text:
# Ludwik Rutyna
Ludwik Rutyna (ur. 10 lutego 1917 w Podzameczku, zm. 11 grudnia 2010 w Opolu) – polski duchowny rzymskokatolicki, prałat, infułat, działacz kresowy, kawaler Orderu Ecce Homo, odznaczony za działalność ekumeniczną i wspieranie procesów pojednania między narodami.

## Życiorys
Urodził się 10 lutego 1917 na Kresach Wschodnich w chłopskiej rodzinie wielodzietnej Kazimierza i Katarzyny z domu Wąsik. Dzieciństwo spędził we wsiach Podzameczek i Wojciechówka pod Buczaczem. Szkołę powszechną ukończył we Lwowie, gdzie się uczył w latach (1924–1928), a potem uczęszczał do gimnazjum humanistycznego w Buczaczu (1929–1937), otrzymując świadectwo dojrzałości. W tymże roku, idąc za głosem powołania rozpoczął studia w Wyższym Seminarium Duchownym przy Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Po wybuchu II wojny światowej (wrzesień 1939) Seminarium lwowskie zostało zamknięte w 1940, co było przyczyną kontynuacji studiów w konspiracji, w miejscowym klasztorze księży zmartwychwstańców.
11 maja 1941 w zamkniętej katedrze lwowskiej przyjął z rąk bp. Eugeniusza Baziaka święcenia prezbiteratu. Mszę prymicyjną odprawił w parafii Wniebowzięcia NMP w Buczaczu, a następnie 2 czerwca 1941 został wikariuszem w parafii św. Wacława w Baworowie. 2 listopada 1943 doszło tam do napadu Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), w wyniku którego zamordowano proboszcza ks. Karola Procyka i organistę Szymona Wiśniewskiego, natomiast ks. Rutyna zdołał zbiec, wydostając się przez okno. Po tym wydarzeniu został administratorem parafii.
Po zakończeniu II wojny światowej i zmianach polityczno-administracyjnych na Kresach Wschodnich zmuszony był w czerwcu 1945 do ich opuszczenia, przybywając na Śląsk Opolski. Tutaj został skierowany do posługi duszpasterskiej na ziemi prudnickiej. Początkowo odprawiał msze dla Polaków w Prudniku i okolicznych parafiach wiejskich. Udał się do Łąki Prudnickiej, a następnie został proboszczem w Mieszkowicach, po czym skierowano go do parafii Trójcy Świętej w Rudziczce. 15 lipca 1945 odprawił pierwszą mszę w języku polskim w Niemysłowicach. W okresie (1945–1958) był proboszczem parafii św. Michała Archanioła w Szybowicach, gdzie prowadził także własne gospodarstwo rolne. Otrzymał pełnomocnictwo sprawowania opieki duszpasterskiej na całym terenie prudnickim. Obsługiwał także wsie Czyżowice, Moszczanka i Lipowa. W kronice parafii w Szybowicach zapisano:

Nic nikomu nie mówiąc, nie żegnając się z parafią, tylko z torbą w ręku, wszystko opuszczając, odszedł w nieznane.

21 czerwca 1958 został mianowany  przez biskupa opolskiego Franciszka Jopa, proboszczem w parafii św. Zygmunta w Koźlu. W parafii w Koźlu w okresie od 11 listopada 1964 do 31 grudnia 1988 pełnił również funkcję dziekana dekanatu Koźle. W 1965 przygotował parafię do nawiedzenia w dniach 25–29 lipca kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Z jego inicjatywy podjęto budowę kilku kościołów na terenie rozległej parafii kozielskiej, m.in. w parafii św. Urbana w Większycach i parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Rogach, jak również w okresie (1982–1984) parafialnego domu katechetycznego czy kaplicy cmentarnej. Warto dodać, że za rozpoczęcie budowy kościoła bez pozwolenia władz, a także salek katechetycznych, został skazany na cztery lata więzienia w zawieszeniu i karę grzywny.
Z uwagi na swój podeszły wiek, w 1990 przeszedł na emeryturę, a 16 grudnia tegoż roku uroczyście przekazał parafię mianowanemu następcy ks. Alfonsowi Schubertowi. Uczestniczył w obchodach 400-lecia kościoła w Szybowicach. 27 lutego 1991 wyjechał na Ukrainę obejmując początkowo parafię św. Stanisława Biskupa Męczennika w Krzemieńcu, a następnie po upływie trzech miesięcy powrócił w rodzinne strony i zamieszkał w Buczaczu, gdzie reaktywował tamtejszą parafię rzymskokatolicką i zrujnowany barokowy kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (przedwojenne wezwanie: Matki Bożej Szkaplerznej). Pełnił również posługę duszpasterską w okolicznych wsiach, m.in.: Wojciechówce, Porchowej, Rukomyszu. 11 maja 1991 obchodził uroczyście w katedrze lwowskiej 50-lecie święceń kapłańskich. Był również dziekanem dekanatu buczacko-czortkowskiego.
Zasłużony dla ratowania polskich zabytków sakralnych na zachodnim Podolu, m.in. oprócz kościoła w Buczaczu, wyremontował zrujnowane kościoły: Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Trybuchowcach, Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Szczepana w Potoku Złotym, Narodzenia NMP w Petlikowcach Starych, Trójcy Przenajświętszej w Uściu Zielonym czy św. Mikołaja w Koropcu. W wieku 91 lat przeprowadził remont plebanii w Buczaczu.
Zmarł po krótkiej chorobie 11 grudnia 2010 w Opolu. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 grudnia w kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu (gdzie swego czasu był proboszczem), z udziałem licznie przybyłych wiernych i duchowieństwa (ponad stu księży i trzech biskupów: łuckiego Marcjana Trofimiaka, pomocniczego lwowskiego Leona Małego oraz pomocniczego opolskiego Jana Kopca) oraz przedstawicieli władz powiatowych i miejskich, w tym prezydenta miasta Tomasza Wantuły. Pochowany został zgodnie ze swoją wolą w specjalnie zbudowanym grobowcu przy kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu.

## Nagrody i odznaczenia
21 lutego 1992 Rada Miasta Kędzierzyna-Koźla, Uchwałą Nr XXIX/158/92, z inicjatywy dwunastu radnych nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Kędzierzyna-Koźla, który odebrał 10 lipca tegoż roku. W lutym 1997 otrzymał przyznany przez Radę Miasta Kędzierzyna-Koźla „Medal za Zasługi dla Miasta”. Uhonorowany został także na wniosek Anny Laddy-Widajewicz w 2005 przez fundację Jerzego Bonieckiego Polcul „za pracę na rzecz pojednania ludzi różnych wyznań i odbudowę zabytków architektury sakralnej na Podolu i Śląsku Opolskim”. W 2006 otrzymał Order Ecce Homo, „za poświęcenie życia Bogu i ludziom, za ekumeniczną działalność i wspieranie procesów pojednania między narodami”.
W uznaniu za szlachetną postawę kapłańską, w 1953 został odznaczony przez kościelnego rządcę Śląska Opolskiego tytułem dziekana honorowego, a w 1965 włączony, jako kanonik honorowy, do kapituły lwowskiej z siedzibą w Lubaczowie. Przyznano mu również godności papieskie: 1 lipca 1981 papież Jan Paweł II, późniejszy święty, mianował go kapelanem Jego Świątobliwości, a w 1992 protonotariuszem apostolskim, czyli infułatem.

## Upamiętnienie
- Powstało o nim kilka filmów dokumentalnych, m.in.: Jerzego Janickiego Proboszcz znad rzeki Strypy[20], Zofii Kunert Notacje ks. Ludwik Rutyna. Powrót do Buczacza oraz Krzysztofa Jana Kubiaka Powrót Do Buczacza
- 30 czerwca 2009 bulwar nad Odrą, pomiędzy mostem Józefa Długosza a ujściem potoku Lineta w Kędzierzynie-Koźlu nazwano Promenadą Księdza Ludwika Rutyny[21]
- Ku jego czci 10 lutego 2017 Poczta Polska wprowadziła do obiegu okolicznościową kartkę pocztową z jego wizerunkiem w nakładzie 500 sztuk[22], związaną z setną rocznicą jego urodzin wraz z okolicznościowym datownikiem[23]
- W Muzeum Ziemi Kozielskiej 10 lutego 2020 otwarto stałą ekspozycję jemu poświęconą[24]
- Z inicjatywy m.in. artysty rzeźbiarza Michała Misiaszka zrodził się pomysł postawienia w Kędzierzynie-Koźlu – ks. Ludwikowi Rutynie pomnika, wykonanego z brązu[25]

title: Ludwik Rutyna

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko          = Ludwik Rutyna
 |imię i nazwisko org      =
 |tytuł                    = [[prezbiter]]
[[protonotariusz apostolski]]
 |grafika                  = LudwikRutyna1945.jpg
 |opis grafiki             = Ks. Ludwik Rutyna (ok. 1945)
 |alt grafiki              =
 |herb                     =
 |dewiza                   =
 |dewiza - j. polski       =
 |kraj działania           = [[Polska]]
[[Ukraina]]
 |data urodzenia           = 10 lutego 1917
 |miejsce urodzenia        = [[Podzameczek]]
 |data śmierci             = 11 grudnia 2010
 |miejsce śmierci          = [[Opole]]{{u|a}}
 |miejsce pochówku         = [[Grobowiec]] przy [[Kościół św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu|kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu]],
ul. Pamięci Sybiraków
 |1. funkcja               = Proboszcz parafii rzymskokatolickiej pw. św. Zygmunta w Kędzierzynie-Koźlu
 |1. funkcja - okres       = 1958–1990
 |2. funkcja               = Proboszcz parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia NMP w Buczaczu
 |2. funkcja - okres       = 1991–2010
 |wyznanie                 = [[katolicyzm]]
 |kościół                  = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
 |inkardynacja             = [[Diecezja opolska]],
[[Archidiecezja lwowska]]
 |data ślubów zakonnych    =
 |data diakonatu           =
 |data ordynacji           =
 |data święceń             = 11 maja 1941
[[Lwów]]
 |data nominacji           =
 |data sakry               =
 |data patriarchatu        =
 |data kreacji             =
 |papież kreujący          =
 |kościół tytularny        =
 |faksymile                =
 |opis faksymile           =
 |odznaczenia              =
 |commons                  =
 |wikiźródła               =
 |wikicytaty               =
 |wikinews                 =
 |www                      =
}}
{{Biogram infobox
 |imię i nazwisko           =
 |grafika                   = nie
 |opis grafiki              =
 |alt grafiki               =
 |data urodzenia            =
 |miejsce urodzenia         =
 |data śmierci              =
 |miejsce śmierci           =
 |narodowość                = [[Polacy|polska]]
 |edukacja                  = [[Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach|Seminarium Duchowne we Lwowie]] przy [[Uniwersytet Lwowski|Uniwersytecie Jana Kazimierza]]
 |rodzice                   = Kazimierz,
Katarzyna z d. Wąsik
 |odznaczenia               = {{Order|OEH}}
 |commons                   = Category:Ludwik Rutyna
 |wikicytaty                = Ludwik Rutyna
}}
'''Ludwik Rutyna''' (ur. [[10 lutego]] [[1917]] w [[Podzameczek|Podzameczku]], zm. [[11 grudnia]] [[2010]] w [[Opole|Opolu]]{{u|a}}) – [[Polacy|polski]] [[Duchowieństwo|duchowny]] [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]], [[prałat]], [[Protonotariusz apostolski|infułat]], działacz [[Kresy Wschodnie|kresowy]], kawaler [[Order Ecce Homo|Orderu Ecce Homo]], odznaczony za działalność [[Ekumenizm|ekumeniczną]] i wspieranie procesów pojednania między narodami.

== Życiorys ==
Urodził się 10 lutego 1917 na [[Kresy Wschodnie|Kresach Wschodnich]] w chłopskiej rodzinie wielodzietnej Kazimierza i Katarzyny z domu Wąsik<ref name="B" /><ref name="N" />. Dzieciństwo spędził we wsiach Podzameczek i [[Martyniwka (obwód tarnopolski)|Wojciechówka]] pod [[Buczacz]]em. [[Szkoła powszechna|Szkołę powszechną]] ukończył we [[Lwów|Lwowie]], gdzie się uczył w latach (1924–1928), a potem uczęszczał do [[gimnazjum w Buczaczu|gimnazjum humanistycznego w Buczaczu]] (1929–1937), otrzymując [[Matura|świadectwo dojrzałości]]<ref name="N" />. W tymże roku, idąc za głosem powołania rozpoczął studia w [[Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Lwowskiej we Lwowie-Brzuchowicach|Wyższym Seminarium Duchownym]] przy [[Uniwersytet Lwowski|Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie]]. Po wybuchu [[II wojna światowa|II wojny światowej]] (wrzesień 1939) Seminarium lwowskie zostało zamknięte w 1940, co było przyczyną kontynuacji studiów w konspiracji, w miejscowym klasztorze [[Zgromadzenie Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa|księży zmartwychwstańców]]<ref name="N" />.

11 maja 1941 w zamkniętej [[Bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Lwowie|katedrze lwowskiej]] przyjął z rąk bp. [[Eugeniusz Baziak|Eugeniusza Baziaka]] święcenia [[Sakrament święceń|prezbiteratu]]<ref name="N" />. [[Prymicja|Mszę prymicyjną]] odprawił w parafii Wniebowzięcia NMP w [[Buczacz]]u, a następnie 2 czerwca 1941 został [[wikariusz]]em w parafii św. Wacława w [[Baworów (Ukraina)|Baworowie]]<ref name="B" />. 2 listopada 1943 doszło tam do napadu [[Ukraińska Powstańcza Armia|Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA)]], w wyniku którego zamordowano proboszcza ks. Karola Procyka i organistę Szymona Wiśniewskiego<ref name="N" />, natomiast ks. Rutyna zdołał zbiec, wydostając się przez okno{{odn|Oleksak|2018|s=13}}. Po tym wydarzeniu został [[Administrator parafii|administratorem parafii]]<ref name="N" />.

