text:
# À l'aube du sixième jour
Pour plus de détails, voir Fiche technique et Distribution.
À l'aube du sixième jour ou Le Sixième Jour au Québec (The 6th Day), est un film de science-fiction américain réalisé par Roger Spottiswoode, sorti en 2000.

## Synopsis
En 2100, le clonage humain a été tenté mais est interdit par la loi. Un père de famille et pilote d'hélicoptère, Adam Gibson, rentre chez lui après le travail, le jour de son anniversaire. Il constate avec surprise qu'un autre Adam Gibson est déjà chez lui en train de faire la fête avec sa famille et ses amis. N'en croyant pas ses yeux, il décide de partir, mais tombe sur de mystérieuses personnes qui lui demandent de le suivre pour l'aider, puis tentent de le tuer. Adam Gibson, n'a plus que deux choses en tête : reprendre sa vie et comprendre qui est derrière tout ça.
Adam Gibson découvre qu'il a été cloné par l'adjoint du Dr Weir créateur du clonage, à partir de son neurodisc enregistré lorsqu'il a été engagé comme pilote d'hélicoptère du Dr Weir. Il a été ensuite déclaré mort dans un accident de montagne par erreur. C'est alors que son clone l'a remplacé dans sa famille. Comme la loi interdit le clonage des êtres humains mais pas des animaux, tout clone humain doit être détecté et tué au plus vite par la police.
Dans l'entreprise de clonage du Dr Weir, Michael Drucker refuse qu'on découvre leur erreur, car un clone humain fait par eux détruirait totalement l'image de l'entreprise. Michael Drucker fait emprisonner le vrai Adam Gibson lorsqu'il déclare qu'un clone l'a remplacé dans sa famille, puis il envoie deux de ses clones tueurs pour l'assassiner. Mais le vrai Adam Gibson fait ensuite alliance avec son clone en revenant dans sa maison pour lui promettre une vie nouvelle et pour détruire l'entreprise de clonage qui remplace à volonté les organes de ses clones tueurs et qui crée illégalement des clones humains.
Michael Drucker tue ensuite le Dr Weir son patron le créateur du clonage qui refuse que son épouse décédée de mucoviscidose soit clonée de nouveau. Il projette alors de cloner en deux heures le Dr Weir tué, à partir du neurodisk du Dr Weir qui est son empreinte cérébrale mémorielle enregistrée. Mais Michael Drucker est blessé mortellement par un coup de feu tiré par le vrai Alan Gibson qui détruit ensuite son futur clone qui lui permet de revivre. Puis Alan Gibson détruit après le laboratoire de recherche où les neurodiscs enregistrés sont stockés.
Alan Gibson aidé de son clone qui sauve sa famille qui a été ensuite prise en otage par Michael Drucker, finissent par faire sauter puis incendier et détruire toute l'entreprise de clonage qui veut promettre aux clones une vie immortelle aux dépens de leurs personnes d'origine décédées naturellement, par maladie, ou par accident.

## Fiche technique
Sauf indication contraire, les informations mentionnées dans cette section peuvent être confirmées par la base de données cinématographiques IMDb,  présente dans la section « Liens externes ».
- Titre original : The 6th Day (The Sixth Day)
- Titre français : À l'aube du sixième jour
- Titre québécois : Le 6e Jour ou Le Sixième Jour
- Réalisation : Roger Spottiswoode
- Scénario : Cormac Wibberley et Marianne Wibberley
- Musique : Trevor Rabin
- Décors : James D. Bissell et John Willett
- Costumes : Trish Keating
- Photographie : Pierre Mignot
- Montage : Michel Arcand, Mark Conte et Dominique Fortin
- Production : Jon Davison, Mike Medavoy, Arnold Schwarzenegger, David Coatsworth et Daniel Petrie Jr.
- Société de production : Phoenix Pictures
- Sociétés de distribution : Columbia Pictures (États-Unis) ; Columbia TriStar Films (France)
- Budget : 82 millions de dollars[3],[4]
- Pays de production :  États-Unis
- Langue originale : anglais
- Format : couleur - 35 mm - 2,35:1 - DTS / Dolby Digital / SDDS
- Genre : science-fiction, action
- Durée : 124 minutes
- Dates de sortie[5] :
  - Japon : 28 octobre 2000 (festival international du film de Tokyo)
  - États-Unis : 17 novembre 2000
  - France : 20 décembre 2000

## Distribution
- Arnold Schwarzenegger (VF : Daniel Beretta) : Adam Gibson / son clone
- Michael Rapaport (VF : Olivier Jankovic) : Hank Morgan / son clone
- Tony Goldwyn (VF : Arnaud Bedouët) : Michael Drucker
- Robert Duvall (VF : Jacques Richard) : Dr Griffin Weir
- Michael Rooker (VF : Bernard-Pierre Donnadieu) : Robert Marshall
- Sarah Wynter (VF : Anne Rondeleux[6]) : Talia Elsworth
- Wendy Crewson (VF : Josiane Pinson) : Natalie Gibson, la femme d'Adam
- Rodney Rowland (VF : Alexandre Gillet[7]) : P. Wiley
- Terry Crews (VF : Dominik Bernard) : Vincent
- Ken Pogue : l'Orateur
- Colin Cunningham (VF : François Siener) : Tripp
- Wanda Cannon : Katherine Weir, la femme de Griffin
- Taylor Anne Reid : Clara Gibson
- Steve Bacic (VF : Pierre Tessier) : Johnny Phœnix, le joueur de football américain
- Jennifer Gareis : la petite amie virtuelle de Hank
- Don McManus (VF : Gabriel Le Doze) : le vendeur de RePet
- Don S. Davis : le cardinal de la Jolla
- Marianne Wibberley (VF : Anne Jolivet) : la présentatrice du journal télévisé
- Ellie Harvie : Rosie

## Production

### Développement
La réalisation est initialement proposée à Joe Dante. C'est finalement Roger Spottiswoode qui est choisi. Il refuse pour cela de mettre en scène Le monde ne suffit pas (après avoir réalisé le précédent James Bond, Demain ne meurt jamais).
Le rôle principal est proposé à Kevin Costner, qui préfère choisir un autre projet. Celui de Michael Drucker est initialement proposé à Jack Nicholson, mais son salaire est jugé trop élevé.

### Tournage
Le tournage s'est déroulé de décembre 1999 à mai 2000 au Canada : à Burnaby (Université Simon Fraser), Richmond (Robert A. McMath Secondary School), Toronto (Centre Eaton) et Vancouver (bibliothèque municipale, GM Place, Pacific Centre).

### Musique
- Happy Birthday to You, composé par Mildred J. Hill et Patty S. Hill
- Teddy Bears Picnic, composé par John W. Bratton
- Take a Piece of Me, interprété par Khursor
- Darker Day, interprété par Khursor et Jane Fontana
- Take Me Down, interprété par Michael Wandmacher
- Powder, interprété par Khursor

## Accueil

### Accueil critique
Le film reçoit des critiques mitigées. Sur l'agrégateur américain Rotten Tomatoes, il récolte 41% d'opinions favorables pour 116 critiques et une note moyenne de 5,21⁄10. Sur Metacritic, il obtient une note moyenne de 49⁄100 pour 30 critiques.
En France, le film obtient une note moyenne de 2,7⁄5 sur le site Allociné, à partir de l'interprétation de 15 critiques de presse.

### Box-office
Le film connaît un échec commercial à sa sortie. Pour un budget de 82 millions de dollars, le film en rapporte 96 085 477 dans le monde, dont 34 604 280 $ aux États-Unis, où il a démarré à la quatrième place du box-office le week-end de sa sortie avec 13 020 883 dollars sur 2 516 salles. En France, il attitre 800 749 spectateurs en salles.
Le mauvais résultat au box-office du long-métrage, financé à 60 % par Sony Pictures et 40 % par Phoenix Pictures, n'a permis au studio que de récupérer que 52,8 millions de dollars une fois que les exploitants de cinéma ait pris un pourcentage sur les recettes, ce qui ne permettra pas de couvrir les dépenses liés à la promotion du film.

## Distinctions

### Nominations
- Saturn Awards 2001 :
  - Meilleur film de science-fiction
  - Meilleur acteur pour Arnold Schwarzenegger
  - Meilleurs effets spéciaux pour Michael Lantieri et David Drzewiecki
  - Meilleur maquillage pour Alec Gillis, Tom Woodruff Jr., Jeff Dawn et Charles Porlier
- Razzie Awards 2001 :
  - « pire acteur » pour Arnold Schwarzenegger en tant que véritable Adam Gibson
  - « pire second rôle » pour Arnold Schwarzenegger en tant que clone d'Adam Gibson
  - « pire couple » pour Arnold Schwarzenegger en tant qu'Adam Gibson et son clone

title: À l'aube du sixième jour

wikitext:
{{Infobox Cinéma (film)
 | titre           = À l'aube du sixième jour
 | image           = À l'aube du sixième jour.png
 | légende         =
 | alternative     =
 | titre québécois = Le Sixième Jour
 | titre original  = {{langue|en|The 6th Day}}
 | réalisation     = [[Roger Spottiswoode]]
 | scénario        = Cormac Wibberley
Marianne Wibberley
 | musique         = [[Trevor Rabin]]
 | acteur          = [[Arnold Schwarzenegger]]
 | production      = [[Phoenix Pictures]]
 | pays            = {{États-Unis}}
 | genre           = [[Film de science-fiction|Science-fiction]], [[Film d'action|action]]
 | durée           = {{unité|124|minutes}}
 | année de sortie = 2000
}}

'''''À l'aube du sixième jour'''''<ref>Graphié ''À l'aube du 6ème jour'' sur les affiches.</ref> ou '''''Le Sixième Jour'''''<ref>Graphié ''À l'aube du 6ème jour'' ou ''Le {{6e}} Jour'' sur les affiches.</ref> au Québec (''{{langue|en|The 6th Day}}''), est un [[film de science-fiction]] [[Cinéma américain|américain]] réalisé par [[Roger Spottiswoode]], sorti en [[2000 au cinéma|2000]].

== Synopsis ==
En 2100, le clonage humain a été tenté mais est interdit par la loi. Un père de famille et pilote d'hélicoptère, Adam Gibson, rentre chez lui après le travail, le jour de son anniversaire. Il constate avec surprise qu'un autre Adam Gibson est déjà chez lui en train de faire la fête avec sa famille et ses amis. N'en croyant pas ses yeux, il décide de partir, mais tombe sur de mystérieuses personnes qui lui demandent de le suivre pour l'aider, puis tentent de le tuer. Adam Gibson, n'a plus que deux choses en tête : reprendre sa vie et comprendre qui est derrière tout ça.

Adam Gibson découvre qu'il a été cloné par l'adjoint du Dr Weir créateur du clonage, à partir de son neurodisc enregistré lorsqu'il a été engagé comme pilote d'hélicoptère du Dr Weir. Il a été ensuite déclaré mort dans un accident de montagne par erreur. C'est alors que son clone l'a remplacé dans sa famille. Comme la loi interdit le clonage des êtres humains mais pas des animaux, tout clone humain doit être détecté et tué au plus vite par la police.

Dans l'entreprise de clonage du Dr Weir, Michael Drucker refuse qu'on découvre leur erreur, car un clone humain fait par eux détruirait totalement l'image de l'entreprise. Michael Drucker fait emprisonner le vrai Adam Gibson lorsqu'il déclare qu'un clone l'a remplacé dans sa famille, puis il envoie deux de ses clones tueurs pour l'assassiner. Mais le vrai Adam Gibson fait ensuite alliance avec son clone en revenant dans sa maison pour lui promettre une vie nouvelle et pour détruire l'entreprise de clonage qui remplace à volonté les organes de ses clones tueurs et qui crée illégalement des clones humains.

Michael Drucker tue ensuite le Dr Weir son patron le créateur du clonage qui refuse que son épouse décédée de mucoviscidose soit clonée de nouveau. Il projette alors de cloner en deux heures le Dr Weir tué, à partir du neurodisk du Dr Weir qui est son empreinte cérébrale mémorielle enregistrée. Mais Michael Drucker est blessé mortellement par un coup de feu tiré par le vrai Alan Gibson qui détruit ensuite son futur clone qui lui permet de revivre. Puis Alan Gibson détruit après le laboratoire de recherche où les neurodiscs enregistrés sont stockés.

Alan Gibson aidé de son clone qui sauve sa famille qui a été ensuite prise en otage par Michael Drucker, finissent par faire sauter puis incendier et détruire toute l'entreprise de clonage qui veut promettre aux clones une vie immortelle aux dépens de leurs personnes d'origine décédées naturellement, par maladie, ou par accident.

== Fiche technique ==
{{Source cinéma|imdb=oui}}
* Titre original : ''{{langue|en|The 6th Day}}'' (''{{langue|en|The Sixth Day}}'')
* Titre français : ''À l'aube du sixième jour''
* Titre québécois : ''Le 6e Jour ou Le Sixième Jour''
* Réalisation : [[Roger Spottiswoode]]
* Scénario : [[Cormac Wibberley]] et [[Marianne Wibberley]]
* Musique : [[Trevor Rabin]]
* Décors : [[James D. Bissell]] et [[John Willett]]
* Costumes : [[Trish Keating]]
* Photographie : [[Pierre Mignot]]
* Montage : [[Michel Arcand]], [[Mark Conte]] et [[Dominique Fortin]]
* Production : [[Jon Davison (producteur)|Jon Davison]], [[Mike Medavoy]], [[Arnold Schwarzenegger]], [[David Coatsworth]] et [[Daniel Petrie Jr.]]
* Société de production : [[Phoenix Pictures]]
* Sociétés de distribution : [[Columbia Pictures]] (États-Unis) ; [[TriStar|Columbia TriStar Films]] (France)
* Budget : {{unité|82|millions de dollars}}<ref name="BombReport"/>{{,}}<ref name="BOMojo"/>
* Pays de production : {{États-Unis}}
* Langue originale : [[Anglais américain|anglais]]
* Format : couleur - [[Format 35 mm|35 mm]] - [[Format d'image|2,35:1]] - [[Digital Theater Systems|DTS]] / [[Dolby|Dolby Digital]] / [[Sony Dynamic Digital Sound|SDDS]]
* Genre : [[Film de science-fiction|science-fiction]], [[film d'action|action]]
* Durée : {{unité|124|minutes}}
* Dates de sortie<ref name="imdb release">{{imdb titre|id=0216216|sous-page=releaseinfo|titre=Release info}}</ref> :
** [[Japon]] : {{Date|28 octobre 2000|au cinéma}} ([[festival international du film de Tokyo]])
** [[États-Unis]] : {{Date|17 novembre 2000|au cinéma}}
** [[France]] : {{Date|20 décembre 2000|au cinéma}}

== Distribution ==
* [[Arnold Schwarzenegger]] (VF : [[Daniel Beretta]]) : Adam Gibson / son clone
* [[Michael Rapaport]] (VF : Olivier Jankovic) : Hank Morgan / son clone
* [[Tony Goldwyn]] (VF : [[Arnaud Bedouët]]) : Michael Drucker
* [[Robert Duvall]] (VF : [[Jacques Richard (acteur)|Jacques Richard]]) : {{Dr}} Griffin Weir
* [[Michael Rooker]] (VF : [[Bernard-Pierre Donnadieu]]) : Robert Marshall
* [[Sarah Wynter]] (VF : Anne Rondeleux<ref>Anne Rondeleux sur [http://www.rsdoublage.com/01/Rondeleux/Rondeleux.html RS Doublage (onglet doublage)]</ref>) : Talia Elsworth
* [[Wendy Crewson]] (VF : [[Josiane Pinson]]) : Natalie Gibson, la femme d'Adam
* [[Rodney Rowland]] (VF : [[Alexandre Gillet]]<ref>[http://www.rsdoublage.com/01/Gillet/Gillet.html Alexandre Gillet] sur ''RS Doublage''.</ref>) : P. Wiley
* [[Terry Crews]] (VF : [[Dominik Bernard]]) : Vincent
* [[Ken Pogue]] : l'Orateur
* [[Colin Cunningham]] (VF : François Siener) : Tripp
* [[Wanda Cannon]] : Katherine Weir, la femme de Griffin
* [[Taylor Anne Reid]] : Clara Gibson
* [[Steve Bacic]] (VF : [[Pierre Tessier]]) : Johnny Phœnix, le joueur de [[football américain]]
* [[Jennifer Gareis]] : la petite amie virtuelle de Hank
* [[Don McManus]] (VF : [[Gabriel Le Doze]]) : le vendeur de RePet
* [[Don S. Davis]] : le cardinal de la Jolla
* [[Marianne Wibberley]] (VF : [[Anne Jolivet]]) : la présentatrice du journal télévisé
* [[Ellie Harvie]] : Rosie

== Production ==
=== Développement ===
La réalisation est initialement proposée à [[Joe Dante]]. C'est finalement [[Roger Spottiswoode]] qui est choisi. Il refuse pour cela de mettre en scène ''[[Le monde ne suffit pas]]'' (après avoir réalisé le précédent [[James Bond]], ''[[Demain ne meurt jamais]]'')<ref name="trivia">{{Imdb titre|id=0216216|sous-page=trivia|titre=Trivia}}.</ref>.

