آن‌ها از روکشی پلاستیکی و آتشگاهی فلزی ساخته می‌شوند که اغلب از کیفیت پایینی برخوردار هستند و مورد تأیید پیپ کش‌های ماهر نمی‌باشد.<ref name="McMillan2010">{{Cite thesis|last=McMillan|first=Lauren|title=Put This in your Pipe and Smoke it: An Evaluation of Tobacco Pipe Stem Dating Methods|date=|degree=Master|publisher=|url=http://thescholarship.ecu.edu/bitstream/handle/10342/2903/McMillan_ecu_0600M_10211.pdf}}</ref>

== تنباکوی پیپ ==
[[پرونده:ASC_Leiden_-_Coutinho_Collection_-_C_27_-_Life_in_Sara,_Guinea-Bissau_-_Women_cooking_-_1974_(cropped).jpg|بندانگشتی|321x321پیکسل|زنی که هنگام آشپزی [[پیپ]] می‌کشد. [[گینه بیسائو]]، ۱۹۷۴]]
توتون پیپ در شکل‌ها و اندازه‌ها و عطرهای مختلف عرضه می‌شود. بیشتر توتون‌های پیپ از توتون‌های سیگار ملایم‌تر و درشت‌تر و مطلوب‌تر هستند چون تنباکوهای خیلی ریز در پیپ، مانع جریان هوا شده و به اصلاح موجب عدم کام گرفتن صحیح از پیپ می‌شوند و همچنین توتون‌های خشک نیز به سرعت می‌سوزند.<ref>{{یادکرد وب|عنوان=توتون پیپ|نشانی=https://pasargadtabak.net/|وبگاه=|تاریخ=|بازبینی=2024-05-18|کد زبان=fa-IR|نویسنده=انواع تنباکوی پیپ}}</ref>

توتون پیپ برای اینکه خشک نشود باید در یک محفظه بسته مثل قوطی فلزی یا شیشه‌ای درب دار نگهداری شود.

برخی توتون‌ها به نوارهای باریک بلند بریده می‌شوند. بعضی توتون‌ها در یک قالب تخت پرس می‌شوند و سپس قطعه قطعه می‌شوند در روش‌های حرفه‌ای‌تر بسته‌بندی توتون‌های پیپ به صورت نوارهای بلندی دورهم محکم پیچیده می‌شوند و سپس به صورت صفحه صفحه بریده می‌شوند در این روش عطر توتون ماندگاری بیشتر را دار می‌باشد.<ref>{{Cite web|url=https://www.tobaccopipes.com/blog/how-to-break-in-a-corn-cob-pipe-/|title=How to break in a corn cob|website=TobaccoPipes|language=en|access-date=|date=2019-01-18}}</ref>

توتون Flake را بین انگشتان و کف دست می‌مالند تا خردتر شود و به راحتی در پیپ جا بگیرد و بعضی‌ها هم آن را به قطعات کوچک‌تر می‌برند.

== روش پر کردن پیپ ==
پرکردن کاسه پیپ یکباره انجام نمی‌شود بلکه در چند مرحله انجام می‌شود:

پر کردن پیپ روش‌های مختلفی دارد. یکی از این روش‌ها این است که کاسه پیپ را بسته به مقدار توتونی که می‌خواهند بکشند را از توتون پر می‌کنند. در هر مرحله مقداری توتون در کاسه پیپ ریخته و با انگشت شست توتون را به سمت کف کاسه فشرده می‌کنند و پیپ را به دهان گرفته و به آن پک می‌زنند و امتحان می‌کنند که پیپ خوب کام می‌دهد و هوا به‌راحتی در آن جریان پیدا می‌کند.<ref>{{cite book|last=Kalm|first=Pehr|author-link=Pehr Kalm|title=Travels into North America: containing its natural history, and a circumstantial account of its plantations and agriculture in general, with the civil, ecclesiastical and commercial state of the country, the manners of the inhabitants, and several curious and important remarks on various subjects|publisher=T. Lowndes|year=1772|location=London|translator=Johann Reinhold Forster|page=[https://archive.org/details/travelsintonorth01kalm_3/page/76/mode/1up 76]|url=|language=en|oclc=1083889360|isbn=978-0-665-51500-2}}</ref>

