text:
# سياسات الفاتيكان
سياسة مدينة الفاتيكان تتمحور في إطار نظام ملكي ثيوقراطي مطلق انتخابي ، حيث يمارس البابا من الناحية الدينية، زعامةالكنيسة الكاثوليكية وأسقف روما.
يتم انتخاب البابا في المجمع السري ، الذي يتكون من جميع الكرادلة الناخبين وهم الأساقفة ورؤساء الأساقفة المعينين من قبل البابا بعد وفاة أو استقالة البابا السابق. يُعقد الاجتماع السري في كنيسة سيستين، بعد ذلك سيطلب عميد الكلية المقدسة من البابا المنتخب حديثًا اختيار اسمه الرعوي، وبمجرد أن يرتدي البابا عباءة الكهنوت الأبيض، يظهر الكاردينال الشماس الكبير على الشرفة الرئيسية لتقديم البابا الجديد  بالجمله اللاتينيه الشهيره (أبشركم بفرح عظيم لنا بابا).
يشير مصطلح "الكرسي الرسولي" إلى مجموعة السلطة والولاية القضائية والسيادة المخولة للبابا ومستشاريه لتوجيه الكنيسة الكاثوليكية في جميع أنحاء العالم. ولذلك فهي تختلف تمامًا عن دولة الفاتيكان، من خلال اتفاقية لاتران بين الكرسي الرسولي وإيطاليا.

## إدارة مدينة الفاتيكان
كما هو الحال مع جميع الأنظمة الملكية تقريبًا، تكمن السلطات التنفيذية والتشريعية والقضائية للحكومة في التاج الملكي، وفي الفاتيكان مكتب أسقف روما (البابا). ومع ذلك، كما هو الحال مع العديد من الأنظمة الملكية، يمارس البابا هذه السلطة من خلال أجهزة أخرى تعمل نيابة عنه وباسمه.
يقوم البابا عادةً بتفويض الإدارة الداخلية لمدينة الفاتيكان إلى مختلف الهيئات والمسؤولين للمساعده الإداريه. ومع ذلك، وفقًا للقانون الأساسي لدولة مدينة الفاتيكان ، "يتمتع الحبر الأعظم ، صاحب السيادة على دولة مدينة الفاتيكان ، بكامل السلطات التشريعية والتنفيذية والقضائية" لمدينة الفاتيكان .
يفوض البابا السلطة التشريعية للدولة إلى اللجنة البابوية ذات المجلس الواحد لدولة مدينة الفاتيكان . تأسست هذه اللجنة في عام 1939 من قبل البابا بيوس الثاني عشر . وتتكون من سبعة كرادلة يعينهم البابا لمدة خمس سنوات.

## التنفيذ
| المكتب                | الاسم                  | الحزب | منذ            |
| --------------------- | ---------------------- | ----- | -------------- |
| Sovereign             | البابا فرنسيس          |       | 13 March 2013  |
| رئيس اللجنة البابوية  | Fernando Vérgez Alzaga |       | 1 October 2021 |

يعد البابا بموجب منصبه حاكمًا ورئيس دولة لدولة مدينة الفاتيكان منذ عام 1929. يفوض البابا السلطة التنفيذية إلى رئيس اللجنة البابوية لدولة مدينة الفاتيكان، الذي يكون بموجب ذلك رئيسًا للحكومة ورئيسًا للمحافظة. يُعين الرئيس من قبل البابا لولاية تدوم خمس سنوات، مع إمكانية إقالته في أي وقت من قبل البابا. يُبلغ الرئيس جميع المسائل الهامة إلى الأمانة الدائمة، وهي الهيئة الاستشارية الرئيسية للبابا في الحياة اليومية، والتي يُستشار فيها بشأن جميع المسائل، حتى لو كانت تندرج ضمن اختصاص لجنة دولة مدينة الفاتيكان أو مثلاً إدارة التربية الكاثوليكية. لا تُعتبر الأمانة الدائمة مسؤولة عن تلك المسائل، ولا يُعتبر الكاردينال الأمين للدولة رئيسًا لدولة مدينة الفاتيكان أو لأقسام الكرسي الروماني، بخلاف الأمانة الدائمة نفسها.
تعد الفاتيكان عضو في منظمات مثل(CEPT) ، (يوتلسات)، الاتحاد الدولي للاتصالات والاتحاد البريدي العالمي .
لا تقيم مدينة الفاتيكان علاقات دبلوماسية مباشرة مع الدول الأخرى. وتدار علاقاتها الخارجية من قبل الكرسي الرسولي.

## التشريع
هناك لجنة بابوية أحادية الغرفة لدولة مدينة الفاتيكان، يتم تعيين أعضائها من قبل البابا، تعمل كفرع تشريعي، حيث تقترح القوانين والسياسات للبابا. قبل أن تدخل حيز التنفيذ، يجب أن تُوافق على القوانين والسياسات التي تم اعتمادها من قبل اللجنة من قبل البابا الأعلى، من خلال الأمانة الدائمة، ويتم نشرها في النشرة باللغة الإيطالية.
"مستشارو الدولة" يقدمون استشاراتهم في صياغة التشريعات. يمكن استشارتهم بشكل فردي أو جماعيًا كجماعه.