Le rôle principal est proposé à [[Kevin Costner]], qui préfère choisir un autre projet. Celui de Michael Drucker est initialement proposé à [[Jack Nicholson]], mais son salaire est jugé trop élevé<ref name="trivia" />.

=== Tournage ===
Le [[Tournage (audiovisuel)|tournage]] s'est déroulé de {{date-|décembre 1999}} à {{date-|mai 2000}} au [[Canada]] : à [[Burnaby]] ([[Université Simon Fraser]]), [[Richmond (Colombie-Britannique)|Richmond]] (Robert A. McMath Secondary School), [[Toronto]] ([[Centre Eaton Toronto|Centre Eaton]]) et [[Vancouver]] ([[Bibliothèque municipale de Vancouver|bibliothèque municipale]], [[Rogers Arena|GM Place]], [[Pacific Centre]])<ref>{{Imdb titre|id=0216216|sous-page=locations|titre=Locations}}.</ref>.

=== Musique ===
* ''{{langue|en|Happy Birthday to You}}'', composé par [[Mildred J. Hill]] et [[Patty S. Hill]]
* ''{{langue|en|Teddy Bears Picnic}}'', composé par [[John W. Bratton]]
* ''{{langue|en|Take a Piece of Me}}'', interprété par [[Khursor]]
* ''{{langue|en|Darker Day}}'', interprété par [[Khursor]] et [[Jane Fontana]]
* ''{{langue|en|Take Me Down}}'', interprété par [[Michael Wandmacher]]
* ''{{langue|en|Powder}}'', interprété par [[Khursor]]

== Accueil ==
=== Accueil critique ===
{{...}}
Le film reçoit des critiques mitigées. Sur l'agrégateur américain [[Rotten Tomatoes]], il récolte 41% d'opinions favorables pour 116 critiques et une note moyenne de {{frac|5,21|10}}<ref>{{lien web|langue=en|titre=''
The 6th Day'' (2000)|url=https://www.rottentomatoes.com/m/sixth_day|éditeur=[[Fandango (entreprise américaine)|Fandango Media]]|site=[[Rotten Tomatoes]]|consulté le=19 juin 2020}}</ref>. Sur [[Metacritic]], il obtient une note moyenne de {{frac|49|100}} pour 30 critiques<ref>{{lien web|langue=en|url=https://www.metacritic.com/movie/the-6th-day|titre=''
The 6th Day'' Reviews|éditeur=CBS Interactive|site=[[Metacritic]]|consulté le=19 juin 2020}}</ref>.

En [[France]], le film obtient une note moyenne de {{frac|2,7|5}} sur le site [[Allociné]], à partir de l'interprétation de 15 critiques de presse<ref name="allopresse">{{Lien web|titre=''À l'aube du sixième jour'' - critiques presse|url=http://www.allocine.fr/film/fichefilm-29795/critiques/presse/|site=[[Allociné|AlloCiné]]|consulté le=19 juin 2020}}</ref>.

=== Box-office ===
Le film connaît un échec commercial à sa sortie<ref name="BombReport">{{Lien web|langue=en|url=https://bombreport.com/yearly-breakdowns/2000-2/the-6th-day/|titre=''The 6th Day''|site=Bomb Report|consulté le=16 mai 2024}}.</ref>. Pour un budget de 82 millions de dollars, le film en rapporte {{formatnum:96085477}} dans le monde, dont {{Unité|34604280|$}} aux États-Unis<ref name="BOMojo">{{Lien web|langue=en|titre=''The 6th Day|url=http://www.boxofficemojo.com/movies/?id=6thday.htm|site=Box Office Mojo|consulté le=2017-03-16}}</ref>, où il a démarré à la quatrième place du box-office le week-end de sa sortie avec {{Unité|13020883|dollars}} sur {{unité|2516|salles}}<ref name="BOMojo"/>. En [[France]], il attitre {{formatnum:800749}} spectateurs en salles<ref>{{Lien web|titre=''À l'aube du sixième jour''|url=http://www.jpbox-office.com/fichfilm.php?id=2433|site=JP's Box-office|consulté le=19 juin 2020}}</ref>.

Le mauvais résultat au box-office du long-métrage, financé à 60 % par [[Sony Pictures]] et 40 % par Phoenix Pictures, n'a permis au studio que de récupérer que 52,8 millions de dollars une fois que les exploitants de cinéma ait pris un pourcentage sur les recettes<ref name="BombReport"/>, ce qui ne permettra pas de couvrir les dépenses liés à la promotion du film<ref name="BombReport"/>.

== Distinctions ==
=== Nominations ===
* [[27e cérémonie des Saturn Awards|Saturn Awards 2001]] :
** [[Saturn Award du meilleur film de science-fiction|Meilleur film de science-fiction]]
** [[Saturn Award du meilleur acteur|Meilleur acteur]] pour Arnold Schwarzenegger
** [[Saturn Award des meilleurs effets spéciaux|Meilleurs effets spéciaux]] pour Michael Lantieri et David Drzewiecki
** [[Saturn Award du meilleur maquillage|Meilleur maquillage]] pour Alec Gillis, Tom Woodruff Jr., Jeff Dawn et Charles Porlier
* [[21e cérémonie des Razzie Awards|Razzie Awards 2001]] :
** {{Citation|pire acteur}} pour Arnold Schwarzenegger en tant que véritable Adam Gibson
** {{Citation|pire second rôle}} pour Arnold Schwarzenegger en tant que clone d'Adam Gibson
** {{Citation|pire couple}} pour Arnold Schwarzenegger en tant qu'Adam Gibson et son clone

== Références à d'autres œuvres ==
* Au début du film, la pub de ''RePet'' a pour jingle le son de fermeture de [[Windows 98]].
* Lorsqu'Adam Gibson quitte la boutique RePet, il dit au vendeur "Je reviendrai" ("''I'll Be Back''"), faisant ainsi référence à la fameuse réplique d'Arnold Schwarzenegger dans [[Terminator (série de films)|Terminator]].
* Quand le psychiatre virtuel arrive dans le commissariat et demande à Gibson s'il souhaite parler de ses parents, puis enchaîne sur deux tortues marchant dans le désert, il s'agit d'une référence au test de [[Voight-Kampff]], effectué par Dave Holden sur Leon Kowalski (qui est un réplicant de type ''Nexus 6'') dans ''[[Blade Runner (film)|Blade Runner]]'' (1982).
* Quand Adam est enfermé à clé dans le commissariat, le nom qui apparaît sur l'écran est Marianne Wibberley, qui se trouve être la coscénariste du film avec son mari.
* Quand Adam et son clone travaillent sur la poudre explosive, le clone lui dit qu'il n'en a pas suffisamment mis dans le thermos à café, le vrai Adam lui répond qu'il s'en est servi durant la guerre tropicale. [[Arnold Schwarzenegger]] a fait la même chose dans le film ''[[Predator (film)|Predator]]'' pour tuer la créature.
* Schwarzenegger et [[Terry Crews]] joueront plus tard dans la saga entière ''[[Expendables (série de films)|Expendables]]''.

== Notes et références ==
{{Références}}

== Liens externes ==
{{Liens}}

{{Palette|Roger Spottiswoode}}
{{Portail|cinéma américain|années 2000|science-fiction}}

{{CLEDETRI:A l'aube du 6e jour}}
[[Catégorie:Film américain sorti en 2000]]
[[Catégorie:Film de science-fiction américain]]
[[Catégorie:Film d'action américain]]
[[Catégorie:Film réalisé par Roger Spottiswoode]]
[[Catégorie:Film avec une musique composée par Trevor Rabin]]
[[Catégorie:Film tourné en Colombie-Britannique]]
[[Catégorie:Film tourné à Toronto]]
[[Catégorie:Film tourné à Vancouver]]
[[Catégorie:Film se déroulant dans le futur]]
[[Catégorie:Film sur le clonage]]
[[Catégorie:Film nommé aux Razzie Awards]]
[[Catégorie:2000 en science-fiction]]

title: Données clés

Titre québécois: Le Sixième Jour

Titre original: The 6th Day

Réalisation: Roger Spottiswoode

Scénario: Cormac Wibberley · Marianne Wibberley

Musique: Trevor Rabin

Acteurs principaux: Arnold Schwarzenegger

Sociétés de production: Phoenix Pictures

Pays de production: États-Unis

Genre: Science-fiction, action

Durée: 124 minutes


text:
# Angersdorf
Angersdorf ist ein Ortsteil der Gemeinde Teutschenthal im Saalekreis in Sachsen-Anhalt, Deutschland. Der Ort wurde bis zur Eingemeindung am 1. September 2010 von Teutschenthal mitverwaltet.

## Geografie

### Lage
Angersdorf liegt ca. 1 km südwestlich von Halle (Saale), auf einer Anhöhe westlich der Saaleaue.
Südlich an Angersdorf schließt sich der Teutschenthaler Ortsteil Holleben an, der Ortsteil Zscherben liegt etwa 1 km nordwestlich.

### Klima
Der Jahresniederschlag beträgt 437 mm. Die Niederschläge sind extrem niedrig. Sie liegen im unteren Zwanzigstel der in Deutschland erfassten Werte. An keiner Messstation des Deutschen Wetterdienstes werden niedrigere Werte registriert. Der trockenste Monat ist der Februar, die meisten Niederschläge fallen im Juni. Im Juni fallen 2,2-mal mehr Niederschläge als im Februar. Die Niederschläge variieren kaum und sind gleichmäßig übers Jahr verteilt. An nur 24 % der Messstationen werden niedrigere jahreszeitliche Schwankungen registriert.

### Ortschaftsgliederung
Als Ortsteil von Angersdorf ist Schlettau ausgewiesen.

## Geschichte
Der Ortsname Schlettau ist slawischen Ursprungs (Sletowe) und geht in seiner Entstehung etwa in das Jahr 600 zurück, zu einer Zeit, als die Sorben die Saaleufer besiedelten. Die Entwicklung der Gemeinde vollzog sich fortan im engen Wechsel mit der Stadt Halle sowie der Gemeinde Holleben.
Angersdorf und Schlettau gehörten bis 1815 zum hochstift-merseburgischen Amt Lauchstädt, das seit 1561 unter kursächsischer Hoheit stand und zwischen 1656/57 und 1738 zum Sekundogenitur-Fürstentum Sachsen-Merseburg gehörte. Die Saale bildete die Grenze zum Saalkreis, der unter der Hoheit des Erzstifts Magdeburg stand, welches 1680 als Herzogtum Magdeburg unter brandenburg-preußische Herrschaft kam. Im Jahre 1750 wurde der Ort Schlettau durch einen verheerenden Brand fast völlig zerstört und musste wiederaufgebaut werden.
Durch die Beschlüsse des Wiener Kongresses kamen Angersdorf und Schlettau im Jahr 1815 zu Preußen und wurden 1816 dem Kreis Merseburg im Regierungsbezirk Merseburg der Provinz Sachsen zugeteilt, zu dem sie bis 1950 gehörten. Eine neue Blütezeit setzte ein, als 1863 mit dem Bau der Eisenbahnstrecke Halle–Kassel das technische Zeitalter Einzug hielt. Der Abbau von Kali und Braunkohle begann im großen Stil.
Der heutige Ortsteil Angersdorf entstand im Jahre 1936 durch Zusammenlegung der Orte Angersdorf und Schlettau. Mit der ersten Kreisreform in der DDR wurde Angersdorf am 15. Juni 1950 vom Landkreis Merseburg in den Saalkreis umgegliedert, der bei der zweiten Kreisreform 1952 zum Saalkreis im Bezirk Halle kam. Mit diesem kam Angersdorf im Jahr 2007 zum Saalekreis. Am 1. September 2010 erfolgte die Eingemeindung nach Teutschenthal. Neu entstandene Wohngebiete führten in den letzten Jahren zu einem starken Zuzug aus dem benachbarten Halle.

## Wappen
Im silbernen Wappenschild eine rote gemauerte Rundbogensteinbrücke mit (7,4,1) gestellten Bögen in drei Ebenen, die bis unter einem schmalen Schildhaupt reicht.

## Politik
Der ehrenamtliche Ortschaftsbürgermeister Manfred Wagenschein wurde 2015 wiedergewählt.

## Kultur und Sehenswürdigkeiten

### Musik
- Chorgemeinschaft „Sang und Klang“ (seit 1901)

### Geschichtsdenkmal
- Gedenkstein aus dem Jahre 1953 in der Lauchstädter Straße für den kommunistischen Politiker Ernst Thälmann, der 1944 im KZ Buchenwald ermordet wurde.

## Wirtschaft und Infrastruktur

### Wirtschaft
Das Gebiet um Angersdorf gehört zu den ältesten Bergbaugebieten in der Region. Im westlichen Teil des Ortes befindet sich ein Kalibergwerk („Schacht Angersdorf“), in dem von 1908 bis 1993 Kali- und Steinsalz abgebaut wurden.
Im Norden von Angersdorf, unmittelbar an der Stadtgrenze von Halle, entstand in den 1990ern ein größeres Gewerbegebiet.
In der näheren Umgebung Angersdorfs befinden sich die Chemiestandorte Schkopau (Buna-Werke; 10 km entfernt) und Leuna (20 km entfernt).