حال اگر میزان فشردگی توتون زیاد بود می‌توان از توتون درون کاسه مقداری برداشت و کم کرد یا اینکه با ابزار سوزنی شکل پیپ در توتون فشرده شده کمی سوراخ باز کرده تا هوا برای پُک زدن بهتر جریان پیدا کند.

پس از روشن کردن توتون اگر نیاز به فشرده کردن توتون بود با ابزار کوبه‌ای پیپ این کار را انجام می‌شود.

یکی دیگر از روش‌های پر کردن پیپ و فشرده سازی توتون روش سه مرحله‌ای است که بدین صورت است:

مرحله نخست: مخزن کاسه پیپ را پر از توتون کرده و روی آن را با قدرت فشرده می‌کنیم تا در ۳/۱ از کاسه پیپ جا شود.

مرحله دوم: دوباره کاسه پیپ را پر از توتون کرده و به صورت ملایم فشرده می‌کنیم تا ۳/۲ پیپ پر شود.

مرحله سوم: دوباره کاسه پیپ را پر کرده و به آرامی و ملایمت فشار می‌دهند تا پیپ کاملاً پر شود. در این روش توتون موجود در کاسه پیپ سه لایه می‌شود که لایه پایین فشردگی زیاد و لایه‌های بالاتر فشردگی کمتری دارد و توتون به صورت مناسبی می‌سوزد. در این روش معمولاً توتون زیادی در پیپ جا می‌گیرد. در نتیجه زمان طولانی می‌توان پیپ را کشید.

یک روش دیگر که به «روش فرانک» نامیده می‌شود به این صورت است که خورده توتون‌ها را به آرامی از بالای کاسه پیپ رها کرده و داخل کاسه پیپ ریخته تا کاملاً پر شود و سپس یکباره توتون را فشرده می‌نمایند و اگر نیاز به توتون بیشتر بود دوباره یک مرحله دیگر انجام می‌شود.<ref>{{cite web|title=It's All About The Aesthetics ....... Isn't It?|url=http://estatepipes.co.uk/shop/its-all-about-the-aesthetics-isnt-it|access-date=10 November 2014|archive-url=https://web.archive.org/web/20141111045041/http://estatepipes.co.uk/shop/its-all-about-the-aesthetics-isnt-it|archive-date=2014-11-11|url-status=dead}}</ref>

برای کشیدن دود توتون آن را در کاسه پیپ می‌ریزند و آتش می‌زنند. با پک زدن به انتهای دسته پیپ دود به داخل [[دهان]] می‌رود و نباید آن را به داخل ریه‌ها داد.

== نگارخانه ==
<gallery mode="packed">
File:Smoking_pipe_billard.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_billard.jpg|Billiard
File:Smoking_pipe_bent.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_bent.jpg|Bent (Billiard)
File:Smoking_pipe_sitter.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_sitter.jpg|Sitter
File:Smoking_pipe_pot.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_pot.jpg|Pot
File:Smoking_pipe_prince.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_prince.jpg|Prince
File:Smoking_pipe_czech_bulldog.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_czech_bulldog.jpg|Author (specifically "Czech Bulldog")
File:Smoking_pipe_churchwarden.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_churchwarden.jpg|Churchwarden
File:Smoking_pipe_tyrolean.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_tyrolean.jpg|Tyrolean
File:Smoking_pipe_cavalier.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_cavalier.jpg|Cavalier
File:Smoking_pipe_vest_pocket.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_vest_pocket.jpg|Vest Pocket
File:Smoking_pipe_macarthur.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Smoking_pipe_macarthur.jpg|MacArthur
</gallery>

