text:
# Léonel de Moustier (1817-1869)
Léonel markies de Moustier (Parijs, 23 augustus 1817 - aldaar, 5 februari 1869) was een Frans diplomaat en politicus ten tijde van het Tweede Franse Keizerrijk.

## Biografie

### Afkomst en studies
Léonel markies de Moustier werd geboren als zoon van Clément-Édouard de Moustier, die de Franse ambassadeur is geweest in Bern en Madrid, en die tevens volksvertegenwoordiger was en werd onderscheiden met de titel van commandeur in het Legioen van Eer.
Léonel studeerde in de letteren en in de rechten in Parijs, aanvankelijk aan het Stanislascollege en nadien aan de Universiteit van Parijs. Nadien huwde hij in Brussel, in 1843, met Françoise-Ghislaine de Mérode, afstammelinge van de Belgische adellijke familie de Merode.
Zijn zoon René de Moustier, zijn kleinzoon met dezelfde naam Léonel de Moustier (overleden in het Duits concentratiekamp Neuengamme in 1945) en zijn achterkleinzoon Roland de Moustier waren later tevens politiek actief op nationaal niveau.

### Vroege politieke carrière
In 1848 werd hij verkozen in de departementsraad van Doubs, het departement waarvan zijn familie afkomstig is. Moustier stond in de departementsraad zeer fel gekeerd tegen de revolutionaire republikeinen, die aan de basis lagen van de Juni-oproer op verschillende plaatsen in Frankrijk in dat jaar. Hij onderscheidde zich in de departementsraad met zijn voorstel om de departementsraad van rechtswege bijeen te laten komen indien het parlement geen zitting hield of ontbonden was. Alle parlementaire bevoegdheden zouden dan toekomen aan de departementsraden, die op hun beurt de nodige maatregelen konden nemen om de orde te handhaven.
Bij de parlementsverkiezingen van 1849 werd Moustier tot volksvertegenwoordiger gekozen op de katholieke lijst van Charles de Montalembert. Hij maakte in het parlement deel uit van de Ordepartij (Parti de l'Ordre).
Net als Montalembert steunde ook Moustier de staatsgreep van 2 december 1851 door Lodewijk-Napoleon Bonaparte, de latere keizer Napoleon III. In tegenstelling tot Montalembert, die later in de oppositie tegen Napoleon III terechtkwam, bleef Moustier het keizerlijk regime steunen.

### Ambassadeur
In maart 1853 benoemde minister van Buitenlandse Zaken Édouard Drouyn de Lhuys hem tot gevolmachtigd minister in Berlijn. In de context van de Krimoorlog probeerde hij de aanhangers van het Keizerrijk Rusland (de Franse vijand) op een afstand te houden binnen het koninklijke hof van de familie Hohenzollern. Door middel van spionage wist hij bovendien strategische informatie verwerven over de zwakke punten in het fort van Sebastopol, een stad die in die tijd werd belegerd door de Fransen en de Britten.
In 1859 werd Moustier de Franse ambassadeur in Wenen, ten tijde van de ondertekening op 11 juli 1859 van de Wapenstilstand van Villafranca door overwinnaars Frankrijk en Piëmont-Sardinië en verliezer Oostenrijk. Hierdoor kwam er een einde aan de Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog. Als ambassadeur diende Moustier de band tussen Frankrijk en Oostenrijk herstellen, nadat die zwaar onder druk kwam te staan door deze oorlog tussen beide landen. Hoewel hij eerder terughoudend stond tegenover het Italiëbeleid van Napoleon III, diende Moustier erover te waken dat Oostenrijk geen nieuwe militaire interventie op het Italiaanse schiereiland zou opzetten, die het proces van de Risorgimento, de Italiaanse eenwording, zou verstoren.
In 1861 werd Moustier vervolgens de Franse ambassadeur in Istanboel. Het Ottomaanse Rijk had in die periode te kampen met crises in Servië, Montenegro en Roemenië, terwijl de zwakke periode die het Russische Keizerrijk doormaakte na de Krimoorlog voorbij leek te zijn. In deze omstandigheden wist Moustier met zijn tussenkomsten het ontstaan van nieuwe lokale crises in het Ottomaanse Rijk te voorkomen. Hij was tevens een voorstander van de Tanzimaat, een golf van grote hervormingen binnen het Ottomaanse Rijk die leidde tot meer vrijheden voor de lokale christenen en de buitenlanders en een modernisering van het staatsapparaat. Ook steunde hij Ferdinand de Lesseps bij de aanleg van het Suezkanaal.

### Minister van Buitenlandse Zaken
Na het ontslag van Édouard Drouyn de Lhuys volgde Moustier hem in de regering-Bonaparte III op als minister van Buitenlandse Zaken op 2 oktober 1866, nadat eerder Charles de La Valette deze functie ad interim had waargenomen. De grote gebeurtenissen tijdens zijn ministerschap waren de Luxemburgse kwestie, de terugtrekking van de Franse troepen in Mexico, met de val van het Tweede Mexicaanse Keizerrijk en de moord op keizer Maximiliaan van Oostenrijk tot gevolg, en de Romeinse kwestie.

#### Luxemburgse kwestie
Minister van Staat Eugène Rouher en keizer Napoleon III besloten om een neutraal standpunt in te nemen in de Oostenrijks-Pruisische Oorlog van 1866, in de hoop op gebiedsuitbreidingen voor Frankrijk rond de Rijn. Na de Pruisische overwinning in deze oorlog verklaarde de Pruisische kanselier Otto von Bismarck echter dat er geen sprake kon zijn van Franse gebiedsuitbreidingen op Duits grondgebied. In de periode dat Moustier zijn intrek nam in het Quai d'Orsay, de zetel van het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken, startte de onderhandelingen tussen Napoleon III en Willem III der Nederlanden over de Franse aankoop van het Groothertogdom Luxemburg. Tezelfdertijd was Pruisen echter een grote mogendheid geworden, na de overwinning op de Oostenrijkers en de oprichting van de Noord-Duitse Bond die daarop volgde. Bismarck beschouwde Luxemburg als Duits grondgebied, waarop Frankrijk geen aanspraken kon laten gelden. Deze spanning zette de Nederlandse koning Willem III ertoe aan om af te zien van de verkoop van Luxemburg. Dit diplomatiek conflict werd naderhand opgelost in het Verdrag van Londen van 1867. Hierbij werd afgesproken dat Frankrijk Luxemburg niet zou verwerven, maar dat het een neutrale staat zou worden. Bovendien werden de forten rond Luxemburg ontmanteld en verliet het Pruisische garnizoen dat er was ingekwartierd het Groothertogdom.