Po zakończeniu II wojny światowej i zmianach polityczno-administracyjnych na Kresach Wschodnich zmuszony był w czerwcu 1945 do ich opuszczenia, przybywając na [[Śląsk Opolski]]<ref name="N" />. Tutaj został skierowany do posługi duszpasterskiej na [[Ziemia prudnicka|ziemi prudnickiej]]. Początkowo odprawiał msze dla Polaków w [[Prudnik]]u i okolicznych parafiach wiejskich. Udał się do [[Łąka Prudnicka|Łąki Prudnickiej]], a następnie został proboszczem w [[Mieszkowice (województwo opolskie)|Mieszkowicach]]{{odn|Kasza|Birna|Dendewicz|Kulczyk|2020|s=924}}, po czym skierowano go do [[Parafia Trójcy Świętej w Rudziczce|parafii Trójcy Świętej w Rudziczce]]<ref name="N" />. 15 lipca 1945 odprawił pierwszą mszę w języku polskim w [[Niemysłowice|Niemysłowicach]]{{odn|Kasza|Birna|Dendewicz|Kulczyk|2020|s=851}}. W okresie (1945–1958) był [[proboszcz]]em [[Parafia św. Michała Archanioła w Szybowicach|parafii św. Michała Archanioła w Szybowicach]], gdzie prowadził także własne gospodarstwo rolne{{odn|Kasza|Birna|Dendewicz|Kulczyk|2020|s=891}}. Otrzymał pełnomocnictwo sprawowania opieki duszpasterskiej na całym terenie prudnickim. Obsługiwał także wsie [[Czyżowice (województwo opolskie)|Czyżowice]], [[Moszczanka (województwo opolskie)|Moszczanka]] i [[Lipowa (powiat nyski)|Lipowa]]<ref>{{Cytuj |autor = Franciszek Dendewicz |tytuł = Szybowice w okresie powojennym 1945–1946 |czasopismo = Ziemia Prudnicka: rocznik 2005 |data = 2005 |issn = 1642-977X |miejsce = Prudnik |wydawca = Spółka Wydawnicza „Aneks” |s = 46}}</ref>. W kronice parafii w Szybowicach zapisano:
{{Cytat
 |treść =''Nic nikomu nie mówiąc, nie żegnając się z parafią, tylko z torbą w ręku, wszystko opuszczając, odszedł w nieznane''{{odn|Kasza|Birna|Dendewicz|Kulczyk|2020|s=891}}.
}}
21 czerwca 1958 został mianowany  przez biskupa opolskiego [[Franciszek Jop|Franciszka Jopa]], proboszczem w [[Parafia św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu|parafii św. Zygmunta w Koźlu]]<ref name="B" />. W parafii w Koźlu w okresie od 11 listopada 1964 do 31 grudnia 1988 pełnił również funkcję [[Dziekan (Kościół katolicki)|dziekana]] [[Dekanat Koźle|dekanatu Koźle]]<ref name="N" />. W 1965 przygotował parafię do nawiedzenia w dniach 25–29 lipca [[Kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej|kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej]]<ref name="N" />. Z jego inicjatywy podjęto budowę kilku kościołów na terenie rozległej parafii kozielskiej, m.in. w [[Parafia św. Urbana w Większycach|parafii św. Urbana w Większycach]] i [[Parafia Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Kędzierzynie-Koźlu|parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Świata w Rogach]], jak również w okresie (1982–1984) parafialnego domu katechetycznego czy kaplicy cmentarnej<ref name="N" />. Warto dodać, że za rozpoczęcie budowy kościoła bez pozwolenia władz, a także salek katechetycznych, został skazany na cztery lata więzienia w zawieszeniu i karę grzywny{{odn|Oleksak|2018|s=13}}.
[[Plik:Buchach (32) - pr. Ludwik Rutyna.jpg|mały|240px|Ks. Ludwik Rytyna w [[Buczacz]]u w 2004]]
Z uwagi na swój podeszły wiek, w 1990 przeszedł na [[Emerytura|emeryturę]], a 16 grudnia tegoż roku uroczyście przekazał parafię mianowanemu następcy ks. Alfonsowi Schubertowi<ref name="N" />. Uczestniczył w obchodach 400-lecia [[Kościół św. Michała Archanioła w Szybowicach|kościoła]] w Szybowicach{{odn|Kasza|Birna|Dendewicz|Kulczyk|2020|s=893}}. 27 lutego 1991 wyjechał na [[Ukraina|Ukrainę]] obejmując początkowo parafię św. Stanisława Biskupa Męczennika w [[Krzemieniec (miasto)|Krzemieńcu]], a następnie po upływie trzech miesięcy powrócił w rodzinne strony i zamieszkał w Buczaczu, gdzie reaktywował tamtejszą parafię rzymskokatolicką i zrujnowany barokowy [[kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Buczaczu|kościół Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny]] (przedwojenne wezwanie: Matki Bożej Szkaplerznej)<ref name="G" /><ref name="H" />. Pełnił również posługę duszpasterską w okolicznych wsiach, m.in.: Wojciechówce, [[Porchowa|Porchowej]], [[Rukomysz]]u<ref name="N" />. 11 maja 1991 obchodził uroczyście w katedrze lwowskiej 50-lecie święceń kapłańskich<ref name="N" />. Był również dziekanem dekanatu buczacko-czortkowskiego<ref name="A" />.

Zasłużony dla ratowania polskich zabytków sakralnych na zachodnim [[Podole|Podolu]], m.in. oprócz kościoła w Buczaczu, wyremontował zrujnowane kościoły: Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w [[Trybuchowce (rejon buczacki)|Trybuchowcach]], [[kościół Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Szczepana w Potoku Złotym|Narodzenia Najświętszej Marii Panny i św. Szczepana w Potoku Złotym]], Narodzenia NMP w [[Petlikowce Stare|Petlikowcach Starych]], Trójcy Przenajświętszej w [[Uście Zielone|Uściu Zielonym]] czy św. Mikołaja w [[Koropiec|Koropcu]]<ref name="B" />. W wieku 91 lat przeprowadził remont plebanii w Buczaczu.

Zmarł po krótkiej chorobie 11 grudnia 2010 w Opolu<ref name="C" /><ref name="B" />{{u|a}}. Uroczystości pogrzebowe odbyły się 16 grudnia w [[Kościół św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu|kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu]] (gdzie swego czasu był proboszczem), z udziałem licznie przybyłych wiernych i duchowieństwa (ponad stu księży i trzech biskupów: [[łuck]]iego [[Marcjan Trofimiak|Marcjana Trofimiaka]], pomocniczego [[Lwów|lwowskiego]] [[Leon Mały|Leona Małego]] oraz pomocniczego [[Opole|opolskiego]] [[Jan Kopiec|Jana Kopca]]) oraz przedstawicieli władz powiatowych i miejskich, w tym prezydenta miasta [[Tomasz Wantuła|Tomasza Wantuły]]<ref name="E" /><ref name="M" />. Pochowany został zgodnie ze swoją wolą w specjalnie zbudowanym [[Grobowiec|grobowcu]] przy kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu<ref name="B" />.

== Nagrody i odznaczenia ==
21 lutego 1992 Rada Miasta [[Kędzierzyn-Koźle|Kędzierzyna-Koźla]], Uchwałą Nr XXIX/158/92, z inicjatywy dwunastu radnych nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Kędzierzyna-Koźla<ref name="T" />, który odebrał 10 lipca tegoż roku<ref name="N" />. W lutym 1997 otrzymał przyznany przez Radę Miasta Kędzierzyna-Koźla „Medal za Zasługi dla Miasta”<ref name="L" />. Uhonorowany został także na wniosek Anny Laddy-Widajewicz w 2005 przez fundację [[Jerzy Boniecki (publicysta)|Jerzego Bonieckiego]] ''[[Polcul Foundation|Polcul]]'' „za pracę na rzecz pojednania ludzi różnych wyznań i odbudowę zabytków architektury sakralnej na Podolu i Śląsku Opolskim”<ref name="R" /><ref name="F" />. W 2006 otrzymał [[Order Ecce Homo]], „za poświęcenie życia Bogu i ludziom, za ekumeniczną działalność i wspieranie procesów pojednania między narodami”<ref name="I" />.

W uznaniu za szlachetną postawę kapłańską, w 1953 został odznaczony przez kościelnego rządcę Śląska Opolskiego tytułem dziekana honorowego, a w 1965 włączony, jako [[kanonik]] honorowy, do kapituły lwowskiej z siedzibą w [[Lubaczów|Lubaczowie]]<ref name="B" />. Przyznano mu również godności papieskie: 1 lipca 1981 papież [[Jan Paweł II]], późniejszy święty, mianował go [[Prałat|kapelanem Jego Świątobliwości]], a w 1992 [[Protonotariusz apostolski|protonotariuszem apostolskim]], czyli infułatem<ref name="B" />.

== Upamiętnienie ==
* Powstało o nim kilka [[Film dokumentalny|filmów dokumentalnych]], m.in.: [[Jerzy Janicki|Jerzego Janickiego]] ''Proboszcz znad rzeki Strypy''<ref name="S" />, Zofii Kunert ''Notacje ks. Ludwik Rutyna. Powrót do Buczacza'' oraz Krzysztofa Jana Kubiaka ''Powrót Do Buczacza''
* 30 czerwca 2009 bulwar nad [[Odra|Odrą]], pomiędzy mostem Józefa Długosza a ujściem [[potok]]u Lineta w Kędzierzynie-Koźlu nazwano ''Promenadą Księdza Ludwika Rutyny''<ref name="W" />
* Ku jego czci 10 lutego 2017 [[Poczta Polska]] wprowadziła do obiegu okolicznościową [[Kartka pocztowa|kartkę pocztową]] z jego wizerunkiem w nakładzie 500 sztuk<ref name="P" />, związaną z setną rocznicą jego urodzin wraz z okolicznościowym [[datownik]]iem<ref name="J" />
* W Muzeum Ziemi Kozielskiej 10 lutego 2020 otwarto stałą ekspozycję jemu poświęconą<ref name="U" />
* Z inicjatywy m.in. artysty rzeźbiarza Michała Misiaszka zrodził się pomysł postawienia w Kędzierzynie-Koźlu – ks. Ludwikowi Rutynie pomnika, wykonanego z [[Brązy|brązu]]<ref name="X" />

== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name="a">Niektóre źródła podają, że zmarł on w nocy z 10 na 11 grudnia 2010 podczas odwiedzin Kędzierzyna-Koźla (→ {{odn|Oleksak|2018|ref=nie|s=15}}).</ref>
}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name="A">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20230418164341/https://silesia.edu.pl/index.php/Rutyna_Ludwik | tytuł =Rutyna Ludwik | praca =Encyklopedia wiedzy o Kościele katolickim na Śląsku | opublikowany =silesia.edu.pl}}</ref>
<ref name="B">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20221014051510/http://kresykedzierzynkozle.pl/dziedzictwo-narodowe/ksieza-kresowi/ks-inf-ludwik-rutyna/ | tytuł =Ks. inf. Ludwik Rutyna | praca =Stowarzyszenie Kresowian Kędzierzyn-Koźle | opublikowany = kresykedzierzynkozle.pl}}</ref>
<ref name="C">{{Cytuj | tytuł =Śp. ks. infułat Ludwik Rutyna | praca =Diecezja opolska | opublikowany =diecezja.opole.pl | url =https://web.archive.org/web/20181225031052/http://www.diecezja.opole.pl/index.php/wiadomosci/aktualnosci/ogolne/922-p-ks-infuat-ludwik-rutyna}}</ref>
<ref name="E">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20190409044653/https://nto.pl/tlumy-mieszkancow-kozla-zegnaly-ksiedza-ludwika-rutyne/ar/4172315 | tytuł = Tłumy mieszkańców Koźla żegnały księdza Ludwika Rutynę | autor =Andrzej Kopacki | data =2010-12-16 | opublikowany =nto.pl}}</ref>
<ref name="F">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181225031502/http://www.polcul.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=209:ks-ludwik-rutyna-laudacja&catid=20&Itemid=114 | tytuł =Ks. Ludwik Rutyna - laudacja | praca =POLKUL FOUNDATION. Fundacja im. Jerzego Bonieckiego | opublikowany = polcul.pl}}</ref>
<ref name="G">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181225130021/http://www.niedziela.pl/artykul/66444/nd | tytuł =Kościół pw. Matki Bożej Szkaplerznej w Buczaczu po 10 latach | autor =Józef Zając | data =2001 | praca =Tygodnik katolicki „Niedziela” | opublikowany = niedziela.pl}}</ref>
<ref name="H">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20190409044900/https://gazetalubuska.pl/moje-kresy-buczacz-miasto-potockich/ar/7881240 | tytuł =Moje Kresy. Buczacz - miasto Potockich | autor =Stanisław S. Nicieja | data =2011-01-15 | opublikowany = gazetalubuska.pl}}</ref>
<ref name="I">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20211024050457/https://www.ecce-homo.pl/pliki/a-nad06.html | tytuł =Rok 2006. Damy i Kawalerowie | opublikowany = ecce-homo.pl}}</ref>
<ref name="J">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20230129133514/https://www.kzp.pl/index.php?artykul=kat-do-do2017 | tytuł =Datowniki okolicznościowe 2017 | praca =Katalog Znaków Pocztowych | opublikowany = kzp.pl}}</ref>
<ref name="L">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181225031148/https://www.powiat.kedzierzyn-kozle.pl/1486/nie-zyje-ks-ludwik-rutyna.html | tytuł =Nie żyje ks. Ludwik Rutyna | data =2010-12-13 | opublikowany = powiat.kedzierzyn-kozle.pl}}</ref>
<ref name="M">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181225030946/https://www.deon.pl/religia/kosciol-i-swiat/z-zycia-kosciola/art,4015,zmarl-najstarszy-kaplan-archidiecezji-lwowskiej.html | tytuł =Zmarł najstarszy kapłan archidiecezji lwowskiej | data =2010-12-12 | opublikowany = deon.pl}}</ref>
<ref name="N">{{Cytuj | autor = Ryszard Pacułt | tytuł =Ksiądz prałat Ludwik Rutyna honorowy obywatel Kędzierzyna-Koźla. (PDF) | url =https://web.archive.org/web/20181225125953/http://dlibra.mbpkk.pl/Content/597/1993_nr_3.pdf | czasopismo =Miejski Serwis Informacyjny Kędzierzyna-Koźla Serwus | wolumin =Nr 8 | s =2 | data =1993-01 | wydawca =Wydział Oświaty Kultury i Rekreacji UM | miejsce =Kędzierzyn-Koźle}}</ref>
<ref name="P">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181225080829/https://www.kzp.pl/index.php?artykul=nws-n46-n4695 | tytuł =Kartki okolicznościowe - Katowice | data =2017-02-09 | praca =Katalog Znaków Pocztowych | opublikowany = kzp.pl}}</ref>
<ref name="R">{{Cytuj| tytuł =„Polcul” dla ks. Rutyny | url =https://web.archive.org/web/20181225080827/https://www.gosc.pl/files/old/gosc.pl/zalaczniki/2005/11/15/1132060375/1132060396.pdf | czasopismo =Gość Niedzielny| wolumin =Nr 46/803 | s =IV–V | data =2005-11-13 | miejsce =Opole}}</ref>
<ref name="S">{{Cytuj | url = http://www.youtube.com/watch?v=oqG9GLksfBE | tytuł = Proboszcz znad rzeki Strypy. (film) | autor =Jerzy Janicki | data =2010-12-14 | opublikowany = youtube.com | data dostępu =2018-12-24}}</ref>
<ref name="T">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20181227181548/http://portal.kedzierzynkozle.pl/portal/index.php?t=200&id=30736 | tytuł =Historia tytułu | data =2010-02-06 | opublikowany =portal.kedzierzynkozle.pl}}</ref>
<ref name="U">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20220323144948/https://www.lokalna24.pl/artykul/2738,ekspozycja-poswiecona-sp-ksiedzu-infulatowi-ludwikowi-rutynie | tytuł =Ekspozycja poświęcona śp. księdzu infułatowi Ludwikowi Rutynie | autor =Andrzej Kopacki | data =2020-02-11 | opublikowany =lokalna24.pl}}</ref>
<ref name="W">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20230418170559/http://radio.opole.pl/100%2C42811%2Cpromenada-im-ksiedza-rutyny-w-kedzierzynie-kozlu | tytuł =Promenada im. księdza Rutyny w Kędzierzynie-Koźlu | autor =Tomasz Adamek | data =2009-07-09 | opublikowany =radio.opole.pl}}</ref>
<ref name="X">{{Cytuj | url =https://web.archive.org/web/20210815084500/https://www.lokalna24.pl/wiadomosci/5159,czy-w-kedzierzynie-kozlu-stanie-nowy-pomnik-mialby-upamietnic-wielkiego-duchownego | tytuł =Czy w Kędzierzynie-Koźlu stanie nowy pomnik? Miałby upamiętnić wielkiego duchownego | autor =Andrzej Kopacki | data =2020-08-19 | opublikowany =lokalna24.pl}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj | autor =Maria Hudymowa | tytuł =Ks. infułat Ludwik Rutyna z Buczacza | url =http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/docmetadata?id=169803&from=publication | czasopismo =Głosy Podolan | wolumin =Nr 105 | s =46–48 | data =2011 | wydawca =Klub "Podole" Towarzystwa Miłośników Lwowa i Kresów Południowo-Wschodnich w Warszawie | miejsce =Warszawa | issn =1507-9996 | oclc =746128626}}
* {{Cytuj | autor = Ryszard Kasza, Przemysław Birna, Franciszek Dendewicz, Piotr Kulczyk, Marcin Domino | tytuł = Ulicami Prudnika z historią i fotografią w tle | data = 2020 |wydawca = Powiat Prudnicki |miejsce = Prudnik |isbn = 9788395431456 | oclc =1236074166 | odn = tak}}
* {{Cytuj | autor =Arkadiusz Oleksak | tytuł =Ks. Ludwik Rutyna - kapłan, który łączył narody, religie i kultury... (PDF) | url =https://web.archive.org/web/20181225030829/https://sbc.org.pl/Content/310832/1A.pdf | czasopismo =Namysłowskie Spotkania Kresowe | wolumin =1/28/2018 | s =13–17 | data =2018 | miejsce =Namysłów | odn=tak}}
* {{Cytuj | url =https://opowiedziane.ipn.gov.pl/ahm/wspomnienia/39177,Rutyna-Ludwik.html | tytuł =Notacje. Opowiedziane Ludwik Rutyna. (film) | opublikowany =opowiedziane.ipn.gov.pl | data dostępu = 2023-10-06 | praca =Instytut Pamięci Narodowej}}