### Verkehr
Der Bahnhof Angersdorf liegt an der Bahnstrecke Halle–Hann. Münden mit stündlichem Halt der S-Bahn Mitteldeutschland S7 Richtung Halle (Saale) und Lutherstadt Eisleben.
Der öffentliche Personennahverkehr wird unter anderem durch den PlusBus des Mitteldeutschen Verkehrsverbund erbracht. Folgende Verbindung führt, betrieben von der Omnibusbetrieb Saalekreis, durch Angersdorf:
- Linie 320: Halle ↔ Angersdorf ↔ Holleben ↔ Delitz ↔ Bad Lauchstädt

Mit dem 5 km entfernten Stadtzentrum von Halle ist Angersdorf über die zweispurig befahrbare Bundesstraße 80 verbunden. Über die L164n besteht Anschluss an die seit 2007 teil-fertigstellte Bundesautobahn 143 und somit an den Autobahndoppelring Mitteldeutsche Schleife Halle–Leipzig.
Der Flughafen Leipzig/Halle liegt ca. 25 km entfernt.

wikiname: dewiki

title: Angersdorf

in_language: de

wikitext:
{{Dieser Artikel|behandelt den Ort in Sachsen-Anhalt, zum Ort in Schlesien siehe [[Proślice]].}}
{{Infobox Ortsteil einer Gemeinde in Deutschland
| Gemeindename                    = Teutschenthal
| Ortswappen                      = Wappen Angersdorf.png
| Breitengrad                     = 51/27/29/N
| Längengrad                      = 11/54/23/E
| Bundesland                      = Sachsen-Anhalt
| Höhe                            = 81 <!-- Quelle: Geodatenzentrum -->
| Höhe-Bezug                      = DE-NHN
| Fläche                          = 6.37
| Einwohner                       = 1152
| Einwohner-Stand-Datum           = 2015-04-29
| Einwohner-Quelle                =
| Eingemeindungsdatum             = 2010-09-01
| Postleitzahl1                   = 06179
| Postleitzahl2                   =
| Vorwahl1                        = 0345
| Vorwahl2                        =
| Lagekarte                       = Angersdorf in Teutschenthal.svg
| Lagekarte-Beschreibung          =
| Poskarte                        =
}}
[[Datei:Angersdorf (Teutschenthal), the village church.jpg|mini|Kirche im Ortsteil Schlettau]]
'''Angersdorf''' ist ein Ortsteil der Gemeinde [[Teutschenthal]] im [[Saalekreis]] in [[Sachsen-Anhalt]], Deutschland. Der Ort wurde bis zur Eingemeindung am 1. September 2010<ref>[https://www.destatis.de/DE/Themen/Laender-Regionen/Regionales/Gemeindeverzeichnis/Namens-Grenz-Aenderung/2010.html StBA: Gebietsänderungen vom 01. Januar bis 31. Dezember 2010]</ref> von Teutschenthal mitverwaltet.

== Geografie ==

=== Lage ===
Angersdorf liegt ca. 1 km südwestlich von [[Halle (Saale)]], auf einer Anhöhe westlich der Saaleaue.

Südlich an Angersdorf schließt sich der Teutschenthaler Ortsteil [[Holleben (Teutschenthal)|Holleben]] an, der Ortsteil [[Zscherben (Teutschenthal)|Zscherben]] liegt etwa 1 km nordwestlich.

=== Klima ===
Der [[Niederschlag|Jahresniederschlag]] beträgt 437 mm. Die Niederschläge sind extrem niedrig. Sie liegen im unteren Zwanzigstel der in Deutschland erfassten Werte. An keiner Messstation des [[Deutscher Wetterdienst|Deutschen Wetterdienstes]] werden niedrigere Werte registriert. Der trockenste Monat ist der Februar, die meisten Niederschläge fallen im Juni. Im Juni fallen 2,2-mal mehr Niederschläge als im Februar. Die Niederschläge variieren kaum und sind gleichmäßig übers Jahr verteilt. An nur 24 % der Messstationen werden niedrigere jahreszeitliche [[:Datei:ANGERSDORF nieder.svg|Schwankungen]] registriert.

=== Ortschaftsgliederung ===
Als Ortsteil von Angersdorf ist Schlettau ausgewiesen.

== Geschichte ==
Der Ortsname Schlettau ist slawischen Ursprungs (''Sletowe'') und geht in seiner Entstehung etwa in das Jahr 600 zurück, zu einer Zeit, als die Sorben die Saaleufer besiedelten. Die Entwicklung der Gemeinde vollzog sich fortan im engen Wechsel mit der Stadt [[Halle (Saale)|Halle]] sowie der Gemeinde [[Holleben (Teutschenthal)|Holleben]].

Angersdorf und Schlettau gehörten bis 1815 zum [[Hochstift Merseburg|hochstift-merseburgischen]] [[Amt Lauchstädt]], das seit 1561 unter [[Kurfürstentum Sachsen|kursächsischer]] Hoheit stand und zwischen 1656/57 und 1738 zum [[Sekundogenitur]]-Fürstentum [[Sachsen-Merseburg]] gehörte.<ref>[[Karlheinz Blaschke]], [[Uwe Ulrich Jäschke]]: ''Kursächsischer Ämteratlas'', Leipzig 2009, ISBN 978-3-937386-14-0, S. 84 f.</ref> Die Saale bildete die Grenze zum Saalkreis, der unter der Hoheit des [[Erzstift Magdeburg|Erzstifts Magdeburg]] stand, welches 1680 als [[Herzogtum Magdeburg]] unter [[Brandenburg-Preußen|brandenburg-preußische]] Herrschaft kam. Im Jahre 1750 wurde der Ort Schlettau durch einen verheerenden Brand fast völlig zerstört und musste wiederaufgebaut werden.

Durch die Beschlüsse des [[Wiener Kongress]]es kamen Angersdorf und Schlettau im Jahr 1815 zu Preußen und wurden 1816 dem [[Landkreis Merseburg|Kreis Merseburg]]<ref>[https://www.gemeindeverzeichnis.de/gem1900/gem1900.htm?sachsen_provinz/merseburg.htm Der Landkreis Merseburg im Gemeindeverzeichnis 1900]</ref> im [[Regierungsbezirk Merseburg]] der [[Provinz Sachsen]] zugeteilt, zu dem sie bis 1950 gehörten. Eine neue Blütezeit setzte ein, als 1863 mit dem Bau der [[Halle-Kasseler Eisenbahn|Eisenbahnstrecke Halle–Kassel]] das technische Zeitalter Einzug hielt. Der Abbau von [[Kalisalz|Kali]] und [[Braunkohle]] begann im großen Stil.

Der heutige Ortsteil Angersdorf entstand im Jahre 1936 durch Zusammenlegung der Orte Angersdorf und Schlettau. Mit der ersten Kreisreform in der DDR wurde Angersdorf am 15. Juni 1950 vom Landkreis Merseburg in den [[Saalkreis]] umgegliedert, der bei der zweiten Kreisreform 1952 zum [[Saalkreis (Bezirk Halle)|Saalkreis]] im [[Bezirk Halle]] kam. Mit diesem kam Angersdorf im Jahr 2007 zum Saalekreis. Am 1. September 2010 erfolgte die Eingemeindung nach Teutschenthal.<ref>{{GOV|objekt=Teutschenthal|val=object_1053583}}</ref> Neu entstandene Wohngebiete führten in den letzten Jahren zu einem starken Zuzug aus dem benachbarten Halle.

== Wappen ==
Im silbernen [[Wappenschild]] eine rote [[Mauer (Heraldik)|gemauerte]] [[Brücke (Heraldik)|Rundbogensteinbrücke]] mit (7,4,1) gestellten Bögen in drei Ebenen, die bis unter einem schmalen [[Schildhaupt]] reicht.

== Politik ==
Der ehrenamtliche Ortschaftsbürgermeister Manfred Wagenschein wurde 2015 wiedergewählt.

== Kultur und Sehenswürdigkeiten ==
=== Musik ===
* Chorgemeinschaft „Sang und Klang“ (seit 1901)
=== Geschichtsdenkmal ===
* Gedenkstein aus dem Jahre 1953 in der ''Lauchstädter Straße'' für den kommunistischen Politiker [[Ernst Thälmann]], der 1944 im [[KZ Buchenwald]] ermordet wurde.

== Wirtschaft und Infrastruktur ==
=== Wirtschaft ===
Das Gebiet um Angersdorf gehört zu den ältesten Bergbaugebieten in der Region. Im westlichen Teil des Ortes befindet sich ein [[Hallesche Kaliwerke|Kalibergwerk]] („Schacht Angersdorf“), in dem von 1908 bis 1993 [[Kalisalz|Kali-]] und [[Steinsalz]] abgebaut wurden.

Im Norden von Angersdorf, unmittelbar an der Stadtgrenze von Halle, entstand in den 1990ern ein größeres Gewerbegebiet.

In der näheren Umgebung Angersdorfs befinden sich die Chemiestandorte [[Schkopau]] ([[Buna-Werke]]; 10 km entfernt) und [[Leuna]] (20 km entfernt).

=== Verkehr ===
[[Datei:AngersdorfBf2.JPG|mini|Bahnhof Angersdorf]]
Der Bahnhof Angersdorf liegt an der [[Bahnstrecke Halle–Hann. Münden]] mit stündlichem Halt der [[S-Bahn Mitteldeutschland]] S7 Richtung [[Halle (Saale)]] und [[Lutherstadt Eisleben]].

Der [[Öffentlicher Personennahverkehr|öffentliche Personennahverkehr]] wird unter anderem durch den [[Landesbedeutsame Buslinie|PlusBus]] des [[Mitteldeutscher Verkehrsverbund#PlusBus|Mitteldeutschen Verkehrsverbund]] erbracht. Folgende Verbindung führt, betrieben von der [[Omnibusbetrieb Saalekreis]], durch Angersdorf:
* Linie 320: Halle ↔ Angersdorf ↔ Holleben ↔ Delitz ↔ Bad Lauchstädt

Mit dem 5 km entfernten Stadtzentrum von [[Halle (Saale)|Halle]] ist Angersdorf über die zweispurig befahrbare [[Bundesstraße 80]] verbunden. Über die L164n besteht Anschluss an die seit 2007 teil-fertigstellte [[Bundesautobahn 143]] und somit an den Autobahndoppelring Mitteldeutsche Schleife Halle–Leipzig.

Der [[Flughafen Leipzig/Halle]] liegt ca. 25 km entfernt.

== Weblinks ==
{{commonscat}}

== Einzelnachweise ==
<references />

{{Navigationsleiste Ortsteile von Teutschenthal}}

{{Normdaten|TYP=g|GND=1076810721|VIAF=9144782936851600030}}

[[Kategorie:Ort im Saalekreis]]
[[Kategorie:Geographie (Teutschenthal)]]
[[Kategorie:Ehemalige Gemeinde (Saalekreis)]]
[[Kategorie:Gemeindeauflösung 2010]]

title: Angersdorf Gemeinde Teutschenthal

Höhe: 81 m ü. NHN

Bevölkerungsdichte: 181 Einwohner/km²

Eingemeindung: 1. September 2010


text:
# 太陽家具百貨店
株式会社太陽家具百貨店（たいようかぐひゃっかてん、Taiyokagu Hyakkaten Co.,Ltd.）は、山口県宇部市に本店を置く家具販売業者。山口県内に郊外型大型家具店舗は「Life Stage TAIYO」（ライフ・ステージ・タイヨー）、中型店は「太陽家具」の名称で店舗を展開している。
コンセプトは「いい家具、暮らしのパートナー」。

## 概要
社名に「百貨店」と名付けられているが、業態としてはあくまでも家具・インテリアの専門店である。郊外型店舗は自社での建設の他、他社撤退後の大型物件への居抜き出店もある（北九州市八幡西区、本城井筒屋の撤退跡など）。
地元では家具店発祥のホームセンターであるナフコとの競合も多く、本店である「Life Stage TAIYO宇部店」の向かいにも「ナフコTWO ONE STYLE宇部店」がある。
かつては「AMBIENCE」（アンビエンス）の店名でイオンモール熊本・イオンモール北戸田・アリオ亀有など、地元以外での大規模ショッピングセンター内でのテナント出店を増やしていた時期もあったが、現在この業態は全て撤退している。
さらに近年は関東・関西や九州北部、岡山県、広島県など遠隔地の店舗を全て撤退し、本拠地である山口県に店舗網を集約している。
また、アーバンコーポレイション系のISP事業「アーバンインターネット」（現在はエネルギア・コミュニケーションズに統合）の山口県総代理店を行っていたこともある。

## 沿革
- 1947年（昭和22年）4月1日 - 山口県宇部市で太陽家具製作所（たいようかぐせいさくじょ）として創業。
- 1954年（昭和29年）12月 - 社名を太陽家具百貨店に改称。
- 1963年（昭和38年）7月 - 株式会社化。
- 1972年（昭和47年）12月 - 九州地方第一号店となる小倉店が北九州市小倉北区に開店。
- 1992年（平成4年）10月 - 宇部流通センター完成。
- 1994年（平成6年）8月 - 本社・宇部本店を山口県宇部市藤曲に移転。
- 2004年（平成16年）11月 - 関東地方第1号店となるAMBIENCE KITATODAが埼玉県に開店。
- 2006年（平成18年）1月 - 近畿地方第1号店となるライフステージ太陽 神戸店が開店。
- 2006年（平成18年）3月 - 東京都にAMBIENCE 亀有オープン
- 2007年（平成19年）12月 - 大阪府にAMBIENCE りんくうシークル店オープン
- 2011年（平成23年）10月 - 広島県広島市南区に ライフステージ太陽　広島店オープン
- 2015年（平成27年）10月 - 山口県宇部市中央町の宇部本店跡に川崎美術館をオープン
- 2016年（平成28年）8月 - 山口店を新店舗に移転オープン（EDION山口店 2F）

wikiname: jawiki

title: 太陽家具百貨店

in_language: ja

wikitext:
{{複数の問題
|出典の明記 = 2021-1-19
|更新 = 2021-1-19
}}
{{基礎情報 会社
|社名 = 株式会社太陽家具百貨店
|英文社名 = Taiyokagu Hyakkaten Co.,Ltd.
|ロゴ =
|画像 = [[File:TaiyoKagu Head Office.JPG|300px]]
|画像説明 = 宇部本店
|種類 = [[株式会社 (日本)|株式会社]]
|市場情報 = 非上場
|略称 = 太陽家具
|国籍 = {{JPN}}
|本店郵便番号 = 755-8511
|本店所在地 = [[山口県]][[宇部市]]東藤曲二丁目5-30
|設立 = [[1947年]]（昭和22年）[[4月1日]]
|業種 = 小売業
|統一金融機関コード =
|SWIFTコード =
|事業内容 =
|代表者 = 川崎敦祥（代表取締役）
|資本金 = 1億円
|売上高 =
|営業利益 =
|経常利益 =
|純利益 = ▲8億4500万円（2020年06月30日時点）<ref name="fy">[https://catr.jp/companies/919ff/84782/settlements/c66cf/180715 株式会社太陽家具百貨店 第57期決算公告]</ref>
|純資産 =
|総資産 = 58億1700万円（2020年06月30日時点）<ref name="fy" />
|従業員数 = 50人（男35人、女15人）<ref name="company2024">[https://www.taiyo-furniture.com/company 株式会社太陽家具百貨店 会社概要]（2024年5月17日閲覧）</ref>
|支店舗数 = 5店舗<ref name="company2024" />
|決算期 =
|主要株主 =
|主要子会社 =
|関係する人物 =
|外部リンク = https://www.taiyo-furniture.com/
|特記事項 =
}}
'''株式会社太陽家具百貨店'''（たいようかぐひゃっかてん、''Taiyokagu Hyakkaten Co.,Ltd.''）は、[[山口県]][[宇部市]]に本店を置く[[家具]]販売業者。山口県内に郊外型大型家具店舗は「'''Life Stage TAIYO'''」（ライフ・ステージ・タイヨー）、中型店は「太陽家具」の名称で店舗を展開している。