#### Terugtrekking uit Mexico
In Mexico verzeilde de door Frankrijk gesteunde (marionetten)keizer Maximiliaan van Mexico in een steeds meer benarde situatie. Het verzet tegen dit keizerlijke regime door Benito Juárez nam enkel maar toe. Vanaf begin 1866 controleerden de liberalen van Juárez een meerderheid van het Mexicaanse grondgebied. Bovendien eiste de naburige Verenigde Staten, waar op dat moment zelf de Amerikaanse Burgeroorlog woedde, de terugtrekking van iedere buitenlandse aanwezigheid uit Mexico en steunden zij de rebellen van Juárez, die Amerikaanse wapens, munitie en ander oorlogsmateriaal kregen toegestopt. In deze omstandigheden diende Moustier te onderhandelen over het vertrek van de Franse troepen op zodanige wijze dat het keizer Maximiliaan zou ontzien en dat de voortijdige terugtrekking niet zou uitmonden in een militaire catastrofe. In februari 1867 verlieten de laatste Franse troepen Mexico. Keizer Maximiliaan besloot te blijven, werd gevangengenomen en enkele maanden later gefusilleerd.

#### Romeinse kwestie
Op het Italiaanse schiereiland was Frankrijk ondertussen de enige garant geworden van de territoriale integriteit van de Kerkelijke Staat. Het Koninkrijk Italië strekte zich ondertussen uit over het ganse schiereiland, met uitzondering van de streek Latium. Het koninkrijk wilde echter Rome, gelegen in de Kerkelijke Staat, als hoofdstad. Teneinde een nieuwe oorlog in Italië te vermijden, onderhandelden de Fransen een akkoord met de Italiaanse regering in Firenze. Hierbij werd afgesproken dat er geen oorlog zou worden gevoerd tegen de Kerkelijke Staat in ruil voor de terugtrekking van de Franse troepen die sinds 1849 waren gestationeerd in Civitavecchia. Later zouden onderhandelingen tussen de Italianen en de Kerkelijke Staat vastlopen op financiële aangelegenheden, waardoor Moustier besloot tot een stroomversnelling door persoonlijk te gaan onderhandelen, wat alsnog leidde tot een akkoord omtrent de financiële situatie. De beloofde Franse terugtrekking vond plaats in december 1866. Enige tijd later schond de Italiaanse regering van premier Urbano Rattazzi echter het akkoord en liet het toe dat de Kerkelijke Staat werd aangevallen door troepen onder leiding van Giuseppe Garibaldi. In de hoop na de Luxemburgse kwestie een nieuwe Franse vernedering te vermijden, stuurde Frankrijk een expeditiekorps naar de Kerkelijke Staat, waarbij op 3 november 1869 de Franse en Pauselijke troepen de troepen van Garibaldi een nederlaag bezorgden in de Slag bij Mentana. Met de inname van Rome op 20 september 1870 kwam er enkele jaren later alsnog een einde aan de Kerkelijke Staat, die meer dan 1000 jaar had bestaan.

### Senator
Op 17 december 1868 nam Moustier om gezondheidsredenen ontslag als minister van Buitenlandse Zaken. Op dezelfde dag werd hij door keizer Napoleon III benoemd tot senator. Vanwege zijn slechte gezondheidstoestand zou hij nooit werkelijk zetelen in de Senaat, daar hij reeds enkele maanden na zijn benoeming overleed, op 5 februari 1869.

## Onderscheidingen
Moustier werd onderscheiden met volgende onderscheidingen:
- grootkruis in het Legioen van Eer (1867);
- grootkruis in de Leopoldsorde (België);
- grootkruis in de Orde van de Zwarte Adelaar (Pruisen);
- medaille eerste klasse in de Orde van de Rode Adelaar (Pruisen);
- grootkruis in de Orde van de Heilige Stefanus (Hongarije);
- grootkruis in de Orde van Mejidie (Ottomaanse Rijk);
- grootkruis in de Orde van de Serafijnen (Zweden);
- grootkruis in de Saksisch-Ernestijnse Huisorde;
- grootkruis in de Orde van de Verlosser (Griekenland);
- grootkruis in de Orde van de Toren en het Zwaard (Portugal);
- in de Orde van Pius.

title: Léonel de Moustier (1817-1869)

wikitext:
{{Infobox ambtsbekleder
| naam          = Léonel de Moustier
| afbeelding    = LionelDeMoustier cropped.jpg
| onderschrift  = Léonel de Moustier.
| afbeeldinggrootte =
| opvolging     = Minister van Buitenlandse Zaken
| start_periode = [[1 september]] [[1866]]
| eind_periode  = [[17 december]] [[1868]]
| monarch       = [[Napoleon III]]
| vicepresident =
| vicepremier   =
| leider        =
| president     =
| premier       =
| voorganger    = [[Edouard Drouyn de Lhuys]]
| opvolger      = [[Charles de La Valette]]
| geboren       = [[23 augustus]] [[1817]]
| geboren_in    = [[Parijs]]
| gestorven     = [[5 februari]] [[1869]]
| gestorven_in  = [[Parijs]]
| partner       =  Françoise-Ghislaine de Mérode
| beroep        = diplomaat, politicus
| religie       =
| partij        =
| kieskring     =
| regio         =
| land          = {{FR-1852}}
| handtekening  =
| website       =
}}

'''Léonel markies de Moustier''' ([[Parijs]], [[23 augustus]] [[1817]] - aldaar, [[5 februari]] [[1869]]) was een [[Frankrijk|Frans]] [[diplomaat]] en [[politicus]] ten tijde van het [[Tweede Franse Keizerrijk]].

== Biografie ==
=== Afkomst en studies ===
[[Afbeelding:Blason famille de Moustier (Franche-Comté).svg|miniatuur|Wapenschild van de familie de Moustier.]]
Léonel markies de Moustier werd geboren als zoon van [[Clément-Édouard de Moustier]], die de Franse ambassadeur is geweest in [[Bern (stad)|Bern]] en [[Madrid (stad)|Madrid]], en die tevens volksvertegenwoordiger was en werd onderscheiden met de titel van commandeur in het [[Legioen van Eer]].

Léonel studeerde in de letteren en in de rechten in [[Parijs]], aanvankelijk aan het [[Stanislascollege]] en nadien aan de [[Universiteit van Parijs]]. Nadien huwde hij in [[Brussel (stad)|Brussel]], in 1843, met [[Françoise-Ghislaine de Mérode]], afstammelinge van de [[België|Belgische]] adellijke familie [[Huis Merode|de Merode]].

Zijn zoon [[René de Moustier]], zijn kleinzoon met dezelfde naam [[Léonel de Moustier (1882-1945)|Léonel de Moustier]] (overleden in het Duits concentratiekamp [[Neuengamme]] in 1945) en zijn achterkleinzoon [[Roland de Moustier]] waren later tevens politiek actief op nationaal niveau.

=== Vroege politieke carrière ===
In 1848 werd hij verkozen in de departementsraad van [[Doubs (departement)|Doubs]], het departement waarvan zijn familie afkomstig is. Moustier stond in de departementsraad zeer fel gekeerd tegen de revolutionaire republikeinen, die aan de basis lagen van de [[Juni-oproer (Frankrijk)|Juni-oproer]] op verschillende plaatsen in Frankrijk in dat jaar. Hij onderscheidde zich in de departementsraad met zijn voorstel om de departementsraad van rechtswege bijeen te laten komen indien het parlement geen zitting hield of ontbonden was. Alle parlementaire bevoegdheden zouden dan toekomen aan de departementsraden, die op hun beurt de nodige maatregelen konden nemen om de orde te handhaven.

