text:
# Opizo z Mezzano
Opizo z Mezzano, Opizzo Fieschi (Opiz, Opiso, Opitz, Opizon, zm. ok. 1291 r.) – włoski duchowny, opat klasztoru św. Pawła w Mezzano, łaciński patriarcha Antiochii. W polskiej historiografii znany przede wszystkim jako legat papieża Innocentego IV w Polsce i w Prusach, koronator Daniela Romanowicza na króla Rusi.

## Biografia

### Kwestia pochodzenia
Opizzo Fieschi pochodził z genueńskiej rodziny hrabiów Lavagna, do której należało wielu dostojników kościelnych, m.in. Obizzo Fieschi, biskup Parmy (1194–1224)  oraz papieże: Innocenty IV i Hadrian V. Pochodzenie Opizzona nie jest do końca jasne – uznaje się, że Innocenty IV (Sinibaldo Fieschi) był jego wujem, a niektóre zapisy kościelne sugerują, że ojcem był Tedisio Fieschi. Utożsamia się przy tym omawianego Fieschiego z Opizonem, opatem z Mezzano, wspominanym w dokumentach papieskich. Benedyktyński klasztor św. Pawła, którego opatem był Opizo, należy lokalizować nie w Messynie (jak się niekiedy błędnie podaje), lecz w diecezji Piacenza  – w Mezzano Scotti.
Inaczej pochodzenie legata widzieli Emilio Nasalli Rocca  i Kazimierz Gołąb. Według pierwszego Opizo pochodził z rodziny Malaspina z Piacenzy, toskańskich arystokratów, hrabiów di Luna. Był najmłodszym syn Moruello di Luna. Jako duchowny, najpierw został notariuszem papieskim, a potem opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Pawła w Mezzano niedaleko Piacenzy.
Kazimierz Gołąb uznawał legata za osobę odrębną od Obizzona Fieschi, patriarchy Antiochii, za to być może tożsamą z osobą o nazwisko Obizo de Castello,  piacentyńczykiem z rodziny Malaspina, doktorem dekretów i profesorem prawa kanonicznego na Uniwersytecie Bolońskim, a być może i tożsamym z kurialistą Obizonem z czasów Honoriusza III.
Współcześnie zazwyczaj utożsamia się obu Opizonów: legata w Polsce dzielnicowej i patriarchę Antiochii z rodu Fieschi  .

### Kariera duchowna za pontyfikatu Innocentego IV
Po wyborze Sinibalda Fieschiego na papieża w 1243 r. ważnym wydarzeniem w karierze Opizona był sobór lyoński I (1245 r.). Podczas tego zgromadzenia Innocenty IV przedstawił problemy ówczesnego Kościoła, jakimi były m.in. rywalizacja papiestwa z cesarstwem w osobie Fryderyka II, zagrożenie ze strony Tatarów i Turków, potrzeba zorganizowania kolejnych krucjat, misje chrystianizacyjne prowadzone przez zakon krzyżacki w Prusach i krajach sąsiednich. W soborze uczestniczył także Opizo, opat z Mezzano , który najprawdopodobniej zetknął się tam, ze znanymi mu zapewne wcześniej, niegdysiejszym biskupem modeńskim, Wilhelmem, papieskim legatem w Prusach i północnej Europie. Po wspomnianym soborze (w połowie października 1245 r.) Opizo został mianowany legatem w Prusach i w Polsce, z której to misji został odwołany we wrześniu 1246 r. Jednym z jego zadań było zakończenie konfliktu między wschodniopomorskim Świętopełkiem a Krzyżakami .
Znalazłszy się w Prusach, Opizo dązył do zawieszenia broni pomiędzy chrześcijanami oraz ponowił obietnice dla Prusów, którzy przyjmą chrześcijaństwo. W sporze krzyżacko-pomorskim wydał zapewne wyrok korzystny dla Świętopełka, ponieważ Krzyżacy wnieśli apelację 5 marca 1246 r. Pogodził też księcia gdańskiego z biskupem kujawskim Michałem. Papieski legat Opizo jest znany z tego okresu również z odpustów udzielonych we Wrocławiu w 1246 r.. Następne legacje pełnili: na terenie Prusach – Albert Suerbeer, arcybiskup ryski, a na ziemiach polskich – Pietro Capocci, Jakub leodyjski oraz Hugues de Saint-Cher.
Po śmierci łacińskiego patriarchy Antiochii, Alberta Rezzaty (także obecnego na soborze lyońskim) Innocenty IV mianował (w 1246 r.) swojego krewnego na to stanowisko. Następnie polecił mu udać się na tereny krzyżowców w charakterze delegata apostolskiego, lecz Fieschi przebywał w Genui (będącej wówczas siedliskiem gwelfów) jeszcze w kwietniu 1248 r., zajmując się m.in. spadkiem po poprzedniku.  Następnie z polecenia papieża podporządkował sobie kościoły będące w jurysdykcji Eutymiusza II, prawosławnego patriarchy antiocheńskiego, którego po przybyciu do Antiochii ekskomunikował i zmusił do opuszczenia miasta. Na podstawie listu papieża z Perugii z 7 listopada 1252 r. uznał także osiągnięcie wieku sprawnego przez księcia Antiochii, Boemunda VI, który ukończył 15 lat .
Drugą nominację na legata w Prusach i w Polsce Opizo otrzymał w połowie maja 1253 r. Podczas drugiego pobytu na ziemiach współczesnej Polski Opizo działał na rzecz organizacji wyprawy rycerstwa chrześcijańskiego przeciwko Tatarom. Zakres jego działalności obejmował także księstwa Rusi. Wśród spraw, którymi zajął się legat należy wymienić obłożenie klątwą Krzyżaków za najechanie świeżo nawróconej Galindii, by zapobiec włączeniu jej pod jurysdykcję polskich biskupów. Zatwierdził też utworzenie diecezji łukowskiej.
W grudniu 1253 r. (styczniu 1254 r.) w towarzystwie arcybiskupa gnieźnieńskiego Pełki, księcia Siemowita I mazowieckiego oraz prawdopodobnie biskupa krakowskiego Jana Prandoty koronował w Drohiczynie księcia halicko-wołyńskiego Daniela na króla Rusi.
Wcześniej biskup chełmiński Heidenryk koronował także wielkiego księcia litewskiego Mendoga na króla Litwy (1253 r. Obu koronacjom towarzyszyło krótkotrwałe przyjęcie zwierzchności Stolicy Apostolskiej, która w przypadku Rusi miała charakter unii kościelnej, a w przypadku Litwy – chrystianizacji.
10 lutego 1254 r. legat Opizo wystawił dokument, w którym przyjmuje pod swoją opiekę klasztor czerwiński wraz z uposażeniem, które szczegółowo wymienia.
8 marca tegoż roku nałożył ekskomunikę na Przemysła I, a jego ziemie obłożył interdyktem, za to, że podczas pobytu legata na Śląsku wojska wielkopolskie splądrowały miasto Oleśnica i jego okolicę. Najazd wywołany został niewykupieniem z niewoli przez Henryka III (za kwotę 500 grzywien) kasztelana ryczyńskiego Mroczka z Pogorzeli. Wspomniane kary kościelne obowiązywały do 31 marca owego roku.
30 marca 1254 r., gdy Księstwo Antiochii zostało spustoszone przez muzułmanów, papież powierzył Opizonowi administrację Kościoła w Nikozji. W tym samym dniu, w związku z ponoszonymi przez niego wydatkami na podróże do Kurii Rzymskiej, Fieschi uzyskał upoważnienie do wstrzymania części dochodów należnych zmarłemu biskupowi Norwich oraz połowy subsydiów wysyłanych na pomoc Antiochii .
Wiosną 1254 r. (28 marca, 18 i 25 kwietnia) ogłosił we Wrocławiu okolicznościowe odpusty. W tym czasie Innocenty IV ogłosił odpust zupełny dla uczestników wypraw przeciwko Tatarom (19 maja 1254 r.), równy odpustowi przysługującemu krzyżowcom w Ziemi Świętej.
Wraz z arcybiskupem Pełką i innymi polskimi biskupami Opizo uczestniczył w podniesieniu relikwii św. Stanisława na ołtarz wawelskiej katedry (8 maja 1254 r.). Z polecenia papieża odczytał również dekret kanonizacyjny. Uroczystości kanonizacyjne oraz zbieranie świętopietrza przez legata były oznaką oddania się Polski pod opiekę papiestwu.
Opizo opuścił Polskę na długo przed śmiercią Innocentego IV. W październiku 1254 r. Fieschi przebywał w Akce .

### Dalsze losy
Po zdobyciu Antiochii przez Bajbarsa i upadku Księstwo Antiochii w 1268 r. Opizzo sprawował urząd patriarchy antiocheńskiego jedynie tytularnie. Za pontyfikatu kolejnych papieży Opizzo został także mianowany kolejno administratorem diecezji Nemosia (Limassol na Cyprze): 1268–1280, archidiecezji Trani w Italii – od 1 kwietnia 1280 do 1288 r. – oraz archidiecezji genueńskiej – od 4 czerwca 1288 do 1292 r.
Jako administrator genueński Opizzo Fieschi otwarcie działał na rzecz interesów swojej rodziny, która nie była w stanie odzyskać dawnej pozycji politycznej w życiu miasta po objęciu władzy przez antygwelficki rząd capitani del popolo. Fieschi szachował miasto ożywieniem interdyktu Mikołaj III z 1279 r., „zapomnianego” za pontyfikatu kolejnych papieży. Oskarżany o sprzyjanie rewolcie musiał opuścić miasto na początku 1289 r. Utraciwszy wpływy polityczne, zachował stanowisko administratora archidiecezji. W 1291 r. Mikołaja IV zlecił mu ekskomunikowanie kupców genueńskich, którzy utrzymywali stosunki handlowe z Egiptem. Papież nakazał mu również dopilnować, aby zakaz handlu z Egiptem znalazł się w statucie miasta (23 sierpnia). 5 września prebendy wzięte z majątku klasztorów cysterskich zostały uznane za roczną rentę dla Fieschiego, co mogło stanowić zapowiedź zmiany na stanowisku zarządcy archidiecezji genueńskiej, gdyż pod koniec tego roku arcybiskupem Genui był już dominikanin Jacopo da Varazze.
Opizzo Fieschi zmarł wkrótce po 1291 r.

wikiname: plwiki

title: Opizo z Mezzano

in_language: pl

wikitext:
{{Duchowny infobox
 |imię i nazwisko         = Opizo
 |imię i nazwisko org     = Opiso dei' Fieschi
 |tytuł                   = Patriarcha Antiochii
 |grafika                 = Arms of the house of Fieschi.svg
 |opis grafiki            = Herb rodu Fieschi
 |alt grafiki             =
 |herb                    =
 |dewiza                  =
 |dewiza - j. polski      =
 |kraj działania          = [[Italia (kraina historyczna)|Italia]]
[[Polska w okresie rozbicia dzielnicowego]]
[[Prusy (kraina historyczna)|Prusy]]
[[Księstwo halicko-wołyńskie|Ruś Halicko-Wołyńska]]
[[Księstwo Antiochii]]
 |data urodzenia          = [[XIII wiek]]
 |miejsce urodzenia       = [[Italia (kraina historyczna)|Italia]]
 |data śmierci            = ok. 1291
 |miejsce śmierci         =
 |miejsce pochówku        =
 |1. funkcja              = [[łaciński patriarcha Antiochii|patriarcha Antiochii]]
 |1. funkcja - okres      = 1246-1291
 |2. funkcja              = legat papieski
 |2. funkcja - okres      = 1245–1246, 1253–1254
 |wyznanie                = [[katolicyzm]]
 |kościół                 = [[Kościół łaciński]]
 |inkardynacja            =
 |data ślubów zakonnych   =
 |data diakonatu          =
 |data ordynacji          =
 |data święceń            = <nowiki></nowiki>
 |data nominacji          =
 |data sakry              =
 |data patriarchatu       = 1246
 |data kreacji            =
 |papież kreujący         =
 |kościół tytularny       =
 |faksymile               =
 |opis faksymile          =
 |odznaczenia             =
 |commons                 =
 |wikiźródła              =
 |wikicytaty              =
 |wikinews                =
 |www                     =
}}
'''Opizo z Mezzano''', '''Opizzo Fieschi''' (Opiz, Opiso, Opitz, Opizon, zm. ok. 1291 r.) – [[Włochy|włoski]] duchowny, [[opat]] [[klasztor]]u św. Pawła w Mezzano{{u|u1}}, [[łaciński patriarcha Antiochii]]. W polskiej historiografii znany przede wszystkim jako [[legat]] [[Innocenty IV|papieża Innocentego IV]] w [[Polska|Polsce]] i w [[Prusy (kraina historyczna)|Prusach]]{{odn|Dobrosielska|2013|s=470}}, koronator [[Daniel Halicki|Daniela Romanowicza]] na króla Rusi.