== Linki zewnętrzne ==
* [https://www.worldcat.org/search?q=su%3ARutyna%2C+Ludwik.&qt=hot_subject Rutyna Ludwik] w bazie [[Online Computer Library Center]]
* [http://katalog.nukat.edu.pl/search/query?term_1=Rutyna,+Ludwik&theme=nukat Rutyna Ludwik] w bazie [[NUKAT]] - Katalogu Zbiorów Polskich Bibliotek Naukowych
* {{Cytuj | url =https://www.youtube.com/watch?v=LwIOzlMehWs | tytuł =Ks. Ludwik Rutyna w Buczaczu. (film) | autor =Anna Ordyczyńska | data =2007-06-29 | opublikowany = youtube.com | data dostępu =2018-12-24}}

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Rutyna, Ludwik}}
[[Kategoria:Absolwenci Gimnazjum Buczackiego]]
[[Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Lwowskiego]]
[[Kategoria:Duchowni diecezji lwowskiej (łacińskiej)]]
[[Kategoria:Honorowi obywatele Kędzierzyna-Koźla]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Kędzierzynem-Koźlem]]
[[Kategoria:Ludzie związani z Prudnikiem]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Ecce Homo]]
[[Kategoria:Proboszczowie w Buczaczu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1917]]
[[Kategoria:Zmarli w 2010]]

title: Ludwik Rutyna

Kraj działania: Polska · Ukraina

Data i miejsce urodzenia: 10 lutego 1917 · Podzameczek

Data i miejsce śmierci: 11 grudnia 2010 · Opole

Miejsce pochówku: Grobowiec przy kościele św. Zygmunta i św. Jadwigi Śląskiej w Kędzierzynie-Koźlu, · ul. Pamięci Sybiraków

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: rzymskokatolicki

Inkardynacja: Diecezja opolska, · Archidiecezja lwowska

Prezbiterat: 11 maja 1941 · Lwów

Narodowość: polska

Edukacja: Seminarium Duchowne we Lwowie przy Uniwersytecie Jana Kazimierza

Rodzice: Kazimierz, · Katarzyna z d. Wąsik


text:
# Biblioteca capitolare di Benevento
La biblioteca capitolare di Benevento è la biblioteca dell'arcidiocesi di Benevento, la cui esistenza è attestata già a partire dall'XI secolo. Il suo contenuto è stato definito "un vero panorama della liturgia gregoriano-beneventana". È diretta da Mons. Mario Santo Iadanza, direttore dell'ufficio per la cultura e beni culturali della diocesi di Benevento.

## Raccolte
Tra i documenti più antichi vi si conservano pergamene longobarde del ducato di Benevento, tra le quali la più antica, una sentenza di Radelchi, rimonta all'anno 898. Questi documenti sono pregevoli sia sotto il riguardo storico sia paleografico, essendo scritte in scrittura beneventana.
Oltre ai documenti antichi delle rendite capitolari, la biblioteca custodisce inoltre i codici ed i brevi dal IX al XII secolo, gli statuti della città, scritti su pergamena nel 1230 e riproducenti quelli del 1202, il Necrologio di Santo Spirito, dove vennero annotati dal 1198 i defunti della badia di Santo Spirito, alcune miniature dal XIII al XV secolo, il rotolo del sinodo diocesano dell'arcivescovo Giovanni Della Casa, scritto in italiano, nella prima metà del XVI secolo.
La raccolta della biblioteca fu ordinata nel 1686 dall'arcivescovo Orsini, divenuto poi papa Benedetto XIII.

## Seconda guerra mondiale
I bombardamenti che colpirono Benevento durante la seconda guerra mondiale arrecarono danni non gravissimi alla biblioteca, pur se di un certo rilievo; secondo relazioni della locale prefettura, si ebbero dispersione e manomissione di alcuni manoscritti, nonché danni alla raccolta sfragistica, a quadri, stampe antiche e fotografie. Alcuni materiali salvati dal disastro furono messi a maggior riparo nella biblioteca dell'Arcidiocesi, presso il seminario.

## Codici liturgici
Tra i più importanti codici liturgici custoditi nella biblioteca capitolare beneventana, sono:
- il "Messale plenario", in folio del X secolo, in scrittura beneventana non calligrafica, con notazione senza righe, in numeri longobardi. Interessanti e con caratteristiche proprie spesso singolari sono cinque graduali ed un frammento di un altro in quarto.
- il "Messale, grande" e il "Piccolo messale", entrambi del XII o XIII secolo;
- l'"Evangelario" del XII secolo;
- l'"Epistolario" del XIII secolo;
- il cosiddetto Totum beneventano, due volumi di grande formato che contengono insieme le messe e gli uffici e che servivano come liber typicus, ovvero codex magistralis o correctorium, al quale dovevano essere conformi gli altri libri, graduali, antifonari, messali ecc., scritti per l'uso quotidiano.

Tra i codici scritti solo per l'ufficio canonico si conservano il "Breviario monastico", notato dell'XI o XII secolo, e l'"Antifonario monastico", del XIII secolo.
Un piccolo volume molto spesso contiene un "Innario", notato, dell'XI o XII secolo.
Vi sono ancora due libri liturgici, senza note (un "Breviario" della fine del XII secolo e un "Breviario monastico", sempre del XII secolo) e tre codici con note di canto, cioè una "Raccolta", contenente l'ufficio del Corpus Domini, col testo romano, ma con canto speciale di notazione beneventana, un "Salterio-Lunario", in quarto, del XIII o XIV secolo, che è in lettera gotica ordinaria con notazione quadrata e un'altra "Raccolta", piccolo in quarto, del XII secolo, che contiene alcuni responsori ed altro.
Nella biblioteca sono anche custoditi diciassette grandi volumi in folio (dal X al XII secolo) di Lezionarii, cioè i codici, che anteriormente alla redazione dei breviari, venivano usati nel coro per la lettura della scrittura, delle vite dei santi, ecc., legati alla categoria dei testi liturgici.

## Opere d'arte
Nella sala della biblioteca, viene conservata anche la cattedra vescovile di ferro, detta comunemente "la sedia di san Barbato", datata tra il VI e l'VIII secolo.
Vi si conservano inoltre numerosi dipinti, tra cui una Deposizione di Pietro Cavallini e un'Assunta di Francesco Solimena.

wikiname: itwiki

title: Biblioteca capitolare di Benevento

in_language: it

wikitext:
{{Biblioteca
|Nome = Biblioteca capitolare
|Città= [[Benevento]]
|Tipo= Pubblica
|Immagine= Benevento, Biblioteca Capitolare.jpg
|Didascalia=
|Larghezza=
}}
La '''biblioteca capitolare''' di [[Benevento]] è la [[biblioteca]] dell'[[arcidiocesi di Benevento]], la cui esistenza è attestata già a partire dall'[[XI secolo]]<ref>Il nome di "Matelpotone diacono e bibliotecario" si legge in una carta dell'arcivescovo [[Alfano II]] dell'anno [[1012]] e nell<nowiki>'</nowiki>''Italia Sacra'' di [[Ferdinando Ughelli]].</ref>. Il suo contenuto è stato definito "un vero panorama della liturgia gregoriano-beneventana"<ref name=MT>{{fr}}Jean Mallet, André Thibaut, ''Les manuscrits en ecriture beneventaine de la Bibliotheque capitulaire de Benevent'', Paris, CNRS, Turnhout, Brepols, 1997 - ISBN 227105480X</ref>. È diretta da Mons. Mario Santo Iadanza, direttore dell'ufficio per la cultura e beni culturali della diocesi di Benevento.

== Raccolte ==

Tra i documenti più antichi vi si conservano pergamene [[Longobardi|longobarde]] del [[ducato di Benevento]], tra le quali la più antica, una sentenza di [[Radelchi I di Benevento|Radelchi]], rimonta all'anno [[898]]. Questi documenti sono pregevoli sia sotto il riguardo storico sia paleografico, essendo scritte in [[scrittura beneventana]].

Oltre ai documenti antichi delle rendite capitolari, la biblioteca custodisce inoltre i codici ed i brevi dal [[IX secolo|IX]] al [[XII secolo]], gli statuti della città, scritti su [[pergamena]] nel [[1230]] e riproducenti quelli del [[1202]], il ''Necrologio di Santo Spirito'', dove vennero annotati dal [[1198]] i defunti della badia di Santo Spirito, alcune miniature dal [[XIII secolo|XIII]] al [[XV secolo]], il ''rotolo'' del [[sinodo]] diocesano dell'arcivescovo [[Giovanni Della Casa]], scritto in italiano, nella prima metà del [[XVI secolo]].

La raccolta della biblioteca fu ordinata nel [[1686]] dall'arcivescovo Orsini, divenuto poi [[papa Benedetto XIII]].

== Seconda guerra mondiale ==

I bombardamenti che colpirono Benevento durante la [[seconda guerra mondiale]] arrecarono danni non gravissimi alla biblioteca, pur se di un certo rilievo; secondo relazioni della locale [[Prefettura (Italia)|prefettura]]<ref>In Archivio di Stato di Benevento, Prefettura, Gabinetto, busta 39.</ref>, si ebbero dispersione e manomissione di alcuni manoscritti, nonché danni alla raccolta [[sfragistica]], a quadri, stampe antiche e fotografie<ref name=capacc>Andrea Capaccioni, Andrea Paoli, Ruggero Ranieri (a cura di), ''Le biblioteche e gli archivi durante la seconda guerra mondiale: il caso italiano'', Volume 113 di Le sfere, Edizioni Pendragon, Uguccione Ranieri di Sorbello Foundation, 2007 - ISBN 8883425707</ref>. Alcuni materiali salvati dal disastro furono messi a maggior riparo nella biblioteca dell'Arcidiocesi, presso il seminario<ref name=capacc />.

== Codici liturgici ==
Tra i più importanti codici [[Liturgia|liturgici]] custoditi nella biblioteca capitolare beneventana, sono:
* il "[[Messale]] plenario", ''[[in folio]]'' del [[X secolo]], in [[scrittura beneventana]] non calligrafica, con notazione senza righe, in numeri longobardi. Interessanti e con caratteristiche proprie spesso singolari sono cinque [[Graduale|graduali]] ed un frammento di un altro ''in quarto''.
* il "Messale, grande" e il "Piccolo messale", entrambi del [[XIII secolo|XII]] o [[XIII secolo]];
* l'"[[Evangelario]]" del [[XII secolo]];
* l'"[[Epistolario]]" del [[XIII secolo]];
* il cosiddetto ''Totum beneventano'', due volumi di grande formato che contengono insieme le messe e gli uffici e che servivano come ''liber typicus'', ovvero ''codex magistralis'' o ''correctorium'', al quale dovevano essere conformi gli altri libri, graduali, antifonari, messali ecc., scritti per l'uso quotidiano.

Tra i codici scritti solo per l'ufficio canonico si conservano il "[[Breviario romano|Breviario]] monastico", notato dell'[[XI secolo|XI]] o [[XII secolo]], e l'"[[Antifonario]] monastico", del [[XIII secolo]].
Un piccolo volume molto spesso contiene un "Innario", notato, dell'[[XI secolo|XI]] o [[XII secolo]].

[[File:Benevento, Biblioteca Capitolare, Codice 4, f52v, Vita di Leone IX.jpg|thumb|Il foglio 52v del Codice 4, del [[XII secolo]], incipit della vita di [[papa Leone IX]]]]
Vi sono ancora due libri liturgici, senza note (un "Breviario" della fine del [[XII secolo]] e un "Breviario monastico", sempre del [[XII secolo]]) e tre codici con note di canto, cioè una "Raccolta", contenente l'ufficio del ''[[Corpus Domini]]'', col testo romano, ma con canto speciale di notazione beneventana, un "[[salterio (liturgia)|Salterio]]-Lunario", in quarto, del [[XIII secolo|XIII]] o [[XIV secolo]], che è in lettera gotica ordinaria con notazione quadrata e un'altra "Raccolta", piccolo ''in quarto'', del [[XII secolo]], che contiene alcuni [[Responsorio|responsori]] ed altro.

Nella biblioteca sono anche custoditi diciassette grandi volumi ''in folio'' (dal [[X secolo|X]] al [[XII secolo]]) di ''Lezionarii'', cioè i codici, che anteriormente alla redazione dei breviari, venivano usati nel coro per la lettura della scrittura, delle vite dei santi, ecc., legati alla categoria dei testi liturgici.