Bij de [[Franse parlementsverkiezingen 1849|parlementsverkiezingen van 1849]] werd Moustier tot volksvertegenwoordiger gekozen op de katholieke lijst van [[Charles de Montalembert]]. Hij maakte in het parlement deel uit van de [[Ordepartij]] (''Parti de l'Ordre'').

Net als Montalembert steunde ook Moustier de [[Staatsgreep in Frankrijk (1851)|staatsgreep van 2 december 1851]] door Lodewijk-Napoleon Bonaparte, de latere keizer [[Napoleon III]]. In tegenstelling tot Montalembert, die later in de oppositie tegen Napoleon III terechtkwam, bleef Moustier het keizerlijk regime steunen.

=== Ambassadeur ===
In maart 1853 benoemde minister van Buitenlandse Zaken [[Édouard Drouyn de Lhuys]] hem tot gevolmachtigd minister in [[Berlijn]]. In de context van de [[Krimoorlog]] probeerde hij de aanhangers van het [[Keizerrijk Rusland]] (de Franse vijand) op een afstand te houden binnen het [[Huis Hohenzollern|koninklijke hof van de familie Hohenzollern]]. Door middel van [[spionage]] wist hij bovendien strategische informatie verwerven over de zwakke punten in het fort van [[Sebastopol]], een stad die in die tijd [[Belegering van Sebastopol (1854-1855)|werd belegerd door de Fransen en de Britten]].

In 1859 werd Moustier de Franse ambassadeur in [[Wenen (stad)|Wenen]], ten tijde van de ondertekening op 11 juli 1859 van de [[Wapenstilstand van Villafranca]] door overwinnaars Frankrijk en [[Koninkrijk Sardinië|Piëmont-Sardinië]] en verliezer Oostenrijk. Hierdoor kwam er een einde aan de [[Tweede Italiaanse Onafhankelijkheidsoorlog]]. Als ambassadeur diende Moustier de band tussen Frankrijk en Oostenrijk herstellen, nadat die zwaar onder druk kwam te staan door deze oorlog tussen beide landen. Hoewel hij eerder terughoudend stond tegenover het [[Italiëbeleid van Napoleon III]], diende Moustier erover te waken dat Oostenrijk geen nieuwe militaire interventie op het Italiaanse schiereiland zou opzetten, die het proces van de [[Risorgimento]], de Italiaanse eenwording, zou verstoren.

In 1861 werd Moustier vervolgens de Franse ambassadeur in [[Istanboel]]. Het [[Ottomaanse Rijk]] had in die periode te kampen met crises in Servië, Montenegro en Roemenië, terwijl de zwakke periode die het Russische Keizerrijk doormaakte na de Krimoorlog voorbij leek te zijn. In deze omstandigheden wist Moustier met zijn tussenkomsten het ontstaan van nieuwe lokale crises in het Ottomaanse Rijk te voorkomen. Hij was tevens een voorstander van de [[Tanzimaat]], een golf van grote hervormingen binnen het Ottomaanse Rijk die leidde tot meer vrijheden voor de lokale christenen en de buitenlanders en een modernisering van het staatsapparaat. Ook steunde hij [[Ferdinand de Lesseps]] bij de aanleg van het [[Suezkanaal]].

=== Minister van Buitenlandse Zaken ===
[[Afbeelding:Moustier, Leonel de.jpg|miniatuur]]

Na het ontslag van [[Édouard Drouyn de Lhuys]] volgde Moustier hem in de [[regering-Bonaparte III]] op als minister van Buitenlandse Zaken op 2 oktober 1866, nadat eerder [[Charles de La Valette]] deze functie ''ad interim'' had waargenomen. De grote gebeurtenissen tijdens zijn ministerschap waren de [[Luxemburgse kwestie]], de terugtrekking van de [[Franse interventie in Mexico|Franse troepen in Mexico]], met de val van het [[Tweede Mexicaanse Keizerrijk]] en de moord op keizer [[Maximiliaan van Mexico|Maximiliaan van Oostenrijk]] tot gevolg, en de Romeinse kwestie.

==== Luxemburgse kwestie ====
Minister van Staat [[Eugène Rouher]] en keizer [[Napoleon III]] besloten om een neutraal standpunt in te nemen in de [[Oostenrijks-Pruisische Oorlog]] van 1866, in de hoop op gebiedsuitbreidingen voor Frankrijk rond de [[Rijn]]. Na de Pruisische overwinning in deze oorlog verklaarde de Pruisische kanselier [[Otto von Bismarck]] echter dat er geen sprake kon zijn van Franse gebiedsuitbreidingen op Duits grondgebied. In de periode dat Moustier zijn intrek nam in het ''Quai d'Orsay'', de zetel van het [[ministerie van Buitenlandse Zaken (Frankrijk)|Franse ministerie van Buitenlandse Zaken]], startte de onderhandelingen tussen Napoleon III en [[Willem III der Nederlanden]] over de Franse aankoop van het [[Groothertogdom Luxemburg]]. Tezelfdertijd was Pruisen echter een grote mogendheid geworden, na de overwinning op de Oostenrijkers en de oprichting van de [[Noord-Duitse Bond]] die daarop volgde. Bismarck beschouwde Luxemburg als Duits grondgebied, waarop Frankrijk geen aanspraken kon laten gelden. Deze spanning zette de Nederlandse koning Willem III ertoe aan om af te zien van de verkoop van Luxemburg. Dit diplomatiek conflict werd naderhand opgelost in het [[Verdrag van Londen (1867)|Verdrag van Londen]] van 1867. Hierbij werd afgesproken dat Frankrijk Luxemburg niet zou verwerven, maar dat het een neutrale staat zou worden. Bovendien werden de forten rond Luxemburg ontmanteld en verliet het Pruisische garnizoen dat er was ingekwartierd het Groothertogdom.

==== Terugtrekking uit Mexico ====
In [[Mexico (land)|Mexico]] verzeilde de door Frankrijk gesteunde (marionetten)keizer [[Maximiliaan van Mexico]] in een steeds meer benarde situatie. Het verzet tegen dit keizerlijke regime door [[Benito Juárez]] nam enkel maar toe. Vanaf begin 1866 controleerden de liberalen van Juárez een meerderheid van het Mexicaanse grondgebied. Bovendien eiste de naburige [[Verenigde Staten]], waar op dat moment zelf de [[Amerikaanse Burgeroorlog]] woedde, de terugtrekking van iedere buitenlandse aanwezigheid uit Mexico en steunden zij de rebellen van Juárez, die Amerikaanse wapens, munitie en ander oorlogsmateriaal kregen toegestopt. In deze omstandigheden diende Moustier te onderhandelen over het vertrek van de Franse troepen op zodanige wijze dat het keizer Maximiliaan zou ontzien en dat de voortijdige terugtrekking niet zou uitmonden in een militaire catastrofe. In februari 1867 verlieten de laatste Franse troepen Mexico. Keizer Maximiliaan besloot te blijven, werd gevangengenomen en enkele maanden later gefusilleerd.

==== Romeinse kwestie ====
[[Afbeelding:2016-10 - Cubry - 10.jpg|miniatuur|Monument ter nagedachtenis van Léonel de Moustier in de Franse gemeente [[Cubry]], in het departement [[Doubs (departement)|Doubs]].]]