== Biografia ==
=== Kwestia pochodzenia ===
Opizzo Fieschi pochodził z [[Genua|genueńskiej]] rodziny [[Hrabia|hrabiów]] [[Lavagna]], do której należało wielu dostojników kościelnych, m.in. Obizzo Fieschi, [[Diecezja Parmy|biskup Parmy]] (1194–1224){{odn|Cheney}} oraz papieże: [[Innocenty IV]] i [[Hadrian V]]. Pochodzenie Opizzona nie jest do końca jasne – uznaje się, że Innocenty IV (Sinibaldo Fieschi) był jego wujem, a niektóre zapisy kościelne sugerują, że ojcem był Tedisio Fieschi. Utożsamia się przy tym omawianego Fieschiego z Opizonem, opatem z Mezzano, wspominanym w dokumentach papieskich. [[Benedyktyni|Benedyktyński]] klasztor [[Paweł z Tarsu|św. Pawła]], którego opatem był Opizo, należy lokalizować nie w [[Messyna|Messynie]] (jak się niekiedy błędnie podaje), lecz w [[Diecezja Piacenza-Bobbio|diecezji Piacenza]]{{odn|Nuti}} – w Mezzano Scotti{{u|u2}}{{u|u3}}.

Inaczej pochodzenie legata widzieli Emilio Nasalli Rocca{{odn|Rocca}}{{odn|Wojtowycz|s=230}} i Kazimierz Gołąb{{odn|Gołąb|s=114–117}}. Według pierwszego Opizo pochodził z {{link-interwiki|Malaspina (ród)|tekst=rodziny Malaspina|Q=Q1886760}} z [[Piacenza|Piacenzy]], [[Toskania|toskańskich]] arystokratów, hrabiów [[Ortonovo|di Luna]]. Był najmłodszym syn Moruello di Luna. Jako duchowny, najpierw został [[notariusz]]em papieskim, a potem opatem benedyktyńskiego klasztoru św. Pawła w Mezzano niedaleko Piacenzy{{odn|Wojtowycz|s=230}}{{odn|Gołąb|s=116}}.

Kazimierz Gołąb uznawał legata za osobę odrębną od Obizzona Fieschi, patriarchy Antiochii{{odn|Gołąb|s=115-116}}, za to być może tożsamą z osobą o nazwisko Obizo de Castello,  [[Piacenza|piacentyńczykiem]] z rodziny Malaspina, doktorem dekretów i profesorem [[Prawo kanoniczne|prawa kanonicznego]] na [[Uniwersytet Boloński|Uniwersytecie Bolońskim]], a być może i tożsamym z [[Kuria Rzymska|kurialistą]] Obizonem z czasów [[Honoriusz III|Honoriusza III]]{{odn|Gołąb|s=116–117}}.

Współcześnie zazwyczaj utożsamia się obu Opizonów: legata w [[Polska w okresie rozbicia dzielnicowego|Polsce dzielnicowej]] i [[łaciński patriarcha Antiochii|patriarchę Antiochii]] z {{link-interwiki|Fieschi (ród)|tekst=rodu Fieschi|Q=Q1411698}}{{odn|Nuti}}{{odn|Calcagno}}.

=== Kariera duchowna za pontyfikatu Innocentego IV ===
Po wyborze Sinibalda Fieschiego na papieża w 1243 r. ważnym wydarzeniem w karierze Opizona był [[sobór lyoński I]] (1245 r.). Podczas tego zgromadzenia Innocenty IV przedstawił problemy ówczesnego [[Kościół katolicki|Kościoła]], jakimi były m.in. rywalizacja papiestwa z cesarstwem w osobie [[Fryderyk II Hohenstauf|Fryderyka II]], zagrożenie ze strony [[Tatarzy|Tatarów]] i [[Turcy seldżuccy|Turków]], potrzeba zorganizowania kolejnych [[Krucjata|krucjat]], [[Misja (religia)|misje]] [[Chrystianizacja|chrystianizacyjne]] prowadzone przez [[zakon krzyżacki]] w [[Prusy (kraina historyczna)|Prusach]] i krajach sąsiednich{{odn|Gołąb|s=122–123}}. W soborze uczestniczył także Opizo, opat z Mezzano{{odn|Nuti}}, który najprawdopodobniej zetknął się tam, ze znanymi mu zapewne wcześniej{{odn|Gołąb|s=123}}, niegdysiejszym [[Archidiecezja Modena-Nonantola|biskupem modeńskim]], [[Wilhelm z Modeny|Wilhelmem]], papieskim legatem w Prusach i północnej Europie. Po wspomnianym soborze (w połowie października 1245 r.) Opizo został mianowany legatem w Prusach i w Polsce, z której to misji został odwołany we wrześniu 1246 r.{{odn|Gołąb|s=125}} Jednym z jego zadań było zakończenie konfliktu między [[Pomorze Nadwiślańskie|wschodniopomorskim]] [[Świętopełk II Wielki|Świętopełkiem]] a [[Zakon krzyżacki|Krzyżakami]]{{odn|Nuti}}.

Znalazłszy się w Prusach, Opizo dązył do zawieszenia broni pomiędzy chrześcijanami oraz ponowił obietnice dla [[Prusowie|Prusów]], którzy przyjmą [[chrześcijaństwo]]. W sporze krzyżacko-pomorskim wydał zapewne wyrok korzystny dla Świętopełka, ponieważ Krzyżacy wnieśli [[Apelacja (prawo)|apelację]] 5 marca 1246 r. Pogodził też [[Władcy Pomorza Gdańskiego|księcia gdańskiego]] z [[Biskupi włocławscy|biskupem kujawskim]] [[Michał (biskup kujawsko-pomorski)|Michałem]]{{odn|Gołąb|s=128–129}}. Papieski legat Opizo jest znany z tego okresu również z [[odpust]]ów udzielonych we [[Wrocław]]iu w 1246 r.{{odn|Szymborski|s=279}}{{r|DSJ}}{{r|DSA}}. Następne legacje pełnili: na terenie Prusach – {{link-interwiki |Albert Suerbeer |Q=Q471363}}, [[Arcybiskupi Rygi|arcybiskup ryski]], a na ziemiach polskich – [[Pietro Capocci]], [[Urban IV|Jakub leodyjski]] oraz [[Hugues de Saint-Cher]]{{odn|Gołąb|s=131}}.

Po śmierci [[łaciński patriarcha Antiochii|łacińskiego patriarchy Antiochii]], {{link-interwiki|Alberto Rezzato|tekst=Alberta Rezzaty|Q=Q3608659}} (także obecnego na [[Sobór lyoński I|soborze lyońskim]]) Innocenty IV mianował (w 1246 r.) swojego krewnego na to stanowisko. Następnie polecił mu udać się na [[Państwa krzyżowe|tereny krzyżowców]] w charakterze [[Delegat apostolski|delegata apostolskiego]], lecz Fieschi przebywał w [[Genua|Genui]] (będącej wówczas siedliskiem [[Gibelini i gwelfowie|gwelfów]]) jeszcze w kwietniu 1248 r., zajmując się m.in. spadkiem po poprzedniku.  Następnie z polecenia papieża podporządkował sobie kościoły będące w jurysdykcji [[Eutymiusz II (prawosławny patriarcha Antiochii)|Eutymiusza II]], [[Prawosławny patriarcha Antiochii|prawosławnego patriarchy antiocheńskiego]], którego po przybyciu do [[Antiochia|Antiochii]] [[Ekskomunika|ekskomunikował]] i zmusił do opuszczenia miasta. Na podstawie listu papieża z [[Perugia|Perugii]] z 7 listopada 1252 r. uznał także osiągnięcie [[Wiek sprawny|wieku sprawnego]] przez [[Księstwo Antiochii|księcia Antiochii]], [[Boemund VI|Boemunda VI]], który ukończył 15 lat{{odn|Nuti}}.

Drugą nominację na legata w Prusach i w Polsce Opizo otrzymał w połowie maja 1253 r. Podczas drugiego pobytu na ziemiach współczesnej Polski Opizo działał na rzecz organizacji wyprawy rycerstwa chrześcijańskiego przeciwko [[Tatarzy|Tatarom]]. Zakres jego działalności obejmował także księstwa Rusi{{odn|Gołąb|s=133–134}}. Wśród spraw, którymi zajął się legat należy wymienić obłożenie klątwą Krzyżaków za najechanie świeżo nawróconej [[Galindia|Galindii]], by zapobiec włączeniu jej pod jurysdykcję polskich biskupów. Zatwierdził też utworzenie diecezji [[Łuków|łukowskiej]]{{odn|Gołąb|s=135}}.

W grudniu [[1253]] r. (styczniu [[1254]] r.) w towarzystwie [[Biskupi gnieźnieńscy|arcybiskupa gnieźnieńskiego]] [[Pełka (arcybiskup gnieźnieński)|Pełki]], księcia [[Siemowit I|Siemowita I mazowieckiego]] oraz prawdopodobnie [[Biskupi krakowscy|biskupa krakowskiego]] [[Jan Prandota|Jana Prandoty]] [[Koronacja|koronował]] w [[Drohiczyn (Polska)|Drohiczynie]] [[Księstwo halicko-wołyńskie|księcia halicko-wołyńskiego]] [[Daniel Halicki|Daniela]] na [[król]]a Rusi{{odn|Wojtowycz|s=222, 227}}.

Wcześniej [[Biskupi chełmińscy|biskup chełmiński]] [[Heidenryk (biskup chełmiński)|Heidenryk]] koronował także [[Wielkie Księstwo Litewskie|wielkiego księcia litewskiego]] [[Mendog]]a na [[król]]a [[Litwa|Litwy]] ([[1253]] r. Obu koronacjom towarzyszyło krótkotrwałe przyjęcie zwierzchności [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]]{{odn|Gołąb|s=136, 142}}, która w przypadku Rusi miała charakter [[Unia kościelna|unii kościelnej]]{{odn|Wojtowycz|s=222, 227}}, a w przypadku Litwy – [[Chrystianizacja|chrystianizacji]].

10 lutego 1254 r. legat Opizo wystawił dokument, w którym przyjmuje pod swoją opiekę [[Klasztor kanoników regularnych w Czerwińsku nad Wisłą|klasztor czerwiński]] wraz z uposażeniem, które szczegółowo wymienia{{r|BN}}.

8 marca tegoż roku nałożył [[Ekskomunika|ekskomunikę]] na [[Przemysł I|Przemysła I]], a jego ziemie obłożył [[interdykt]]em, za to, że podczas pobytu legata na [[Śląsk]]u wojska [[Księstwo wielkopolskie|wielkopolskie]] splądrowały miasto [[Oleśnica]] i jego okolicę. Najazd wywołany został niewykupieniem z [[Niewola|niewoli]] przez [[Henryk III Biały|Henryka III]] (za kwotę 500 [[Grzywna (jednostka miar)|grzywien]]) [[kasztelan]]a [[Ryczyn (grodzisko)|ryczyńskiego]] Mroczka z [[Pogorzela (województwo opolskie)|Pogorzeli]]. Wspomniane kary kościelne obowiązywały do 31 marca owego roku{{r|poczet}}.

30 marca 1254 r., gdy [[Księstwo Antiochii]] zostało spustoszone przez muzułmanów, papież powierzył Opizonowi administrację Kościoła w [[Nikozja|Nikozji]]. W tym samym dniu, w związku z ponoszonymi przez niego wydatkami na podróże do [[Kuria Rzymska|Kurii Rzymskiej]], Fieschi uzyskał upoważnienie do wstrzymania części dochodów należnych zmarłemu [[Diecezja Norwich (Wielka Brytania)|biskupowi Norwich]] oraz połowy subsydiów wysyłanych na pomoc Antiochii{{odn|Nuti}}.