コンセプトは「''いい家具、暮らしのパートナー''」。

== 概要 ==
社名に「[[百貨店]]」と名付けられているが、業態としてはあくまでも家具・インテリアの[[専門店]]である。郊外型店舗は自社での建設の他、他社撤退後の大型物件への[[居抜き出店]]もある（[[北九州市]][[八幡西区]]、本城[[井筒屋]]の撤退跡など）。

地元では家具店発祥のホームセンターである[[ナフコ (ホームセンター)|ナフコ]]との競合も多く、本店である「Life Stage TAIYO宇部店」の向かいにも「ナフコTWO ONE STYLE宇部店」がある。

かつては「'''AMBIENCE'''」（アンビエンス）の店名で[[イオンモール熊本]]・[[イオンモール北戸田]]・[[アリオ亀有]]など、地元以外での大規模[[ショッピングセンター]]内での[[テナント]]出店を増やしていた時期もあったが、{{いつ範囲|現在|date=2021-01-19}}この業態は全て撤退している。

さらに{{いつ範囲|近年|date=2021-01-19}}は関東・関西や九州北部、[[岡山県]]、[[広島県]]など遠隔地の店舗を全て撤退し、本拠地である山口県に店舗網を集約している。

また、[[アーバンコーポレイション]]系の[[インターネットサービスプロバイダ|ISP]]事業「アーバンインターネット」（現在は[[エネルギア・コミュニケーションズ]]に統合）の山口県総代理店を行っていたこともある。

== 沿革 ==
* [[1947年]]（昭和22年）[[4月1日]] - 山口県宇部市で'''太陽家具製作所'''（たいようかぐせいさくじょ）として創業。
* [[1954年]]（昭和29年）12月 - 社名を'''太陽家具百貨店'''に改称。
* [[1963年]]（昭和38年）7月 - 株式会社化。
* [[1972年]]（昭和47年）12月 - 九州地方第一号店となる小倉店が[[北九州市]][[小倉北区]]に開店。
* [[1992年]]（平成4年）10月 - 宇部流通センター完成。
* [[1994年]]（平成6年）8月 - 本社・宇部本店を山口県宇部市藤曲に移転。
* [[2004年]]（平成16年）11月 - 関東地方第1号店となるAMBIENCE KITATODAが[[埼玉県]]に開店。
* [[2006年]]（平成18年）1月 - 近畿地方第1号店となるライフステージ太陽 神戸店が開店。
* [[2006年]]（平成18年）3月 - 東京都にAMBIENCE 亀有オープン
* [[2007年]]（平成19年）12月 - 大阪府にAMBIENCE りんくうシークル店オープン
* [[2011年]]（平成23年）10月 - 広島県広島市南区に ライフステージ太陽　広島店オープン
* [[2015年]]（平成27年）10月 - 山口県宇部市中央町の宇部本店跡に川崎美術館をオープン
* [[2016年]]（平成28年）8月 - 山口店を新店舗に移転オープン（[[エディオン|EDION]]山口店 2F）

== 脚注 ==
{{脚注ヘルプ}}
{{Reflist}}

== 関連項目 ==
* [[FC宇部ヤーマン]] - 2008年よりユニフォームスポンサーを務めている。
* 太陽家具サンファイターズ - 山口県を本拠地とする[[アメリカンフットボール]]チーム。

== 外部リンク ==
* [https://www.taiyo-furniture.com/ 太陽家具百貨店]

{{Company-stub}}

{{日本の主な家具・インテリア企業}}

{{デフォルトソート:たいようかくひやつかてん}}
[[Category:日本の家具店]]
[[Category:インテリアに関する企業]]
[[Category:宇部市の企業]]
[[Category:1947年設立の企業]]

title: 株式会社太陽家具百貨店 · Taiyokagu Hyakkaten Co.,Ltd.

種類: 株式会社

市場情報: 非上場

略称: 太陽家具

本店所在地: 日本 · 〒755-8511 · 山口県宇部市東藤曲二丁目5-30

設立: 1947年（昭和22年）4月1日

業種: 小売業

代表者: 川崎敦祥（代表取締役）

資本金: 1億円

従業員数: 50人（男35人、女15人）

支店舗数: 5店舗


text:
# Al-Rayyan Sports Club (basquetebol)
A equipe de basquetebol masculino Al-Rayyan Sports Club (em árabe: فريق الريان لكرة السلة), clube catari multi esportivo, é um clube profissional que disputa a Liga Catari. É o clube de maior sucesso no país com 15 títulos nacionais, além de títulos do Golfo Pérsico (2 títulos) e seu ápice que foi a conquista de duas Copa dos Campeões Asiáticos.

## Temporada por Temporada
| Temporada | Nível | Liga | Pos. | Pós Temporada | Copa Catari  | Copa Catari | Competições Continentais | Competições Continentais |
| --------- | ----- | ---- | ---- | ------------- | ------------ | ----------- | ------------------------ | ------------------------ |
| 2008-09   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Campeão     |                          |                          |
| 2009-10   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Finalista   | Copa da Ásia             | FN                       |
| 2010–11   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Finalista   | Copa da Ásia             | SM                       |
| 2011–12   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Finalista   |                          |                          |
| 2012–13   | 1     | QBL  | 1    | Finalista     | Copa do Emir | Campeão     | Copa da Ásia             | FN                       |
| 2013–14   | 1     | QBL  | 1    | Semifinalista | Copa do Emir | Semifinais  |                          |                          |
| 2014-15   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Semifinais  |                          |                          |
| 2015-16   | 1     | QBL  | 1    | Campeão       | Copa do Emir | Semifinais  |                          |                          |
| 2016-17   | 1     | QBL  | 4    |               | Copa Catari  | Finalista   | Copa da Ásia             | QF                       |
| 2017-18   | 1     | QBL  | 5º   |               |              |             |                          |                          |
| 2018-19   | 1     | QBL  | 8º   |               |              |             |                          |                          |
| 2019-20   | 1     | QBL  | 5º   |               |              |             |                          |                          |
| 2020-21   | 1     | QBL  | 9º   |               |              |             |                          |                          |
| 2021-22   | 1     | QBL  | 9º   |               |              |             |                          |                          |
| 2022-23   | 1     | QBL  | 1º   | Campeão       | Copa Catari  | Campeão     |                          |                          |
| 2023-24   | 1     | QBL  | 3º   |               |              |             |                          |                          |
| 2024-25   | 1     | QBL  | 1º   | Finalista     |              |             |                          |                          |

### Títulos

#### Liga Catari
- Campeão (18):1995–1996, 1996–1997, 1997–1998, 1998–1999, 1999–2000, 2001–2002, 2002–2003, 2003–2004, 2004–2005, 2005–2006, 2006–2007, 2008–2009, 2009–2010, 2010–2011, 2011–2012, 2014-2015, 2015-2016, 2022-2023

#### Copa do Emir do Catar
- Campeão (9):1993-1994, 1994-1995, 1998–1999, 1999-2000, 2003–2004, 2005–2006, 2009–2010, 2010–2011, 2012–2013

#### Copa do Príncipe do Catar
- Campeão (6):2001–2002, 2003–2004, 2004–2005, 2005–2006, 2007–2008, 2008–2009

#### Copa do Golfo Pérsico
- Campeão (2):2002, 2004

#### Copa dos Campeões Asiáticos
- Campeão (2):2002, 2005

wikiname: ptwiki

title: Al-Rayyan Sports Club (basquetebol)

in_language: pt

wikitext:
{{Ver desambig|Para o time de futebol|Al-Rayyan Sports Club|este=}}
{{Info/Clube de basquetebol|name=Al-Rayyan
فريق الريان لكرة السلة|nome completo=Al-Rayyan Sports Club|color1=red|color2=black|color3=|logo=|alcunha=Os Leões, Ar-rahib (Os Terríveis) e Al-Raheeb (O Feroz)|ligas={{QATb}} [[Liga Catari de Basquetebol|Liga Catari]]|conferência=|divisão=|estabelecido={{dtlink|||1970|idade}}|dissolvido=|história=|arena=Arena All-Rayyan|capacidade={{Formatnum|2.000}}|localização=[[Al-Rayyan]], [[Catar]]|colors={{color box|red}} {{color box|black}}|current=|Patrocinador=|Material esportivo=|media=|presidente=Sheikh Saud Bin Ali Al-Thani|proprietário=|vice-presidentes=|gestor=|treinador={{GREb}} Stergios Koufos|capitão={{QATb}} Tanguy Ngombo|Títulos='''15''' [[Liga Catari de Basquetebol|Nacional]]
'''6''' Copa do Emir
'''6''' Copa do Príncipe
'''2''' Copa do Golfo
'''2''' [[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa dos Campeões]]|títulos de conferência=|títulos de divisão=|aposentados=|website=|h_body=FF0000|h_pattern_b=_blacksides|h_shorts=FF0000|h_pattern_s=|a_body=000000|a_pattern_b=_redsides_2|a_shorts=000000|a_pattern_s=|imagem=Al_rayyan_doha_qat.png|imagem-tamanho=180px|nomeabrev=Al Rayyan|nome=Al-Rayyan Sports Club|alcunhas=Os Leões, Ar-rahib (Os Terríveis) e Al-Raheeb (O Feroz)|cores={{color box|red}} {{color box|black}}|lang=br|cidade=[[Al-Rayyan]]|liga={{QATb}} [[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]|país=[[Catar]]|títulos='''18''' [[Liga Catari de Basquetebol|Ligas Nacionais]]
'''9''' Copa do Emir
'''6''' Copa do Príncipe
'''2''' Copa do Golfo
'''2''' [[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa dos Campeões]]|calções1=FF0000|corpo1=FF0000|skin1=_redsides_2|skin2=_blacksides|corpo2=000000|calções2=000000}}
A equipe de [[basquetebol]] [[masculino]] '''[[Al-Rayyan Sports Club]]''' ({{Lang-ar|'''فريق الريان لكرة السلة'''|||link=sim}}), clube [[catar]]i multi esportivo, é um clube profissional que disputa a [[Liga Catari de Basquetebol|Liga Catari]].<ref>{{Citar periódico|titulo=Al Rayyan Doha basketball, News, Roster, Rumors, Stats, Awards, Transactions, Details - asia-basket|jornal=www.eurobasket.com|url=http://basketball.asia-basket.com/team/Qatar/Al%20Rayyan%20Doha/2687}}</ref> É o clube de maior sucesso no país com 15 títulos nacionais, além de títulos do Golfo Pérsico (2 títulos) e seu ápice que foi a conquista de duas [[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa dos Campeões Asiáticos]].<ref>{{Citar periódico|titulo=Al Rayyan Doha basketball, News, Roster, Rumors, Stats, Awards, Transactions, Details - asia-basket|jornal=www.eurobasket.com|url=http://basketball.asia-basket.com/team/Qatar/Al-Rayyan-Doha/2687?Page=5}}</ref>

== Temporada por Temporada ==
{| class="wikitable" style="font-size:90%"
!Temporada
!Nível
!Liga
!{{Tooltip|Pos.|Posição na Temporada Regular}}
!Pós Temporada
! colspan="2" |Copa Catari
! colspan="2" |Competições Continentais
|-
| style="background:#efefef;" |2008-09
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|'''Campeão'''
| colspan="2" |
|-
| style="background:#efefef;" |2009-10
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|Finalista
|[[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa da Ásia]]
|{{Tooltip|FN|Finalista}}
|-
| style="background:#efefef;" |2010–11
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|Finalista
|[[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa da Ásia]]
|{{Tooltip|SM|Semifinalista}}
|-
| style="background:#efefef;" |2011–12
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|Finalista
| colspan="2" |
|-
| style="background:#efefef;" |2012–13
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|Finalista
|Copa do Emir
|'''Campeão'''
|[[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa da Ásia]]
|{{Tooltip|FN|Finalista}}
|-
| style="background:#efefef;" |2013–14
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|Semifinalista
|Copa do Emir
|Semifinais
| colspan="2" |
|-
| style="background:#efefef;" |2014-15
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|Semifinais
| colspan="2" |
|-
| style="background:#efefef;" |2015-16
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1
|'''Campeão'''
|Copa do Emir
|Semifinais
| colspan="2" |
|-
| style="background:#efefef;" |2016-17
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|4
|
|Copa Catari
|Finalista
|[[FIBA Copa Asiática de Campeões|Copa da Ásia]]
|{{Tooltip|QF|Quartas de Finais}}
|-
|2017-18
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|5º
|
|
|
|
|
|-
|2018-19
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|8º
|
|
|
|
|
|-
|2019-20
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|5º
|
|
|
|
|
|-
|2020-21
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|9º
|
|
|
|
|
|-
|2021-22
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|9º
|
|
|
|
|
|-
|2022-23
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1º
|'''Campeão'''
|Copa Catari
|'''Campeão'''
|
|
|-
|2023-24
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|3º
|
|
|
|
|
|-
|2024-25
| align="center" |'''1'''
|[[Liga Catari de Basquetebol|QBL]]
|1º
|Finalista
|
|
|
|
|}

=== Títulos ===

==== Liga Catari ====
* '''Campeão (18)''':1995–1996, 1996–1997, 1997–1998, 1998–1999, 1999–2000, 2001–2002, 2002–2003, 2003–2004, 2004–2005, 2005–2006, 2006–2007, 2008–2009, 2009–2010, 2010–2011, 2011–2012, 2014-2015, 2015-2016, 2022-2023

==== Copa do Emir do Catar ====
* '''Campeão (9)''':1993-1994, 1994-1995, 1998–1999, 1999-2000, 2003–2004, 2005–2006, 2009–2010, 2010–2011, 2012–2013

==== Copa do Príncipe do Catar ====
* '''Campeão (6)''':2001–2002, 2003–2004, 2004–2005, 2005–2006, 2007–2008, 2008–2009