Op het Italiaanse schiereiland was Frankrijk ondertussen de enige garant geworden van de territoriale integriteit van de [[Kerkelijke Staat]]. Het [[Koninkrijk Italië (1861-1946)|Koninkrijk Italië]] strekte zich ondertussen uit over het ganse schiereiland, met uitzondering van de streek [[Lazio|Latium]]. Het koninkrijk wilde echter [[Rome (stad)|Rome]], gelegen in de Kerkelijke Staat, als hoofdstad. Teneinde een nieuwe oorlog in Italië te vermijden, onderhandelden de Fransen een akkoord met de Italiaanse regering in [[Florence (stad)|Firenze]]. Hierbij werd afgesproken dat er geen oorlog zou worden gevoerd tegen de Kerkelijke Staat in ruil voor de terugtrekking van de Franse troepen die sinds 1849 waren gestationeerd in [[Civitavecchia]]. Later zouden onderhandelingen tussen de Italianen en de Kerkelijke Staat vastlopen op financiële aangelegenheden, waardoor Moustier besloot tot een stroomversnelling door persoonlijk te gaan onderhandelen, wat alsnog leidde tot een akkoord omtrent de financiële situatie. De beloofde Franse terugtrekking vond plaats in december 1866. Enige tijd later schond de Italiaanse regering van premier [[Urbano Rattazzi]] echter het akkoord en liet het toe dat de Kerkelijke Staat werd aangevallen door troepen onder leiding van [[Giuseppe Garibaldi]]. In de hoop na de Luxemburgse kwestie een nieuwe Franse vernedering te vermijden, stuurde Frankrijk een expeditiekorps naar de Kerkelijke Staat, waarbij op 3 november 1869 de Franse en Pauselijke troepen de troepen van Garibaldi een nederlaag bezorgden in de [[Slag bij Mentana]]. Met de [[inname van Rome]] op 20 september 1870 kwam er enkele jaren later alsnog een einde aan de Kerkelijke Staat, die meer dan 1000 jaar had bestaan.

=== Senator ===
Op 17 december 1868 nam Moustier om gezondheidsredenen ontslag als minister van Buitenlandse Zaken. Op dezelfde dag werd hij door keizer [[Napoleon III]] benoemd tot [[Lijst van senatoren tijdens het Tweede Franse Keizerrijk|senator]]. Vanwege zijn slechte gezondheidstoestand zou hij nooit werkelijk zetelen in de [[Senaat (Tweede Franse Keizerrijk)|Senaat]], daar hij reeds enkele maanden na zijn benoeming overleed, op 5 februari 1869.

== Onderscheidingen ==
Moustier werd onderscheiden met volgende onderscheidingen:
* grootkruis in het [[Legioen van Eer]] (1867);
* grootkruis in de [[Leopoldsorde (België)|Leopoldsorde]] ([[België]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Zwarte Adelaar (Pruisen)|Orde van de Zwarte Adelaar]] ([[Pruisen]]);
* medaille eerste klasse in de [[Orde van de Rode Adelaar]] ([[Pruisen]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Heilige Stefanus]] ([[Hongarije]]);
* grootkruis in de [[Orde van Mejidie]] ([[Ottomaanse Rijk]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Serafijnen]] ([[Zweden]]);
* grootkruis in de [[Saksisch-Ernestijnse Huisorde]];
* grootkruis in de [[Orde van de Verlosser]] ([[Koninkrijk Griekenland|Griekenland]]);
* grootkruis in de [[Orde van de Toren en het Zwaard]] ([[Portugal]]);
* in de [[Orde van Pius]].

== Zie ook ==
* [[Regering-Bonaparte III]]
* [[Lijst van senatoren tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]

{{Appendix|2=
* {{Bronvermelding anderstalige Wikipedia|taal=fr|titel=Léonel de Moustier (1817-1869)|oldid=160767360|datum=20190816}}
}}
{{Bibliografische informatie}}

{{DEFAULTSORT:Moustier, Léonel markies de}}
[[Categorie:Senator tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]
[[Categorie:Minister tijdens het Tweede Franse Keizerrijk]]
[[Categorie:Frans minister van Buitenlandse Zaken]]
[[Categorie:Frans parlementslid]]
[[Categorie:Frans ambassadeur]]

title: Léonel de Moustier

Geboren: 23 augustus 1817 · Parijs

Overleden: 5 februari 1869 · Parijs

Land: Frankrijk

Partner: Françoise-Ghislaine de Mérode

Beroep: diplomaat, politicus

title: Minister van Buitenlandse Zaken

Aangetreden: 1 september 1866

Einde termijn: 17 december 1868

Monarch: Napoleon III

Voorganger: Edouard Drouyn de Lhuys

Opvolger: Charles de La Valette

Portaal: Politiek


text:
# فريدريك كوهن
فريدريك كوهن (بالألمانية: Friedrich Kühn) هو عسكري ألماني، ولد في 7 أغسطس 1889 في أويتين في ألمانيا، وتوفي في 15 فبراير 1944 في برلين في ألمانيا.

## الحرب العالمية الثانية
في بداية الحرب العالمية الثانية، كان كوهن قائداً لمدرسة تدريب الدبابات بالقرب من برلين، حيث كان موجوداً بها منذ 10 نوفمبر 1938. وفي 10 فبراير 1940، تولى قيادة لواء المدرعات الثالث التابع للفرقة المدرعة الثالثة، التي قادها في معركة فرنسا، وفي 1 يوليو 1940، تمت ترقيته إلى رتبة لواء.

wikiname: arwiki

title: فريدريك كوهن

in_language: ar

wikitext:
{{صندوق معلومات شخص}}
'''فريدريك كوهن''' {{لغة-ألمانية|Friedrich Kühn}} هو عسكري [[ألمانيا|ألماني]]، ولد في [[7 أغسطس]] [[1889]] في [[أويتين]] في [[ألمانيا]]، وتوفي في [[15 فبراير]] [[1944]] في [[برلين]] في [[ألمانيا]].
== الحرب العالمية الثانية ==
في بداية الحرب العالمية الثانية، كان كوهن قائداً لمدرسة تدريب الدبابات بالقرب من برلين، حيث كان موجوداً بها منذ 10 نوفمبر 1938. وفي 10 فبراير 1940، تولى قيادة لواء المدرعات الثالث التابع للفرقة المدرعة الثالثة، التي قادها في معركة فرنسا، وفي 1 يوليو 1940، تمت ترقيته إلى رتبة لواء. {{sfn|Mitcham|2006|p=55}}

== المراجع ==
<references />
{{استشهاد بكتاب|date=2006
  |isbn=978-0-8117-3353-3
  |عنوان=The Panzer Legions: A Guide to the German Army Tank Divisions of World War II and Their Commanders|وصلة=https://archive.org/details/panzerlegionsgui00unse
  |ناشر=Stackpole Books|الأخير1=Mitcham|الأول1=Samuel W.}}
{{شريط بوابات|أعلام|ألمانيا|الإمبراطورية الألمانية|الحرب|الحرب العالمية الثانية}}
{{بذرة فارس ألماني}}