Wiosną 1254 r. (28 marca, 18 i 25 kwietnia) ogłosił we [[Wrocław]]iu okolicznościowe odpusty{{odn|Szymborski|2011|s=286}}. W tym czasie Innocenty IV ogłosił odpust zupełny dla uczestników wypraw przeciwko [[Tatarzy|Tatarom]] (19 maja 1254 r.), równy odpustowi przysługującemu [[Krucjata|krzyżowcom]] w [[Ziemia Święta|Ziemi Świętej]]{{odn|Szymborski|s=286–287}}.

Wraz z arcybiskupem [[Pełka (arcybiskup gnieźnieński)|Pełką]] i innymi polskimi biskupami Opizo uczestniczył w [[Elewacja (kult świętych)|podniesieniu]] [[Relikwie|relikwii]] [[Stanisław ze Szczepanowa|św. Stanisława]] na ołtarz [[Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie|wawelskiej katedry]] (8 maja 1254 r.){{odn|Dobrzeniecki|s=556}}. Z polecenia papieża odczytał również dekret [[Kanonizacja|kanonizacyjny]]{{odn|Kogut|s=300}}. Uroczystości kanonizacyjne oraz zbieranie [[świętopietrze|świętopietrza]] przez legata były oznaką oddania się Polski pod opiekę papiestwu{{odn|Gołąb|s=136, 142}}.

Opizo opuścił Polskę na długo przed śmiercią Innocentego IV{{odn|Gołąb|s=134}}. W październiku 1254 r. Fieschi przebywał w [[Akka|Akce]]{{odn|Nuti}}.

=== Dalsze losy ===
Po zdobyciu Antiochii przez [[Bajbars]]a i upadku [[Księstwo Antiochii]] w 1268 r. Opizzo sprawował urząd patriarchy antiocheńskiego jedynie tytularnie. Za pontyfikatu kolejnych papieży Opizzo został także mianowany kolejno [[Administrator apostolski|administratorem]] diecezji Nemosia ([[Limassol]] na [[Cypr]]ze): 1268–1280, [[Archidiecezja Trani-Barletta-Bisceglie|archidiecezji Trani]] w Italii – od 1 kwietnia 1280 do 1288 r. – oraz [[Archidiecezja Genui|archidiecezji genueńskiej]] – od 4 czerwca 1288 do 1292 r.

Jako administrator genueński Opizzo Fieschi otwarcie działał na rzecz interesów swojej rodziny, która nie była w stanie odzyskać dawnej pozycji politycznej w życiu miasta po objęciu władzy przez [[Gibelini i gwelfowie|antygwelficki]] rząd ''{{link-interwiki |Capitano del popolo |tekst=capitani del popolo |Q=Q1060577}}''. Fieschi szachował miasto ożywieniem [[interdykt]]u [[Mikołaj III (papież)|Mikołaj III]] z 1279 r., „zapomnianego” za pontyfikatu kolejnych papieży. Oskarżany o sprzyjanie rewolcie musiał opuścić miasto na początku 1289 r. Utraciwszy wpływy polityczne, zachował stanowisko administratora archidiecezji. W 1291 r. [[Mikołaj IV (papież)|Mikołaja IV]] zlecił mu ekskomunikowanie kupców genueńskich, którzy utrzymywali stosunki handlowe z [[Sułtanat mameluków|Egiptem]]. Papież nakazał mu również dopilnować, aby zakaz handlu z Egiptem znalazł się w statucie miasta (23 sierpnia). 5 września [[Prebenda|prebendy]] wzięte z majątku klasztorów [[Cystersi|cysterskich]] zostały uznane za roczną rentę dla Fieschiego, co mogło stanowić zapowiedź zmiany na stanowisku zarządcy archidiecezji genueńskiej, gdyż pod koniec tego roku [[Arcybiskupi Genui|arcybiskupem Genui]] był już [[Dominikanie|dominikanin]] [[Jakub de Voragine|Jacopo da Varazze]].

Opizzo Fieschi zmarł wkrótce po 1291 r.{{odn|Nuti}}

== Uwagi ==
{{Uwagi
|u1= Wspomnianego Mezzano nie należy utożsamiać z [[Messyna|Messyną]]{{odn|Nuti}} (''Opizo, opat messeński і biskup modeński, na Soborze Lyońskim mianowany''{{odn|Wojtowycz|s=225}}) ani z współczesnymi miejscowościami [[Mezzano]] czy [[Mezzana]], lecz z Mezzano Scotti, dawną wsią, obecnie ''{{link-interwiki |frazione |Q=Q1134686}}'' w [[Bobbio]].
|u2= Historia opactwo św. Pawła w Mezzano Scotti ({{w języku|la|monasterium Sancti Pauli de Mediana}}) jest związana z działalnością mnichów [[Iroszkoci|iroszkockich]] i z sąsiednim {{link-interwiki|Opactwo w Bobbio|tekst=opactwem św. Kolumbana|Q=Q333844}} w [[Bobbio]]{{r|brewiarz}}. Pozostałością klasztoru jest {{link-interwiki|kościół św. Pawła w Bobbio|Q=Q3671537}}. Opizzo Fieschi okazał się najbardziej znanym opatem św. Pawła w Mazzano Scotti{{r|imago}}.
|u3= Data koronacji niepewna: późna jesień 1253 r., zima 1253–1254 r. czy początek 1254 r.{{odn|Wojtowycz|s=222}}.
}}

== Przypisy ==
<references>
<ref name=brewiarz>{{cytuj stronę |url = https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-23b.php3 |tytuł = Święty Kolumban Młodszy, opat |autor = |opublikowany = brewiarz.pl |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=imago>{{cytuj stronę |url = https://imagoantiqua.it/mezzano-scotti-imago-antiqua-coinvolta-nel-progetto-di-recupero/ |tytuł = Mezzano Scotti: IMAGO ANTIQUA coinvolta nel progetto di recupero |autor = |opublikowany = imagoantiqua.it |data = |język = it|data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=DSJ>{{cytuj stronę |url = http://www.dokumentyslaska.pl/sub%2002/305.html |tytuł = Der päpstliche Legat Opizo, Abt von Mezzano, gewähn den Besuchern des Breslauer Sandstifts an den Manenfesten, am Feste des hl. Augustinus und am Tage der Kirchweihe einen Ablaß von 40 Tagen |autor = |opublikowany = dokumentyslaska.pl |data = |język = la|data dostępu = 2022-11-25}}</ref>
<ref name=DSA>{{cytuj stronę |url = http://www.dokumentyslaska.pl/sub%2002/308.html |tytuł = Der päpstliche Legat Opizo, Abt von Mezzano, gewährt den Besuchern des Breslauer Vinzenzstifts, das die Reliquien des Märtyrers Eustachius beherbergt, am Feste dieses Heiligen einen Ablaß von 40 Tagen |autor = |opublikowany = dokumentyslaska.pl |data = |język = la|data dostępu = 2022-11-25}}</ref>
<ref name=BN>{{cytuj stronę |url = https://katalogi.bn.org.pl/discovery/fulldisplay/alma991016801349705066/48OMNIS_NLOP:48OMNIS_NLOP |tytuł = Diversorum privilegiorum monasterii Czervinscensis ab anno 1155 ad annum 1746 copiae |autor = |praca = Biblioteka Narodowa. Magazyn Mikroform (Mf. 2548) |opublikowany = [[Biblioteka Narodowa (Warszawa)|Biblioteka Narodowa]] |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
<ref name=poczet>{{cytuj stronę |url = http://www.poczet.com/przemysli.htm |tytuł = Przemysł I |autor = |opublikowany = poczet.com |data = |język = |data dostępu = 2023-01-17}}</ref>
</references>

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | autor r = Daniele Calcagno | rozdział = Il patriarca di Antiochia Opizzo Fieschi, diplomatico di spicco per la Santa Sede fra Polonia, Oriente Latino e Italia del XIII secolo | tytuł = I Fieschi tra Papato ed Impero. Atti del Convegno, Lavagna, 18 dicembre 1994 |url = https://istitutodistudisuicontidilavagna.weebly.com/uploads/3/8/9/8/3898449/10_-_daniele_calcagno.pdf | wydanie = | wydawca = istitutodistudisuicontidilavagna.weebly.com | miejsce = [[Lavagna]] | rok = 1997 | strony = 125–268 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://www.catholic-hierarchy.org/bishop/bfieschob.html |tytuł = Bishop Obizzo Fieschi |autor = David M. Cheney |opublikowany = catholic-hierarchy.org |data = |język = en|data dostępu = 2023-01-17}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Alicja Dobrosielska]] |tytuł = Opór Prusów wobec zakonu krzyżackiego w dobie podboju i budowy władztwa krzyżackiego: szkic z antropologii politycznej Prusów |url = https://www.academia.edu/40675511/Op%C3%B3r_Prus%C3%B3w_wobec_zakonu_krzy%C5%BCackiego_w_dobie_podboju_i_budowy_w%C5%82adztwa_krzy%C5%BCackiego |czasopismo = [[Komunikaty Mazursko-Warmińskie]] |wolumin = 3 (281) |wydanie = |strony = 445–479 |data = 2013 |wydawca = [[Instytut Północny im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie]] |miejsce = |issn = 0023-3196 |data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Tadeusz Dobrzeniecki]] |tytuł = Św. Stanisław – biskup męczennik i patron Polski. Szkic historyczno-ikonograficzny |url = https://czasopisma.upjp2.edu.pl/analectacracoviensia/article/download/2997/2866 |czasopismo = [[Analecta Cracoviensia]] |wolumin = XI |wydanie = |strony = 556 |data = 1979 |wydawca = Polskie Towarzystwo Teologiczne |miejsce = Kraków |issn = 0209-0864|data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Mieczysław Kogut]] |tytuł = Efforts of Bishop Thomas I of Wrocław to Develop the Cult of St Stanislaus in Silesia (Starania wrocławskiego biskupa Tomasza I o rozwój kultu św. Stanisława na Śląsku) |url = https://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.ojs-doi-10_34839_wpt_2020_28_1_295-314/c/2312-3672.pdf |czasopismo = Wrocławski Przegląd Teologiczny |wolumin = 20 |wydanie = 1 |strony = 295–314 |data = 2020 |wydawca = Papieski Wydział Teologiczny we Wrocławiu |miejsce = Wrocław |issn = 1231-1731 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = Kazimierz Gołąb |tytuł = Opat Obizo i jego legacje |url = http://www.naszaprzeszlosc.pl/files/tom010_04.pdf |czasopismo = [[Nasza Przeszłość]]. Studia z Dziejów Kościoła i Kultury Katolickiej w Polsce |wolumin = 10 |wydanie = |strony = 113–142 |data = 1959 |wydawca = Instytut Teologiczny Księży Misjonarzy |miejsce = Kraków |issn = 0137-3218 |data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}
* {{cytuj stronę |url = https://www.treccani.it/enciclopedia/opizzo-fieschi_(Dizionario-Biografico)/ |tytuł = FIESCHI, Opizzo |autor = Giovanni Nuti |praca = Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 47 (1997) |opublikowany = treccani.it |data = |język = it |data dostępu = 2023-01-17|odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = Emilio Nasalli Rocca |tytuł = Il monastero del Mezzano di Piacenza e l'abate Obizzo (sec. XIII) |url = |czasopismo = Benedictina. Rivista di studi benedettini |wolumin = 52 |wydanie = |strony = 143–147 |data = 1956 |wydawca = |miejsce = [[Rzym|Roma]] |issn = |data dostępu = |odn = tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko = Szymborski |imię = Wiktor |autor link = Wiktor Szymborski |tytuł = Odpusty w Polsce średniowiecznej |url = https://ruj.uj.edu.pl/xmlui/bitstream/handle/item/289939/szymborski_odpusty_w_polsce_2011.pdf?sequence=5 |wydawca = [[Uniwersytet Jagielloński]], Towarzystwo Wydawnicze „Historia Iagellonica” |miejsce = Kraków |rok = 2011 |strony = 279, 284, 286, 652 |isbn = 978-83-62261-28-4 |data dostępu = 2022-11-25 |odn = tak}}
* {{Cytuj pismo |autor = [[Łeontij Wojtowycz]] |tytuł = „Podwójna” koronacja Daniela Romanowicza: wymysł Długosza czy fakt rzeczywisty? |url = https://clio.lnu.edu.ua/wp-content/uploads/2018/09/221-233_Wojtovych_sv-1.pdf |czasopismo = Наукові зошити Історичного факультету [[Uniwersytet Lwowski|Львівського університету]] |wolumin = 18 |wydanie = |strony = 221–233 |data = 2017 |wydawca = [[Uniwersytet Lwowski|Львівський національний університет імені Івана Франка]] |miejsce = [[Lwów|Львів]] |issn = 2078-6077|data dostępu = 2023-01-18 |odn = tak}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{catholic-hierarchy |typ = biskup |id = bfieschit |tytuł = Patriarch Opizzo Fieschi |data dostępu = 2023-01-17}}
* [http://books.google.com/books?id=w_YKAAAAIAAJ&pg=PA96&lpg=PA96&dq=opizon+legatus&source=bl&ots=jYwXodzJG6&sig=C2h5afRA9qUlb_UUnXomIN4a10I&hl=pl&ei=EZenSp2PE5OKnQO-9cT_BA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1 Historya Narodu Polskiego przez A. Naruszewicza, tom siódmy, Lipsk 1836]
* {{cytuj stronę | url = http://regesta-imperii.digitale-sammlungen.de/kapitel/ri05_fiw1892_kap37| tytuł = Opizo von Mezzano| data dostępu = 2017-01-13 | autor = | opublikowany = regesta-imperii.digitale-sammlungen.de| praca = {{link-interwiki |Regesta Imperii |Q=Q316838}}| data =| język = de}}