== Opere d'arte ==
Nella sala della biblioteca, viene conservata anche la cattedra vescovile di ferro, detta comunemente "la sedia di san Barbato", datata tra il [[VI secolo|VI]] e l'[[VIII secolo]]<ref>Studi condotti dal professore Spinazzola, De Lucia Salvatore, Passeggiate beneventane, Benevento, 1925</ref>.

Vi si conservano inoltre numerosi dipinti, tra cui una ''Deposizione'' di [[Pietro Cavallini]] e un'''Assunta'' di [[Francesco Solimena]].

== Note ==
<references />

== Bibliografia ==
* Salvatore De Lucia, ''Passeggiate beneventane'', Benevento, 1925
* [[Alfredo Zazo]], ''L'«inventario dei libri antichi» della Biblioteca Capitolare di Benevento, Samnium 8, 1935''
* Vittorio De Donato, ''Spigolature tra i documenti della Biblioteca Capitolare di Benevento'', Samnium 70, 1997
* Antonio Ciaralli, Vittorio De Donato, ''Le più antiche carte del Capitolo della Cattedrale di Benevento: (668 - 1200)'', Roma, 2002
* Jean Mallet, André Thibaut, ''Les manuscrits en ecriture beneventaine de la Bibliotheque capitulaire de Benevent'', Paris, CNRS, Turnhout, Brepols, 1997 - ISBN 227105480X

== Voci correlate ==
* [[Arcidiocesi di Benevento]]
* [[Scrittura beneventana]]

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Controllo di autorità}}
{{Portale|arte|Benevento|letteratura|storia}}

[[Categoria:Biblioteche della Campania|Capitolare di Benevento]]
[[Categoria:Biblioteche capitolari|Benevento]]
[[Categoria:Benevento]]

title: Ubicazione

Stato: Italia

Città: Benevento

title: Caratteristiche

Tipo: Pubblica

Caratteristiche: Sito web


text:
# Конгрессмен
Конгрессмен/Конгрессвумен, или член Конгресса, — это человек, который был назначен или избран в официальный орган, называемый «Конгрессом». Как правило, он представляет в этом законодательном органе определённый избирательный округ.
Круг занятий конгрессмена, его права и обязанности определяются функциями Конгресса. Перед фамилией члена Конгресса обычно ставится титул «конгрессмен».
В США, имеющих двухпалатный Конгресс, членов верхней палаты (Сената) называют сенаторами. Поэтому термин «член Конгресса» распространяется на членов обеих палат, но слово «конгрессмен» применяется в основном только к членам нижней палаты Конгресса — Палаты представителей.

wikiname: ruwiki

title: Конгрессмен

in_language: ru

wikitext:
'''Конгрессмен/Конгрессвумен''', или '''член Конгресса,''' — это человек, который был назначен или избран в официальный орган, называемый «Конгрессом». Как правило, он представляет в этом законодательном органе определённый избирательный округ.

Круг занятий конгрессмена, его права и обязанности определяются функциями Конгресса. Перед фамилией члена Конгресса обычно ставится титул «конгрессмен».

В [[США]], имеющих [[Конгресс США|двухпалатный Конгресс]], членов верхней палаты ([[Сенат США|Сената]]) называют сенаторами. Поэтому термин «член Конгресса» распространяется на членов обеих палат, но слово «конгрессмен» применяется в основном только к членам нижней палаты Конгресса — [[Палата представителей США|Палаты представителей]].

== См. также ==
* Член [[Конгресс США|Конгресса США]]

== Ссылки ==
* [https://old.bigenc.ru/law/text/2089314 БРЭ. Конгресс]

{{ВС}}
[[Категория:Политические профессии и должности]]


text:
# 裴之禮
裴之禮（6世紀—540年代），字子義，河東郡聞喜縣（今山西省聞喜縣）人，南北朝南梁官員。

## 生平
裴之禮是曹魏冀州刺史裴徽的後裔，父親是南梁宣毅將軍、夷陵縣侯裴邃。他樣子英俊，能够清谈，最初從國子生推第補任邵陵王蕭綸的王國左常侍、信威行參軍；蕭綸王權攝南兗州刺史，他擔任長流參軍，但未正式授官就改為留任宿衛，補任直閤將軍。普通六年（525年）父親逝世守喪，服喪完畢後襲封夷陵縣侯，隨軍隊討伐壽陽，獲授與雲麾將軍，遷任散騎常侍；他又協助攻打北魏廣陵城，平定後除授信武將軍、西豫州刺史，加任輕車將軍、黃門侍郎，改任中軍將軍宣城王蕭大器的司馬。裴之禮的母親逝世，他只吃麥飯；父親裴邃的宗廟在光宅寺西邊，大堂廣闊，松柏茂盛，而范雲在三橋的宗廟雜草叢生，梁武帝南郊路過，嘆道：「范雲已經死了，裴邃卻重生了。」
中大通五年（533年）二月，梁武帝到同泰寺開講，設四部大會，有數萬人聽講。南越獻上馴象，突然在人群中奔跑，乘輿、侍衛及會眾都受驚散開，只有裴之禮與騎常侍臧盾神色自若，得到武帝讚許，任命為北徐仁睢三州諸軍事、壯勇將軍、北徐州刺史；到大同初年，建康遭逢蝗蟲旱災，到處的樹木都凋謝了，只有裴邃墓地的树木毫无影响，當時的人都覺得奇怪。其後裴之禮任官太子左衛率，兼衛尉卿，轉為少府卿，在任內逝世，諡號毅。

## 谥号
《梁书》和《南史》都记载裴之礼的父亲裴邃谥号烈，裴之礼谥号壮，然而裴之礼儿子裴政的墓志却记载裴邃谥号壮，裴之礼谥号毅。

## 家庭

### 曾祖
- 裴寿孙，刘宋前军长史、庐江郡太守[1][2]

### 祖父
- 裴仲穆，南齐骁骑将军[1][2]

### 父亲
- 裴邃，南梁持节、宣毅将军、督征讨诸军事、夷陵壮侯[1][2]

### 子女
- 裴政，隋朝使持节、上仪同大将军、太子左庶子、新义县开国侯

## 引用
1. 1 2 3 4 5  《梁書·卷二十八·列傳第二十二》：裴邃字淵明，河東聞喜人，魏襄州刺史綽之後也。祖壽孫，寓居壽陽，爲宋武帝前軍長史。父仲穆，驍騎將軍。……子之禮，字子義，自國子生推第，補邵陵王國左常侍、信威行參軍。王爲南兗，除長流參軍，未行，仍留宿衛，補直閤將軍。丁父憂，服闋襲封，因請隨軍討壽陽，除雲麾將軍，遷散騎常侍。又別攻魏廣陵城，平之，除信武將軍、西豫州刺史，加輕車將軍，除黃門侍郎，遷中軍宣城王司馬。……子政，承聖中，官至給事黃門侍郎。江陵陷，隨例入西魏。
2. 1 2 3 4 5  《南史·卷五十八·列傳第四十八》：裴邃字深明，河東聞喜人，魏冀州刺史徽之後也。祖壽孫，寓居壽陽，為宋武帝前軍長史。父仲穆，驍騎將軍。……子之禮嗣。之禮字子義，美容儀，能言玄理。為西豫州刺史。母憂居喪，唯食麥飯。邃廟在光宅寺西，堂宇弘敞，松柏鬱茂。範雲廟在三橋，蓬蒿不翦。梁武帝南郊，道經二廟，顧而歎曰：「范為已死，裴為更生。」……子政，承聖中位給事黃門侍郎。魏克江陵，隨例入長安。
3. 1 2  许卫红 张杨力铮 狄明 王西林 段朝辉, , 《咸阳师范学院学报》 (第03期), 2024年, (第03期): 61–69
4. ↑  《梁書·卷二十八·列傳第二十二》：尋爲都督北徐仁睢三州諸軍事、信武將軍、北徐州刺史。徵太子左衛率，兼衛尉卿，轉少府卿。卒，諡曰壯。
5. ↑  《南史·卷五十八·列傳第四十八》：大同初，都下旱蝗，四籬門外桐柏凋盡，唯邃墓犬牙不入，當時異之。歷位黃門侍郎。武帝設無遮會，舞象驚，排突陛衛，王公皆散，唯之禮與散騎常侍臧盾不動。帝壯之，以之禮為壯勇將軍、北徐州刺史，盾兼中領軍將軍。之禮卒於少府卿，諡曰壯。
6. ↑  《梁書·卷四十二·列傳第三十六》：中大通五年二月，高祖幸同泰寺開講，設四部大會，衆數萬人。南越所獻馴象，忽於衆中狂逸，乘轝羽衛及會皆駭散，惟盾與散騎郎裴之禮嶷然自若，高祖甚嘉焉。

wikiname: zhwiki

title: 裴之禮

in_language: zh

wikitext:
'''裴之禮'''（{{bd|6世紀||540年代}}），[[表字|字]]'''子義'''，[[河東郡_(中國)|河東郡]][[聞喜縣]]（今山西省聞喜縣）人<ref name=Lb>《[[:s:梁書|梁書]]·[[:s:梁書/卷28|卷二十八·列傳第二十二]]》：裴邃字淵明，河東聞喜人，魏襄州刺史綽之後也。祖壽孫，寓居壽陽，爲宋武帝前軍長史。父仲穆，驍騎將軍。……子之禮，字子義，自國子生推第，補邵陵王國左常侍、信威行參軍。王爲南兗，除長流參軍，未行，仍留宿衛，補直閤將軍。丁父憂，服闋襲封，因請隨軍討壽陽，除雲麾將軍，遷散騎常侍。又別攻魏廣陵城，平之，除信武將軍、西豫州刺史，加輕車將軍，除黃門侍郎，遷中軍宣城王司馬。……子政，承聖中，官至給事黃門侍郎。江陵陷，隨例入西魏。</ref><ref name=Sh>《[[:s:南史|南史]]·[[:s:南史/卷58|卷五十八·列傳第四十八]]》：裴邃字深明，河東聞喜人，魏冀州刺史徽之後也。祖壽孫，寓居壽陽，為宋武帝前軍長史。父仲穆，驍騎將軍。……子之禮嗣。之禮字子義，美容儀，能言玄理。為西豫州刺史。母憂居喪，唯食麥飯。邃廟在光宅寺西，堂宇弘敞，松柏鬱茂。範雲廟在三橋，蓬蒿不翦。梁武帝南郊，道經二廟，顧而歎曰：「范為已死，裴為更生。」……子政，承聖中位給事黃門侍郎。魏克江陵，隨例入長安。</ref>，[[南北朝]][[南梁]]官員。

==生平==
裴之禮是[[曹魏]]冀州刺史[[裴徽]]的後裔，父親是南梁宣毅將軍、夷陵縣侯[[裴邃 (南朝)|裴邃]]。他樣子英俊，能够[[清谈]]，最初從[[國子學|國子生]]推第補任邵陵王[[蕭綸]]的王國左[[常侍]]、信威[[行參軍]]；蕭綸王權攝南兗州刺史，他擔任長流參軍，但未正式授官就改為留任宿衛，補任直閤將軍。[[普通]]六年（525年）父親逝世守喪，服喪完畢後襲封'''夷陵縣侯'''，隨軍隊討伐[[壽陽]]，獲授與雲麾將軍，遷任[[散騎常侍]]；他又協助攻打[[北魏]]廣陵城，平定後除授信武將軍、[[西豫州]][[刺史]]，加任輕車將軍、[[黃門侍郎]]，改任中軍將軍宣城王[[蕭大器]]的司馬。裴之禮的母親逝世，他只吃麥飯；父親裴邃的宗廟在光宅寺西邊，大堂廣闊，松柏茂盛，而[[范雲 (南朝)|范雲]]在三橋的宗廟雜草叢生，[[梁武帝]]南郊路過，嘆道：「范雲已經死了，裴邃卻重生了。」<ref name=Lb/><ref name=Sh/>

[[中大通]]五年（533年）二月，梁武帝到[[同泰寺]]開講，設四部大會，有數萬人聽講。南越獻上馴象，突然在人群中奔跑，乘輿、侍衛及會眾都受驚散開，只有裴之禮與騎常侍[[臧盾]]神色自若，得到武帝讚許，任命為[[北徐州|北徐]][[仁州|仁]][[睢州|睢]]三州諸軍事、壯勇將軍、北徐州刺史；到[[大同 (南梁)|大同]]初年，建康遭逢蝗蟲旱災，到處的樹木都凋謝了，只有裴邃墓地的树木毫无影响，當時的人都覺得奇怪。其後裴之禮任官[[太子衛率|太子左衛率]]，兼[[衛尉卿]]，轉為[[少府卿]]，在任內逝世，[[諡號]]'''毅'''<ref name="简报">{{Citation| author=许卫红 张杨力铮 狄明 王西林 段朝辉| year=2024年| title=《陕西隋代裴政墓发掘简报》| periodical=《咸阳师范学院学报》| volume=| issue=第03期| pages=61-69| url=https://kns.cnki.net/kcms2/article/abstract?v=WOgJpqC0z4aW2mz498gZa-E4Jn7zouD5ExHavVQq0lCvyc5Kaq1mDD_FSLFsk87ZVg8L3bBhegRaLvDljAv5-2WkckHFaR5a0NrQyzgl25Yv722SBM8KSj7HZxjduJe7apeM4KcCCmM=&uniplatform=NZKPT&language=CHS| doi=| oclc= }}</ref><ref>《梁書·卷二十八·列傳第二十二》：尋爲都督北徐仁睢三州諸軍事、信武將軍、北徐州刺史。徵太子左衛率，兼衛尉卿，轉少府卿。卒，諡曰壯。</ref><ref>《南史·卷五十八·列傳第四十八》：大同初，都下旱蝗，四籬門外桐柏凋盡，唯邃墓犬牙不入，當時異之。歷位黃門侍郎。武帝設無遮會，舞象驚，排突陛衛，王公皆散，唯之禮與散騎常侍臧盾不動。帝壯之，以之禮為壯勇將軍、北徐州刺史，盾兼中領軍將軍。之禮卒於少府卿，諡曰壯。</ref><ref>《梁書·卷四十二·列傳第三十六》：中大通五年二月，高祖幸同泰寺開講，設四部大會，衆數萬人。南越所獻馴象，忽於衆中狂逸，乘轝羽衛及會皆駭散，惟盾與散騎郎裴之禮嶷然自若，高祖甚嘉焉。</ref>。

==谥号==
《梁书》和《南史》都记载裴之礼的父亲裴邃谥号烈，裴之礼谥号壮，然而裴之礼儿子[[裴政]]的墓志却记载裴邃谥号壮，裴之礼谥号毅<ref name="简报" />。