## القضاء
تتميز الفاتيكان بنظام قانوني مميز عن نظام إيطاليا. يمارس البابا سلطته القضائية من خلال الرئيس للمحكمة الكبرى لرسالة الرسل، الذي بموجب القانون يخدم أيضًا كرئيس لمحكمة التمييز في مدينة الفاتيكان (أي المحكمة العليا للاستئناف).

## أنظر أيضاً
- البابا
- إيطاليا
- روما

wikiname: arwiki

title: سياسات الفاتيكان

in_language: ar

wikitext:
{{مقالة غير مراجعة|تاريخ =يوليو 2024}}
'''سياسة مدينة الفاتيكان''' تتمحور في إطار نظام ملكي [[ثيوقراطية|ثيوقراطي]] [[ملكية مطلقة|مطلق]] [[ملكية انتخابية|انتخابي]] ، حيث يمارس [[بابوية كاثوليكية|البابا]] من الناحية الدينية، زعامة<nowiki/>[[الكنيسة الرومانية الكاثوليكية|الكنيسة الكاثوليكية]] وأسقف روما.<ref>[[Fundamental Law of Vatican City State]], Art. 1, No. 1</ref>

يتم انتخاب البابا في [[المجمع المغلق|المجمع السري]] ، الذي يتكون من جميع [[كاردينال|الكرادلة الناخبين]] وهم [[أسقف|الأساقفة]] ورؤساء [[رئيس الأساقفة|الأساقفة]] المعينين من قبل البابا بعد وفاة أو [[استقالة البابا|استقالة]] البابا السابق. يُعقد الاجتماع السري في [[كنيسة سيستينا|كنيسة سيستين]]، بعد ذلك سيطلب عميد الكلية المقدسة من البابا المنتخب حديثًا اختيار اسمه الرعوي، وبمجرد أن يرتدي البابا [[رداء الكاهن|عباءة الكهنوت]] الأبيض، يظهر [[كاردينال|الكاردينال الشماس الكبير]] على الشرفة الرئيسية لتقديم البابا الجديد <ref>Ap. Const. Universi Dominici Gregis n. 89</ref> بالجمله [[اللغة اللاتينية|اللاتينيه]] الشهيره (أبشركم بفرح عظيم لنا بابا).

يشير مصطلح "الكرسي الرسولي" إلى مجموعة السلطة والولاية القضائية والسيادة المخولة للبابا ومستشاريه لتوجيه [[الكنيسة الرومانية الكاثوليكية|الكنيسة الكاثوليكية]] في جميع أنحاء العالم. ولذلك فهي تختلف تمامًا عن دولة الفاتيكان، من خلال [[اتفاقية لاتران]] بين الكرسي الرسولي وإيطاليا.<ref>[http://www.zenit.org/article-34102?l=english ZENIT news agency, "179 states have full diplomatic relations with the Holy See"] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20120116144434/http://www.zenit.org/article-34102?l=english|date=16 January 2012}}</ref>

== إدارة مدينة الفاتيكان ==
[[ملف:Flag_of_the_Vatican_City.svg|يمين|تصغير|157x157بك| '''[[علم الفاتيكان]]''']]
كما هو الحال مع جميع الأنظمة الملكية تقريبًا، تكمن السلطات التنفيذية والتشريعية والقضائية للحكومة في التاج الملكي، وفي الفاتيكان مكتب [[بابوية كاثوليكية|أسقف روما]] (البابا). ومع ذلك، كما هو الحال مع العديد من الأنظمة الملكية، يمارس البابا هذه السلطة من خلال أجهزة أخرى تعمل نيابة عنه وباسمه.

يقوم البابا عادةً بتفويض الإدارة الداخلية لمدينة [[الفاتيكان]] إلى مختلف الهيئات والمسؤولين للمساعده الإداريه. ومع ذلك، وفقًا للقانون الأساسي لدولة مدينة الفاتيكان ، "يتمتع [[بابوية كاثوليكية|الحبر الأعظم]] ، [[wiktionary:sovereign|صاحب السيادة]] على [[الفاتيكان|دولة مدينة الفاتيكان]] ، بكامل السلطات التشريعية والتنفيذية والقضائية" لمدينة [[الفاتيكان]] .<ref>[[Fundamental Law of Vatican City State]], Art. 1, § 1</ref>

يفوض البابا السلطة [[سلطة تشريعية|التشريعية]] للدولة إلى اللجنة البابوية ذات المجلس [[برلمان وحيد الغرفة|الواحد]] [[اللجنة البابوية لدولة مدينة الفاتيكان|لدولة مدينة الفاتيكان]] . تأسست هذه اللجنة في عام 1939 من قبل [[بيوس الثاني عشر|البابا بيوس الثاني عشر]] . وتتكون من سبعة [[كاردينال|كرادلة]] يعينهم البابا لمدة خمس سنوات.