[[Kategoria:Włoscy duchowni katoliccy]]
[[Kategoria:Legaci papiescy]]
[[Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni Stolicy Apostolskiej w Polsce]]
[[Kategoria:Fieschi (ród)|Opizo]]

title: OpizoOpiso dei' Fieschi

Kraj działania: Italia · Polska w okresie rozbicia dzielnicowego · Prusy · Ruś Halicko-Wołyńska · Księstwo Antiochii

Data i miejsce urodzenia: XIII wiek · Italia

Wyznanie: katolicyzm

Kościół: Kościół łaciński


text:
# French cruiser Davout
Davout was a protected cruiser of the French Navy that was built in the late 1880s and early 1890s. The ship was ordered during the tenure of Admiral Théophile Aube as the French Minister of Marine, who favored a fleet centered on large numbers of cruisers of various types. Davout and the similar vessel Suchet were ordered to fill the role of a medium cruiser in Aube's plans. Davout was armed with a main battery of six 164 mm (6.5 in) guns in single mounts, and she had a top speed of 20.7 knots (38.3 km/h; 23.8 mph).
Davout had a relatively uneventful career; her completion was delayed by two years due to problems with her propulsion system. After entering service in 1893, she was assigned to the Reserve Squadron, based in the Mediterranean Sea. The ship spent the rest of the decade operating either with the Reserve Squadron for training exercises or as part of the training unit of the French fleet. In 1899, she received a major overhaul that included the installation of new boilers, and in 1902, she was assigned to the North Atlantic Station. By 1910, she had been struck from the naval register, and Davout was subsequently sold to ship breakers.

## Design
Davout was designed during the tenure of Admiral Théophile Aube, who had become the French Minister of Marine in 1886, though the ship traces its origin to design specifications issued by Aube's predecessor, Charles-Eugène Galiber, in December 1885. Galiber requested a ship of 2,600 t (2,600 long tons; 2,900 short tons) with a speed of 18 knots (33 km/h; 21 mph) with forced draft. Aube, who replaced Galiber in January 1886, was an ardent supporter of the Jeune École doctrine, which envisioned using a combination of cruisers and torpedo boats to defend France and attack enemy merchant shipping.
By the time Aube had come to office, the French Navy had laid down three large protected cruisers that were intended to serve as commerce raiders: Sfax, Tage, and Amiral Cécille. His proposed budget called for another six large cruisers and ten smaller vessels. By this time, a total of eleven designs were submitted to be evaluated by the Conseil des Travaux (Council of Works), and that prepared by Marie de Bussy was selected. The required speed had by that time been increased to 20 knots (37 km/h; 23 mph); the naval historian Stephen Roberts states that Aube was probably responsible for the change. Aube ordered three ships to the design on 1 March 1887: Davout, Suchet, and Chanzy, though the contracts were not finalized by the time Aube left the ministry, being replaced by Édouard Barbey.
On reviewing Aube's plans and the French naval budget, Barbey decided that the proposed cruiser program would have to be reduced. In May 1887, when the budget was approved, the plan was modified to three large cruisers: the Alger class; six small cruisers: the Forbin and Troude classes; and two medium ships. Chanzy was cancelled and Davout and Suchet filled the requirement for the two medium ships. These ships were to serve as prototypes for the later Friant class. During work on Suchet the supervisor at Toulon decided alterations needed to be made, so only Davout was completed to the original design. And after it became clear that the propulsion system for Davout would not meet the intended speed. These engines in turn necessitated increases in displacement and the Friant-class ships were re-designed to accommodate the changes.

### General characteristics and machinery
Davout was 91.25 m (299 ft 5 in) long overall, with a beam of 11.62 m (38 ft 1 in) and an average draft of 4.65 m (15 ft 3 in), which increased to 6 m (19 ft 8 in) aft. She displaced 3,330 t (3,280 long tons; 3,670 short tons). Her hull featured a pronounced ram bow, an overhanging stern, and a flush deck. The bow was not actually strengthened to permit ramming attacks. As was typical for French warships of the period, she had a pronounced tumblehome shape. Her superstructure was minimal, consisting primarily of a small bridge forward and a pair of heavy military masts with fighting tops that housed some of her light guns. Her crew consisted of 323 officers and enlisted men.
The propulsion system for Davout consisted of two inverted, 3-cylinder triple-expansion steam engines that drove a pair of screw propellers. Steam was provided by eight coal-fired fire-tube boilers that were ducted into two widely spaced funnels located amidships. The power plant was rated to produce 8,950 indicated horsepower (6,670 kW) for a top speed of 20 knots (37 km/h; 23 mph). On her initial speed trials, she reached 9,039 ihp (6,740 kW) for a speed of 20.07 knots (37.17 km/h; 23.10 mph). Coal storage amounted to 477 t (469 long tons; 526 short tons) normally and up to 534 t (526 long tons; 589 short tons) at full load. The ship had a cruising radius of 7,130 nautical miles (13,200 km; 8,210 mi) at the economical speed of 10 knots (19 km/h; 12 mph). The ship's propulsion system proved to be unreliable in service. Neither the boilers or their uptakes could be cleaned while the ship was steaming, so speed could not be kept up after a few days of operation, rendering her unreliable on long-distance cruises. Davout was the first French protected cruiser to discard a sailing rig.

### Armament and armor
Davout was armed with a main battery of six 164.7 mm (6.48 in) M1884 30-caliber (cal.) guns carried in individual pivot mounts. Four of the guns were mounted in sponsons on the upper deck, two on each broadside. One gun was placed in the bow and the other was at the stern as chase guns. For close-range defense against torpedo boats, she carried four 65 mm (2.6 in) M1888 9-pounder guns, four 47 mm (1.9 in) M1885 40-cal. 3-pounder Hotchkiss guns, and eight 37 mm (1.5 in) M1885 20-cal. 1-pounder guns, all in individual mounts. She also carried six 350 mm (13.8 in) torpedo tubes in her hull above the waterline. Two were in the bow, one was on each broadside, and the remaining two were in the stern.
The ship was protected by an armor deck that consisted of mild steel. The deck was 82 mm (3.2 in) thick on the flat portion that covered her propulsion machinery spaces and magazines; for the rest of the hull's length, the deck was reduced significantly to 30 mm (1.2 in). Toward the sides of the ship, the deck sloped down with a uniform thickness of 80 mm (3.1 in). The entire deck, both the flat and sloped sections, were layered on 20 mm (0.79 in) of hull plating. The flat section of the deck was 0.51 m (1 ft 8 in) above the waterline and the sloped sides met the hull plating 1.09 m (3 ft 7 in) below the line. Above the deck, a cofferdam was placed to contain shell fragments and control flooding in the event of damage. Her main battery guns were fitted with 4 mm (0.16 in) gun shields to deflect shell fragments.

### Modifications
Davout underwent a major refit in stages between 1894 and 1896. In 1894, the main battery guns were replaced with quick-firing versions. The following year, an armored conning tower, with 40 mm (1.6 in) thick sides, and a communication tube extending down into the ship were installed, and the 4 mm gun shields were replaced with more effective 54 mm (2.1 in) shields. The heavy military masts were replaced with lighter pole masts to save weight, and the four 37 mm guns that had been mounted in the fighting tops were removed. The stern torpedo tubes were also removed.
In 1900, the ship underwent a second modification, which included the removal of her bow torpedo tubes and the remaining four 37 mm guns. She also received ten new Niclausse boilers, which necessitated the addition of a third funnel. The boilers were divided between three boiler rooms, the first of which held two boilers and the remaining rooms each holding four.

## Service history
Davout was ordered on 1 March 1887, and she was built in Toulon, France; her keel laying took place on 12 September 1887 and she was launched on 31 October 1889. She was commissioned on 20 October 1890 to begin sea trials, but these were delayed after problems with her propulsion system required multiple repairs and alterations, including the brazing of her boiler tubes, which had to be redone. The pistons in her engines also had to be replaced. The ship finally completed in 1892, and she was placed in full commission on 20 September. At that time, she joined the Mediterranean Squadron, which was based in Toulon. The following year, Davout was transferred to the Reserve Squadron, where she spent six months of the year on active service with full crews for maneuvers; the rest of the year was spent laid up with a reduced crew. At that time, the unit also included several older ironclads and the cruisers Tage, Sfax, Forbin, and Condor.
While in the Reserve Squadron in 1894, the ship had her main guns updated during a refit carried out at Rochefort. The work was ordered on 20 March, began on 21 July, and was completed on 20 February 1895. She took part in the fleet maneuvers that year, which began on 1 July and concluded on the 27th. She was assigned to "Fleet B", which along with "Fleet A" represented the French fleet, and was tasked with defeating the hostile "Fleet C", which represented the Italian fleet. She thereafter returned to the shipyard at Rochefort for another period of refits. Her active career was limited, and by 1896, she was reduced to the 2nd category of reserve, along with several old coastal defense ships, ironclads, and other cruisers. They were retained in a state that allowed them to be mobilized in the event of a major war.
She was withdrawn from service for a lengthy reconstruction in 1897 that included the installation of Niclausse-type water-tube boilers. The project was deferred, and in 1898, Davout was assigned to the training squadron, along with the armored cruiser Amiral Charner and the protected cruiser Friant. She had been reduced to the reserve fleet by January 1899, but Davout was recommissioned on 1 April that year and assigned to the training squadron. She continued to operate in the training squadron with Amiral Charner and Friant. The squadron steamed to Brest in late September that year to be dispersed and deactivated for the winter; Davout was sent to the naval base at Rochefort to be laid up on 1 October. The planned re-boilering was finally carried out between August and December 1900.
The ship was reactivated in 1902 to replace the cruiser Suchet on the North Atlantic station. At some point later in her career, two of her torpedo tubes were removed, and later again, another pair were removed. The ship was decommissioned on 1 May 1909 and was later assigned to serve as a training ship for boiler room crews on 27 May, to be based at Brest. She was towed there on 16 August and anchored in Landévennec, outside of Brest. She remained there for a short time before being struck from the naval register on 9 March 1910, though she was not sold to ship breakers until 23 October 1913. She was thereafter broken up in Brest.