[[تصنيف:وفيات بواسطة ضربات جوية بريطانية خلال الحرب العالمية الثانية]]
[[تصنيف:أفراد الجيش الألماني قتلوا في الحرب العالمية الثانية]]
[[تصنيف:أشخاص من أويتين]]
[[تصنيف:أشخاص من مقاطعة شليسفيغ هولشتاين]]
[[تصنيف:أفراد الجيش الألماني في الحرب العالمية الأولى]]
[[تصنيف:أفراد الرايخسفير]]
[[تصنيف:أفراد عسكريون من شلسفيغ هولشتاين]]
[[تصنيف:جنرالات القوات المسلحة الألمانية في الحرب العالمية الثانية]]
[[تصنيف:جنرالات قوات بانزر]]
[[تصنيف:عسكريون ألمان في الحرب العالمية الأولى]]
[[تصنيف:فرسان هاوس أوردر أوف هوهنزولرن]]
[[تصنيف:قادة للجيش الألماني قتلوا في الحرب العالمية الثانية]]
[[تصنيف:متقلدو مشبك الصليب الحديدي من الدرجة الأولى]]
[[تصنيف:متقلدو وسام الفارس الصليبي الحديدي]]
[[تصنيف:متلقو الصليب الذهبي الألماني]]
[[تصنيف:مواليد 1889]]
[[تصنيف:وفيات 1944]]
[[تصنيف:وفيات بسبب غارة جوية خلال الحرب العالمية الثانية]]

title: معلومات شخصية

الميلاد: 7 أغسطس 1889 · أويتين

الوفاة: 15 فبراير 1944 (54 سنة) · برلين

مواطنة: الرايخ الألماني

title: الحياة العملية

المهنة: عسكري

title: الخدمة العسكرية

الفرع: الجيش الألماني

الرتبة: جنرال دير بانزتروب

المعارك والحروب: الحرب العالمية الأولى، والحرب العالمية الثانية

title: الجوائز

الجوائز: وسام الاستحقاق البافاري  · وسام الفارس الصليبي الحديدي

الجوائز: تعديل مصدري - تعديل


text:
# SS Juvenes
Società Sportiva Juvenes – sanmaryński klub piłkarski z siedzibą w Serravalle.

## Historia
SS Juvenes (niektóre źródła podają Società Polisportiva Juvenes) został założony w 1953 roku w Serravalle. W sezonie 1985/86 zespół uczestniczył w pierwszych mistrzostwach San Marino, ale zajął ostatnie miejsce i spadł. W 1991 powrócił do gry w najwyższej lidze. W sezonie 1994/95 zajął ostatnie 10 miejsce i ponownie został zdegradowany. Po roku nieobecności w 1996 powrócił do rozgrywek w grupie A mistrzostw San Marino. W sezonie 1999/2000 zespół uplasował się na przedostatnim 7 miejscu w grupie A.
W 2000 roku odbyła się fuzja z G.S. Dogana, z klubem z sąsiedniej miejscowości Dogana założonym w 1970, po czym zmienił swoją nazwę na AC Juvenes/Dogana. Nowy klub rozpoczął nową historię.
Przez kilka lat w klubie występował przyszły trener narodowej reprezentacji Giorgio Leoni.

## Sukcesy

### Trofea międzynarodowe
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich.

### Trofea krajowe
| \| \| Zdobyte trofea w rozgrywkach San Marino (stan na: 1-01-2015) \| |                                                              |      |                              |
| Rozgrywki                                                             | Osiągnięcie                                                  | Razy | Sezon(y)                     |
| Mistrzostwo                                                           | I miejsce                                                    | 0    |                              |
| Mistrzostwo                                                           | II miejsce                                                   | 0    |                              |
| Mistrzostwo                                                           | III miejsce                                                  | 0    |                              |
| Mistrzostwo                                                           | 5 miejsce                                                    | 1    | 1994                         |
| Puchar                                                                | zdobywca                                                     | 5    | 1965, 1968, 1976, 1978, 1984 |
| Puchar                                                                | finalista                                                    | 1    | 1990                         |
| San Marino                                                            | Zdobyte trofea w rozgrywkach San Marino (stan na: 1-01-2015) |      |                              |

## Stadion
Klub rozgrywał swoje mecze domowe na stadionie Olimpijskim w Serravalle, który mógł pomieścić 7 tys. widzów.

wikiname: plwiki

title: SS Juvenes

in_language: pl

wikitext:
{{Klub sportowy infobox
 |nazwa                 = SS Juvenes
 |nazwa oryginalna      =
 |dyscyplina            = piłka nożna
 |grafika               =
 |opis grafiki          =
 |alt grafiki           =
 |pełna nazwa           = Società Sportiva Juvenes
 |kod                   =
 |przydomek             =
 |maskotka              =
 |barwy                 = {{colorbox|#FFFFFF}} {{colorbox|#00A0F0}}
 |data założenia        = [[1953]]
 |debiut w ekstraklasie =
 |data rozwiązania      = [[2000]]
 |liga                  =
 |liczba seniorów       =
 |liczba juniorów       =
 |państwo               =
 |siedziba              =
 |adres                 = [[Serravalle (San Marino)|Serravalle]]
 |obiekt sportowy       = [[San Marino Stadium|Stadion Olimpijski]]
 |sponsor techniczny    =
 |właściciel            =
 |prezes                =
 |menedżer              =
 |menedżer generalny    =
 |komandor              =
 |trener                =
 |asystent trenera      =
 |paski_kos1            =
 |koszulka1             = FFFFFF
 |paski_spo1            =
 |spodenki1             = FFFFFF
 |lewareka1             = FFFFFF
 |paski_lr1             =
 |prawareka1            = FFFFFF
 |paski_pr1             =
 |skarpety1             = FFFFFF
 |paski_ska1            =
 |paski_kos2            =
 |koszulka2             = FFFFFF
 |paski_spo2            =
 |spodenki2             = FFFFFF
 |lewareka2             = FFFFFF
 |paski_lr2             =
 |prawareka2            = FFFFFF
 |paski_pr2             =
 |skarpety2             = FFFFFF
 |paski_ska2            =
 |commons               =
 |wikicytaty            =
 |wikinews              =
 |www                   =
}}
'''Società Sportiva Juvenes''' – [[San Marino|sanmaryński]] klub [[piłka nożna|piłkarski]] z siedzibą w [[Serravalle (San Marino)|Serravalle]].

== Historia ==
'''SS Juvenes''' (niektóre źródła podają Società Polisportiva Juvenes) został założony w 1953 roku w Serravalle<ref>[http://www.rsssf.com/tabless/sanmfound.html San Marino - List of Foundation Dates]</ref>. W sezonie 1985/86 zespół uczestniczył w pierwszych [[Campionato Sammarinese (1985/1986)|mistrzostwach San Marino]], ale zajął ostatnie miejsce i spadł. W 1991 powrócił do gry w najwyższej lidze. W sezonie 1994/95 zajął ostatnie 10 miejsce i ponownie został zdegradowany. Po roku nieobecności w 1996 powrócił do rozgrywek w grupie A mistrzostw San Marino. W sezonie 1999/2000 zespół uplasował się na przedostatnim 7 miejscu w grupie A.