==家庭==
===曾祖===
*[[裴寿孙]]，刘宋前军长史、庐江郡太守<ref name=Lb/><ref name=Sh/>

===祖父===
*裴仲穆，南齐骁骑将军<ref name=Lb/><ref name=Sh/>

===父亲===
*[[裴邃 (夷陵县子)|裴邃]]，南梁持节、宣毅将军、督征讨诸军事、夷陵壮侯<ref name=Lb/><ref name=Sh/>

===子女===
*[[裴政]]，隋朝使持节、上仪同大将军、太子左庶子、新义县开国侯

==引用==
{{reflist}}

==参考文献==
*《[[梁書]]》·卷二十八·列傳第二十二
*《梁書》·卷四十二·列傳第三十六
*《[[南史]]》·卷五十八·列傳第四十八

[[Category:河东裴氏|Z之]]
[[Category:南梁县侯|P裴]]
[[Category:南梁将军|P裴]]
[[Category:南梁散骑常侍|P裴]]
[[Category:南梁刺史|P裴]]
[[Category:南梁黄门侍郎|P裴]]
[[Category:南梁都督|P裴]]
[[Category:諡毅|P裴]]


text:
# ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート
『ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート』（White Light/White Heat）は、ヴェルヴェット・アンダーグラウンドが1968年に発表した2作目のスタジオ・アルバム。ルー・リードと共に結成の中心メンバーだったベーシストのジョン・ケイルが参加した最後のスタジオ・アルバムでもある。
『ローリング・ストーン』誌が選んだ「歴代最高のアルバム500選」において272位に選ばれている。

## 概要

### 背景
前作『ヴェルヴェット・アンダーグラウンド・アンド・ニコ』のセールス面で失敗に終わった後、彼等は1967年のほとんどをツアーに費やし、本作の内容に繋がるノイジーな即興演奏を披露した。
ツアー後、前作のプロデューサーで発表後から関係が悪化していたアンディ・ウォーホルと袂を分かち、ウォーホルが連れて来たニコとも離別した。そして所属していたヴァーヴ・レコードの親会社であるMGMレコードの東部A&Rの部長トム・ウィルソンを新たなプロデューサーに迎えた。

### 内容
性転換について歌った「レディ・ゴダイヴァズ・オペレイション」や、ドラッグ使用に伴う幻覚症状についてのタイトル曲「ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート」など、性やドラッグに踏み込んだ前作より更に過激度、暴力性が増した内容となっている。現代音楽に造詣が深いジョン・ケイル色が強く出た、極めて実験的なアルバムである。

## 収録曲
作詞はルー・リードによる。
| #         | タイトル                                                           | 作詞      | 作曲                                                                     | リード・ヴォーカル           | 時間 |
| --------- | ------------------------------------------------------------------ | --------- | ------------------------------------------------------------------------ | ---------------------------- | ---- |
| 1.        | 「ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート (White Light/White Heat)」     |           | ルー・リード                                                             | ルー・リード                 | 2:47 |
| 2.        | 「ザ・ギフト (The Gift)」                                          |           | ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー | ジョン・ケイル               | 8:18 |
| 3.        | 「レディ・ゴダイヴァズ・オペレイション (Lady Godiva’s Operation)」 |           | ルー・リード                                                             | ジョン・ケイル、ルー・リード | 4:56 |
| 4.        | 「ヒア・シー・カムズ・ナウ (Here She Comes Now)」                  |           | ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー | ルー・リード                 | 2:04 |
| 合計時間: | 合計時間:                                                          | 合計時間: | 合計時間:                                                                | 18:05                        |      |

| #         | タイトル                                                                | 作詞      | 作曲                                                                     | リード・ヴォーカル | 時間  |
| --------- | ----------------------------------------------------------------------- | --------- | ------------------------------------------------------------------------ | ------------------ | ----- |
| 1.        | 「アイ・ハード・ハー・コール・マイ・ネーム (I Heard Her Call My Name)」 |           | ルー・リード                                                             | ルー・リード       | 4:38  |
| 2.        | 「シスター・レイ (Sister Ray)」                                         |           | ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー | ルー・リード       | 17:28 |
| 合計時間: | 合計時間:                                                               | 合計時間: | 合計時間:                                                                | 22:06              |       |

## パーソネル
ヴェルヴェット・アンダーグラウンド
- ルー・リード
- ジョン・ケイル
- スターリング・モリソン
- モーリン・タッカー

技術スタッフ
- ゲイリー・ケルグレン – レコーディング・エンジニア
- ボブ・ラドウィック – マスタリング
- ヴァル・ヴァレンティン – エンジニアリング・ディレクター
- トム・ウィルソン – プロデュース

wikiname: jawiki

title: ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート

in_language: ja

wikitext:
{{Infobox Album
| Name = ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート
| Type = スタジオ・アルバム
| Artist = [[ヴェルヴェット・アンダーグラウンド]]
| Released = [[1968年]][[1月30日]]
| Recorded = ニューヨーク、メイフェア・レコーディング・スタジオ（1967年9月）
| Genre = [[ロック (音楽)|ロック]]
[[実験音楽]]
[[パンク・ロック|プロト・パンク]]
| Length = 40分13秒
| Label = [[ヴァーヴ・レコード]]
| Producer = [[トム・ウィルソン (音楽プロデューサー)|トム・ウィルソン]]
| Last album = [[ヴェルヴェット・アンダーグラウンド・アンド・ニコ]]
([[1967年]])
| This album = '''ホワイト・ヒート/ホワイト・ライト'''
(1968年)
| Next album = [[ヴェルヴェット・アンダーグラウンド　(アルバム)|ヴェルヴェット・アンダーグラウンドIII]]
(1969年)
}}

『'''ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート』'''（''White Light/White Heat''）は、[[ヴェルヴェット・アンダーグラウンド]]が[[1968年]]に発表した2作目のスタジオ・アルバム。[[ルー・リード]]と共に結成の中心メンバーだったベーシストの[[ジョン・ケイル]]が参加した最後のスタジオ・アルバムでもある。

『[[ローリング・ストーン]]』誌が選んだ「歴代最高のアルバム500選」において272位に選ばれている<ref>{{Cite web|url=https://www.rollingstone.com/music/music-lists/best-albums-of-all-time-1062063/the-velvet-underground-white-light-white-heat-2-1062961|title=The 500 Greatest Albums of All Time|date=2020-09-22|access-date=2021-12-28|website=Rolling Stone|language=en-US}}</ref>。

== 概要 ==
=== 背景　===
前作『[[ヴェルヴェット・アンダーグラウンド・アンド・ニコ (アルバム)|'''ヴェルヴェット・アンダーグラウンド・アンド・ニコ''']]』のセールス面で失敗に終わった後、彼等は1967年のほとんどをツアーに費やし、本作の内容に繋がるノイジーな即興演奏を披露した。

ツアー後、前作のプロデューサーで発表後から関係が悪化していた[[アンディ・ウォーホル]]と袂を分かち、ウォーホルが連れて来た[[ニコ]]とも離別した。そして所属していた[[ヴァーヴ・レコード]]の親会社である[[MGMレコード]]の東部[[A&R]]の部長[[トム・ウィルソン (音楽プロデューサー)|トム・ウィルソン]]を新たなプロデューサーに迎えた。

=== 内容 ===
性転換について歌った「レディ・ゴダイヴァズ・オペレイション」や、ドラッグ使用に伴う幻覚症状についてのタイトル曲「ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート」など、性やドラッグに踏み込んだ前作より更に過激度、暴力性が増した内容となっている。現代音楽に造詣が深いジョン・ケイル色が強く出た、極めて実験的なアルバムである。

== 収録曲 ==
作詞は[[ルー・リード]]による。
{{track listing
| headline     = A面
| title1       = ホワイト・ライト/ホワイト・ヒート (White Light/White Heat)
| length1      = 2:47
| title2       = ザ・ギフト (The Gift)
| length2      = 8:18
| title3       = レディ・ゴダイヴァズ・オペレイション (Lady Godiva’s Operation)
| length3      = 4:56
| title4       = ヒア・シー・カムズ・ナウ (Here She Comes Now)
| length4      = 2:04
| total_length = 18:05
|music_credits=yes|extra_column=リード・ヴォーカル|music1=ルー・リード|music3=ルー・リード|music2=ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー|music4=ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー|extra1=ルー・リード|extra4=ルー・リード|extra2=ジョン・ケイル|extra3=ジョン・ケイル、ルー・リード}}
{{track listing
| headline     = B面
| title1       = アイ・ハード・ハー・コール・マイ・ネーム (I Heard Her Call My Name)
| length1      = 4:38
| title2       = シスター・レイ (Sister Ray)
| length2      = 17:28
| total_length = 22:06
|music_credits=yes|extra_column=リード・ヴォーカル|music1=ルー・リード|music2=ルー・リード、スターリング・モリソン、ジョン・ケイル、モーリン・タッカー|extra1=ルー・リード|extra2=ルー・リード}}

== パーソネル ==
'''ヴェルヴェット・アンダーグラウンド'''
* [[ルー・リード]]
* [[ジョン・ケイル]]
* [[スターリング・モリソン]]
* [[モーリン・タッカー]]

'''技術スタッフ'''
* ゲイリー・ケルグレン – レコーディング・エンジニア
* [[ボブ・ラドウィック]] – マスタリング
* ヴァル・ヴァレンティン – エンジニアリング・ディレクター
* [[トム・ウィルソン (音楽プロデューサー)|トム・ウィルソン]] – プロデュース

== 脚注 ==
{{reflist}}

{{Normdaten}}
{{DEFAULTSORT:ほわいとらいとほわいとひいと}}
[[Category:ヴェルヴェット・アンダーグラウンドのアルバム]]
[[Category:1968年のアルバム]]
[[Category:ヴァーヴ・レコードのアルバム]]
[[Category:トム・ウィルソンがプロデュースしたアルバム]]

title: ヴェルヴェット・アンダーグラウンド の スタジオ・アルバム

録音: ニューヨーク、メイフェア・レコーディング・スタジオ（1967年9月）

ジャンル: ロック · 実験音楽 · プロト・パンク

レーベル: ヴァーヴ・レコード

プロデュース: トム・ウィルソン

title: ヴェルヴェット・アンダーグラウンド アルバム 年表

ヴェルヴェット・アンダーグラウンド・アンド・ニコ · (1967年): ホワイト・ヒート/ホワイト・ライト · (1968年) · ヴェルヴェット・アンダーグラウンドIII · (1969年)


text:
# Skansen Etnograficzny w Russowie
Skansen Etnograficzny w Russowie – skansen prezentujący zabytki budownictwa ludowego w Kaliskiem, położony w zabytkowym parku w Russowie, w sąsiedztwie Dworku Marii Dąbrowskiej; oddział Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu.

## Ekspozycja
W skansenie znajdują się:
- wąskofrontowy dom mieszkalny z Takomyśli – ok. 1870 r.
- stodoła dwusąsiekowa z Godziesz Wielkich – 2 poł. XIX w.
- obora ze Skrzatek – koniec XIX w.
- spichlerz z zagrody wybranieckiej w Russowie, nazywany „sołkiem” – 2 poł. XVIII w.
- chata mieszkalna z Dobrzeca – 1 poł. XIX w.
- spichlerz dworski z Kuźnicy Grabowskiej – z 1800 r.

Część zabudowań figuruje w rejestrze zabytków pod numerem kl.IV-885/13/60 z 17 marca 1960 roku.

wikiname: plwiki

title: Skansen Etnograficzny w Russowie

in_language: pl

wikitext:
{{Muzeum infobox
 |nazwa                   = Skansen Etnograficzny w Russowie
 |nazwa oryginalna        =
 |placówka macierzysta    =
 |zdjęcie                 = Russów - park (3).jpg
 |opis zdjęcia            = chaty ludowe
 |alt zdjęcia             =
 |państwo                 = POL
 |miejscowość             =
 |adres                   = Russów 49<br />62-817 Żelazków
 |data założenia          =
 |data likwidacji         =
 |zakres zbiorów          =
 |wielkość zbiorów        =
 |powierzchnia ekspozycji =
 |dyrektor                =
 |kustosz                 =
 |kierownik               =
 |oddziały                =
 |kod mapy                = Żelazków (gmina)
 |współrzędne             = 51°50′33.62″N 18°5′12.02″E
 |commons                 = Category:Park in Russów
 |www                     =
}}
'''Skansen Etnograficzny w Russowie''' – [[skansen]] prezentujący zabytki budownictwa ludowego w [[Kaliskie]]m, położony w zabytkowym<ref name=zabytek>{{zabytek|wielkopolskie|strony=54|data dostępu=2010-09-21}}</ref> parku w [[Russów|Russowie]], w sąsiedztwie [[Dworek Marii Dąbrowskiej w Russowie|Dworku Marii Dąbrowskiej]]; oddział [[Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej w Kaliszu|Muzeum Okręgowego Ziemi Kaliskiej w Kaliszu]].

== Ekspozycja ==
W skansenie znajdują się:
* wąskofrontowy dom mieszkalny z [[Takomyśle|Takomyśli]] – ok. 1870 r.
* stodoła dwusąsiekowa z [[Godziesze Wielkie|Godziesz Wielkich]] – 2 poł. XIX w.
* obora ze [[Skrzatki|Skrzatek]] – koniec XIX w.
* spichlerz z zagrody wybranieckiej w [[Russów|Russowie]], nazywany „sołkiem” – 2 poł. XVIII w.
* chata mieszkalna z [[Dobrzec (Kalisz)|Dobrzeca]] – 1 poł. XIX w.
* spichlerz dworski z [[Kuźnica Grabowska|Kuźnicy Grabowskiej]] – z 1800 r.
Część zabudowań figuruje w rejestrze zabytków pod numerem kl.IV-885/13/60 z 17 marca 1960 roku<ref name=zabytek/>.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{cytuj książkę |tytuł = Muzea Wielkopolski| wydawca = Kwartet| miejsce = Poznań| rok = 2004| strony = 45| isbn = 83-917016-5-4}}
* {{cytuj książkę |tytuł = Dworek Marii Dąbrowskiej| url = https://archive.ph/20130503183924/http://www.muzeum.kalisz.pl/oddzialy_russow.html | data dostępu = 2010-09-22}}

[[Kategoria:Muzeum Okręgowe Ziemi Kaliskiej]]
[[Kategoria:Russów|Skansen]]
[[Kategoria:Muzea w województwie wielkopolskim]]
[[Kategoria:Skanseny etnograficzne w Polsce|Russów]]

title: Skansen Etnograficzny w Russowie

Państwo: Polska

Adres: Russów 49 · 62-817 Żelazków


text:
# Тверской мост (Колпино)
Тверско́й мост — автодорожный железобетонный рамный мост через Комсомольский канал в городе Колпино (Колпинский район Санкт-Петербурга).

## Расположение
Соединяет Банковский переулок и Тверскую улицу.
Выше по течению находится Думский мост, ниже — Харламов мост.

## Название
По воспоминаниям местных жителей пешеходный мост, существовавший до 1940-х годов, назывался Синим или Синеньким. В советское время мост не имел названия (существовало неофициальное название Банковский мост, по наименованию Банковского переулка). Современное название мост получил 20 июля 2012 года по расположенной рядом Тверской улице.