wikiname: enwiki

title: French cruiser Davout

in_language: en

wikitext:
{{Short description|Protected cruiser of the French Navy}}
{{Use shortened footnotes|date=December 2022}}
{{good article}}
{|{{Infobox ship begin <!-- warships except submarines -->
|infobox caption= <!-- keywords: yes, nodab; or caption text -->
|display title= <!-- keywords: none, ital; or article title with markup -->
}}
{{Infobox ship image
|Ship image=File:French cruiser Davout NH 88802.jpg
|Ship image size=
|Ship caption=''Davout'' early in her career
}}
{{Infobox ship class overview
|Class before={{ship|French cruiser|Amiral Cécille||2}}
|Class after={{ship|French cruiser|Suchet||2}}
}}
{{Infobox ship career
|Hide header=
|Ship country=France
|Ship flag={{shipboxflag|France|naval}}
|Ship name=''Davout''
|Ship namesake=
|Ship ordered=1 March 1887
|Ship builder=
|Ship laid down=12 September 1887
|Ship launched=31 October 1889
|Ship commissioned=20 October 1890
|Ship decommissioned=1 May 1909
|Ship in service=
|Ship out of service=
|Ship struck=9 March 1910
|Ship fate=[[ship breaking|Broken up]], 1913
}}
{{Infobox ship characteristics
|Hide header=
|Header caption=
|Ship type=[[Protected cruiser]]
|Ship displacement={{cvt|3330|t|lk=on}}
|Ship length={{cvt|91.25|m|ftin}} [[length overall|loa]]
|Ship beam={{cvt|11.62|m|ftin}}
|Ship draft={{cvt|4.65|m|ftin}}
|Ship power=
*8 × [[fire-tube boiler]]s
*{{cvt|9000|ihp|lk=on}}
|Ship propulsion=
*2 × [[triple-expansion steam engine]]s
*2 × [[screw propeller]]s
|Ship speed={{convert|20.7|kn|lk=in}}
|Ship range=
|Ship complement=329
|Ship armament=
*6 × {{convert|164|mm|abbr=on}} guns
*4 × [[Canon de 65 mm Modèle 1891|{{cvt|65|mm|in|abbr=on}} 9-pounder]] guns
*4 × [[QF 3-pounder Hotchkiss|{{cvt|47|mm}} Hotchkiss guns]]
*2 × [[QF 1-pounder pom-pom|{{cvt|37|mm}} guns]]
*6 × {{cvt|350|mm|1}} [[torpedo tube]]s
|Ship armor=
*[[Deck (ship)|Deck]]: {{cvt|2|to|4|in|order=flip}}
*[[Conning tower]]: {{cvt|2.8|in|order=flip}}
|Ship notes=
}}
|}
'''''Davout''''' was a [[protected cruiser]] of the [[French Navy]] that was built in the late 1880s and early 1890s. The ship was ordered during the tenure of Admiral [[Théophile Aube]] as the [[French Minister of Marine]], who favored a fleet centered on large numbers of cruisers of various types. ''Davout'' and the similar vessel {{ship|French cruiser|Suchet||2}} were ordered to fill the role of a medium cruiser in Aube's plans. ''Davout'' was armed with a [[main battery]] of six {{cvt|164|mm}} guns in single mounts, and she had a top speed of {{convert|20.7|kn|lk=in}}.

''Davout'' had a relatively uneventful career; her completion was delayed by two years due to problems with her propulsion system. After entering service in 1893, she was assigned to the Reserve Squadron, based in the [[Mediterranean Sea]]. The ship spent the rest of the decade operating either with the Reserve Squadron for training exercises or as part of the training unit of the French fleet. In 1899, she received a major overhaul that included the installation of new boilers, and in 1902, she was assigned to the North Atlantic Station. By 1910, she had been struck from the [[naval register]], and ''Davout'' was subsequently sold to [[ship breakers]].

==Design==
''Davout'' was designed during the tenure of Admiral [[Théophile Aube]], who had become the [[French Minister of Marine]] in 1886, though the ship traces its origin to design specifications issued by Aube's predecessor, [[Charles-Eugène Galiber]], in December 1885. Galiber requested a ship of {{cvt|2600|t|lk=on}} with a speed of {{convert|18|kn|lk=in}} with [[forced draft]]. Aube, who replaced Galiber in January 1886, was an ardent supporter of the {{lang|fr|[[Jeune École]]}} doctrine, which envisioned using a combination of cruisers and [[torpedo boat]]s to defend France and attack enemy merchant shipping.{{sfn|Ropp|pp=158–159}}{{sfn|Roberts|p=239}}

By the time Aube had come to office, the [[French Navy]] had laid down three large [[protected cruiser]]s that were intended to serve as [[commerce raider]]s: {{ship|French cruiser|Sfax||2}}, {{ship|French cruiser|Tage||2}}, and {{ship|French cruiser|Amiral Cécille||2}}.{{sfn|Campbell|pp=308–310}} His proposed budget called for another six large cruisers and ten smaller vessels.{{sfn|Ropp|p=172}} By this time, a total of eleven designs were submitted to be evaluated by the {{lang|fr|[[Conseil des travaux|Conseil des Travaux]]}} (Council of Works), and that prepared by [[Marie de Bussy]] was selected. The required speed had by that time been increased to {{convert|20|kn}}; the naval historian Stephen Roberts states that Aube was probably responsible for the change. Aube ordered three ships to the design on 1 March 1887: ''Davout'', {{ship|French cruiser|Suchet||2}}, and ''Chanzy'', though the contracts were not finalized by the time Aube left the ministry, being replaced by [[Édouard Barbey]].{{sfn|Roberts|p=239}}

On reviewing Aube's plans and the French naval budget, Barbey decided that the proposed cruiser program would have to be reduced. In May 1887, when the budget was approved, the plan was modified to three large cruisers: the {{sclass|Alger|cruiser|4}}; six small cruisers: the {{sclass|Forbin|cruiser|5}} and {{sclass|Troude|cruiser|4}}es; and two medium ships. ''Chanzy'' was cancelled and ''Davout'' and ''Suchet'' filled the requirement for the two medium ships. These ships were to serve as prototypes for the later {{sclass|Friant|cruiser|4}}. During work on ''Suchet'' the supervisor at [[Toulon]] decided alterations needed to be made, so only ''Davout'' was completed to the original design. And after it became clear that the propulsion system for ''Davout'' would not meet the intended speed. These engines in turn necessitated increases in [[displacement (ship)|displacement]] and the ''Friant''-class ships were re-designed to accommodate the changes.{{sfn|Ships: France (1)|p=272}}{{sfn|Roberts|pp=239–240}}

===General characteristics and machinery===
[[File:Davout-Poyet.jpg|thumb|Sketch of ''Davout'' from 1890, incorrectly showing her with a sailing rig]]

''Davout'' was {{cvt|91.25|m|ftin}} [[length overall|long overall]], with a [[beam (nautical)|beam]] of {{cvt|11.62|m|ftin}} and an average [[draft (hull)|draft]] of {{cvt|4.65|m|ftin}}, which increased to {{cvt|6|m|ftin}} aft. She displaced {{cvt|3330|t}}. Her [[hull (watercraft)|hull]] featured a pronounced [[naval ram|ram bow]], an overhanging [[stern]], and a [[flush deck]]. The [[bow (watercraft)|bow]] was not actually strengthened to permit ramming attacks.{{sfn|Roberts|p=239}} As was typical for French warships of the period, she had a pronounced [[tumblehome]] shape. Her [[superstructure]] was minimal, consisting primarily of a small [[bridge (nautical)|bridge]] forward and a pair of heavy [[military mast]]s with [[fighting top]]s that housed some of her light guns.{{sfn|Campbell|p=309}} Her crew consisted of 323 officers and enlisted men.{{sfn|Roberts|p=239}}

The propulsion system for ''Davout'' consisted of two inverted, 3-cylinder [[triple-expansion steam engine]]s that drove a pair of [[screw propeller]]s. Steam was provided by eight coal-fired [[fire-tube boiler]]s that were ducted into two widely spaced [[funnel (ship)|funnels]] located [[amidships]]. The power plant was rated to produce {{convert|8950|ihp|lk=on}} for a top speed of {{convert|20|kn}}. On her initial speed trials, she reached {{cvt|9039|ihp}} for a speed of {{convert|20.07|kn}}. Coal storage amounted to {{cvt|477|t}} normally and up to {{cvt|534|t}} at full load. The ship had a cruising radius of {{convert|7130|nmi|lk=in}} at the economical speed of {{convert|10|kn}}. The ship's propulsion system proved to be unreliable in service. Neither the boilers or their uptakes could be cleaned while the ship was steaming, so speed could not be kept up after a few days of operation, rendering her unreliable on long-distance cruises. ''Davout'' was the first French protected cruiser to discard a sailing rig.{{sfn|Roberts|p=239}}{{sfn|Campbell|p=309}}

===Armament and armor===
''Davout'' was armed with a [[main battery]] of six {{cvt|164.7|mm}} M1884 30-[[caliber (artillery)|caliber]] (cal.) guns carried in individual [[pivot mount]]s. Four of the guns were mounted in [[sponson]]s on the upper [[deck (ship)|deck]], two on each [[Broadside (naval)|broadside]]. One gun was placed in the bow and the other was at the stern as [[chase gun]]s. For close-range defense against torpedo boats, she carried four {{cvt|65|mm}} M1888 9-pounder guns, four [[QF 3-pounder Hotchkiss|{{cvt|47|mm}} M1885 40-cal. 3-pounder Hotchkiss guns]], and eight [[QF 1-pounder pom-pom|{{cvt|37|mm}} M1885 20-cal. 1-pounder guns]], all in individual mounts. She also carried six {{cvt|350|mm|1}} [[torpedo tube]]s in her hull above the [[waterline]]. Two were in the bow, one was on each broadside, and the remaining two were in the stern.{{sfn|Roberts|p=239}}{{sfn|Campbell|p=309}}

The ship was protected by an armor deck that consisted of [[mild steel]]. The deck was {{cvt|82|mm}} thick on the flat portion that covered her propulsion machinery spaces and [[magazine (artillery)|magazines]]; for the rest of the hull's length, the deck was reduced significantly to {{cvt|30|mm}}. Toward the sides of the ship, the deck sloped down with a uniform thickness of {{cvt|80|mm}}. The entire deck, both the flat and sloped sections, were layered on {{cvt|20|mm}} of hull plating.{{sfn|Roberts|p=239}} The flat section of the deck was {{cvt|1|ft|8|in|order=flip}} above the waterline and the sloped sides met the hull plating {{cvt|3|ft|7|in|order=flip}} below the line.{{sfn|Campbell|p=309}} Above the deck, a [[cofferdam]] was placed to contain shell fragments and control flooding in the event of damage.{{sfn|Marshall|p=83}} Her main battery guns were fitted with {{cvt|4|mm}} gun shields to deflect shell fragments.{{sfn|Roberts|p=239}}

===Modifications===
''Davout'' underwent a major refit in stages between 1894 and 1896. In 1894, the main battery guns were replaced with [[quick-firing gun|quick-firing]] versions. The following year, an armored [[conning tower]], with {{cvt|40|mm}} thick sides, and a communication tube extending down into the ship were installed, and the 4 mm gun shields were replaced with more effective {{cvt|54|mm}} shields. The heavy military masts were replaced with lighter pole masts to save weight, and the four 37 mm guns that had been mounted in the fighting tops were removed. The stern torpedo tubes were also removed.{{sfn|Roberts|p=239}}

In 1900, the ship underwent a second modification, which included the removal of her bow torpedo tubes and the remaining four 37 mm guns. She also received ten new [[Niclausse boiler]]s, which necessitated the addition of a third funnel. The boilers were divided between three [[fire room|boiler rooms]], the first of which held two boilers and the remaining rooms each holding four.{{sfn|Roberts|p=239}}

==Service history==
[[File:French cruiser Davout NH 88808.jpg|thumb|''Davout'' shortly before her completion]]