W 2000 roku odbyła się fuzja z [[G.S. Dogana]], z klubem z sąsiedniej miejscowości Dogana założonym w 1970, po czym zmienił swoją nazwę na [[AC Juvenes/Dogana]]. Nowy klub rozpoczął nową historię.

Przez kilka lat w klubie występował przyszły trener narodowej reprezentacji [[Giorgio Leoni]].

== Sukcesy ==
=== Trofea międzynarodowe ===
Nie uczestniczył w rozgrywkach europejskich.

=== Trofea krajowe ===
{{Trofea krajowe
|kraj = SMR
|stan = 1-01-2015
|mistrzostwo1ile = 0
|mistrzostwo1 =
|mistrzostwo2ile = 0
|mistrzostwo2 =
|mistrzostwo3ile = 0
|mistrzostwo3 =
|mistrzostwoinnepoz = ''5 miejsce''
|mistrzostwoinneile = 1
|mistrzostwoinne = 1994
|pucharzdobywcaile = 5
|pucharzdobywca = 1965, 1968, 1976, 1978, 1984
|pucharfinalistaile = 1
|pucharfinalista = 1990
|pucharinnepoz =
|pucharinneile =
|pucharinne =
|superpucharzdobywcaile =
|superpucharzdobywca =
|superpucharfinalistaile =
|superpucharfinalista =
|superpucharinnepoz =
|superpucharinneile =
|superpucharinne =
|pucharligizdobywcaile =
|pucharligizdobywca =
|pucharligifinalistaile =
|pucharligifinalista =
|pucharligiinnepoz =
|pucharligiinneile =
|pucharligiinne =
|drugaliga1ile =
|drugaliga1 =
|drugaliga2ile =
|drugaliga2 =
|drugaliga3ile =
|drugaliga3 =
|drugaligainnepoz =
|drugaligainneile =
|drugaligainne =
|logoii =
}}

== Stadion ==
Klub rozgrywał swoje mecze domowe na stadionie [[San Marino Stadium|Olimpijskim]] w Serravalle, który mógł pomieścić 7 tys. widzów.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* [http://www.rsssf.com/tabless/sanmchamp.html Wyniki meczów klubów w serwisie RSSSF] {{lang|en}}
* [http://foot.dk/VisSanklub.asp?ID=8 Profil klubu na foot.dk] {{lang|da}}

{{1 poziom Fb San Marino}}

[[Kategoria:Nieistniejące sanmaryńskie kluby piłkarskie]]
[[Kategoria:Kluby piłkarskie założone w 1953]]

title: · SS Juvenes

Pełna nazwa: Società Sportiva Juvenes

Państwo: San Marino

Adres: Serravalle

Stadion: Stadion Olimpijski

Stroje · domowe: Stroje · wyjazdowe


text:
# Silahdar Damat Ali Pascià
Silahdar Damat Ali Pascià (İznik, 1667 – Petrovaradin, 5 agosto 1716) fu un militare ed il gran Visir dell'Impero ottomano.

## Biografia
Silahdar Damat Ali Pascià, il cui vero nome era Şehit Ali Pascià, cominciò la sua carriera politica sotto il Sultano ottomano Ahmed II, di cui fu kātib (Segretario del Sultano), Rikabdar (Staffiere del Sultano), Čukadar (Guardarobiere del Sultano) e Silahdar (Incaricato delle armi del Sultano).

La sua influenza crebbe sotto Ahmed III, che lo nominò visir. Sposò la figlia del sultano, Fatma Sultan, nel maggio 1709 (da cui gli venne l'appellativo di damat, "promesso sposo, fidanzato"), rivelandosi uno dei migliori Gran Visir dell'Impero ottomano.
Quando il Gran Visir Hoca İbrahim Pascià venne condannato a morte per aver tentato di ucciderlo, fu nominato al suo posto Gran Visir (27 aprile 1713). Firmò con la Russia il Trattato di Adrianopoli che fissò il confine sui fiumi Samara e Oril' (5 giugno 1713). Poi cominciò la campagna di Morea contro i Veneziani.

Nel 1715 riconquistò vari luoghi del Peloponneso veneziano: Napoli di Romania, Argo, Corone, Modone e Malvasia e, a Creta, La Suda e Spina Longa.
Nel 1716 fu sconfitto dal generale imperiale Principe Eugenio di Savoia nella battaglia di Petervaradino (5 agosto del 1716) e vi trovò la morte a causa di un proiettile vagante. Fu sepolto a Belgrado.

wikiname: itwiki

title: Silahdar Damat Ali Pascià

in_language: it

wikitext:
{{Carica pubblica
|nome = Silahdar Damat Ali Pascià
|carica = [[Gran visir dell'Impero ottomano]]
|mandatoinizio = 27 aprile 1713
|mandatofine = 5 agosto 1716
|monarca = [[Ahmed III]]
|predecessore = [[Hoca İbrahim Pascià]]
|successore = [[Hacı Halil Pascià]]
}}
{{militare
|Guerre = [[Guerra austro-turca (1716-1718)]]
 [[Seconda guerra di Morea]]
|Battaglie = [[Battaglia di Petervaradino]]
|Nazione_servita = [[Impero ottomano]]
|Data_di_nascita = [[1667]]
|Data_di_morte = 5 agosto [[1716]]
|Nato_a = [[İznik]]
|Morto_a = [[Petrovaradin]]
}}
{{Bio
|Titolo = '''[[Silahdar Agha|Silahdar]]'''
|Nome = [[Damat]] Ali [[Pascià]]
|Cognome =
|ForzaOrdinamento = Silahdar Damat Ali Pascià
|Sesso = M
|LuogoNascita = İznik
|GiornoMeseNascita =
|AnnoNascita = 1667
|LuogoMorte = Petrovaradin
|GiornoMeseMorte = 5 agosto
|AnnoMorte = 1716
|Epoca = 1600
|Epoca2 = 1700
|Attività = militare
|Nazionalità = ottomano
|Categorie = no
|FineIncipit =  fu un [[militare]] ed il [[gran Visir]] dell'[[Impero ottomano]]
}}
{{Doppia immagine verticale|destra|Turbe of Damad Ali-Pasha in Belgrade's Kalemegdan.jpg|Damad Ali-Pasha Turbe.JPG|250|La [[türbe]] in cui è sepolto Damat Ali Pascià all'interno della [[fortezza di Belgrado]] e la targa posta sulla sua tomba.}}

== Biografia ==
Silahdar Damat Ali Pascià, il cui vero nome era '''Şehit Ali''' Pascià,<ref>''Silahdar'' significa infatti "Incaricato delle armi [del Sultano], mentre ''Damat'' significa "promesso sposo".</ref> cominciò la sua carriera politica sotto il [[Sultano ottomano]] [[Ahmed II]], di cui fu ''[[kātib]]'' (Segretario del Sultano), ''Rikabdar'' (Staffiere del Sultano), ''Čukadar'' (Guardarobiere del Sultano) e ''[[Silahdar Agha|Silahdar]]'' (Incaricato delle armi del Sultano).