==== Copa do Golfo Pérsico ====
* '''Campeão (2)''':2002, 2004

==== Copa dos Campeões Asiáticos ====
* '''Campeão (2)''':2002, 2005
{{Referências}}

== Ver também ==
* [[Al-Rayyan Sports Club]]
* [[Al-Rayyan Sports Club (voleibol masculino)]]
{{Portal3|Catar|Basquetebol}}

[[Categoria:Basquetebol do Catar]]

title: Basquetebol

Basquetebol: Al-Rayyan Sports Club (basquetebol)

Nome: Al-Rayyan Sports Club

title: Informações

Localização: Al-Rayyan, Catar

Presidente: Sheikh Saud Bin Ali Al-Thani

Treinador: Stergios Koufos

Competição: QBL

title: Resultados

Títulos: 18 Ligas Nacionais · 9 Copa do Emir · 6 Copa do Príncipe · 2 Copa do Golfo · 2 Copa dos Campeões

title: Uniformes

Principal: Alternativo


text:
# Taylor Diving & Salvage
Taylor Diving & Salvage was een duikbedrijf dat in 1957 in New Orleans werd opgericht door Edward Lee 'Hempy' Taylor, Mark Banjavich en Jean Valz. De eerste twee waren voormalige duikers van de Amerikaanse marine. In 1968 werd het overgenomen door Halliburton dat het onderdeel maakte van dochteronderneming Brown & Root waar Taylor Diving al veel mee samenwerkte.
Nadat Banjavich in 1957 uit de marine stapte, leek het duikwerk zich vooral af te spelen in de offshore-industrie. De naam van Taylor werd gekozen omdat gedacht werd dat dit beter klonk voor Texaanse oliemagnaten, maar het was Banjavich die de leiding nam en de drijvende kracht achter het bedrijf werd. Met zijn drieën kochten zij de schoener The Jesting dat de thuisbasis werd.
Veel van de eerste duikers van Taylor Diving waren afkomstig van de United States Navy Experimental Diving Unit (NEDU). De NEDU leverde belangrijke bijdragen aan decompressietabellen op basis van het werk van John Haldane. Een andere belangrijke bijdrage was de ontwikkeling van het gebruik van een mix van helium en zuurstof om stikstofnarcose te voorkomen.
Met de berging van twee afzinkbare boorplatforms, de Ed Malloy en het gekapseisde  Mr. K, wist Taylor de aandacht te trekken van de industrie. Het meeste werk voor de offshore werd echter dat aan pijpleidingen, zowel het koppelen aan de productieplatforms als inspectie en onderhoud.
Een groot deel van de pijpenleggers in deze periode was van Brown & Root dat daarmee ook veel duikwerk had. Zo ontstond een relatie waarbij Taylor Diving uiteindelijk alleen nog voor Brown & Root werkte. De Jesting werd verruild voor een hoofdkantoor aan het Pontchartrainmeer.
Hoewel dit meestal routinewerk was, gold dat niet voor een project bij Isla Grande de Tierra del Fuego in Argentinië waar in 1961 in de baai van San Sebastián een pijpleiding werd gelegd naar een laadboei. Dit speelde zich af in extreme weersomstandigheden.
Na deze opdracht nam Banjavich het aandeel van Hempy Taylor over. Ondertussen werden platforms in steeds dieper water geplaatst en moesten er technieken ontwikkeld worden voor duikers om hierin mee te gaan. In 1961 bouwde Taylor een eigen decompressiekamer, de CS-2, gevolgd door de CD-1. Dit was een vooruitgang ten opzichte van decompressie onder water.
De volgende stap was het gebruik van helium-zuurstof waarbij ook de apparatuur aangepast moest worden. Zo kwam de rebreather in gebruik die zuiniger omging met het dure helium. Om dieper dan 60 meter te duiken, was echter een volgende stap nodig.

## Saturatieduiken
Deze stap kwam met saturatieduiken. George F. Bond begon in 1957 met experimenten bij het Naval Submarine Medical Research Laboratory. De doorbraak kwam in 1964 met SEALAB I van de Amerikaanse marine.
De eerst commerciële saturatieduik werd in 1965 gemaakt door duikers van Marine Contractors met apparatuur van de Underseas Division van Westinghouse bij de Smith Mountain Dam. Taylor ontwierp daarna een decompressiekamer (deck decompression chamber, DDC) en duikerklok (submersible diving chamber, SDC) die op elkaar aangesloten kon worden. De SDC had ruimte voor twee duikers en de druk werd hier op het niveau gebracht van de werkdiepte. Daarna werd de SDC op diepte gebracht en ging een van de twee duikers aan het werk. Deze kon drie tot vier uur aan het werk blijven, gevolgd door de tweede duiker. Daarna werd de SDC weer aan dek gebracht waar de twee duikers plaats namen in de DDC. De volgende twee duikers konden dan naar beneden en zo kon met drie ploegen enkele dagen rond de klok worden gewerkt. Dit betekende een aanmerkelijke vooruitgang.
Het eerste SDC-DDC-systeem werd gebouwd door Equitable Equipment en hiermee maakte Taylor Diving in 1967 zijn eerste saturatieduiken op 100 meter diepte bij het Marlin System van Shell in West Delta vanaf de M-201 van Brown & Root. Om de heliumstem verstaanbaar te maken, werd een omvormer ontwikkeld.
Omdat de thermische geleidbaarheid van helium zo'n zesmaal hoger is dan die van stikstof, was het niet mogelijk om duikers warm te houden met ademgassen in een watertemperatuur van 4 °C. Daartoe werd een ruimtepak gemodificeerd, waarbij warm water door het duikpak werd gepompt. Scrubbers werden ontwikkeld om te voorkomen dat er dodelijk gasmixen ontstonden.
In 1968 deed Banjavich tachtig procent van zijn aandelen over aan Halliburton dat het onderdeel maakte van Brown & Root. In Belle Chasse werd in 1969 naast Brown & Root een nieuw hoofdkantoor gebouwd dat de beschikking kreeg over een onderzoekscentrum met een dieptesimulator, het Hydrospace Test Center, de tweede die niet van de Amerikaanse overheid was. Een jaar later voegde Robert D. Workman zich bij Taylor Diving. Workman was afkomstig van NEDU en was vanaf het begin betrokken bij de experimenten met saturatieduiken daar. Met zijn expertise en de nieuwe faciliteiten wist Taylor Diving uit te groeien tot een van de belangrijkste duikbedrijven.

## Onderwaterlassen
In 1959 had Brown & Root de Ilha d'Água-terminal gebouwd in de baai van Guanabara in Brazilië. Hierbij werden ook de pijpleidingen aangelegd naar de raffinaderij van Duque de Caxias (REDUC). Een van deze pijpleidingen werd beschadigd door een schip dat daar ten anker ging. De pijpenleggers waren al vertrokken, waardoor de pijpleiding niet weer boven water kon worden gehaald voor reparatie. Banjavich bood aan om een reparatielas te leggen onder water en wist deze natte las ook succesvol uit te voeren.
Deze noodreparatie was een moeizaam proces geweest. Het was aanleiding voor Banjavich om een eenvoudiger methode te vinden door gebruik te maken van een habitat waarmee onder water droog kon worden gelast, hyperbaar lassen. Hij was daarin niet de enige en Ocean Systems wist in september 1967 de eerste hyperbarische las op een pijpleiding te maken. Dan Wilson van Ocean Systems maakte daarbij gebruik van lassers, omdat hij ervan uitging dat het eenvoudiger was hen te leren duiken dan duikers te leren lassen.
In 1968 volgde Taylor Diving met de door Equitable Equipment gebouwde Underwater Welding Habitat 1 (UWH-1). De eerste opdracht was de reparatie van een pijpleiding bij Montreal die ook door een anker beschadigd was. Anders dan bij Ocean Systems ging Taylor Diving er aanvankelijk toe over duikers op te leiden tot lassers, omdat deze geen problemen hadden met het werk onder water en de bijbehorende decompressie.
Een nieuwe markt werd aangeboord door de ontwikkeling van methodiek om pijpleidingen aan te sluiten op stijgbuizen of risers. Deze risers waren afgehangen aan productieplatformen en vormden de verbinding tussen de pijpleiding en het systeem op het platform. Speciaal daarvoor werd de M-280 omgebouwd. Voor grotere diamters pijpleiding werd de Submarine Pipeline Alignment Rig (SPAR) ontwikkeld. Met Brown & Root achter zich nam Taylor Diving al snel de markt over van Ocean Systems en domineerde deze tot Comex een opening wist te forceren.

## Noordzee
In deze periode werden de Noordzee-olievelden ontdekt. De weersomstandigheden stelden zorgden hier voor extra uitdagingen en dat gold ook voor de waterdieptes. Bij Ekofisk ligt deze tussen de 70-80 meter, bij Frigg op 100 meter en bij Forties tussen de 95-128 meter. De bijbehorende pijpleidingen lagen op waterdieptes tot 150 meter. Total was de operator van Frigg en BP van Forties en deze twee oliemaatschappijen lieten Taylor Diving dan ook in 1973 laswerkzaamheden op een waterdiepte van 165 meter onderzoeken. In 1975 werd vanaf de Hugh W. Gordon de eerste hyperbarische las gelegd op de Noordzee voor de Frigg UK Pipeline en Frigg Norwegian Pipeline tussen Frigg en St Fergus Gas Terminal.
De enorme toename van duikwerkzaamheden deed ook de vraag naar duikers sterk toenemen. Hiertoe werd een opleidingsprogramma opgezet, waarbij toch steeds vaker goede lassers werden omgeschoold tot duiker om te kunnen voldoen aan de kwaliteitseisen. Deze lasser-duikers werden daarbij begeleid door meer ervaren duikers. De beste lassers van Brown & Root werden met hoge salarissen door Taylor Diving ingehuurd.
Ook was er meer apparatuur nodig en zo werden er op Europese werven nog zes SPAR's gebouwd. Bij Ekofisk wist Taylor Diving Phillips Petroleum te overtuigen dat lasverbindingen voor de risers beter waren dan de klemverbindingen en zo werden tussen 1975 en 1978 veel van de vroege klemverbindingen vervangen. Duikers verbleven daarbij tot dertig dagen onder druk en een duikklok bleef een jaar op diepte.
In 1972 verkocht Banjavich het restant van zijn aandelen aan Halliburton en ging met pensioen. De omzet was gestegen van $3 miljoen in 1968, $9 miljoen in 1972, $30 miljoen in 1973 naar $150 miljoen in 1978. Het was daarmee verreweg het grootste duikbedrijf ter wereld met zo'n 1300 mensen in dienst, waaronder 500-600 duikers.
Halverwege de jaren 1980 verminderde het werk door de sterk gedaalde olieprijs. Ook werd de kwaliteit van ROV's steeds beter. Daarnaast was de concurrentie sterk toegenomen, zodat Taylor Diving tegen die tijd de markt niet meer domineerde.
Er werd een joint venture aangegaan met het Britse Wharton Williams van Ric Wharton en Malcolm Williams, ook wel bekend als 2W Diving, dat aanvankelijk een aandeel van 10% had, maar in 1985 een meerderheidsaandeel verkreeg, waarna de naam Wharton Williams Taylor werd en kort daarna 2W. In 1988 nam Brown & Root 2W echter geheel over. In 1990 vormde 2W met Smit de joint venture Rockwater, waarna Brown & Root in 1997 Rockwater geheel in handen kreeg. In 1999 fuseerden Rockwater en SubSea Offshore tot Halliburton Subsea dat in 2002 met DSND Subsea Subsea 7 vormde. In 2005 verkreeg DSND het volledige aandeel dat daarna naar de beurs werd gebracht. In 2011 fuseerde dit met Acergy waarbij de naam Subsea 7 behouden bleef.

## Risico's
In 1978 werd de grens van 1000 voet of 300 meter doorbroken. Tijdens een testduik voor Norsk Hydro in het Skånevikfjorden vanaf de BAR-324 kwam echter duiker David Hoover om het leven. Dat duiken niet zonder risico's was, was al in 1973 gebleken toen Paul Havlena omkwam tijdens een duik vanaf de L.B. Meaders. In 1979 verleende Taylor Diving assistentie tijdens de pogingen om de olieramp na de blow-out van de Ixtoc I onder controle te krijgen. Daarbij kwam op 15 augustus tijdens een duik vanaf de L.B. Meaders duiker Alan Andersen om het leven.

wikiname: nlwiki

title: Taylor Diving & Salvage

in_language: nl

wikitext:
{{Infobox bedrijf
| bedrijfsnaam        = Taylor Diving & Salvage
| bedrijfslogo        =
| bedrijfslogobreedte =
| afbeelding          =
| onderschrift        =
| eigendom            =
| beurs               =
| beurscode1          =
| beurscode2          =
| beurs2              =
| beurs2code1         =
| beurs2code2         =
| beurs3              =
| beurs3code1         =
| beurs3code2         =
| beursanders         =
| grootaandeelhouders = [[Halliburton]] ([[Brown & Root]])
| doel                =
| slogan              =
| rechtsvorm          =
| oprichting          = 1957
| opheffingnaam       = Wharton Williams Taylor
| opheffing           = 1985
| oorzaak einde       = [[Fusie]]
| oprichter           = Edward Lee 'Hempy' Taylor, Mark Banjavich en Jean Valz
| eigenaar            =
| sleutelfiguren      =
| bestuur             =
| land                = [[Verenigde Staten]]
| locatie             =
| werknemers          =
| leden               =
| actieve leden       =
| beheerd vermogen    =
| producten           =
| sector              =
| industrie           = Offshore duikbedrijf
| omzet               =
| winst               =
| marktkapitalisatie  =
| website             =
| overig              =
}}
'''Taylor Diving & Salvage''' was een duikbedrijf dat in 1957 in New Orleans werd opgericht door Edward Lee 'Hempy' Taylor, Mark Banjavich en Jean Valz. De eerste twee waren voormalige [[Duiker (beroep)|duikers]] van de [[United States Navy|Amerikaanse marine]]. In 1968 werd het overgenomen door [[Halliburton]] dat het onderdeel maakte van dochteronderneming [[Brown & Root]] waar Taylor Diving al veel mee samenwerkte.

Nadat Banjavich in 1957 uit de marine stapte, leek het duikwerk zich vooral af te spelen in de [[offshore]]-industrie. De naam van Taylor werd gekozen omdat gedacht werd dat dit beter klonk voor Texaanse oliemagnaten, maar het was Banjavich die de leiding nam en de drijvende kracht achter het bedrijf werd. Met zijn drieën kochten zij de [[schoener]] ''The Jesting'' dat de thuisbasis werd.

Veel van de eerste duikers van Taylor Diving waren afkomstig van de [[United States Navy Experimental Diving Unit]] (NEDU). De NEDU leverde belangrijke bijdragen aan [[decompressietabel]]len op basis van het werk van [[John Scott Haldane|John Haldane]]. Een andere belangrijke bijdrage was de ontwikkeling van het gebruik van een mix van [[helium]] en [[dizuurstof|zuurstof]] om [[stikstofnarcose]] te voorkomen.