''Davout'' was ordered on 1 March 1887, and she was built in Toulon, France; her [[keel laying]] took place on 12 September 1887 and she was [[ceremonial ship launching|launched]] on 31 October 1889. She was [[ship commissioning|commissioned]] on 20 October 1890 to begin [[sea trials]],{{sfn|Roberts|p=239}} but these were delayed after problems with her propulsion system required multiple repairs and alterations, including the [[brazing]] of her boiler tubes, which had to be redone. The [[piston]]s in her engines also had to be replaced.{{sfn|Ships: France (4)|p=600}} The ship finally completed in 1892, and she was placed in full commission on 20 September. At that time, she joined the [[Commander-in-Chief, Mediterranean (France)|Mediterranean Squadron]], which was based in Toulon.{{sfn|Roberts|p=239}} The following year, ''Davout'' was transferred to the Reserve Squadron, where she spent six months of the year on active service with full crews for maneuvers; the rest of the year was spent [[laid up]] with a reduced crew. At that time, the unit also included several older [[ironclad warship|ironclads]] and the cruisers ''Tage'', ''Sfax'', {{ship|French cruiser|Forbin||2}}, and {{ship|French cruiser|Condor||2}}.{{sfn|Brassey 1893|p=70}}

While in the Reserve Squadron in 1894, the ship had her main guns updated during a refit carried out at [[Rochefort, Charente-Maritime|Rochefort]]. The work was ordered on 20 March, began on 21 July, and was completed on 20 February 1895.{{sfn|Roberts|p=239}}{{sfn|Naval and Military Notes|p=563}} She took part in the fleet maneuvers that year, which began on 1 July and concluded on the 27th. She was assigned to "Fleet B", which along with "Fleet A" represented the French fleet, and was tasked with defeating the hostile "Fleet C", which represented the Italian fleet.{{sfn|Gleig|pp=195–196}} She thereafter returned to the shipyard at Rochefort for another period of refits.{{sfn|Roberts|p=239}}{{sfn|Naval Notes: France 1899|p=465}} Her active career was limited, and by 1896, she was reduced to the 2nd category of reserve, along with several old [[coastal defense ship]]s, ironclads, and other cruisers. They were retained in a state that allowed them to be [[mobilization|mobilized]] in the event of a major war.{{sfn|Weyl 1896|p=96}}

She was withdrawn from service for a lengthy reconstruction in 1897 that included the installation of Niclausse-type [[water-tube boiler]]s.{{sfn|Weyl 1897|p=29}} The project was deferred, and in 1898, ''Davout'' was assigned to the training squadron, along with the [[armored cruiser]] {{ship|French cruiser|Amiral Charner||2}} and the protected cruiser {{ship|French cruiser|Friant||2}}.{{sfn|Naval Notes: France 1898|p=1092}} She had been reduced to the [[reserve fleet]] by January 1899,{{sfn|Jordan & Caresse|p=219}} but ''Davout'' was recommissioned on 1 April that year and assigned to the training squadron.{{sfn|Naval Notes: France 1899|p=465}} She continued to operate in the training squadron with ''Amiral Charner'' and ''Friant''. The squadron steamed to [[Brest, France|Brest]] in late September that year to be dispersed and deactivated for the winter; ''Davout'' was sent to the naval base at Rochefort to be laid up on 1 October.{{sfn|Garbett|pp=1025–1026}} The planned re-boilering was finally carried out between August and December 1900.{{sfn|Roberts|p=239}}

The ship was reactivated in 1902 to replace the cruiser ''Suchet'' on the North Atlantic station.{{sfn|Brassey 1902|p=52}} At some point later in her career, two of her torpedo tubes were removed, and later again, another pair were removed.{{sfn|Campbell|p=309}} The ship was decommissioned on 1 May 1909 and was later assigned to serve as a [[training ship]] for boiler room crews on 27 May, to be based at Brest. She was towed there on 16 August and anchored in [[Landévennec]], outside of Brest. She remained there for a short time before being struck from the [[naval register]] on 9 March 1910, though she was not sold to [[ship breaking|ship breakers]] until 23 October 1913. She was thereafter broken up in Brest.{{sfn|Roberts|p=239}}

==Notes==
{{reflist|20em}}

==References==
{{commons category}}
* {{cite journal
  |last=Brassey
  |first=Thomas A.
  |author-link=Thomas Brassey, 2nd Earl Brassey
  |title=Chapter IV: Relative Strength
  |journal=The Naval Annual
  |year=1893
  |location=Portsmouth
  |publisher=J. Griffin & Co.
  |pages=66–73
  |oclc=496786828
  |url=https://books.google.com/books?id=zRUuAAAAYAAJ
  |ref={{sfnRef|Brassey 1893}}
  }}
* {{cite journal
  |last=Brassey
  |first=Thomas A.
  |title=Chapter III: Relative Strength
  |journal=The Naval Annual
  |year=1902
  |location=Portsmouth
  |publisher=J. Griffin & Co.
  |pages=47–55
  |oclc=496786828
  |url=https://books.google.com/books?id=089HAQAAMAAJ
  |ref={{sfnRef|Brassey 1902}}
  }}
* {{cite book
  | last = Campbell
  | first = N. J. M.
  | chapter = France
  | pages = 283–333
  | editor1-last = Gardiner
  | editor1-first = Robert
  | year = 1979
  | title = Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905
  | publisher = Conway Maritime Press
  | location = London
  | isbn = 978-0-85177-133-5
  | ref = {{sfnRef|Campbell}}
  | url-access = registration
  | url = https://archive.org/details/conwaysallworlds0000unse_l2e2
  }}
* {{cite journal
  |editor-last=Garbett
  |editor-first=H.
  |title=Naval Notes: France
  |journal=Journal of the Royal United Service Institution
  |date=September 1899
  |volume=XLIII
  |number=259
  |location=London
  |publisher=J. J. Keliher & Co.
  |pages=1024–1027
  |oclc=1077860366
  |url=https://books.google.com/books?id=9BgmAQAAIAAJ
  |ref={{sfnRef|Garbett}}
  }}
* {{cite journal
  |last=Gleig
  |first=Charles
  |editor-last=Brassey
  |editor-first=Thomas A.
  |title=Chapter XII: French Naval Manoeuvres
  |journal=The Naval Annual
  |year=1896
  |location=Portsmouth
  |publisher=J. Griffin & Co.
  |pages=195–207
  |oclc=496786828
  |url=https://books.google.com/books?id=0o9IAQAAMAAJ
  |ref={{sfnRef|Gleig}}
  }}
* {{cite book
  |last1=Jordan
  |first1=John
  |last2=Caresse
  |first2=Philippe
  |title=French Battleships of World War One
  |date=2017
  |publisher=Naval Institute Press
  |location=Annapolis
  |isbn=978-1-59114-639-1
  |name-list-style=amp
  |ref={{sfnRef|Jordan & Caresse}}
  }}
* {{cite book
  |editor-last=Marshall
  |editor-first=Chris
  |title=The Encyclopedia of Ships: The History and Specifications of Over 1200 Ships
  |year=1995
  |publisher=Blitz Editions
  |location=Enderby
  |isbn=978-1-85605-288-7
  |ref={{sfnref|Marshall}}
  }}
* {{cite journal
  |title=Naval and Military Notes: France
  |journal=Journal of the Royal United Service Institution
  |date=May 1894
  |volume=XXXVIII
  |number=193
  |location=London
  |publisher=J. J. Keliher & Co.
  |pages=562–564
  |oclc=1077860366
  |ref={{sfnRef|Naval and Military Notes}}
  }}
* {{cite journal
  |title=Naval Notes: France
  |journal=Journal of the Royal United Service Institution
  |date=September 1898
  |volume=XLII
  |number=247
  |location=London
  |publisher=J. J. Keliher & Co.
  |pages=1091–1094
  |oclc=1077860366
  |ref={{sfnRef|Naval Notes: France 1898}}
  }}
* {{cite journal
  |title=Naval Notes: France
  |journal=Journal of the Royal United Service Institution
  |date=April 1899
  |volume=XLIII
  |number=254
  |location=London
  |publisher=J. J. Keliher & Co.
  |pages=464–468
  |oclc=1077860366
  |url=https://books.google.com/books?id=zSMwAQAAMAAJ
  |ref={{sfnRef|Naval Notes: France 1899}}
  }}
* {{cite book
  |last=Roberts
  |first=Stephen
  |title=French Warships in the Age of Steam 1859–1914
  |year=2021
  |location=Barnsley
  |publisher=Seaforth
  |isbn=978-1-5267-4533-0
  |ref={{sfnref|Roberts}}
  }}
* {{cite book
  | last = Ropp|authorlink=Theodore Ropp
  | first = Theodore
  | title = The Development of a Modern Navy: French Naval Policy, 1871–1904
  | editor-last = Roberts
  | editor-first = Stephen S.
  | year = 1987
  | location = Annapolis
  | publisher = Naval Institute Press
  | isbn = 978-0-87021-141-6
  |ref={{sfnRef|Ropp}}
  }}
* {{cite journal
  |title=Ships: France
  |journal=Journal of the American Society of Naval Engineers
  |volume=III
  |number=4
  |date=November 1891
  |pages=269–281
  |location=Washington, D.C.
  |publisher=American Society of Naval Engineers
  |issn=2376-8142
  |ref={{sfnref|Ships: France (1)}}
  }}
* {{cite journal
  |title=Ships: France
  |journal=Journal of the American Society of Naval Engineers
  |year=1891
  |volume=III
  |number=4
  |pages=599–604
  |location=Washington, D.C.
  |publisher=American Society of Naval Engineers
  |issn=2376-8142
  |ref={{Sfnref|Ships: France (4)}}
  }}
* {{cite journal
  |last=Weyl
  |first=E.
  |editor-last=Brassey
  |editor-first=Thomas A.
  |title=Chapter IV: The French Navy
  |journal=The Naval Annual
  |year=1896
  |location=Portsmouth
  |publisher=J. Griffin & Co.
  |pages=61–72
  |oclc=496786828
  |ref={{sfnRef|Weyl 1896}}
  }}
* {{cite journal
  |last=Weyl
  |first=E.
  |editor-last=Brassey
  |editor-first=Thomas A.
  |title=Chapter II: The Progress of Foreign Navies
  |journal=The Naval Annual
  |year=1897
  |location=Portsmouth
  |publisher=J. Griffin & Co.
  |pages=16–55
  |oclc=496786828
  |url=https://books.google.com/books?id=8SsuAAAAYAAJ
  |ref={{sfnRef|Weyl 1897}}
  }}

{{French cruiser Davout}}
{{French protected cruisers}}

{{DEFAULTSORT:Davout}}
[[Category:Cruisers of the French Navy]]
[[Category:Ships built in France]]
[[Category:1889 ships]]

title: Class overview

Preceded by: Amiral Cécille

Succeeded by: Suchet

title: France

Davout

Ordered: 1 March 1887

Laid down: 12 September 1887

Launched: 31 October 1889

Commissioned: 20 October 1890

Stricken: 9 March 1910

Fate: Broken up, 1913

title: General characteristics

Type: Protected cruiser

Installed power: - 8 × fire-tube boilers - 9,000 ihp (6,700 kW)

Propulsion: - 2 × triple-expansion steam engines - 2 × screw propellers

Armament: - 6 × 164 mm (6.5 in) guns - 4 × 65 mm (2.6 in) 9-pounder guns - 4 × 47 mm (1.9 in) Hotchkiss guns - 2 × 37 mm (1.5 in) guns - 6 × 350 mm (13.8 in) torpedo tubes

Armor: - Deck: 51 to 102 mm (2 to 4 in) - Conning tower: 71 mm (2.8 in)


text:
# 4 in paradiso
4 in paradiso (The Young in Heart, conosciuto in Italia anche con il titolo Avventurieri del Bengala.) è un film del 1938 diretto da Richard Wallace. È una commedia drammatica statunitense con Janet Gaynor, Douglas Fairbanks Jr. e Paulette Goddard. È basato sul romanzo  The Gay Banditti di I. A. R. Wylie pubblicato sul The Saturday Evening Post dal febbraio al marzo del 1938.