## История
В 1898 году несколько выше современной Тверской улицы был построен деревянный пешеходный мост. Средства на сооружение моста были собраны через добровольные пожертвования. Мост существовал до 1920-х годов, в 1934 году был восстановлен. На картах 1951 года мост уже не обозначен — вероятнее всего, он был разрушен во время войны и уже не восстанавливался.
Существующий железобетонный мост был построен в 1969 году по проекту инженера института «Ленгипроинжпроект» А. Д. Гутцайта. Строительство осуществляло СУ-2 треста «Ленмостострой» (главный инженер управления О. А. Розов, начальник участка В. К. Кириллов, прораб Л. А. Лобанов). Торжественное открытие моста состоялось 6 ноября 1969 года, это был первый в городе железобетонный мост.

## Конструкция
Мост однопролётный, железобетонный, рамный (трехшарнирная рама). Ригель рамы выполнен из сборных железобетонных двутавровых балок заводского изготовления, омоноличенных с «ногами» рамы. Балки-консоли смыкаются в середине пролёта посредством несовершенного шарнира. Шарниры устроены также и в основании «ног» рамы. По верху балки объединены железобетонной плитой проезжей части. «Ноги» рамы выполнены из монолитного железобетона на свайном основании. Общая длина моста составляет 32,3 м, ширина моста — 18 м (в том числе два тротуара по 3,1 м).
Мост предназначен для движения автотранспорта и пешеходов. Проезжая часть моста включает в себя 2 полосы для движения автотранспорта. Покрытие проезжей части и тротуаров — асфальтобетон. Тротуары на мосту устроены в повышенном уровне, ограждения тротуаров от проезжей части отсутствуют. Перильное ограждение на мосту из чугунных литых секций простого рисунка, завершается на устоях гранитными тумбами.

title: Тверской мост (Колпино)

wikitext:
{{другие значения|тип=топоним|Тверской мост}}
{{Мост
|Название моста            = Тверской мост
|Изображение               = Колпино. Тверской мост 04.jpg
|Подпись                   =
|Официальное название      =
|Историческое название     =
|Исторические названия     = Синий, Синенький, Банковский
|Проектное название        =
|Область применения        = автомобильный, пешеходный
|Пересекает                = [[Комсомольский канал (Колпино)|Комсомольский канал]]
|Место                     =
|lat_deg = |lat_min = |lat_sec =
|lon_deg = |lon_min = |lon_sec =
|region            = RU
|CoordScale        = 10000
|Тип конструкции           =
|Материал                  = железобетон
|Основной пролёт           =
|Пролётов                  =
|Общая длина               = 32,3 м
|Над преградой             =
|Ширина моста              = 18 м
|Высота конструкции        =
|Высота свода над водой    =
|Количество полос движения =
|Нагрузка                  =
|Конструктор\Архитектор    = инженер <br>[[Гутцайт, Арон Донович|А. Д. Гутцайт]]
|Дата начала строительства =
|Дата открытия             = 1898, 1969
|Дата закрытия             =
|Реконструкция1 = 1934
|Реконструкция2 = 1969
|Реконструкция3 =
|Реконструкция4 =
|Реконструкция5 =
|Объект культурного наследия =
|на карте яндекс             =
|на карте гугл               =
}}
'''Тверско́й мост''' — автодорожный железобетонный рамный мост через [[Комсомольский канал (Колпино)|Комсомольский канал]] в городе [[Колпино]] ([[Колпинский район]] [[Санкт-Петербург]]а).

== Расположение ==
[[File:Колпино. Тверской мост 02.jpg|thumb|Ограждение и табличка с названием моста]]
Соединяет [[Банковский переулок (Колпино)|Банковский переулок]] и [[Тверская улица (Колпино)|Тверскую улицу]].

Выше по течению находится [[Думский мост (Колпино)|Думский мост]], ниже — [[Харламов мост (Колпино)|Харламов мост]].

== Название ==
По воспоминаниям местных жителей пешеходный мост, существовавший до 1940-х годов, назывался ''Синим'' или ''Синеньким''{{sfn|Сизёнов|2016|с=106}}<ref name="Ефимова">{{статья|автор=Г. Ефимова|заглавие=Дадим названия колпинским мостам|ссылка=http://kolp-cbs.digst.ksob.spb.ru/Periodika/Okno110512_6.pdf|издание=ОКНО|место=|издательство=|год=2011|выпуск=17(821)|страницы=|isbn=|archivedate=2022-04-06|archiveurl=https://web.archive.org/web/20220406173217/http://kolp-cbs.digst.ksob.spb.ru/Periodika/Okno110512_6.pdf}}</ref>. В советское время мост не имел названия (существовало неофициальное название ''Банковский мост'', по наименованию Банковского переулка){{sfn|Васильев, Кондратьев, Сизёнов|2009|с=23}}. Современное название мост получил 20 июля 2012 года по расположенной рядом Тверской улице<ref>Постановление Правительства СПб № 891 от 20.07.2010 года</ref>{{sfn|Сизёнов|2016|с=108}}.

== История ==
В 1898 году несколько выше современной Тверской улицы был построен деревянный пешеходный мост. Средства на сооружение моста были собраны через добровольные пожертвования{{sfn|Сизёнов|2016|с=104}}. Мост существовал до 1920-х годов, в 1934 году был восстановлен. На картах 1951 года мост уже не обозначен — вероятнее всего, он был разрушен во время войны и уже не восстанавливался{{sfn|Сизёнов|2016|с=104}}.

Существующий железобетонный мост был построен в 1969 году по проекту инженера института «Ленгипроинжпроект» [[Гутцайт, Арон Донович|А. Д. Гутцайта]]{{sfn|Мостотрест}}. Строительство осуществляло СУ-2 треста «Ленмостострой» (главный инженер управления О. А. Розов, начальник участка В. К. Кириллов, прораб Л. А. Лобанов)<ref>{{книга|автор = Богданов Г. И.|заглавие = Всем преградам вопреки. Трест «Ленмостострой» 80 лет на службе Петербургу, 1936—2016|ссылка = |место = СПб.|издательство = Бранко|год = 2016|страницы = 437|страниц =445|ISBN= 978-5-903521-39-5}}</ref>. Торжественное открытие моста состоялось 6 ноября 1969 года, это был первый в городе железобетонный мост{{sfn|Сизёнов|2016|с=108}}<ref name="Ефимова" />{{sfn|Васильев, Кондратьев, Сизёнов|2009|с=22}}.

== Конструкция ==
Мост однопролётный, железобетонный, рамный (трехшарнирная рама). Ригель рамы выполнен из сборных железобетонных двутавровых балок заводского изготовления, омоноличенных с «ногами» рамы. Балки-консоли смыкаются в середине пролёта посредством несовершенного шарнира. Шарниры устроены также и в основании «ног» рамы. По верху балки объединены железобетонной плитой проезжей части. «Ноги» рамы выполнены из монолитного железобетона на свайном основании. Общая длина моста составляет {{число|32,3|м}}, ширина моста — {{число|18|м}} (в том числе два тротуара по {{число|3,1|м}}){{sfn|Мостотрест}}{{sfn|Васильев, Кондратьев, Сизёнов|2009|с=23}}.

Мост предназначен для движения автотранспорта и пешеходов. Проезжая часть моста включает в себя 2 полосы для движения автотранспорта. Покрытие проезжей части и тротуаров — асфальтобетон. Тротуары на мосту устроены в повышенном уровне, ограждения тротуаров от проезжей части отсутствуют. Перильное ограждение на мосту из чугунных литых секций простого рисунка, завершается на устоях гранитными тумбами{{sfn|Васильев, Кондратьев, Сизёнов|2009|с=23}}.

== Примечания ==
{{Примечания}}

== Литература ==
* {{книга|автор= Сизёнов Е. П.|заглавие= Колпинские мосты|ответственный= |ссылка= |место= СПб.|издательство= Серебряный век|год= 2016|страниц= 140|страницы= |isbn= 978-5-906357-30-4|ref= Сизёнов}}
* {{статья |автор= А. Васильев, М. Кондратьев, Е. Сизёнов|заглавие= Колпинские мосты|ссылка= |издание= Новый топонимический журнал|тип= журнал|место= СПб.|издательство= Лик|год= 2009|номер= 4 (29)|страницы= 4—27|ref=Васильев, Кондратьев, Сизёнов}}

== Ссылки ==
* {{Cite web |url=https://mostotrest-spb.ru/bridges/tverskoj|title=Тверской мост|lang= ru|website= |publisher= СПб ГБУ «Мостотрест»|date= |accessdate=|ref=Мостотрест}}

{{Мосты Колпина}}
[[Категория:Мосты Колпина]]

title: Тверской мост

Исторические названия: Синий, Синенький, Банковский

Область применения: автомобильный, пешеходный

Пересекает: Комсомольский канал

Место расположения: Колпино

title: Конструкция

Материал: железобетон

title: Эксплуатация

Конструктор, архитектор: инженер · А. Д. Гутцайт


text:
# Tachikawa Ki-94 II
Tachikawa Ki-94 II (jap. 立川 Ki-94 II) – prototypowy myśliwiec Cesarskiej Armii Japońskiej z czasów II wojny światowej, przeznaczony do lotów na dużej wysokości. Jego głównym zadaniem miało być zwalczanie amerykańskich bombowców Boeing B-29 Superfortress, dokonujących strategicznych bombardowań celów w Japonii. Na trzy dni przed oblotem prototypu Japonia podpisała zawieszenie broni.

## Historia
Już w 1942 r. Japonia dostrzegła zagrażające jej niebezpieczeństwo ze strony masowych, dywanowych nalotów dokonywanych z dużej wysokości. Sytuacja była tym bardziej niebezpieczna i nagląca, że lotnictwo Armii Lądowej, które odpowiedzialne było za obronę wysp macierzystych, nie dysponowało w swoim arsenale maszyną zdolną do skutecznego przeciwstawienia się zagrożeniu ze strony bombowców operujących na wysokości 10 000 metrów i wyżej.
Aby temu zaradzić, Wydział Techniczny Sił Powietrznych opracował w sierpniu 1942 r. wstępne założenia techniczne dla jednosilnikowego myśliwca przechwytującego, charakteryzującego się dużym zasięgiem, silnym uzbrojeniem, prędkością rzędu 750-800 km/h i pułapem operacyjnym 13000 metrów. Jak na możliwości japońskiego przemysłu lotniczego były to wymagania bardzo wysokie.
Dosyć wygórowane wymagania techniczne, jakie stawiało lotnictwo armii zaowocowało budową kilku typów dwusilnikowych, ciężkich myśliwców wysokościowych. Wśród nich były maszyny Mitsubishi Ki-83 i Kawasaki Ki-108. Inną drogą poszli inżynierowie wytwórni Tachikawa i Nakajima, którzy w porozumieniu z wydziałem technicznym doszli do wniosku, że stworzenie samolotu o bardzo dużym zasięgu, silnie uzbrojonego, dużej prędkości i zdolnego do lotu na bardzo wysokim pułapie przekracza realne możliwości japońskiego przemysłu (jakkolwiek wymienione wcześniej typy samolotów dwusilnikowych pokazują, że całkowicie nie zrezygnowano z tej drogi pozyskania nowej maszyny).
Efektem prac inżynierów Nakajimy był klasyczny, jednosilnikowy myśliwiec Nakajima Ki-87. Konstruktorzy Tachikawy podeszli do problemu w całkowicie odmienny sposób. Zaprojektowali bardzo awangardowy, jak na ówczesne japońskie realia, myśliwiec oznaczony jako Tachikawa Ki-94 I. Nowatorskie rozwiązania zastosowane w konstrukcji Ki-94 I były jednak przyczyną jej końca. Oceniono, że maszyna jest zbyt wymagająca technologicznie, a przedstawione obliczenia dotyczące jej osiągów zbyt optymistyczne i w grudniu 1943 r. cały program został anulowany. Niezrażeni niepowodzeniem inżynierowie Tachikawy przedstawili Wydziałowi Technicznemu kolejny projekt wysokościowego myśliwca oznaczonego jako Tachikawa Ki-94 II. Była to zdecydowanie bardziej klasyczna konstrukcja dająca nadzieję na szybką realizację i produkcję seryjną. Wydział zaakceptował projekt i Armia Lądowa złożyła zamówienie na trzy samoloty prototypowe, samolot do prób wytrzymałościowych oraz osiemnaście maszyn przedseryjnych. Ukończenie budowy pierwszego prototypu planowano na 20 lipca 1945 roku, ale pracę zakończono dopiero dwa tygodnie później. 18 sierpnia tego samego roku zaplanowany został pierwszy lot samolotu, jednak 15 sierpnia cesarz Hirohito w radiowym orędziu do narodu ogłosił kapitulację Japonii wobec aliantów. Zakończyło to wszelkie pracę nad Ki-94 II. Jeszcze przed planowanym oblotem pierwszego prototypu, trwały pracę montażowe nad kolejną maszyną. Ki-94 II miał się również stać podstawą do budowy zmodernizowanej wersji wysokościowego myśliwca, oznaczonego jako Tachikawa Ki-104. Prototyp Ki-94 II został po wojnie przejęty przez Amerykanów, którzy planowali poddać samolot próbom w locie. Nie doszło jednak do tego i pod koniec lat 40. XX wieku maszyna została złomowana.

## Konstrukcja
Ki-94 II był wolnonośnym dolnopłatem o konstrukcji metalowej z ciśnieniową kabiną pilota. Maszyna napędzana była pojedynczym silnikiem gwiazdowym Nakajima Ha-219 I Ru z turbodoładowaniem z sześciołopatowym śmigłem o zmiennym skoku i średnicy 4 m. Z racji opóźnienia w dostawie docelowego, sześciołopatowego w swój dziewiczy lot prototyp maszyny miał się wznieść ze śmigłem czterołopatowym. Skrzydło o niewielkim wzniosie i laminarnym profilu. Usterzenie klasyczne, podwozie trójpodporowe, chowane do wnęk w skrzydłach z tylnym kółkiem ogonowym.