Met de [[Berging (scheepvaart)|berging]] van twee [[Afzinkbaar boorplatform|afzinkbare boorplatforms]], de ''Ed Malloy'' en het gekapseisde  ''Mr. K'', wist Taylor de aandacht te trekken van de industrie. Het meeste werk voor de offshore werd echter dat aan [[Onderzeese pijpleiding|pijpleidingen]], zowel het koppelen aan de productieplatforms als inspectie en onderhoud.

Een groot deel van de [[pijpenlegger]]s in deze periode was van Brown & Root dat daarmee ook veel duikwerk had. Zo ontstond een relatie waarbij Taylor Diving uiteindelijk alleen nog voor Brown & Root werkte. De ''Jesting'' werd verruild voor een hoofdkantoor aan het [[Pontchartrainmeer]].

Hoewel dit meestal routinewerk was, gold dat niet voor een project bij [[Isla Grande de Tierra del Fuego]] in Argentinië waar in 1961 in de [[baai van San Sebastián]] een pijpleiding werd gelegd naar een [[laadboei]]. Dit speelde zich af in extreme weersomstandigheden.

Na deze opdracht nam Banjavich het aandeel van Hempy Taylor over. Ondertussen werden platforms in steeds dieper water geplaatst en moesten er technieken ontwikkeld worden voor duikers om hierin mee te gaan. In 1961 bouwde Taylor een eigen [[decompressiekamer]], de CS-2, gevolgd door de CD-1. Dit was een vooruitgang ten opzichte van [[decompressie]] onder water.

De volgende stap was het gebruik van helium-zuurstof waarbij ook de apparatuur aangepast moest worden. Zo kwam de [[rebreather]] in gebruik die zuiniger omging met het dure helium. Om dieper dan 60 meter te duiken, was echter een volgende stap nodig.

== Saturatieduiken ==
Deze stap kwam met [[saturatieduiken]]. [[George F. Bond]] begon in 1957 met experimenten bij het [[Naval Submarine Medical Research Laboratory]]. De doorbraak kwam in 1964 met [[SEALAB|SEALAB I]] van de Amerikaanse marine.

De eerst commerciële saturatieduik werd in 1965 gemaakt door duikers van [[Marine Contractors, Inc.,|Marine Contractors]] met apparatuur van de Underseas Division van [[Westinghouse Electric Corporation|Westinghouse]] bij de [[Smith Mountain Dam]]. Taylor ontwierp daarna een [[decompressiekamer]] (''deck decompression chamber'', DDC) en [[duikerklok]] (''submersible diving chamber'', SDC) die op elkaar aangesloten kon worden. De SDC had ruimte voor twee duikers en de druk werd hier op het niveau gebracht van de werkdiepte. Daarna werd de SDC op diepte gebracht en ging een van de twee duikers aan het werk. Deze kon drie tot vier uur aan het werk blijven, gevolgd door de tweede duiker. Daarna werd de SDC weer aan dek gebracht waar de twee duikers plaats namen in de DDC. De volgende twee duikers konden dan naar beneden en zo kon met drie ploegen enkele dagen rond de klok worden gewerkt. Dit betekende een aanmerkelijke vooruitgang.

Het eerste SDC-DDC-systeem werd gebouwd door [[Equitable Equipment Company|Equitable Equipment]] en hiermee maakte Taylor Diving in 1967 zijn eerste saturatieduiken op 100 meter diepte bij het [[Marlin System]] van [[Shell Oil|Shell]] in [[West Delta Area|West Delta]] vanaf de ''M-201'' van Brown & Root. Om de [[heliumstem]] verstaanbaar te maken, werd een omvormer ontwikkeld.

Omdat de [[thermische geleidbaarheid]] van helium zo'n zesmaal hoger is dan die van [[Distikstof|stikstof]], was het niet mogelijk om duikers warm te houden met [[ademgas]]sen in een [[Zeewateroppervlaktetemperatuur|watertemperatuur]] van 4 °C. Daartoe werd een [[ruimtepak]] gemodificeerd, waarbij warm water door het [[duikpak]] werd gepompt. [[Gaswasser|Scrubbers]] werden ontwikkeld om te voorkomen dat er dodelijk gasmixen ontstonden.

In 1968 deed Banjavich tachtig procent van zijn aandelen over aan Halliburton dat het onderdeel maakte van Brown & Root. In [[Belle Chasse]] werd in 1969 naast Brown & Root een nieuw hoofdkantoor gebouwd dat de beschikking kreeg over een onderzoekscentrum met een dieptesimulator, het Hydrospace Test Center, de tweede die niet van de Amerikaanse overheid was. Een jaar later voegde Robert D. Workman zich bij Taylor Diving. Workman was afkomstig van NEDU en was vanaf het begin betrokken bij de experimenten met saturatieduiken daar. Met zijn expertise en de nieuwe faciliteiten wist Taylor Diving uit te groeien tot een van de belangrijkste duikbedrijven.

== [[Onderwaterlassen]] ==
In 1959 had Brown & Root de [[Ilha d'Água-terminal]] gebouwd in de [[baai van Guanabara]] in Brazilië. Hierbij werden ook de pijpleidingen aangelegd naar de [[raffinaderij van Duque de Caxias]] (REDUC). Een van deze pijpleidingen werd beschadigd door een schip dat daar ten anker ging. De pijpenleggers waren al vertrokken, waardoor de pijpleiding niet weer boven water kon worden gehaald voor reparatie. Banjavich bood aan om een reparatielas te leggen onder water en wist deze [[Onderwaterlassen|natte las]] ook succesvol uit te voeren.

Deze noodreparatie was een moeizaam proces geweest. Het was aanleiding voor Banjavich om een eenvoudiger methode te vinden door gebruik te maken van een [[Onderzeeverblijf|habitat]] waarmee onder water droog kon worden gelast, hyperbaar lassen. Hij was daarin niet de enige en [[Ocean Systems]] wist in september 1967 de eerste hyperbarische las op een pijpleiding te maken. Dan Wilson van Ocean Systems maakte daarbij gebruik van lassers, omdat hij ervan uitging dat het eenvoudiger was hen te leren duiken dan duikers te leren lassen.

In 1968 volgde Taylor Diving met de door Equitable Equipment gebouwde Underwater Welding Habitat 1 (UWH-1). De eerste opdracht was de reparatie van een pijpleiding bij Montreal die ook door een anker beschadigd was. Anders dan bij Ocean Systems ging Taylor Diving er aanvankelijk toe over duikers op te leiden tot lassers, omdat deze geen problemen hadden met het werk onder water en de bijbehorende decompressie.

Een nieuwe markt werd aangeboord door de ontwikkeling van methodiek om pijpleidingen aan te sluiten op stijgbuizen of ''risers''. Deze risers waren afgehangen aan productieplatformen en vormden de verbinding tussen de pijpleiding en het systeem op het platform. Speciaal daarvoor werd de ''M-280'' omgebouwd. Voor grotere diamters pijpleiding werd de Submarine Pipeline Alignment Rig (SPAR) ontwikkeld. Met Brown & Root achter zich nam Taylor Diving al snel de markt over van Ocean Systems en domineerde deze tot [[Compagnie Maritime d'Expertises|Comex]] een opening wist te forceren.

== Noordzee ==
In deze periode werden de [[Noordzee-olievelden]] ontdekt. De weersomstandigheden stelden zorgden hier voor extra uitdagingen en dat gold ook voor de [[waterdiepte]]s. Bij [[Ekofisk]] ligt deze tussen de 70-80 meter, bij [[Frigg-veld|Frigg]] op 100 meter en bij [[Forties-veld|Forties]] tussen de 95-128 meter. De bijbehorende pijpleidingen lagen op waterdieptes tot 150 meter. [[TotalEnergies SE|Total]] was de operator van Frigg en [[BP (oliemaatschappij)|BP]] van Forties en deze twee oliemaatschappijen lieten Taylor Diving dan ook in 1973 laswerkzaamheden op een waterdiepte van 165 meter onderzoeken. In 1975 werd vanaf de ''[[Hugh W. Gordon (schip, 1966)|Hugh W. Gordon]]'' de eerste hyperbarische las gelegd op de Noordzee voor de [[Frigg UK System|Frigg UK Pipeline]] en [[Vesterled|Frigg Norwegian Pipeline]] tussen Frigg en [[St Fergus Gas Terminal]].

De enorme toename van duikwerkzaamheden deed ook de vraag naar duikers sterk toenemen. Hiertoe werd een opleidingsprogramma opgezet, waarbij toch steeds vaker goede lassers werden omgeschoold tot duiker om te kunnen voldoen aan de kwaliteitseisen. Deze lasser-duikers werden daarbij begeleid door meer ervaren duikers. De beste lassers van Brown & Root werden met hoge salarissen door Taylor Diving ingehuurd.

Ook was er meer apparatuur nodig en zo werden er op Europese werven nog zes SPAR's gebouwd. Bij Ekofisk wist Taylor Diving [[Phillips Petroleum]] te overtuigen dat lasverbindingen voor de risers beter waren dan de klemverbindingen en zo werden tussen 1975 en 1978 veel van de vroege klemverbindingen vervangen. Duikers verbleven daarbij tot dertig dagen onder druk en een duikklok bleef een jaar op diepte.

In 1972 verkocht Banjavich het restant van zijn aandelen aan Halliburton en ging met pensioen. De omzet was gestegen van $3 miljoen in 1968, $9 miljoen in 1972, $30 miljoen in 1973 naar $150 miljoen in 1978. Het was daarmee verreweg het grootste duikbedrijf ter wereld met zo'n 1300 mensen in dienst, waaronder 500-600 duikers.

Halverwege de jaren 1980 verminderde het werk door de sterk gedaalde [[olieprijs]]. Ook werd de kwaliteit van [[Remotely operated vehicle|ROV's]] steeds beter. Daarnaast was de concurrentie sterk toegenomen, zodat Taylor Diving tegen die tijd de markt niet meer domineerde.

Er werd een [[joint venture]] aangegaan met het Britse [[Wharton Williams]] van Ric Wharton en Malcolm Williams, ook wel bekend als 2W Diving, dat aanvankelijk een aandeel van 10% had, maar in 1985 een meerderheidsaandeel verkreeg, waarna de naam Wharton Williams Taylor werd en kort daarna 2W. In 1988 nam Brown & Root 2W echter geheel over. In 1990 vormde 2W met [[Smit internationale|Smit]] de joint venture [[Rockwater]], waarna Brown & Root in 1997 Rockwater geheel in handen kreeg. In 1999 fuseerden Rockwater en [[SubSea Offshore]] tot Halliburton Subsea dat in 2002 met [[DSND Subsea]] [[Subsea 7]] vormde. In 2005 verkreeg DSND het volledige aandeel dat daarna naar de beurs werd gebracht. In 2011 fuseerde dit met [[Acergy]] waarbij de naam Subsea 7 behouden bleef.

== Risico's ==
In 1978 werd de grens van 1000 voet of 300 meter doorbroken. Tijdens een testduik voor [[Norsk Hydro]] in het [[Skånevikfjorden]] vanaf de ''[[BAR-324 (schip, 1978)|BAR-324]]'' kwam echter duiker David Hoover om het leven. Dat duiken niet zonder risico's was, was al in 1973 gebleken toen Paul Havlena omkwam tijdens een duik vanaf de ''[[L.B. Meaders (schip, 1967)|L.B. Meaders]]''. In 1979 verleende Taylor Diving assistentie tijdens de pogingen om de [[olieramp]] na de [[blow-out]] van de [[Ixtoc I]] onder controle te krijgen. Daarbij kwam op 15 augustus tijdens een duik vanaf de ''L.B. Meaders'' duiker Alan Andersen om het leven.<ref>Andersen wordt vaak foutief genoemd als Anderson ([http://www.2manitowoc.com/89Cobit.html Herald Times Reporter, August 16, 1979, p. 3])</ref>

== Literatuur ==
* {{aut|[[Joseph A. Pratt|Pratt, J.A.]]; [[Tyler Priest|Priest, T.]]; [[Christopher J. Castaneda|Castaneda, C.J.]]}} (1997): ''Offshore Pioneers. Brown & Root and the History of Offshore Oil and Gas'', Gulf Professional Publishing

== Noten ==
{{References}}

[[Categorie:Voormalig Amerikaans bedrijf]]

title: Taylor Diving & Salvage

Grootaandeelhouders: Halliburton (Brown & Root)

Oorzaak einde: Fusie

Land: Verenigde Staten

Industrie: Offshore duikbedrijf

Portaal: Economie


text:
# Mucor
Mucor è un genere di muffe rinvenute comunemente sulla superficie del suolo o delle piante, o nei vegetali divenuti marci o nei prodotti da forno andati a male (ad esempio, la muffa del pane). Alcune specie si sono altresì rivelate utili nella produzione dei formaggi e trovano applicazione nell'industria casearia.

## Descrizione
Le colonie del genere Mucor hanno una temperatura ottimale di crescita compresa tra i 25-30 °C e possono rapidamente arrivare a ricoprire l'intero mezzo di crescita. Le colonie possono svilupparsi fino a diversi centimetri in altezza e sono di aspetto bianco e lanugginoso con un nucleo leggermente scuro. Le colonie più vecchie hanno colorazione dal grigio a marrone a causa dello sviluppo di spore.
I sporangiofori dei Mucor possono essere semplici o ramificati e formano sporangi globulari che sono supportati e si elevano tramite una colonna con forma descritta da Columella. I funghi Mucor possono essere differenziati da muffe quali quelle dei generi Absidia, Rhizomucor e Rhizopus in base all'assenza di stoloni e rizoidi.
Molte specie di Mucor non sono infettive per gli esseri umani e gli animali endotermi, a causa del fatto che non sono in grado di svilupparsi in ambiente con temperatura superiore ai 37 °C. Una specie termoresistente, Mucor indicus, è l'unica che può rivelarsi infettiva, causando una particolare forma di zigomicosi, la mucormicosi.

## Specie principali
- Mucor amphibiorum
- Mucor circinelloides
- Mucor hiemalis
- Mucor indicus
- Mucor mietei
- Mucor pusillus
- Mucor racemosus
- Mucor ramosissimus

wikiname: itwiki

title: Mucor

in_language: it

wikitext:
{{Tassobox
|nome=Mucor
|immagine=Mucor spec. - Lindsey 1b.jpg
|didascalia = ''Mucor mucedo''
<!-- CLASSIFICAZIONE -->
|dominio= [[Eukaryota]]
|regno=[[Fungi]]
|divisione=[[Zygomycota]]
|classe=[[Zygomycetes]]
|ordine=[[Mucorales]]
|famiglia=[[Mucoraceae]]
|genere='''Mucor'''
}}

'''''Mucor''''' è un genere di [[muffa|muffe]] rinvenute comunemente sulla superficie del [[suolo]] o delle [[piante]], o nei vegetali divenuti marci o nei prodotti da forno andati a male (ad esempio, la muffa del [[pane]]). Alcune specie si sono altresì rivelate utili nella produzione dei [[formaggio|formaggi]] e trovano applicazione nell'industria casearia.