## Trama
I Carleton sono una famiglia di più o meno noti imbroglioni, truffatori, cacciatori di doti, bari e quant'altro, e sono riusciti a tirare avanti, anche più che dignitosamente, senza avere mai preso parte ad un'attività onesta. La loro più recente possibile vittima è l'anziana signora Ellen Fortune, ricca ereditiera che – nomen omen – possiede appunto una fortuna.
Col pretesto di alleviare la solitudine che la signora Fortune lamenta, essi si insediano nella sua lussuosa casa, e – notando di essere entrati nelle sue grazie – concepiscono il piano di diventare suoi eredi; piano che ha buone possibilità di riuscire, dato l'evidente crescente affetto che l'anziana possidente manifesta verso i Carleton.
Per dare maggiore credibilità all'affetto che i Carleton fingono di ricambiare – al fine di portare a compimento il piano -, e al loro disinteresse per questioni finanziarie, debbono almeno far mostra di essere economicamente indipendenti. Per questo motivo il capofamiglia Anthony Carleton, detto "Sahib", ed il figlio Richard compiono un passo che mai avrebbero pensato di dover affrontare: cercano, e trovano, un lavoro. Richard si impiega presso una compagnia di ingegneria idraulica, e Sahib fa il venditore delle prodigiose automobili Wombat. Ed entrambi iniziano a far carriera.
Nel corso del tempo, però, a seguito di svariati avvenimenti, l'atteggiamento posticcio dei Carleton si tramuta in reale affetto e devozione. La signora Fortune è vittima di un rovescio di salute, che potrebbe portarla alla morte: come inizialmente sperato, ella cambia il suo testamento in modo da designare i Carleton come suoi unici eredi. L'avvocato di Ellen Fortune, a conoscenza del torbido passato dei Carleton, è soddisfatto di poter informarli che – a causa di problemi finanziari, di tassazione, di svalutazione – il reale patrimonio dell'anziana signora si riduce praticamente a zero; verosimilmente, la magione stessa deve essere data per persa. Ma questa rivelazione non è di interesse per i Carleton, a questo punto.
La signora Fortune si riprende. A pazza velocità, al volante della sua Wombat, ella si dirige verso il luogo della sua attuale abitazione: il nuovo cottage dei Carleton – che l'hanno presa con loro -, frutto, finalmente, di onesto lavoro della famiglia.

## Produzione
Il film, diretto da Richard Wallace su una sceneggiatura di Charles Bennett e Paul Osborn con il soggetto di I.A.R. Wylie, fu prodotto da David O. Selznick per la Selznick International Pictures e girato dal 2 maggio 1938 al 26 giugno 1938.
La colonna sonora è opera di Franz Waxman e Heinz Roemheld. Waxman ottenne due nomination agli Oscar. anche il montatore Leon Shamroy fu nominato.

## Distribuzione
Il film fu distribuito con il titolo The Young in Heart al cinema negli Stati Uniti dal 3 novembre 1938 dalla United Artists.
Altre distribuzioni:
- in Francia il 28 gennaio 1939 (La famille sans-souci)
- in Argentina il 23 marzo 1939 (Jóvenes de corazón)
- in Portogallo il 4 aprile 1939 (Viver Não Custa)
- in Finlandia il 23 aprile 1939 (Koko perhe hummaamassa)
- in Danimarca il 19 maggio 1939 (Den letsindige familie)
- in Giappone il 18 marzo 1941
- in Germania Ovest il 23 dicembre 1972 (Gauner mit Herz, in TV)
- negli Stati Uniti il 9 marzo 2001 (Cinefest)
- in Italia (Quattro in paradiso)
- in Jugoslavia (Familija hohstaplera)
- in Brasile (Jovem no Coração)
- in Ungheria (Mindenkit érhet szerencse)
- in Polonia (Mlode serca)
- in Grecia (Oi eftymoi symmoritai)

wikiname: itwiki

title: 4 in paradiso

in_language: it

wikitext:
{{Film
|titolo = 4 in paradiso
|titolo originale = The Young in Heart
|titolo alfabetico =
|immagine =Poster - Young in Heart, The 01.jpg
|didascalia =
|genere = Commedia
|genere 2 = Drammatico
|anno uscita = 1938
|paese = [[Stati Uniti d'America]]
|lingua originale= [[Lingua inglese|inglese]]
|tipo colore = B/N
|aspect ratio = 1,37:1
|regista=[[Richard Wallace (regista)|Richard Wallace]]
|soggetto=[[I.A.R. Wylie]]
|sceneggiatore=[[Charles Bennett (sceneggiatore)|Charles Bennett]], [[Paul Osborn]]
|produttore = [[David O. Selznick]]
|produttore esecutivo=
|casa produzione=[[Selznick International Pictures]]
|casa distribuzione italiana = Artisti Associati (1940)
|attori =
*[[Janet Gaynor]]: George-Anne Carleton
*[[Douglas Fairbanks Jr.]]: Richard Carleton
*[[Paulette Goddard]]: Leslie Saunders
*[[Roland Young]]: colonnello Anthony 'Sahib' Carleton
*[[Billie Burke]]: Marmy Carleton
*[[Minnie Dupree]]: Miss Ellen Fortune
*[[Henry Stephenson]]: Felix Anstruther
*[[Richard Carlson]]: Duncan Macrae
*[[Lawrence Grant]]: Mr. Hutchins
*[[Walter Kingsford]]: ispettore
*[[Eily Malyon]]: Sarah
*[[Tom Ricketts]]: Andrew
*[[Irvin S. Cobb]]: senatore Albert Jennings
*[[Lucile Watson]]: Mrs. Jennings
*[[Margaret Early]]: Adele Jennings
*[[Billy Bevan]]: Kennel man
*[[Lya Lys]]: Lucille
*Ian Maclaren: dottore
*[[Alex Melesh]]: impiegato alla stazione
*Harold Miller: uomo tra la folla
*[[Lionel Pape]]: cliente
*[[Georges Renavent]]: detective sergente
*[[George Sorel]]: detective tenente
*[[Michael Visaroff]]: Ingegnere
|doppiatori italiani =
|musicista = [[Franz Waxman]]
|fotografo =[[Leon Shamroy]]

[[William H. Daniels]], [[Bert Glennon]], [[Ted D. McCord]] (non accreditati)
|montatore =[[Hal C. Kern]]
|scenografo =[[Lyle R. Wheeler]]

[[William Cameron Menzies]] (Production Design)

[[Casey Roberts]] (arredamenti)
|costumista = [[Omar Kiam]]
|effetti speciali = [[Jack Cosgrove]]
}}
'''''4 in paradiso''''' (''The Young in Heart'', conosciuto in Italia anche con il titolo '''''Avventurieri del Bengala'''.<ref name="MaltinDell'Orto2007">{{Cita libro|autore=Leonard Maltin|titolo=Guida ai film 2008|url=http://books.google.com/books?id=yY10wMtK6tkC&pg=PA1613|annooriginale=2007|editore=Dalai editore|pagine=p. 1613|ISBN=ISBN 978-88-6018-162-6|coautori=M. Dell'Orto|datadiaccesso=24 maggio 2013|urlmorto=sì}}</ref>'') è un [[film]] del [[1938]] diretto da [[Richard Wallace (regista)|Richard Wallace]]. È una [[commedia drammatica]] [[Stati Uniti d'America|statunitense]] con [[Janet Gaynor]], [[Douglas Fairbanks Jr.]] e [[Paulette Goddard]]. È basato sul romanzo '' The Gay Banditti'' di [[I. A. R. Wylie]] pubblicato sul ''[[The Saturday Evening Post]]'' dal febbraio al marzo del 1938.

== Trama ==
I Carleton sono una famiglia di più o meno noti imbroglioni, truffatori, cacciatori di doti, bari e quant'altro, e sono riusciti a tirare avanti, anche più che dignitosamente, senza avere mai preso parte ad un'attività onesta. La loro più recente possibile vittima è l'anziana signora Ellen Fortune, ricca ereditiera che – ''[[nomen omen]]'' – possiede appunto una fortuna.

Col pretesto di alleviare la solitudine che la signora Fortune lamenta, essi si insediano nella sua lussuosa casa, e – notando di essere entrati nelle sue grazie – concepiscono il piano di diventare suoi eredi; piano che ha buone possibilità di riuscire, dato l'evidente crescente affetto che l'anziana possidente manifesta verso i Carleton.

Per dare maggiore credibilità all'affetto che i Carleton fingono di ricambiare – al fine di portare a compimento il piano -, e al loro disinteresse per questioni finanziarie, debbono almeno far mostra di essere economicamente indipendenti. Per questo motivo il capofamiglia Anthony Carleton, detto "Sahib", ed il figlio Richard compiono un passo che mai avrebbero pensato di dover affrontare: cercano, e trovano, un lavoro. Richard si impiega presso una compagnia di ingegneria idraulica, e Sahib fa il venditore delle prodigiose automobili Wombat. Ed entrambi iniziano a far carriera.

Nel corso del tempo, però, a seguito di svariati avvenimenti, l'atteggiamento posticcio dei Carleton si tramuta in reale affetto e devozione. La signora Fortune è vittima di un rovescio di salute, che potrebbe portarla alla morte: come inizialmente sperato, ella cambia il suo testamento in modo da designare i Carleton come suoi unici eredi. L'avvocato di Ellen Fortune, a conoscenza del torbido passato dei Carleton, è soddisfatto di poter informarli che – a causa di problemi finanziari, di tassazione, di svalutazione – il reale patrimonio dell'anziana signora si riduce praticamente a zero; verosimilmente, la magione stessa deve essere data per persa. Ma questa rivelazione non è di interesse per i Carleton, a questo punto.

La signora Fortune si riprende. A pazza velocità, al volante della sua Wombat, ella si dirige verso il luogo della sua attuale abitazione: il nuovo cottage dei Carleton – che l'hanno presa con loro -, frutto, finalmente, di onesto lavoro della famiglia.

== Produzione ==
Il film, diretto da Richard Wallace su una sceneggiatura di [[Charles Bennett (sceneggiatore)|Charles Bennett]] e [[Paul Osborn]] con il soggetto di [[I.A.R. Wylie]], fu prodotto da [[David O. Selznick]]<ref name="fullcredits">{{cita web|url=https://www.imdb.com/title/tt0031002/fullcredits|titolo=IMDb - Cast e crediti completi |lingua=en|accesso=24 maggio 2013}}</ref> per la [[Selznick International Pictures]]<ref name="companycredits">{{cita web|url=https://www.imdb.com/title/tt0031002/companycredits|titolo=IMDb - Crediti per le compagnie |lingua=en|accesso=24 maggio 2013}}</ref> e girato dal 2 maggio 1938 al 26 giugno 1938.<ref>{{cita web|url=https://www.imdb.com/title/tt0031002/business|titolo=IMDb - Box office / incassi |lingua=en|accesso=24 maggio 2013}}</ref><ref name="afi">{{cita web|url=http://www.afi.com/members/catalog/DetailView.aspx?s=&Movie=4309|titolo=American Film Institute |lingua={{en}}|accesso=24 maggio 2013}}</ref>

La colonna sonora è opera di [[Franz Waxman]] e [[Heinz Roemheld]]. Waxman ottenne due nomination agli Oscar. anche il montatore [[Leon Shamroy]] fu nominato.