## Uzbrojenie
Samolot uzbrojony był w dwa działka Ho-105 kalibru 30 mm z zapasem amunicji po 100 pocisków na działko oraz dwa Ho-5 kalibru 20 mm z zapasem 200 nabojów na każde. Działka umieszczone były w skrzydle, wyloty luf znajdowały się na krawędzi natarcia płata.

title: Tachikawa Ki-94 II

wikitext:
{{Samolot infobox
 |nazwa                               = Tachikawa Ki-94 II
 |grafika                             = Ki-94II-1s.jpg
 |podpis grafiki                      =
 |państwo                             = {{Państwo|JPN|1870}}
 |producent                           = [[Tachikawa]]
 |konstruktor                         =
 |typ                                 = myśliwiec wysokościowy
 |konstrukcja                         = metalowa
 |załoga                              = 1
 |data oblotu                         =
 |lata produkcji                      =
 |wycofany                            =
 |egzemplarze                         =
 |liczba wypadków                     =
 |liczba katastrof                    =
 |napęd                               = 1 x [[silnik gwiazdowy]] Nakajima Ha-219 I Ru
 |moc silnika                         = 2450 KM
 |ciąg silnika                        =
 |rozpiętość                          = 14 m
 |wydłużenie                          =
 |średnica wirnika                    =
 |długość                             = 12 m
 |długość kadłuba                     =
 |szerokość kadłuba                   =
 |wysokość                            = 4,610 m
 |powierzchnia nośna                  = 28 m²
 |profil skrzydła                     =
 |masa własna                         = 4804 kg
 |masa użyteczna                      = 1826 kg
 |masa startowa                       = 6956 kg
 |masa do lądowania                   =
 |masa uzbrojenia                     =
 |masa paliwa                         =
 |zapas paliwa                        =
 |prędkość maksymalna                 = 720 km/h
 |prędkość przelotowa                 = 440 km/h
 |prędkość minimalna                  = 138 km/h
 |prędkość ekonomiczna                =
 |prędkość optymalna                  =
 |prędkość patrolowa                  =
 |prędkość dopuszczalna               =
 |prędkość holowania                  =
 |prędkość wznoszenia                 =
 |wznoszenie w locie poziomym         =
 |wznoszenie w locie pionowym         =
 |prędkość minimalna opadania         =
 |pułap                               = 14250 m
 |pułap praktyczny                    =
 |pułap zawisu z wpływem ziemi        =
 |pułap zawisu bez wpływu ziemi       =
 |zasięg                              = 2200 km
 |promień działania                   =
 |długotrwałość lotu                  =
 |rozbieg                             = 320 m
 |dobieg                              = 410 m
 |doskonałość                         =
 |współczynnik obciążenia konstrukcji =
 |uzbrojenie                          = 2 x 30 mm działko Ho-105<br />2 x 20 mm działko Ho-5
 |liczba miejsc                       =
 |przestrzeń ładunkowa                =
 |wyposażenie dodatkowe               =
 |użytkownicy                         = Japonia
 |rzuty                               =
 |commons                             = Category:Tachikawa Ki-94
}}
{{nihongo|'''Tachikawa Ki-94 II'''|立川 Ki-94 II}} – prototypowy myśliwiec [[Cesarska Armia Japońska|Cesarskiej Armii Japońskiej]] z czasów [[II wojna światowa|II wojny światowej]], przeznaczony do lotów na dużej wysokości. Jego głównym zadaniem miało być zwalczanie [[Stany Zjednoczone|amerykańskich]] bombowców [[Boeing B-29 Superfortress]], dokonujących [[Naloty na Japonię|strategicznych bombardowań celów w Japonii]]. Na trzy dni przed oblotem prototypu [[Japonia]] podpisała zawieszenie broni.

== Historia ==
Już w 1942 r. Japonia dostrzegła zagrażające jej niebezpieczeństwo ze strony masowych, dywanowych nalotów dokonywanych z dużej wysokości. Sytuacja była tym bardziej niebezpieczna i nagląca, że lotnictwo Armii Lądowej, które odpowiedzialne było za obronę wysp macierzystych, nie dysponowało w swoim arsenale maszyną zdolną do skutecznego przeciwstawienia się zagrożeniu ze strony bombowców operujących na wysokości 10 000 metrów i wyżej.

Aby temu zaradzić, Wydział Techniczny Sił Powietrznych opracował w sierpniu 1942 r. wstępne założenia techniczne dla jednosilnikowego myśliwca przechwytującego, charakteryzującego się dużym zasięgiem, silnym uzbrojeniem, prędkością rzędu 750-800 km/h i pułapem operacyjnym 13000 metrów. Jak na możliwości japońskiego przemysłu lotniczego były to wymagania bardzo wysokie.

Dosyć wygórowane wymagania techniczne, jakie stawiało lotnictwo armii zaowocowało budową kilku typów dwusilnikowych, ciężkich myśliwców wysokościowych. Wśród nich były maszyny [[Mitsubishi Ki-83]] i [[Kawasaki Ki-108]]. Inną drogą poszli inżynierowie wytwórni [[Tachikawa]] i [[Nakajima]], którzy w porozumieniu z wydziałem technicznym doszli do wniosku, że stworzenie samolotu o bardzo dużym zasięgu, silnie uzbrojonego, dużej prędkości i zdolnego do lotu na bardzo wysokim pułapie przekracza realne możliwości japońskiego przemysłu (jakkolwiek wymienione wcześniej typy samolotów dwusilnikowych pokazują, że całkowicie nie zrezygnowano z tej drogi pozyskania nowej maszyny).

Efektem prac inżynierów Nakajimy był klasyczny, jednosilnikowy myśliwiec [[Nakajima Ki-87]]. Konstruktorzy Tachikawy podeszli do problemu w całkowicie odmienny sposób. Zaprojektowali bardzo awangardowy, jak na ówczesne japońskie realia, myśliwiec oznaczony jako [[Tachikawa Ki-94 I]]. Nowatorskie rozwiązania zastosowane w konstrukcji Ki-94 I były jednak przyczyną jej końca. Oceniono, że maszyna jest zbyt wymagająca technologicznie, a przedstawione obliczenia dotyczące jej osiągów zbyt optymistyczne i w grudniu 1943 r. cały program został anulowany. Niezrażeni niepowodzeniem inżynierowie Tachikawy przedstawili Wydziałowi Technicznemu kolejny projekt wysokościowego myśliwca oznaczonego jako Tachikawa Ki-94 II. Była to zdecydowanie bardziej klasyczna konstrukcja dająca nadzieję na szybką realizację i produkcję seryjną. Wydział zaakceptował projekt i Armia Lądowa złożyła zamówienie na trzy samoloty prototypowe, samolot do prób wytrzymałościowych oraz osiemnaście maszyn przedseryjnych. Ukończenie budowy pierwszego prototypu planowano na 20 lipca 1945 roku, ale pracę zakończono dopiero dwa tygodnie później. 18 sierpnia tego samego roku zaplanowany został pierwszy lot samolotu, jednak 15 sierpnia cesarz [[Hirohito]] w radiowym orędziu do narodu ogłosił kapitulację Japonii wobec aliantów. Zakończyło to wszelkie pracę nad Ki-94 II. Jeszcze przed planowanym oblotem pierwszego prototypu, trwały pracę montażowe nad kolejną maszyną. Ki-94 II miał się również stać podstawą do budowy zmodernizowanej wersji wysokościowego myśliwca, oznaczonego jako Tachikawa Ki-104. [[Prototyp]] Ki-94 II został po wojnie przejęty przez [[Stany Zjednoczone|Amerykanów]], którzy planowali poddać samolot próbom w locie. Nie doszło jednak do tego i pod koniec lat 40. XX wieku maszyna została złomowana.

== Konstrukcja ==
Ki-94 II był wolnonośnym [[dolnopłat]]em o konstrukcji metalowej z ciśnieniową kabiną pilota. Maszyna napędzana była pojedynczym silnikiem gwiazdowym Nakajima Ha-219 I Ru z turbodoładowaniem z sześciołopatowym [[Śmigło|śmigłem]] o zmiennym skoku i średnicy 4 m. Z racji opóźnienia w dostawie docelowego, sześciołopatowego w swój dziewiczy lot prototyp maszyny miał się wznieść ze śmigłem czterołopatowym. Skrzydło o niewielkim wzniosie i laminarnym profilu. Usterzenie klasyczne, podwozie trójpodporowe, chowane do wnęk w skrzydłach z tylnym kółkiem ogonowym.

== Uzbrojenie ==
Samolot uzbrojony był w dwa działka Ho-105 kalibru 30 mm z zapasem amunicji po 100 pocisków na działko oraz dwa [[Działko Ho-5|Ho-5 kalibru 20 mm]] z zapasem 200 nabojów na każde. Działka umieszczone były w skrzydle, wyloty luf znajdowały się na [[Krawędź natarcia|krawędzi natarcia]] płata.

== Bibliografia ==
* Krzysztof Zalewski, ''Nakajima Ki-87 i inne myśliwce wysokościowe Cesarskiej Armii Lądowej'', "Lotnictwo", nr specjalny 3 (2007), s. 38-47, ISSN 1732-5323.
{{Japońskie samoloty armii 2WŚ}}

[[Kategoria:Japońskie samoloty myśliwskie II wojny światowej]]
[[Kategoria:Samoloty Tachikawa|Ki-094 II]]
[[Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym]]

title: Tachikawa Ki-94 II

Państwo: Japonia

Producent: Tachikawa

Typ: myśliwiec wysokościowy

Konstrukcja: metalowa

Napęd: 1 x silnik gwiazdowy Nakajima Ha-219 I Ru

Powierzchnia nośna: 28 m²


text:
# Pierre-Marie Gerlier
Pierre-Marie Gerlier (14 de janeiro de 1880 - 17 de janeiro de 1965) foi um cardeal francês da Igreja Católica Romana. Ele serviu como arcebispo de Lyon desde 1937 até sua morte, foi primaz da Gália e foi elevado ao cardinalato em 1937.

## Biografia
Pierre-Marie Gerlier nasceu em Versalhes, filho de Guillaume Eugène Gerlier e Louise Henriette Anna Fliche. Formou-se em direito na Universidade de Bordeaux em 1912 e atuou como advogado antes de decidir seguir uma carreira eclesiástica. De fato, após trabalhar no tribunal de apelação de Paris, entrou no seminário em Issy para vocações tardias em 8 de dezembro de 1913. Gerlier estudou no seminário em Friburgo antes de servir como oficial do exército francês na Primeira Guerra Mundial, durante o qual foi ferido e capturado. Depois de voltar a França, foi condecorado com a Croix de Guerre. Então retornou ao Seminário de Issy-les-Moulineaux. Recebeu o diaconato em 18 de dezembro de 1920, do Cardeal Louis-Ernest Dubois, arcebispo de Paris, na Igreja de São Sulpício, em Paris.
Ordenado ao sacerdócio em 29 de julho de 1921, pelo Cardeal Dubois, também na Igreja de São Sulpício. Fez trabalho pastoral em Paris, onde também foi o diretor arquidiocesano das Obras Católicas.
Em 14 de maio de 1929, Gerlier foi nomeado bispo de Tarbes e Lourdes pelo papa Pio XI. Ele recebeu sua consagração episcopal no dia 2 de julho do cardeal Louis-Ernest Dubois, com Benjamin Roland-Gosselin, bispo-coadjutor de Versalhes, e Maurice Dubourg, bispo de Marselha, servindo como co-consagradores, na Catedral de Notre Dame.
Gerlier foi nomeado Arcebispo de Lyon em 30 de julho de 1937 e foi criado Cardeal-presbítero de Ss. Trinità al Monte Pincio por Pio XI no consistório de 13 de dezembro, recebendo o barrete três dias depois. Como arcebispo de Lyon, ele detinha o título honorário de primaz da Gália. De 1945 a 1948, atuou como vice-presidente da Conferência Episcopal Francesa. Legado papal para o Congresso Mariano Nacional, Lyon (1954), e o Congresso Eucarístico Nacional, Lyon (1959). Em 1954, foi condecorado com a Légion d'Honneur pelo presidente René Coty.
Durante a Segunda Guerra Mundial, Gerlier era um apoiador do Marechal Pétain e instou seu rebanho a apoiar o líder. No entanto, ele expressou críticas moderadas, mas públicas, às políticas antijudaicas do regime de Vichy. Condenou as deportações de judeus por Pierre Laval para os campos de extermínio nazistas, cujas severas condições ele também se opôs. Além disso, pediu que os institutos religiosos católicos romanos escondessem crianças judias. Com Marc Boegner, o chefe da igreja protestante na França, Gerlier foi presidente honorário da Amitié Chrétienne, uma organização estabelecida em Lyon, em 1941, para defender as vítimas do regime de Vichy. Em 30 de agosto de 1942, as autoridades pressionaram os líderes da Amitié Chrétienne a entregar 108 crianças judias que eles eram suspeitos de remover ilegalmente do campo de Venissieux. Gerlier deu seu apoio aos socorristas e as crianças foram salvas. O cardeal Gerlier também interveio com a Gestapo para obter a libertação de Jean-Marie Soutou, um líder da Amitié Chrétienne que foi preso em janeiro de 1943, encarcerado e interrogado sob suspeita de esconder judeus. Por seus esforços para salvar os judeus durante a Segunda Guerra Mundial, ele recebeu postumamente o título de Justo entre as Nações pelo Yad Vashem em 15 de julho de 1981.
Ele foi um dos cardeais eleitores do conclave de 1939 (no qual ele foi considerado papabile), que selecionou o papa Pio XII, e participou novamente do conclave de 1958, que resultou na eleição do papa João XXIII. Vivendo o suficiente para participar apenas das três primeiras sessões do Concílio Vaticano II, Gerlier também foi cardeal eleitor no conclave de 1963, que escolheu o papa Paulo VI.
O Cardeal Gerlier morreu de um ataque cardíaco em Lyon, aos 85 anos. Ele está enterrado no coro da Catedral de Lyon.

## Outras ações
- Ele defendeu o movimento Padres operários[8] e o ecumenismo, inclusive endossando a Comunidade de Taizé.[9]
- Em 1950, Gerlier descreveu o filme Caroline chérie, estrelado pela sex symbol francesa Martine Carol, como "uma exibição escandalosa de vício".[10]
- Ele recebeu a conversão de Édouard Herriot ao catolicismo no leito de morte em 1957.[11]

wikiname: ptwiki

title: Pierre-Marie Gerlier

in_language: pt

wikitext:
{{Info/Prelado da Igreja Católica
 |type             = Cardeal
 |nome             = Pierre-Marie Gerlier
 |função           = [[Arcebispo]] de [[Arquidiocese de Lyon|Lyon]]
 |imagem           = Mgr Gerlier.JPG
 |tamanho          = 220px

 |diocese          = [[Arquidiocese de Lyon]]
 |nomeação         = {{dtlink|30|7|1937}}
 |predecessor      = [[Louis-Joseph Maurin|Louis-Joseph ''Cardeal'' Maurin]]
 |sucessor         = [[Jean-Marie Villot|Jean-Marie ''Cardeal'' Villot]]
 |mandato          = {{dtlink|||1937}} - {{dtlink|||1965}}

 |diacono_data     = {{dtlink|18|12|1920}}
 |diacono_local    = [[Igreja de São Sulpício]]
 |diacono_ord      = [[Louis-Ernest Dubois|Louis-Ernest ''Cardeal'' Dubois]]
 |padre_data       = {{dtlink|29|7|1921}}
 |padre_local      = Igreja de São Sulpício
 |padre_ord        = Louis-Ernest ''Cardeal'' Dubois
 |bispo_nom        = {{dtlink|14|5|1929}}
 |bispo_data       = {{dtlink|2|7|1929}}
 |bispo_local      = [[Catedral de Notre Dame]]
 |bispo_ord        = Louis-Ernest ''Cardeal'' Dubois
 |arcebispo_nom    = {{dtlink|30|7|1937}}

 |cardeal_data     = {{dtlink|13|12|1937}}
 |cardeal_ord      = [[Papa Pio XI]]
 |cardeal_rank     = [[Cardeal-presbítero]]
 |cardeal_título   = [[Santíssima Trindade no Monte Pincio (título cardinalício)|Santíssima Trindade no Monte Pincio]]
 |cardeal_lema     = ''Ad Jesum per Mariam''
 |cardeal_brasão   = Coat of arms of Pierre Gerlier.svg

 |nascimento_local = [[Versalhes]]
 |nascimento_data  = {{dni|14|1|1880|si}}
 |morte_local      = [[Lyon]]
 |morte_data       = {{nowrap|{{morte|17|1|1965|14|1|1880}}}}
 |nacionalidade    = {{FRAn|o}}
 |exercidas        = -[[Bispo]] de [[Diocese de Tarbes e Lourdes|Tarbes e Lourdes]] {{small|(1929-1937)}}
 |sepultado        = [[Catedral de Lyon]]
 |ch               = gerlier
}}

'''Pierre-Marie Gerlier''' (14 de janeiro de 1880 - 17 de janeiro de 1965) foi um [[cardeal]] [[Franceses|francês]] da [[Igreja Católica Romana]]. Ele serviu como [[Arquidiocese de Lyon|arcebispo de Lyon]] desde [[1937]] até sua morte, foi [[primaz]] da Gália e foi elevado ao cardinalato em 1937.