==Descrizione==
Le colonie del genere ''Mucor'' hanno una [[temperatura]] ottimale di crescita compresa tra i 25-30 °C e possono rapidamente arrivare a ricoprire l'intero mezzo di crescita.<ref name="doc">{{cita web|lingua=en|url=http://www.doctorfungus.org/thefungi/mucor.php|titolo=''Mucor'' spp.|sito=doctorfungus.org|accesso=3 maggio 2018|urlmorto=sì|urlarchivio=https://web.archive.org/web/20101121035507/http://www.doctorfungus.org/thefungi/mucor.php|dataarchivio=21 novembre 2010}}</ref> Le colonie possono svilupparsi fino a diversi [[centimetro|centimetri]] in altezza e sono di aspetto bianco e lanugginoso con un nucleo leggermente scuro. Le colonie più vecchie hanno colorazione dal grigio a marrone a causa dello sviluppo di [[spora|spore]].

I sporangiofori dei ''Mucor'' possono essere semplici o ramificati e formano [[sporangio|sporangi]] globulari che sono supportati e si elevano tramite una colonna con forma descritta da [[Lucio Giunio Moderato Columella|Columella]]. I funghi ''Mucor'' possono essere differenziati da muffe quali quelle dei generi ''[[Absidia]]'', ''[[Rhizomucor]]'' e ''[[Rhizopus]]'' in base all'assenza di [[stolone|stoloni]] e [[rizoide|rizoidi]].

Molte specie di ''Mucor'' non sono [[infezione|infettive]] per gli esseri umani e gli animali endotermi, a causa del fatto che non sono in grado di svilupparsi in ambiente con temperatura superiore ai 37 °C.<ref name="doc" /> Una specie termoresistente, ''Mucor indicus'', è l'unica che può rivelarsi infettiva, causando una particolare forma di [[zigomicosi]], la [[mucormicosi]].

==Specie principali==
*''[[Mucor amphibiorum]]''
*''[[Mucor circinelloides]]''
*''[[Mucor hiemalis]]''
*''[[Mucor indicus]]''
*''[[Mucor mietei]]''
*''[[Mucor pusillus]]''
*''[[Mucor racemosus]]''
*''[[Mucor ramosissimus]]''

==Note==
<references/>

==Altri progetti==
{{interprogetto}}

==Collegamenti esterni==
* {{cita web|url=http://zygomycetes.org/index.php?id=84|titolo=Genere ''Mucor''|lingua=en}}

{{Controllo di autorità}}
{{portale|micologia}}

[[Categoria:Mucorales]]

title: Classificazione scientifica

Dominio: Eukaryota

Regno: Fungi

Divisione: Zygomycota

Classe: Zygomycetes

Ordine: Mucorales

Famiglia: Mucoraceae

Genere: Mucor


text:
# کاخ والرین
کاخ والرین یا کاخ والریانوس، کاخی باستانی در شهر تاریخی بیشاپور در شهرستان کازرون است. این کاخ پس از پیروزی شاپور یکم، پادشاه ساسانی بر والرین، امپراطور روم در نبرد ادسا، برای اقامت والرین در ارگ سلطنتی بیشاپور برای او احداث شد. کاخ والرین در سال ۱۳۱۰ به‌عنوان یکی از نخستین آثار ملی ایران به ثبت رسید. این بنا همچنین به‌عنوان بخشی از شهر بیشاپور در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.

## موقعیت جغرافیایی
این بنا در ضلع شمالی ارگ سلطنتی و در فاصلهٔ ۱۵۰ متری تالار تشریفات و آتشکدهٔ بزرگ واقع در شهر باستانی بیشاپور، از پایتخت‌های شاهنشاهی ساسانی در ۱۵ کیلومتری غرب شهر کازرون قرار دارد.

## تاریخچه
این کاخ در سال ۲۶۶ میلادی و پس از نبرد ادسا به‌دستور شاپور یکم، پادشاه ایران برای سکونت والرین، امپراتور روم که در این نبرد شکست خورده و به اسارت گرفته شده بود، در نزدیکی کاخ حکومتی شاپور ساسانی احداث شد. والرین در تمام عمر خود در این کاخ تحت نظر بوده‌است.
نخستین کاوشگر کاخ والرین، رومن گیرشمن، باستان‌شناس فرانسوی بود که طی سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ میلادی به کاوش در بیشاپور مشغول بود. پس از آن طی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۳، عملیات کاوش در بیشاپور به‌سرپرستی علی‌اکبر سرفراز، باستان‌شناس ایرانی انجام گرفت. در این عملیات، خاک‌برداری از ارگ شاهی صورت گرفت.
نهایتاً در سال ۱۳۷۴ عملیات آزادسازی حریم کاخ والرین به‌سرپرستی مصیب امیری انجام شد.

## ویژگی‌های معماری
کاخ والرین به سبک معماری ساسانی احداث شده است. این بنا تماماً از سنگ‌های یک‌دست و نقش‌دار ساخته شده است. نمای ورودی این کاخ همانند فضای داخلی معبد آناهیتاست. جدارهٔ داخلی آن با سنگ‌های تراشیده و نقش‌دار و سطح بیرونی با روکش گچ سفیدکاری شده‌است. همهٔ قسمت‌های این کاخ نیز دارای نقوش برجسته و گچبری‌های فاخر بوده‌است. برخی از گچبری‌ها و نگارگری‌های شاخص در موزه بیشاپور قابل مشاهده است.
این کاخ به صورت هشت‌گوش ساخته شده بوده و توسط چهار دالان به حیاط باز می‌شده است.

wikiname: fawiki

title: کاخ والرین

in_language: fa

wikitext:
{{Coord|29.7800215|51.5772120|display=title}}
{{جعبه اطلاعات میراث جهانی یونسکو
| نام              = کاخ والرین
| تصویر            = Valerian Palace in Bishapur (Kazerun) 2.jpg
| توضیح تصویر      =
|عرض‌جغرافیایی=۲۹٫۷۸۰۰۲۱۵
|طول‌جغرافیایی=۵۱٫۵۷۷۲۱۲۰
| کشور             = {{IRN}}، [[کازرون]]، شهر باستانی [[بیشاپور]]
| نوع              = فرهنگی
| معیارها          = (ii), (iii), (vi)
| شماره ثبت        = [https://whc.unesco.org/en/list/1568 ۱۵۶۸]
| منطقه            =
| تاریخ ثبت        = [[۲۰۱۸ (میلادی)|۲۰۱۸]]
|طی نشست           = چهل‌و‌دوم
| میراث در خطر؟ =
| شماره ثبت ملی    = ۲۴
| تاریخ ثبت ملی    = {{جلالی حروف|۲۴|۰۶|۱۳۱۰|پیوند=نه}}
| دیرینگی          = [[شاهنشاهی ساسانی]]
|mapframe-zoom =
|نمایش نقشه =
}}
'''کاخ والرین''' یا '''کاخ والریانوس'''، کاخی باستانی در شهر تاریخی [[بیشاپور]] در شهرستان [[کازرون]] است. این کاخ پس از پیروزی [[شاپور یکم]]، پادشاه [[ساسانیان|ساسانی]] بر [[والرین]]، [[امپراطوری روم|امپراطور روم]] در [[نبرد ادسا]]، برای اقامت والرین در ارگ سلطنتی بیشاپور برای او احداث شد.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=کاوش‌های باستان‌شناسی در کاخ والرین آغاز شد |نشانی=https://www.irna.ir/amp/5753679/ |وبگاه=ایرنا |تاریخ بازبینی=29 سپتامبر 2024}}</ref> کاخ والرین در سال ۱۳۱۰ به‌عنوان یکی از نخستین [[آثار ملی ایران]] به ثبت رسید. این بنا همچنین به‌عنوان بخشی از شهر بیشاپور در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=رویدادهای بیشاپور |نشانی=https://www.salfbase.com/fa/%DA%AF%D8%B1%D8%AF%D8%B4%DA%AF%D8%B1%DB%8C/%D8%B1%D9%88%DB%8C%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1 |وبگاه=منظر باستان‌شناسی ساسانی فارس |تاریخ بازبینی=31 اوت 2024}}</ref>
== موقعیت جغرافیایی ==
این بنا در ضلع شمالی ارگ سلطنتی و در فاصلهٔ ۱۵۰ متری تالار تشریفات و آتشکدهٔ بزرگ واقع در شهر باستانی بیشاپور، از پایتخت‌های [[شاهنشاهی ساسانی]] در ۱۵ کیلومتری غرب شهر کازرون قرار دارد.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=آشنایی با معبد آناهیتا (الهه آب) در شهر باستانی و بی نظیر بیشاپور در استان فارس |نشانی=http://www.kgroup.ir/Content.aspx?show=129 |وبگاه=گروه مهندسی خطیر |تاریخ بازبینی=31 اوت 2024}}</ref><ref>{{یادکرد وب |عنوان=Take a walk through the ancient city of Bishapur |نشانی=https://www.tehrantimes.com/news/462265/Take-a-walk-through-the-ancient-city-of-Bishapur |وبگاه=Tehran Times |تاریخ بازبینی=29 سپتامبر 2024}}</ref>
== تاریخچه ==
[[پرونده:Tange Chogan Shapur I Darafsh (44).JPG|بندانگشتی|نقش‌برجسته‌ای در [[تنگ چوگان]] کازرون، والرین، امپراتور روم در برابر شاپور ساسانی، پادشاه ایران زانو زده است]]
این کاخ در سال ۲۶۶ میلادی و پس از [[نبرد ادسا]] به‌دستور [[شاپور یکم]]، پادشاه ایران برای سکونت [[والرین]]، امپراتور [[روم]] که در این نبرد شکست خورده و به اسارت گرفته شده بود، در نزدیکی کاخ حکومتی شاپور ساسانی احداث شد. والرین در تمام عمر خود در این کاخ تحت نظر بوده‌است.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=بیشاپور، شهری در عمق تاریخ |نشانی=https://www.isna.ir/amp/fars-36230/ |وبگاه=ایسنا |تاریخ بازبینی=29 سپتامبر 2024}}</ref>
نخستین کاوشگر کاخ والرین، [[رومن گیرشمن]]، باستان‌شناس فرانسوی بود که طی سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ میلادی به کاوش در بیشاپور مشغول بود. پس از آن طی سال‌های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۳، عملیات کاوش در بیشاپور به‌سرپرستی [[علی اکبر سرافراز|علی‌اکبر سرفراز]]، باستان‌شناس ایرانی انجام گرفت. در این عملیات، خاک‌برداری از ارگ شاهی صورت گرفت.
نهایتاً در سال ۱۳۷۴ عملیات آزادسازی حریم کاخ والرین به‌سرپرستی مصیب امیری انجام شد.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=پیشینه کاوش‌های تاریخی بیشاپور |نشانی=https://www.salfbase.com/fa/%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C/%DA%A9%D8%A7%D9%88%D8%B4%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1 |وبگاه=منظر باستان‌شناسی ساسانی فارس |تاریخ بازبینی=31 اوت 2024}}</ref>
== ویژگی‌های معماری ==
کاخ والرین به سبک [[معماری ساسانی]] احداث شده است. این بنا تماماً از سنگ‌های یک‌دست و نقش‌دار ساخته شده است. نمای ورودی این کاخ همانند فضای داخلی [[معبد آناهیتا (بیشاپور)|معبد آناهیتا]]ست. جدارهٔ داخلی آن با سنگ‌های تراشیده و نقش‌دار و سطح بیرونی با روکش گچ سفیدکاری شده‌است. همهٔ قسمت‌های این کاخ نیز دارای نقوش برجسته و گچبری‌های فاخر بوده‌است. برخی از گچبری‌ها و نگارگری‌های شاخص در [[موزه بیشاپور]] قابل مشاهده است.<ref>{{یادکرد وب |عنوان=کاخ والرین |نشانی=https://www.salfbase.com/fa/%D9%85%D8%AD%D9%88%D8%B7%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE%DB%8C-%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1/%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%A7%D9%BE%D9%88%D8%B1/%DA%A9%D8%A7%D8%AE-%D9%88%D8%A7%D9%84%D8%B1%DB%8C%D9%86 |وبگاه=منظر باستان‌شناسی ساسانی فارس |تاریخ بازبینی=29 سپتامبر 2024}}</ref>
این کاخ به صورت هشت‌گوش ساخته شده بوده و توسط چهار دالان به حیاط باز می‌شده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شهر سبز کازرون. محمدجواد بهروزی. دانشنامه فارس. ۱۳۸۹. ص ۲۱۵-۲۱۶}}</ref>
== جستارهای وابسته ==
* [[بیشاپور]]
* [[شاپور یکم]]
* [[والرین]]

== منابع ==
{{پانویس}}
* [http://www.magiran.com/npview.asp?ID=2786169 روزنامه ایران۹۲/۵/۷: کاخ <والرین>، زندان امپراتور شکست خورده روم]
* [http://wikimapia.org/29188772/fa/محوطه-کاخ-بیشاپور-کازرون ]

[[رده:جاذبه‌های گردشگری کازرون]]
[[رده:باستان‌شناسی ایران]]
[[رده:کاخ‌های بیشاپور|والرین]]
[[رده:کاخ‌های تاریخی شهرستان کازرون|والرین]]
[[رده:بناهای تاریخی شهرستان کازرون]]
[[رده:آثار دوره ساسانیان در شهرستان کازرون]]
[[رده:آثار تاریخی کازرون]]
[[رده:بیشاپور]]
[[رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در کازرون]]
[[رده:کاخ‌های ساسانی|والرین]]
[[رده:ویکی‌سازی رباتیک]]
[[رده:کاوشگاه‌های باستان‌شناسی ایران]]
[[رده:معماری ایرانی]]
[[رده:معماری ساسانی]]
[[رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در سده ۳ (میلادی)]]
[[رده:ساختمان‌های سنگی]]
[[رده:معماری سده ۳ (میلادی)]]
[[رده:میراث جهانی در ایران]]
[[رده:چشم‌انداز باستان‌شناسی ساسانی منطقه فارس]]
[[رده:شاپور یکم]]
[[رده:جنگ‌های ساسانیان–روم]]

title: کاخ والرین

مکان: ایران، کازرون، شهر باستانی بیشاپور

معیار ثبت: فرهنگی: (ii), (iii), (vi)

شمارهٔ ثبت: ۱۵۶۸

تاریخ ثبت: ۲۰۱۸ (طی نشست چهل‌و‌دوم)

title: اطلاعات ثبت ملی

شماره ثبت ملی: ۲۴

تاریخ ثبت ملی: ۲۴ شهریور ۱۳۱۰

دیرینگی: شاهنشاهی ساسانی


text:
# 阿伊清真寺
阿伊清真寺，位于中国青海省循化县清水乡阿什匠村，为青海省市县级文物保护单位，公布日期为1998年10月12日，类型为古建筑。
阿伊清真寺的历史年代为清。

wikiname: zhwiki

title: 阿伊清真寺

in_language: zh

wikitext:
{{文物保护单位
|名称 = 阿伊清真寺
|图片 =
|说明 =
|级别 = 市县级文物保护单位
|省名 = 青海省
|市/县名 = 循化县
|所在 = 清水乡阿什匠村
|坐标 =<!-- 请使用{{Coord}}模板 -->
|分类 = 古建筑
|时代 = 清
|编号 =
|登录 = 1998年10月12日
}}