La sua influenza crebbe sotto [[Ahmed III]], che lo nominò [[visir]]. Sposò la figlia del sultano, [[Fatma Sultan (figlia di Ahmed III)|Fatma Sultan]], nel maggio 1709 (da cui gli venne l'appellativo di ''[[damat]]'', "promesso sposo, fidanzato"), rivelandosi uno dei migliori Gran Visir dell'[[Impero ottomano]].<ref>[[Robert Mantran|R. Mantran]] nel lemma da lui curato «Ali Pasha Damad», su ''The [[Encyclopaedia of Islam]]''.</ref>

Quando il [[Gran Visir]] [[Hoca İbrahim Pascià]] venne condannato a morte per aver tentato di ucciderlo, fu nominato al suo posto Gran Visir (27 aprile 1713). Firmò con la [[Russia]] il [[Trattato di Adrianopoli (1713)|Trattato di Adrianopoli]] che fissò il confine sui fiumi [[Samara (fiume)|Samara]] e [[Oril']] (5 giugno 1713). Poi cominciò la [[Seconda guerra di Morea|campagna di Morea]] contro i Veneziani.

Nel 1715 riconquistò vari luoghi del [[Peloponneso]] veneziano: [[Napoli di Romania]], [[Argo (città moderna)|Argo]], [[Corone]], [[Modone]] e [[Monemvasia|Malvasia]] e, a [[Creta (Grecia)|Creta]], La Suda e Spina Longa.

Nel 1716 fu sconfitto dal [[generale]] [[Sacro Romano Impero|imperiale]] Principe [[Eugenio di Savoia]] nella [[battaglia di Petervaradino]] (5 agosto del 1716) e vi trovò la morte a causa di un proiettile vagante. Fu sepolto a [[Belgrado]].

==Note==
<references/>

==Bibliografia==
*Lemma «Ali Pasha Damad», su ''The [[Encyclopaedia of Islam]]'' ([[Robert Mantran]])

== Voci correlate ==
* [[Gran visir dell'Impero ottomano]]

{{Gran visir ottomani del XVIII secolo}}
{{Controllo di autorità}}
{{Portale|biografie|storia}}

[[Categoria:Gran visir dell'Impero ottomano del secolo XVIII]]
[[Categoria:Damat]]

title: Gran visir dell'Impero ottomano

Durata mandato: 27 aprile 1713 – · 5 agosto 1716

Monarca: Ahmed III

Predecessore: Hoca İbrahim Pascià

Successore: Hacı Halil Pascià

title: Silahdar Damat Ali Pascià

Nascita: İznik, 1667

Morte: Petrovaradin, 5 agosto 1716

title: Dati militari

Paese servito: Impero ottomano

Guerre: Guerra austro-turca (1716-1718) · Seconda guerra di Morea

Battaglie: Battaglia di Petervaradino

Dati militari: voci di militari presenti su Wikipedia


text:
# Ялпужень
Ялпужень (рум. Ialpujeni) — село в Молдові в Чимішлійському районі. Є центром однойменної комуни, до складу якої також входить село Марієнфелд.

wikiname: ukwiki

title: Ялпужень

in_language: uk

wikitext:
{{Населений пункт Молдови
| тип                    = село
| назва                  = Ялпужень
| місцева назва          = {{lang-mo|Ialpujeni}}
| прапор =
| опис прапора =
| герб =
| опис герба =
| зображення =
| зображення_розмір =
| зображення_підпис =
| розташування =
| опис розташування =
| mapx =
| mapy =
| marksize =
| район = [[Чимішлійський район]]
| комуна = Ялпужень
| засноване =
| перша згадка =
| агломерація =
| статус =
| поділ =
| населення = 1209 ([[2004]])<ref>{{cite web|url=http://www.statistica.md/public/files/Recensamint/Recensamintul_populatiei/vol_1/2_Populatia_pe_sexe_localit_ro.xls|title=Перепис населення 2004 року|accessdate=13-09-2011|archiveurl=https://www.webcitation.org/6I75hbyru?url=http://www.statistica.md/public/files/Recensamint/Recensamintul_populatiei/vol_1/2_Populatia_pe_sexe_localit_ro.xls|archivedate=14-07-2013|deadurl=no}}</ref>
| площа =
| ref-площа =
| густота =
| поштові індекси =
| код = 241
| координати = {{coord|46|42|16|N|28|38|31|E|scale:100000|display=inline,title}}
| висота =
| водойма =
| станція =
| відстань =
| залізниця р =
| ref-залізниця р =
| автошлях р =
| ref-автошлях р =
| фізична р =
| ref-фізична р =
| залізниця с =
| фізична с =
| автошлях с =
| етнікон =
| міста-побратими =
| день населеного пункту =
| адреса =
| вебсторінка  =
| примар =
| ремарки =
}}
'''Ялпужень''' ({{lang-mo|Ialpujeni}}) — [[село]] в [[Молдова|Молдові]] в [[Чимішлійський район|Чимішлійському районі]]. Є центром однойменної комуни, до складу якої також входить село [[Марієнфелд]].

== Примітки ==
{{reflist}}

{{Moldova-geo-stub}}

{{Портали|Молдова|Географія}}
{{Населені пункти над Ялпугом}}
{{Чимішлійський район}}

[[Категорія:Села Молдови]]

title: Основні дані

Країна: Молдова

Район: Чимішлійський район

Комуна: Ялпужень

title: Відстань

Відстань:
До районного центру
До Кишинева

title: Ідентифікатори і посилання

title: Карта

Карта: ЯлпуженьЯлпужень (Молдова)


text:
# Ningishzida
Ningishzida (sumero: 𒀭𒎏𒄑𒍣𒁕 dnin-ǧiš-zid-da) è una divinità sumera dell'oltretomba. Il suo nome in Lingua sumera viene tradotto da Thorkild Jacobsen come "signore dell'albero buono". Viene a volte rappresentato come un serpente. Lagash conteneva un tempio dedicato a Ningishzida, e Gudea, patesi di Lagash nel XXI secolo a.C., era un suo devoto.

## Ruolo
Nella mitologia sumera appare nel mito di Adapa come uno dei due guardiani del palazzo celeste di An, assieme a Dumuzi. Il mito di Adapa cita Ningizzida e Tammuz (o Dumuzi) e fa riferimento al serpente come se fosse un maschio.

## Iconografia
A Ningishzida è associato il primo esempio conosciuto di simbolo costituito da serpenti avvolti attorno ad un bastone, che anticipa il caduceo di Ermes, il bastone di Asclepio e quello di Mosè di oltre un millennio.  Una rappresentazione di questo tipo si trova su un famoso vaso in steatite verde scolpito per re Gudea di Lagash, oggi nel museo del Louvre. L'iscrizione dedicatoria al dio recita: "Al dio Ningiszida, suo dio, Gudea, Ensi (governatore) di Lagash, per la promulgazione della sua vita, dedicò questo".
Anche per Uadjet ('la Verde'), la dea serpente del Basso Egitto del periodo pre-dinastico, esistevano rappresentazioni simili e più antiche, ma esse raffigurano un solo serpente. Il bastone poi era una canna di papiro.