==Biografia ==
Pierre-Marie Gerlier nasceu em [[Versalhes]], filho de Guillaume Eugène Gerlier e Louise Henriette Anna Fliche. Formou-se em direito na [[Universidade de Bordeaux]] em 1912 e atuou como advogado antes de decidir seguir uma carreira eclesiástica. De fato, após trabalhar no tribunal de apelação de Paris, entrou no seminário em [[Issy-les-Moulineaux|Issy]] para vocações tardias em 8 de dezembro de 1913. Gerlier estudou no seminário em [[Friburgo (Suíça)|Friburgo]] antes de servir como oficial do [[exército francês]] na [[Primeira Guerra Mundial]], durante o qual foi ferido e capturado. Depois de voltar a França, foi condecorado com a ''Croix de Guerre''. Então retornou ao Seminário de [[Issy-les-Moulineaux]].<ref name=":0">{{Citar web|url=https://cardinals.fiu.edu/bios1937.htm#gerlier|titulo=The Cardinals of the Holy Roman Church - December 13, 1937|acessodata=2024-09-30|website=cardinals.fiu.edu}}</ref> Recebeu o diaconato em [[18 de dezembro]] de [[1920]], do Cardeal [[Louis-Ernest Dubois]], arcebispo de Paris, na [[Igreja de São Sulpício]], em Paris.<ref name=":1">{{Citar web|url=https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bgerlier.html|titulo=Pierre-Marie Paul Cardinal Gerlier [Catholic-Hierarchy]|acessodata=2024-09-30|website=www.catholic-hierarchy.org}}</ref>

Ordenado ao sacerdócio em [[29 de julho]] de [[1921]], pelo Cardeal Dubois, também na [[Igreja de São Sulpício]]. Fez trabalho pastoral em [[Paris]], onde também foi o diretor arquidiocesano das Obras Católicas.<ref name=":0" />

Em [[14 de maio]] de [[1929]], Gerlier foi nomeado bispo de Tarbes e Lourdes pelo [[papa Pio XI]]. Ele recebeu sua consagração episcopal no dia 2 de julho do cardeal [[Louis-Ernest Dubois]], com Benjamin Roland-Gosselin, bispo-coadjutor de [[Diocese de Versalhes|Versalhes]], e Maurice Dubourg, bispo de [[Arquidiocese de Marselha|Marselha]], servindo como co-consagradores, na [[Catedral de Notre-Dame de Paris|Catedral de Notre Dame]].<ref name=":0" /><ref name=":1" />

Gerlier foi nomeado Arcebispo de Lyon em [[30 de julho]] de [[1937]] e foi criado [[Cardeal-presbítero]] de Ss. Trinità al Monte Pincio por [[Pio XI]] no [[Consistórios de Pio XI#13 de dezembro de 1937|consistório de 13 de dezembro]], recebendo o barrete três dias depois.<ref name=":1" /> Como arcebispo de Lyon, ele detinha o título honorário de [[primaz]] da Gália. De 1945 a 1948, atuou como vice-presidente da [[Conferência Episcopal da França|Conferência Episcopal Francesa]]. Legado papal para o Congresso Mariano Nacional, Lyon (1954), e o Congresso Eucarístico Nacional, Lyon (1959). Em 1954, foi condecorado com a ''[[Ordem Nacional da Legião de Honra|Légion d'Honneur]]'' pelo presidente [[René Coty]]. <ref name=":0" />

Durante a [[Segunda Guerra Mundial]], Gerlier era um apoiador do [[Philippe Pétain|Marechal Pétain]] e instou seu rebanho a apoiar o líder. No entanto, ele expressou críticas moderadas, mas públicas, às políticas antijudaicas do regime de [[Vichy]].<ref name=":2">{{Citar web|url=https://collections.yadvashem.org/en/righteous/4042843|titulo=Gerlier Pierre-Marie|acessodata=2024-09-30|website=@yadvashem|lingua=en}}</ref> Condenou as deportações de judeus por [[Pierre Laval]] para os [[Campo de extermínio|campos de extermínio nazistas]],<ref>TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,773649,00.html The Inquisition] September 28, 1942</ref> cujas severas condições ele também se opôs.<ref name="Claremont">Leaders of the Church During the Vichy Regime. [http://hist.academic.claremontmckenna.edu/jpetropoulos/church/CardinalPierreMarieGelier.htm Cardinal Pierre Marie Gerlier] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20070220104801/http://hist.academic.claremontmckenna.edu/jpetropoulos/church/CardinalPierreMarieGelier.htm |date=2007-02-20 }}</ref> Além disso, pediu que os institutos religiosos católicos romanos escondessem crianças judias.<ref name="Claremont" /> Com Marc Boegner, o chefe da igreja protestante na França, Gerlier foi presidente honorário da ''Amitié Chrétienne'', uma organização estabelecida em Lyon, em 1941, para defender as vítimas do [[França de Vichy|regime de Vichy]]. Em 30 de agosto de 1942, as autoridades pressionaram os líderes da ''Amitié Chrétienne'' a entregar 108 crianças judias que eles eram suspeitos de remover ilegalmente do [[Vénissieux|campo de Venissieux]]. Gerlier deu seu apoio aos socorristas e as crianças foram salvas. O cardeal Gerlier também interveio com a [[Gestapo]] para obter a libertação de Jean-Marie Soutou, um líder da ''Amitié Chrétienne'' que foi preso em janeiro de 1943, encarcerado e interrogado sob suspeita de esconder judeus. Por seus esforços para salvar os judeus durante a Segunda Guerra Mundial, ele recebeu postumamente o título de [[Justos entre as nações|Justo entre as Nações]] pelo [[Yad Vashem]] em 15 de julho de 1981.<ref name=":0" /><ref name=":2" /><ref>{{citar web|url=http://db.yadvashem.org/righteous/family.html?language=en&itemId=4042843|título=Righteous Among the Nations Recognized by Yad Vashem as of 1 January 2008 - France|acessodata=2016-08-08|publicado=[[Yad Vashem]]}}</ref>

Ele foi um dos cardeais eleitores do [[conclave de 1939]] (no qual ele foi considerado [[papabile]]<ref>TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,760766-4,00.html Death of a Pope] February 20, 1939</ref>), que selecionou o [[papa Pio XII]], e participou novamente do [[conclave de 1958]], que resultou na eleição do [[papa João XXIII]]. Vivendo o suficiente para participar apenas das três primeiras sessões do [[Concílio Vaticano II]], Gerlier também foi cardeal eleitor no [[conclave de 1963]], que escolheu o [[papa Paulo VI]].<ref name=":0" />

O Cardeal Gerlier morreu de um ataque cardíaco em Lyon, aos 85 anos.<ref name="Milestones">TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,839201,00.html Milestones] January 29, 1965</ref> Ele está enterrado no coro da Catedral de Lyon.<ref name=":0" />

==Outras ações ==
* Ele defendeu o movimento [[Padres operários]]<ref name="Milestones" /> e o [[ecumenismo]], inclusive endossando a [[Comunidade de Taizé]].<ref>TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,826571-2,00.html The Brothers of Taize] September 5, 1960</ref>
* Em 1950, Gerlier descreveu o filme ''Caroline chérie'', estrelado pela sex symbol francesa [[Martine Carol]], como "uma exibição escandalosa de vício".<ref>TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,935994,00.html The Cardinal & Caroline] June 22, 1953</ref>
* Ele recebeu a conversão de [[Édouard Herriot]] ao catolicismo no leito de morte em 1957.<ref>TIME Magazine. [http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,825971,00.html At the Bedside] November 30, 1959</ref>

==Ligações externas==
*[http://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bgerlier.html Catholic-Hierarchy]
*[https://collections.yadvashem.org/en/righteous/4042843 Pierre-Marie Gerlier] at [[Yad Vashem]] website

==Referências==
[[Categoria:Naturais de Yvelines]]
[[Categoria:Advogados da França]]
[[Categoria:Bispos nomeados pelo papa Pio XI]]
[[Categoria:Arcebispos de Lyon]]
[[Categoria:Cardeais nomeados pelo papa Pio XI]]
<references />
[[Categoria:Cardeais da França]]
[[Categoria:Justos entre as nações]]
{{controle de autoridade}}
[[Categoria:Participantes do Concílio Vaticano II]]
[[Categoria:Franceses da Primeira Guerra Mundial]]
[[Categoria:Franceses da Segunda Guerra Mundial]]

title: Arcebispo de Lyon

Arcebispo de Lyon: Info/Prelado da Igreja Católica

title: Atividade eclesiástica

Diocese: Arquidiocese de Lyon

Nomeação: 30 de julho de 1937

Predecessor: Louis-Joseph Cardeal Maurin

Sucessor: Jean-Marie Cardeal Villot

title: Ordenação e nomeação

Ordenação diaconal: 18 de dezembro de 1920 · Igreja de São Sulpício · por Louis-Ernest Cardeal Dubois

Ordenação presbiteral: 29 de julho de 1921 · Igreja de São Sulpício · por Louis-Ernest Cardeal Dubois

Nomeação episcopal: 14 de maio de 1929

Ordenação episcopal: 2 de julho de 1929 · Catedral de Notre Dame · por Louis-Ernest Cardeal Dubois

Nomeado arcebispo: 30 de julho de 1937

title: Cardinalato

Criação: 13 de dezembro de 1937 · por Papa Pio XI

Ordem: Cardeal-presbítero

Título: Santíssima Trindade no Monte Pincio

Lema: Ad Jesum per Mariam

title: Dados pessoais

Nascimento: Versalhes · 14 de janeiro de 1880

Morte: Lyon · 17 de janeiro de 1965 (85 anos)

Nacionalidade: francês

Funções exercidas: -Bispo de Tarbes e Lourdes (1929-1937)

Sepultado: Catedral de Lyon

Dados pessoais: dados em catholic-hierarchy.org · Cardeais · Categoria:Hierarquia católica · Projeto Catolicismo


text:
# Nepeta
Nepeta là một chi thực vật có hoa trong họ Hoa môi (Lamiaceae).

## Loài
Chi Nepeta gồm các loài:

wikiname: viwiki

title: Nepeta

in_language: vi

wikitext:
{{tiêu đề nghiêng}}
{{Bảng phân loại
| name = ''Nepeta''
| image = Catnip-blossom.jpg
| image_caption =
| regnum = [[Thực vật|Plantae]]
| unranked_divisio = [[Thực vật có hoa|Angiospermae]]
| unranked_classis = [[Thực vật hai lá mầm thật sự|Eudicots]]
| unranked_ordo = [[Nhánh Cúc|Asterids]]
| ordo = [[Bộ Hoa môi|Lamiales]]
| familia = [[Họ Hoa môi|Lamiaceae]]
| genus = '''''Nepeta'''''
| genus_authority = [[Carl von Linné|L.]], [[1753]]
| synonyms = {{collapsible list| bullets = true
| ''[[Cataria]]'' Adans.
| ''[[Saccilabium]]'' Rottb.
| ''[[Saussuria]]'' Moench
| ''[[Oxynepeta]]'' Bunge
| ''[[Schizonepeta]]'' (Benth.) Briq.
| ''[[Afridia]]'' Duthie
| ''[[Pitardia]]'' Batt. ex Pit.
}}
| subdivision_ranks = [[Loài|Các loài]]
| subdivision = Xem trong bài.
| synonyms_ref = <ref>[http://apps.kew.org/wcsp/synonomy.do?name_id=134391 Kew World Checklist of Selected Plant Families]</ref>
}}
'''''Nepeta''''' là một chi [[thực vật có hoa]] trong [[họ Hoa môi]] (Lamiaceae).<ref>{{Chú thích web|url=http://www.theplantlist.org/browse/A/Compositae/Nepeta|tiêu đề=''Nepeta''|ngày truy cập=ngày 26 tháng 9 năm 2013|tác giả 1=The Plant List|năm=2010}}{{Liên kết hỏng|date=2022-03-08 |bot=InternetArchiveBot }}</ref>

==Loài==
Chi ''Nepeta'' gồm các loài:

== Hình ảnh ==
<gallery>
Tập tin:Kocimiętka zakaukaska Nepeta transcaucasica.jpg
Tập tin:Nepeta sibirica5.jpg
Tập tin:200707 x Bourrache.JPG
Tập tin:Catmint 4.pdf
</gallery>

==Chú thích==
{{tham khảo|30em}}

==Liên kết ngoài==
*{{Thể loại Commons nội dòng|Nepeta}}
*{{Wikispecies nội dòng|Nepeta}}

[[Thể loại:Nepeta| ]]
[[Thể loại:Họ Hoa môi]]
[[Thể loại:Thảo mộc]]
[[Thể loại:Thực vật châu Á]]
[[Thể loại:Thực vật châu Phi]]
[[Thể loại:Cây thuốc]]
[[Thể loại:Thực vật vườn châu Á]]
[[Thể loại:Thực vật vườn châu Âu]]

{{Mentheae-stub}}

title: Phân loại khoa học

Giới (regnum): Plantae

(không phân hạng): Angiospermae Eudicots Asterids

Bộ (ordo): Lamiales

Họ (familia): Lamiaceae

Chi (genus): Nepeta · L., 1753

title: Các loài

Các loài: Xem trong bài.

title: Danh pháp đồng nghĩa

Danh pháp đồng nghĩa: Danh sách - Cataria Adans. - Saccilabium Rottb. - Saussuria Moench - Oxynepeta Bunge - Schizonepeta (Benth.) Briq. - Afridia Duthie - Pitardia Batt. ex Pit.