== جستارهای وابسته ==
* [[پیپ پاک‌کن]]
* [[پیپ مرشام]]
* [[چپق]]

== [https://johnypipes.net/%d8%aa%d8%ae%d8%b5%d8%b5%db%8c-%d9%be%db%8c%d9%be-%d9%85%d8%b1%d8%b4%d8%a7%d9%85/ منابع] ==
{{پانویس}}{{انبار رده}}
{{سوغات شهرهای استان کردستان}}
{{دخانیات}}
{{داده‌های کتابخانه‌ای}}
[[رده:پیپ| ]]
[[رده:ابزار تدخین]]


text:
# French Ensor Chadwick
French Ensor Chadwick, (Morgantown, Virginia Occidental, 28 de febrero de 1844 - 1919), marino militar, historiador e hispanista estadounidense.

## Biografía
Alcanzó el grado de almirante y ejerció un papel prominente en la reforma de la armada estadounidense después de la Guerra de Secesión; desempeñó una gran labor desde el punto de vista educativo en su puesto en la Academia Naval de Estados Unidos (1861-1864) y como presidente del Naval War College entre 1900 y 1903.

## Obras
- The Relations of the United States & SpainChapman & Hall, 1911.
- Causes of the Civil War 1859-1861
- Relations of the United States and Spain: Diplomacy, Scribner, 1909.
- The American Navy, Doubleday, 1918.
- Temperament, Disease and Health Putnams Sons, 1892.
- Causes of the Civil War, 1859-1861, (The American nation: a history), Harper & Brothers, 1906
- Paper on the training of seamen: Given before the U.S. Naval Institute, Press of the Claremont Manufacturing Co, 1880
- America asleep as new world era opens, Clark University, 1917

- Datos: Q5405098
- Multimedia: French Ensor Chadwick / Q5405098

title: French Ensor Chadwick

wikitext:
{{ficha de persona}}
'''French Ensor Chadwick''', ([[Morgantown]], [[Virginia Occidental]], 28 de febrero de 1844 - 1919), marino militar, [[historiador]] e [[hispanista]] [[estadounidense]].

== Biografía ==
Alcanzó el grado de almirante y ejerció un papel prominente en la reforma de la armada estadounidense después de la [[Guerra de Secesión]]; desempeñó una gran labor desde el punto de vista educativo en su puesto en la Academia Naval de Estados Unidos (1861-1864) y como presidente del Naval War College entre 1900 y 1903.

== Obras ==
* ''The Relations of the United States & Spain''Chapman & Hall, 1911.
* ''Causes of the Civil War 1859-1861''
* ''Relations of the United States and Spain: Diplomacy'', Scribner, 1909.
* ''The American Navy'', Doubleday, 1918.
* ''Temperament, Disease and Health'' Putnam''s Sons, 1892.
* ''Causes of the Civil War, 1859-1861, (The American nation: a history)'', Harper & Brothers, 1906
* ''Paper on the training of seamen: Given before the U.S. Naval Institute'', Press of the Claremont Manufacturing Co, 1880
* ''America asleep as new world era opens'', Clark University, 1917

{{NF|1844|1929|Chadwick, French Ensor}}
[[Categoría:Historiadores de Estados Unidos]]
[[Categoría:Hispanistas de Estados Unidos]]
[[Categoría:Militares de Estados Unidos]]

title: Información personal

Nacimiento: 28 de febrero de 1844 · Morgantown (Estados Unidos)

Fallecimiento: 27 de enero de 1919 (74 años) · Washington D. C. (Estados Unidos)

Nacionalidad: Estadounidense

title: Educación

Educado en: Academia Naval de los Estados Unidos

title: Información profesional

Ocupación: Oficial militar e historiador

Rama militar: Armada de los Estados Unidos

Rango militar: Almirante

Conflictos: Guerra hispano-estadounidense

Miembro de: Academia Estadounidense de las Artes y las Letras