## Genealogia
Ningishzida è a volte il figlio di Ninazu e Ningiridda, anche se il mito del viaggio di Ningishzida nell'oltretomba fa pensare che sia figlio di Ereshkigal. In base ad un'iscrizione ritrovata a Lagash, era figlio di An, il cielo.
Sua moglie era Azimua e sua sorella Amashilama. Era uno degli antenati di Gilgamesh.

title: Ningishzida

wikitext:
[[File:Ningizzida.jpg|thumb|upright=1.4|Particolare del vaso di [[Gudea]], dedicato a Ningishzida (XXI secolo a.C. [[cronologia breve]]). Il [[caduceo]] viene interpretato come rappresentazione del dio stesso]]

'''Ningishzida''' ([[lingua sumera|sumero]]: 𒀭𒎏𒄑𒍣𒁕 ''<sup>[[dingir|d]]</sup>nin-ǧiš-zid-da'') è una [[Mitologia sumera|divinità sumera]] dell'[[oltretomba]]. Il suo nome in [[Lingua sumera]] viene tradotto da [[Thorkild Jacobsen]] come "signore dell'albero buono".<ref>{{Cita web |url=http://www.sumerian.org/sumerfaq.htm#s20 |titolo=Sumerian.org Q&A#20 (Ningishzida) |accesso=20 ottobre 2011 |urlarchivio=https://web.archive.org/web/20120414150755/http://www.sumerian.org/sumerfaq.htm#s20 |dataarchivio=14 aprile 2012 |urlmorto=sì }}</ref> Viene a volte rappresentato come un [[Serpentes|serpente]]. [[Lagash]] conteneva un tempio dedicato a Ningishzida, e [[Gudea]], ''[[patesi]]'' di Lagash nel XXI secolo a.C., era un suo devoto.

== Ruolo ==
Nella mitologia sumera appare nel mito di [[Adapa]] come uno dei due guardiani del palazzo celeste di [[An (mitologia)|An]], assieme a [[Dumuzi]]. Il mito di [[Adapa]] cita Ningizzida e Tammuz (o [[Dumuzi]]) e fa riferimento al serpente come se fosse un maschio.

==Iconografia==
A Ningishzida è associato il primo esempio conosciuto di [[Serpente (immaginario)|simbolo costituito da serpenti]] avvolti attorno ad un bastone, che anticipa il [[caduceo]] di [[Ermes]], il [[bastone di Asclepio]] e quello di [[Mosè]] di oltre un [[millennio]].<ref>{{Cita libro | cognome = Turner | nome = Frederick | titolo = Natural Religion | editore = Transaction Publishers | ISBN = 0-7658-0332-1 }}</ref>  Una rappresentazione di questo tipo si trova su un famoso [[vaso]] in [[steatite]] verde scolpito per re [[Gudea]] di [[Lagash]], oggi nel [[museo del Louvre]]. L'iscrizione dedicatoria al dio recita: "Al dio Ningiszida, suo dio, Gudea, Ensi (governatore) di Lagash, per la promulgazione della sua vita, dedicò questo".

Anche per [[Uadjet]] ('la Verde'), la dea serpente del Basso Egitto del periodo pre-dinastico, esistevano rappresentazioni simili e più antiche, ma esse raffigurano un solo serpente. Il bastone poi era una canna di papiro.<ref>[http://www.kmtastrology.com/userimages/Wadjet.gif Wadjet Hieroglyph] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20110713161643/http://www.kmtastrology.com/userimages/Wadjet.gif |data=13 luglio 2011 }}</ref>

== Genealogia ==
Ningishzida è a volte il figlio di [[Ninazu]] e [[Ningiridda]], anche se il mito del [[viaggio di Ningishzida nell'oltretomba]] fa pensare che sia figlio di [[Ereshkigal]].<ref>[http://etcsl.orinst.ox.ac.uk/cgi-bin/etcsl.cgi?text=t.1.7.3&charenc=j Viaggio di Ningishzidda nell'oltretomba, su ETCSL]</ref> In base ad un'iscrizione ritrovata a Lagash, era figlio di An, il cielo.<ref>Ira Maurice Price, ''[https://www.jstor.org/stable/528092 Notes on the Pantheon of the Gudean Cylinders, The American Journal of Semitic Languages and Literatures]'', Vol. 17, No. 1 (ottobre, 1900), pp. 47-53</ref>

Sua moglie era [[Azimua]]<ref>[http://www.sacred-texts.com/ane/sum/sum07.htm Sumerian Mythology: Chapter II. Myths of Origins]</ref> e sua sorella [[Amashilama]]. Era uno degli antenati di [[Gilgamesh]].

== Note ==
<references/>

== Bibliografia ==
* Michael Jordan, ''Encyclopedia of Gods'', Kyle Cathie Limited, 2002

==Voci correlate==
*[[Nehustan]]
*[[Apophis]]
*[[Quetzalcoatl]]
*[[Serpente (immaginario)]]

== Altri progetti ==
{{interprogetto}}

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Controllo di autorità}}
{{Portale|mitologia}}

[[Categoria:Mitologia sumera]]
[[Categoria:Divinità degli inferi]]
[[Categoria:Divinità della salute]]


text:
# Drakensberg amfiteater
Drakensberg amfiteater är en enorm klippformation i norra Drakensberg i Sydafrika. Klippformationen är en del av Royal Natal nationalpark. Amfiteaterns yta är ungefär tre gånger så stor som det totala sammanlagda området för alla klippor i El Capitan i Yosemite nationalpark i Kalifornien, USA.
Klippformationen Drakensberg amfiteater är över fem kilometer lång och klipporna är omkring 1200 meter höga. Dalens botten ligger omkring 1830 meter under amfiteaterns högsta punkt. Tugelafallen som är världens näst högsta vattenfall faller 948 meter utmed amfiteaterns klippor.

wikiname: svwiki

title: Drakensberg amfiteater

in_language: sv

wikitext:
{{coord|28|46|S|28|54|E|region:ZA_type:mountain_source:GNS-enwiki|display=title}}
[[Bild:Amphitheatre Drakensberg.jpg|mini|[[Tugela]]floden med amfiteatern i bakgrunden.]]
[[Bild:Amphitheatre Drakensberg View.jpg|mini|Ampfiteaterns topp mot sydost.]]
'''Drakensberg amfiteater''' är en enorm klippformation i norra [[Drakensberg]] i [[Sydafrika]]. Klippformationen är en del av [[Royal Natal nationalpark]]. Amfiteaterns yta är ungefär tre gånger så stor som det totala sammanlagda området för alla klippor i [[El Capitan]] i [[Yosemite nationalpark]] i [[Kalifornien]], [[USA]].

Klippformationen Drakensberg amfiteater är över fem kilometer lång och klipporna är omkring 1200 meter höga. Dalens botten ligger omkring 1830 meter under amfiteaterns högsta punkt. [[Tugelafallen]] som är världens näst högsta [[vattenfall]] faller 948 meter utmed amfiteaterns klippor.

==Referenser==
{{enwp|url=https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Amphitheatre_(Drakensberg)&oldid=756657600|artikel=Amphitheatre (Drakensberg)|datum=25 december 2016}}

[[Kategori:Berg i Sydafrika]]