'''阿伊清真寺'''，位于中国[[青海省]]循化县清水乡阿什匠村，为青海省市县级文物保护单位，公布日期为1998年10月12日，类型为古建筑。

阿伊清真寺的历史年代为清。

==参考文献==
{{reflist}}

[[Category:青海清真寺]]

title: 循化县文物保护单位

地址: 清水乡阿什匠村

分类: 古建筑

时代: 清


text:
# اسقف‌نشین پونتوس (استان رومی)
اسقف‌نشین پونتوس (لاتین: Dioecesis Pontica) یک  اسقف‌نشین رومی از امپراتوری روم بعدی بود که استان‌های شمال و شمال شرق آسیای صغیر (آناتولی) تا مرز  شاهنشاهی ساسانی در ارمنستان بزرگ را در بر می‌گرفت.

title: اسقف‌نشین پونتوس (استان رومی)

wikitext:
{{Infobox Former Subdivision
| native_name = {{aut|Dioecesis Pontica}}{{سخ}}Διοίκησις Πόντου
| conventional_long_name = Diocese of Pontus
| common_name = Diocese of Pontus
| subdivision = [[اسقف‌نشین رومی]]
| nation = the [[امپراتوری روم]]
| era = Late Antiquity
| capital = [[آماسیه]]
| title_leader =ویکاریوس
| image_map = Dioecesis Pontica 400 AD.png
| image_map_caption =اسقف نشین پونتوس ج. 400.
| life_span = 314–535{{سخ}}548–7th century
| year_start = ۳۱۴
| event_start =
| year_end = 660s
| event_end = replaced by the [[theme system]]
| today = {{flag|Turkey}}
}}
'''اسقف‌نشین پونتوس''' ({{lang-la|Dioecesis Pontica}}) یک [[ اسقف‌نشین رومی]] از [[امپراتوری روم]] بعدی بود که استان‌های شمال و شمال شرق آسیای صغیر ([[آناتولی]]) تا مرز [[ شاهنشاهی ساسانی]] در [[ارمنستان بزرگ]] را در بر می‌گرفت.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Diocese_of_Pontus&oldid=1028722781|عنوان = Diocese of Pontus|زبان =انگلیسی|بازیابی =۲ مه ۲۰۲۳}}

{{-}}

== پیوند به بیرون ==
{{انبار-رده}}

[[رده:استان‌های امپراتوری روم در آناتولی]]
[[رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در دهه ۶۶۰ (میلادی)]]

title: Diocese of Pontus · Dioecesis Pontica · Διοίκησις Πόντου

مرکز: آماسیه

دوران تاریخی: Late Antiquity

• تأسیس: ۳۱۴

امروزه بخشی از: ترکیه


text:
# Melese signata
Melese signata is een beervlinder uit de familie van de spinneruilen (Erebidae). De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Joicey & Talbot.

title: Melese signata

wikitext:
{{Taxobox vlinder
| titelweergave = cursief
| naam = ''Melese signata''
| afbeelding =
| familie = [[Spinneruilen|Erebidae]] (Spinneruilen)
| onderfamilie = [[Beervlinders|Arctiinae]] (Beervlinders)
| tribus = [[Arctiini]]
| geslacht = ''[[Melese]]''
| w-naam = ''Melese signata''
| auteur = Joicey & Talbot
| datum = 1916
| haakjes =
| commons =
| species =
}}
'''''Melese signata''''' is een [[Beervlinders|beervlinder]] uit de familie van de [[Spinneruilen|spinneruilen (Erebidae)]].<ref>{{Brontabel|9999-Lepindex}}</ref> De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1916 door Joicey & Talbot.

{{Appendix}}
{{beginnetje|biologie|2013|04|07}}

[[Categorie:Melese]]

title: Melese signata

Rijk: Animalia (Dieren)

Stam: Arthropoda (Geleedpotigen)

Klasse: Insecta (Insecten)

Orde: Lepidoptera (Vlinders)

Familie: Erebidae (Spinneruilen)

Onderfamilie: Arctiinae (Beervlinders)

Geslachtengroep: Arctiini

Geslacht: Melese

title: Soort

Portaal: Biologie · Insecten


text:
# الکتروشیمی
الکتروشیمی یا برق‌شیمی شاخه‌ای از شیمی‌فیزیک و شیمی‌تجزیه است که به بررسی واکنش‌های شیمیایی می‌پردازد که در اثر عبور جریان الکتریکی انجام می‌شوند یا انجام یافتن آن‌ها سبب ایجاد جریان الکتریکی می‌شود. این واکنش‌ها با تغییر عدد اکسایش عناصر همراهند. به واکنشی که در آن عدد اکسایش عنصری کاهش یابد، نیم واکنش کاهش و به واکنشی که در آن عدد اکسایش عنصریی افزایش یابد، نیم واکنش اکسایش گفته می‌شود. از جمع این دو نیم واکنش، واکنش اکسایش- کاهش بدست می‌آید. می‌توان ادعا کرد که تمام واکنش‌های الکتروشیمی از دستهٔ اکسایش-کاهش هستند؛ بنابراین، مبادلهٔ الکترون جزء اجتناب ناپذیر این واکنش‌ها به حساب می‌آید. واکنش‌هایی مثل زنگ زدن آهن و فساد مواد غذایی از جمله واکنش‌های مضر اکسایش-کاهش هستند و واکنش‌های مثل آبکاری فلزات و سوختن نیز از دستهی واکنش‌های مفید اکسایش- کاهش به حساب می‌آیند.

## پیشینه
پیشینه کشف الکتروشیمی به اختراع پیل‌های گالوانی می‌رسد. اگرچه اختراع پیل‌های گالونی را به لوئیجی گالوانی و آلساندرو ولتا نسبت می‌دهند ولی شواهد حاکی بر آن است که این پیل‌ها سال‌ها قبل از تولد این دو دانشمند، توسط ایرانیان اختراع شده بود و برای آبکاری به کار می‌رفت. ایرانیان گذشته با استفاده از دوفلز آهن و مس و قرار دادن آن در اسید سولفوریک که به جوهر گوگرد نیز معروف بوده‌است، اولین پیل‌های سوختی جهان را تولید کردند و از برق حاصل آن‌ها نیز برای آبکاری استفاده می‌کردند.

## پیل
پیل‌های الکتروشیمی ابزاری برای تبدیل انرژی الکتریکی و شیمیایی به یکدیگر است. این پیل‌ها به دو دسته گالوانی (ولتایی) و برق کافتی تقسیم می‌شوند.

### پیل‌های گالوانی
این پیل‌ها به یاد الکساندر ولتا فیزیکدان ایتالیایی به پیل‌های ولتایی هم مشهور است. سامانه‌ای است که در آن واکنش اکسایش-کاهش انجام می‌شود و انتقال الکترون این واکنش از راه یک مدار صورت می‌گیرد تا بخش بزرگی از انرژی اکسایش-کاهش به شکل انرژی الکتریکی در اختیار باشد.

### پیلبرقکافت
در این نوع از پیل‌ها با استفاده از جریان برق در یک الکترولیت مذاب یا محلول الکترولیت برقکافت (الکترولیز) یعنی تغییر عدد اکسایش مادهٔ شیمیایی صورت می‌گیرد.

## کاربرد
شیمی دانان با استفاده از شناسایی قوانین حاکم بر این واکنش‌ها، موفق به تولید انواع باتری‌های شیمیایی مختلف شده‌اند. این باتری‌ها در موارد مختلفی مثل ماشین‌ها و باتری‌های تلفن همراه و … استفاده می‌شوند. همچنین واکنش‌های تهیهٔ سدیم خالص، آلومینیوم و آبکاری فلزات دسته‌ای از این واکنش‌ها هستند. حلبی و آهن گالوانیزه از فرآورده‌های مهم آبکاری محسوب می‌شوند. ابداع فرایند هال از سوی چارلز مارتین هال برای استخراج آلومینیوم که بر پایهٔ اصول الکتروشیمیایی استوار است، باعث سقوط جهانی قیمت آلومینیوم در جهان شد و وی را به ثروت هنگفتی رسانید. پیش از این، آلومینیوم به دلیل کمیابی، قیمتی حتی بیشتر از طلا و نقره داشت.
این دسته از واکنش‌ها به دلیل شرایط کنترل شده‌ای که دارند، دارای بازده بیشتری هستند. به عنوان مثال تولید برق از روش سلول‌های سوختی، بازده را حدوداً سه برابر بیشتر از روش تولید برق به صورت غیرمستقیم می‌کند.

title: الکتروشیمی

wikitext:
[[پرونده:HafezTomb.JPG|بندانگشتی|طاق مسی سرخ‌فام مقبرهٔ حافظ، بر اثر واکنش‌های [[اکسایش-کاهش]] تغییر رنگ داده‌است.]]

'''الکتروشیمی''' یا '''برق‌شیمی'''<ref>https://wiki.apll.ir/word/index.php/Electrochemistry</ref> شاخه‌ای از [[شیمی‌فیزیک]] و [[شیمی‌تجزیه]] است که به بررسی [[واکنش شیمیایی|واکنش‌های شیمیایی]] می‌پردازد که در اثر عبور [[جریان الکتریکی]] انجام می‌شوند یا انجام یافتن آن‌ها سبب ایجاد جریان الکتریکی می‌شود. این واکنش‌ها با تغییر [[عدد اکسایش]] عناصر همراهند. به واکنشی که در آن عدد اکسایش عنصری کاهش یابد، [[نیم واکنش]] کاهش و به واکنشی که در آن عدد اکسایش عنصریی افزایش یابد، [[نیم واکنش]] اکسایش گفته می‌شود. از جمع این دو نیم واکنش، واکنش اکسایش- کاهش بدست می‌آید. می‌توان ادعا کرد که تمام واکنش‌های الکتروشیمی از دستهٔ اکسایش-کاهش هستند؛ بنابراین، مبادلهٔ الکترون جزء اجتناب ناپذیر این واکنش‌ها به حساب می‌آید. واکنش‌هایی مثل [[زنگ زدن آهن]] و فساد مواد غذایی از جمله واکنش‌های مضر اکسایش-کاهش هستند و واکنش‌های مثل [[آبکاری الکتریکی|آبکاری]] فلزات و [[احتراق|سوختن]] نیز از دستهی واکنش‌های مفید اکسایش- کاهش به حساب می‌آیند.

== پیشینه ==
{{اصلی|تاریخ الکتروشیمی}}
{{همچنین ببینید|پیل بغداد}}
پیشینه کشف الکتروشیمی به اختراع پیل‌های گالوانی می‌رسد. اگرچه اختراع پیل‌های گالونی را به [[لوییجی گالوانی|لوئیجی گالوانی]] و [[آلساندرو ولتا]] نسبت می‌دهند ولی شواهد حاکی بر آن است که این پیل‌ها سال‌ها قبل از تولد این دو دانشمند، توسط ایرانیان اختراع شده بود و برای [[آبکاری الکتریکی|آبکاری]] به کار می‌رفت. ایرانیان گذشته با استفاده از دوفلز آهن و [[مس]] و قرار دادن آن در [[سولفوریک اسید|اسید سولفوریک]] که به جوهر گوگرد نیز معروف بوده‌است، اولین پیل‌های سوختی جهان را تولید کردند و از برق حاصل آن‌ها نیز برای آبکاری استفاده می‌کردند.

== پیل ==
پیل‌های الکتروشیمی ابزاری برای تبدیل [[انرژی الکتریکی]] و [[انرژی شیمیایی|شیمیایی]] به یکدیگر است. این پیل‌ها به دو دسته گالوانی (ولتایی) و برق کافتی تقسیم می‌شوند.

=== پیل‌های گالوانی ===
این پیل‌ها به یاد الکساندر ولتا فیزیکدان ایتالیایی به پیل‌های ولتایی هم مشهور است. سامانه‌ای است که در آن واکنش اکسایش-کاهش انجام می‌شود و انتقال [[الکترون]] این واکنش از راه یک مدار صورت می‌گیرد تا بخش بزرگی از انرژی اکسایش-کاهش به شکل انرژی الکتریکی در اختیار باشد.

=== پیل [[برق‌کافت|برقکافت]] ===
در این نوع از پیل‌ها با استفاده از جریان برق در یک الکترولیت مذاب یا محلول [[الکترولیت]] برقکافت ([[الکترولیز]]) یعنی تغییر عدد اکسایش مادهٔ شیمیایی صورت می‌گیرد.

== کاربرد ==
[[پرونده:DownsCellSchematicColor.png|بندانگشتی|پیل دانز روشی است که در آن سدیم کلرید مذاب برقکافت می‌شود. ورودی این پیل، [[سدیم کلرید]] و خروجی آن [[کلر|گاز کلر]] و [[سدیم|سدیم مذاب]] است. واکنش کلی این سلول به صورت زیر می‌باشد:

<chem>2Nacl -> cl2 + 2 Na </chem>
]]
شیمی دانان با استفاده از شناسایی قوانین حاکم بر این واکنش‌ها، موفق به تولید انواع باتری‌های شیمیایی مختلف شده‌اند. این باتری‌ها در موارد مختلفی مثل ماشین‌ها و باتری‌های تلفن همراه و … استفاده می‌شوند. همچنین واکنش‌های تهیهٔ [[سدیم|سدیم خالص]]، [[آلومینیم|آلومینیوم]] و [[آبکاری الکتریکی|آبکاری فلزات]] دسته‌ای از این واکنش‌ها هستند. حلبی و آهن گالوانیزه از فرآورده‌های مهم آبکاری محسوب می‌شوند. ابداع [[فرایند هال–هرولت|فرایند هال]] از سوی [[چارلز مارتین هال]] برای استخراج آلومینیوم که بر پایهٔ اصول الکتروشیمیایی استوار است، باعث سقوط جهانی قیمت آلومینیوم در جهان شد و وی را به ثروت هنگفتی رسانید. پیش از این، آلومینیوم به دلیل کمیابی، قیمتی حتی بیشتر از [[طلا]] و نقره داشت.

این دسته از واکنش‌ها به دلیل شرایط کنترل شده‌ای که دارند، دارای [[بازده]] بیشتری هستند. به عنوان مثال [[تولید الکتریسیته|تولید برق]] از روش سلول‌های سوختی، بازده را حدوداً سه برابر بیشتر از روش تولید برق به صورت غیرمستقیم می‌کند.

== منابع ==
{{پانویس}}
پاکروح، بهزاد، الکتروشیمی، انتشارات اندیشه سرا ۱۳۸۴

{{ویکی‌انبار-رده|Electrochemistry}}
{{نوار درگاه|دانش|شیمی}}
{{دانش شیمی}}
{{شیمی تجزیه}}
{{الکترولیز}}

[[رده:الکتروشیمی| ]]
[[رده:شیمی تجزیه]]
[[رده:شیمی‌فیزیک]]