== Distribuzione ==
Il film fu distribuito con il titolo ''The Young in Heart'' al cinema negli [[Stati Uniti d'America|Stati Uniti]] dal 3 novembre 1938<ref name="releaseinfo">{{cita web|url=https://www.imdb.com/title/tt0031002/releaseinfo|titolo=IMDb - Date di uscita |lingua=en|accesso=24 maggio 2013}}</ref> dalla [[United Artists]].<ref name="companycredits" />

Altre distribuzioni:<ref name="releaseinfo" />

* in [[Francia]] il 28 gennaio 1939 (''La famille sans-souci'')
* in [[Argentina]] il 23 marzo 1939 (''Jóvenes de corazón'')
* in [[Portogallo]] il 4 aprile 1939 (''Viver Não Custa'')
* in [[Finlandia]] il 23 aprile 1939 (''Koko perhe hummaamassa'')
* in [[Danimarca]] il 19 maggio 1939 (''Den letsindige familie'')
* in [[Giappone]] il 18 marzo 1941
* in [[Germania Ovest]] il 23 dicembre 1972 (''Gauner mit Herz'', in TV)
* negli [[Stati Uniti d'America|Stati Uniti]] il 9 marzo 2001 (Cinefest)
* in [[Italia]] (''Quattro in paradiso'')
* in [[Jugoslavia]] (''Familija hohstaplera'')
* in [[Brasile]] (''Jovem no Coração'')
* in [[Ungheria]] (''Mindenkit érhet szerencse'')
* in [[Polonia]] (''Mlode serca'')
* in [[Grecia]] (''Oi eftymoi symmoritai'')

==Note==
<references/>

== Altri progetti ==
{{interprogetto}}

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Lewis Milestone}}
{{Portale|cinema}}

[[Categoria:Film commedia drammatica]]
[[Categoria:Film basati su romanzi di autori australiani]]

title: 4 in paradiso

Titolo originale: The Young in Heart

Lingua originale: inglese

Paese di produzione: Stati Uniti d'America

Durata: 90 min

Dati tecnici: B/N · rapporto: 1,37:1

Genere: commedia, drammatico

Regia: Richard Wallace

Soggetto: I.A.R. Wylie

Sceneggiatura: Charles Bennett, Paul Osborn

Produttore: David O. Selznick

Casa di produzione: Selznick International Pictures

Distribuzione in italiano: Artisti Associati (1940)

Fotografia: Leon Shamroy · William H. Daniels, Bert Glennon, Ted D. McCord (non accreditati)

Montaggio: Hal C. Kern

Effetti speciali: Jack Cosgrove

Musiche: Franz Waxman

Scenografia: Lyle R. Wheeler · William Cameron Menzies (Production Design) · Casey Roberts (arredamenti)

Costumi: Omar Kiam

title: Interpreti e personaggi

Interpreti e personaggi: - Janet Gaynor: George-Anne Carleton - Douglas Fairbanks Jr.: Richard Carleton - Paulette Goddard: Leslie Saunders - Roland Young: colonnello Anthony 'Sahib' Carleton - Billie Burke: Marmy Carleton - Minnie Dupree: Miss Ellen Fortune - Henry Stephenson: Felix Anstruther - Richard Carlson: Duncan Macrae - Lawrence Grant: Mr. Hutchins - Walter Kingsford: ispettore - Eily Malyon: Sarah - Tom Ricketts: Andrew - Irvin S. Cobb: senatore Albert Jennings - Lucile Watson: Mrs. Jennings - Margaret Early: Adele Jennings - Billy Bevan: Kennel man - Lya Lys: Lucille - Ian Maclaren: dottore - Alex Melesh: impiegato alla stazione - Harold Miller: uomo tra la folla - Lionel Pape: cliente - Georges Renavent: detective sergente - George Sorel: detective tenente - Michael Visaroff: Ingegnere


text:
# Анод
Ано́д (др.-греч. ἄνοδος — движение вверх) — электрод электронного или электротехнического прибора или устройства, характеризующийся тем, что движение электронов во внешние цепи направлено от него.

## Анод в электрохимии
При процессах электролиза (получение элементов из солевых растворов и расплавов под действием постоянного электрического тока), анод — электрически положительный полюс, на нём происходят окислительно-восстановительные реакции (окисление), результатом которых, в определённых условиях, может быть разрушение (растворение) анода, что используется, к примеру, при электрорафинировании металлов.
Аноды — множественное число слова «анод»; эта форма применяется преимущественно в металлургии, где применяются аноды для гальваники, используемые для нанесения на поверхность изделия слоя металла электрохимическим способом, либо для электрорафинирования, где металл с примесями растворяется на аноде и осаждается в очищенном виде на катоде. Основное распространение получили аноды из цинка (бывают сферические, литые и катаные, чаще используются последние), никеля, меди (среди которых отдельно выделяют медно-фосфористые, марки АМФ), кадмия (применение которых сокращается из-за экологической вредности), бронзы, олова (применяются при производстве печатных плат в радиоэлектронной промышленности), сплава свинца и сурьмы, серебра, золота и платины. Аноды из недрагоценных металлов применяются для повышения коррозионной стойкости, повышения эстетических свойств предметов и др. целей. Аноды из драгоценных металлов применяются гальваническим производством для повышения электропроводности изделий и др.
Кроме принудительной организации полезных электрохимических процессов, аноды применяются и для защиты от последствий нежелательных, побочных электрохимических процессов.

## Анод в вакуумных электронных приборах
В вакуумных электронных приборах анод — электрод, который притягивает к себе летящие электроны, испущенные катодом. В электронных лампах и рентгеновских трубках конструкция анода такова, что он полностью поглощает электроны. А в электронно-лучевых приборах анод является элементом электронной пушки. Он поглощает лишь часть летящих электронов, формируя после себя электронный луч.

## Анод у полупроводниковых приборов
Электрод полупроводникового прибора (диода, тиристора), подключённый к положительному полюсу источника тока, когда прибор открыт (то есть имеет маленькое сопротивление), называют анодом, подключённый к отрицательному полюсу — катодом.

## Знак анода и катода
В литературе встречается различное обозначение знака анода — «+» или «−», что определяется, в частности, особенностями рассматриваемых процессов.
В электрохимии принято считать, что катод — электрод, на котором происходит процесс восстановления, а анод — тот, где протекает окисление. При работе электролизера (например, при рафинировании меди) внешний источник тока обеспечивает на одном из электродов избыток электронов (отрицательный заряд), здесь происходит восстановление металла, это катод. На другом электроде обеспечивается недостаток электронов и окисление металла, это анод.
В то же время при работе гальванического элемента (к примеру, медно-цинкового), избыток электронов (и отрицательный заряд) на одном из электродов обеспечивается не внешним источником тока, а собственно реакцией окисления металла (растворения цинка), то есть здесь отрицательным, если следовать приведённому определению, будет уже анод. Электроны, проходя через внешнюю цепь, расходуются на протекание реакции восстановления (меди), то есть катодом будет являться положительный электрод.
В соответствии с таким толкованием, для аккумулятора анод и катод меняются местами в зависимости от направления тока внутри аккумулятора.
В электротехнике анод — положительный электрод, ток течёт от анода к катоду, электроны, соответственно, наоборот, за исключением генераторов постоянного тока в которых положительный ток внутри прибора так же течет от анода к катоду, то есть от отрицательного полюса к положительному из которого и выходит во внешнюю цепь.

wikiname: ruwiki

title: Анод

in_language: ru

wikitext:
[[Файл:Diode symbol ru.svg|thumb|150px|[[Полупроводниковые приборы|Полупроводниковый прибор]] — [[диод]]]]
[[Файл:SCR symbol ru.svg|150px|thumb|[[Полупроводниковые приборы|Полупроводниковый прибор]] — [[тиристор]]]]
[[Файл:Wiki-Uralelectromed MG19362.jpg|thumb|Розлив [[черновая медь|черновой меди]] в аноды на заводе «[[Уралэлектромедь]]»]]
[[Файл:Wiki-Uralelectromed MG19499.jpg|thumb|Металлургические аноды и катоды в цехе [[электролиз]]а]]
[[Файл:Roehre anode el84.jpg|thumb|right|Анод [[электронная лампа|электронной лампы]]]]
'''Ано́д''' ({{lang-grc|ἄνοδος}} — движение вверх) — [[электрод]] электронного или электротехнического прибора или устройства, характеризующийся тем, что движение электронов во внешние цепи направлено от него<ref>Электроника. Энциклопедический словарь. М.-Сов. энциклопедия, 1991. ISBN 5-85270-062-2</ref>.

== Анод в электрохимии ==
При процессах [[электролиз]]а (получение [[Химический элемент|элементов]] из [[Соли|солевых]] [[раствор]]ов и [[Расплавы|расплавов]] под действием [[Постоянный ток|постоянного электрического тока]]), анод — электрически положительный полюс, на нём происходят [[окислительно-восстановительные реакции]] (окисление), результатом которых, в определённых условиях, может быть разрушение (растворение) анода, что используется, к примеру, при [[Рафинирование|электрорафинировании]] [[Металлы|металлов]].

Аноды — множественное число слова «анод»; эта форма применяется преимущественно в металлургии, где применяются аноды для гальваники, используемые для нанесения на поверхность изделия слоя металла электрохимическим способом, либо для электрорафинирования, где металл с примесями растворяется на аноде и осаждается в очищенном виде на [[катод]]е. Основное распространение получили аноды из [[цинк]]а (бывают сферические, литые и катаные, чаще используются последние), никеля, меди (среди которых отдельно выделяют медно-фосфористые, марки АМФ), кадмия (применение которых сокращается из-за экологической вредности), бронзы, олова (применяются при производстве печатных плат в радиоэлектронной промышленности), сплава свинца и сурьмы, серебра, золота и платины. Аноды из недрагоценных металлов применяются для повышения коррозионной стойкости, повышения эстетических свойств предметов и др. целей. Аноды из драгоценных металлов применяются гальваническим производством для повышения электропроводности изделий и др.

Кроме принудительной организации полезных электрохимических процессов, аноды применяются и для [[катодная защита|защиты]] от последствий нежелательных, побочных электрохимических процессов.

== Анод в вакуумных электронных приборах ==
В [[Вакуумные электронные приборы|вакуумных электронных приборах]] анод — электрод, который притягивает к себе летящие электроны, испущенные [[катод]]ом. В [[Электронная лампа|электронных лампах]] и [[Рентгеновская трубка|рентгеновских трубках]] конструкция анода такова, что он полностью поглощает электроны. А в [[Электронно-лучевой прибор|электронно-лучевых приборах]] анод является элементом [[Электронная пушка|электронной пушки]]. Он поглощает лишь часть летящих электронов, формируя после себя электронный луч.

== Анод у полупроводниковых приборов ==
Электрод [[Полупроводниковые приборы|полупроводникового прибора]] ([[диод]]а, [[тиристор]]а), подключённый к положительному полюсу источника тока, когда прибор открыт (то есть имеет маленькое [[Электрическое сопротивление|сопротивление]]), называют ''анодом'', подключённый к отрицательному полюсу — ''[[катод]]ом''.

== Знак анода и катода ==
В литературе встречается различное обозначение знака анода — «+» или «−», что определяется, в частности, особенностями рассматриваемых процессов.

В электрохимии принято считать, что [[катод]] — электрод, на котором происходит процесс восстановления, а анод — тот, где протекает окисление<ref>''[[Антропов, Лев Иванович|Антропов Л. И.]]'' Теоретическая электрохимия : Учеб. для хим.-технолог. спец. вузов. — 4-е изд., перераб. и доп. — М. : Высш. шк., 1984. — С. 13.</ref>. При работе [[электролиз]]ера (например, при рафинировании [[медь|меди]]) внешний источник тока обеспечивает на одном из электродов избыток электронов (отрицательный заряд), здесь происходит восстановление металла, это катод. На другом электроде обеспечивается недостаток электронов и окисление металла, это анод.

В то же время при работе [[Гальванический элемент|гальванического элемента]] (к примеру, медно-цинкового), избыток электронов (и отрицательный заряд) на одном из электродов обеспечивается не внешним источником тока, а собственно реакцией окисления металла (растворения цинка), то есть здесь отрицательным, если следовать приведённому определению, будет уже анод. Электроны, проходя через внешнюю цепь, расходуются на протекание реакции восстановления (меди), то есть катодом будет являться положительный электрод.

В соответствии с таким толкованием, для аккумулятора анод и катод меняются местами в зависимости от направления тока внутри аккумулятора<ref>''Левин А. И.'' Теоретические основы электрохимии. — М.: Металлургиздат, 1963. — С. 131.</ref><ref>Справочник по электрохимии / Под ред. А. М. Сухотина. — Л. : Химия, 1981. — С. 405.</ref>.

В электротехнике анод — положительный электрод, [[Электрический ток|ток]] течёт от анода к катоду, [[электрон]]ы, соответственно, наоборот, за исключением генераторов постоянного тока в которых положительный ток внутри прибора так же течет от анода к катоду, то есть от отрицательного полюса к положительному из которого и выходит во внешнюю цепь.

== См. также ==
{{викисловарь|анод}}
* [[Катод]]
* [[Катодная защита]]
* [[Электролиз]]

== Примечания ==
{{примечания}}

== Ссылки ==
* {{ВТ-ЭСБЕ|Анод}}
* [http://www.iupac.org/objID/Article/pac4502x0131 Рекомендации ИЮПАК по выбору знака для величин анодного и катодного токов]{{Недоступная ссылка|date=Май 2018 |bot=InternetArchiveBot }}

{{Электровакуумные приборы}}

[[Категория:Электроды| ]]