== التنفيذ ==
[[ملف:Vatican_Gardens_4.jpg|يسار|تصغير|258x258بك| '''قصر المحافظة لدولة الفاتيكان''']]
{{جدول مكتب}}
| [[عاهل|Sovereign]] || [[البابا فرنسيس]] || || 13 March 2013
|-
| {{Ill-WD2|رئيس اللجنة البابوية|id=Q2387238}} || [[Fernando Vérgez Alzaga]] || || 1 October 2021
|}يعد البابا بموجب منصبه حاكمًا ورئيس دولة لدولة مدينة الفاتيكان منذ عام 1929. يفوض البابا السلطة التنفيذية إلى رئيس اللجنة البابوية لدولة مدينة الفاتيكان، الذي يكون بموجب ذلك رئيسًا للحكومة ورئيسًا للمحافظة. يُعين الرئيس من قبل البابا لولاية تدوم خمس سنوات، مع إمكانية إقالته في أي وقت من قبل البابا. يُبلغ الرئيس جميع المسائل الهامة إلى الأمانة الدائمة، وهي الهيئة الاستشارية الرئيسية للبابا في الحياة اليومية، والتي يُستشار فيها بشأن جميع المسائل، حتى لو كانت تندرج ضمن اختصاص لجنة دولة مدينة الفاتيكان أو مثلاً إدارة التربية الكاثوليكية. لا تُعتبر الأمانة الدائمة مسؤولة عن تلك المسائل، ولا يُعتبر الكاردينال الأمين للدولة رئيسًا لدولة مدينة الفاتيكان أو لأقسام الكرسي الروماني، بخلاف الأمانة الدائمة نفسها.

تعد الفاتيكان عضو في منظمات مثل(CEPT) ، ([[يوتلسات]])، [[الاتحاد الدولي للاتصالات]] [[الاتحاد البريدي العالمي|والاتحاد البريدي العالمي]] .

لا تقيم مدينة الفاتيكان علاقات دبلوماسية مباشرة مع الدول الأخرى. وتدار علاقاتها الخارجية من قبل [[الكرسي الرسولي]].

== التشريع ==
هناك لجنة بابوية أحادية الغرفة لدولة مدينة الفاتيكان،<ref>[[Fundamental Law of Vatican City State]], Art. 3 §1</ref> يتم تعيين أعضائها من قبل البابا، تعمل كفرع تشريعي، حيث تقترح القوانين والسياسات للبابا. قبل أن تدخل حيز التنفيذ،<ref>[[Fundamental Law of Vatican City State]], Art. 4 §3</ref> يجب أن تُوافق على القوانين والسياسات التي تم اعتمادها من قبل اللجنة من قبل البابا الأعلى، من خلال الأمانة الدائمة، ويتم نشرها في النشرة باللغة الإيطالية.

"مستشارو الدولة" يقدمون استشاراتهم في صياغة التشريعات.<ref name="مولد تلقائيا1">[[Fundamental Law of Vatican City State]], Art. 13 §2</ref> يمكن استشارتهم بشكل فردي أو جماعيًا كجماعه.<ref name="مولد تلقائيا1" />

== القضاء ==
[[ملف:Seal_of_Vatican_City.svg|يسار|تصغير|177x177بك| '''ختم دولة الفاتيكان''']]
تتميز الفاتيكان بنظام قانوني مميز عن نظام إيطاليا. يمارس البابا سلطته القضائية من خلال الرئيس للمحكمة الكبرى لرسالة الرسل، الذي بموجب القانون يخدم أيضًا كرئيس لمحكمة التمييز في مدينة الفاتيكان (أي المحكمة العليا للاستئناف).<ref>[http://www.catholic.net/index.php?option=dedestaca&id=7343&grupo=&canal= Alessandro Speciale, "The Vatican Tribunal as a model of efficiency" in ''Catholic.net''] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20230516141751/http://catholic.net/index.php?option=dedestaca&id=7343&grupo=&canal=|date=2023-05-16}}</ref><ref>{{استشهاد بويب|عنوان=Carol Glatz, "Man seriously injured after setting self on fire in St. Peter's Square" in ''Catholic News Service'', 19 December 2013|مسار=http://www.catholicnews.com/data/stories/cns/1305320.htm|تاريخ الوصول=18 July 2014|مسار أرشيف=http://webarchive.loc.gov/all/20140205230359/http://www.catholicnews.com/data/stories/cns/1305320.htm|تاريخ أرشيف=5 February 2014|حالة المسار=dead}}</ref><ref name="CNNNadeau">Nadeau, Barbie. "[http://edition.cnn.com/2012/05/26/world/europe/italy-vatican-leak/ Pope's butler arrested over Vatican documents leak]." ''[[سي إن إن]]''. 26 May 2012. Retrieved 26 May 2012. {{Webarchive|url=https://archive.today/20130119120307/http://edition.cnn.com/2012/05/26/world/europe/italy-vatican-leak/|date=2013-01-19}}</ref>

== أنظر أيضاً ==

* [[البابا]]
* [[إيطاليا]]
* [[روما]]

== مراجع ==
{{مراجع}}
{{مواضيع الفاتيكان}}
{{روابط شقيقة|commons=Government of Vatican City}}
{{شريط بوابات|السياسة|الفاتيكان|علوم سياسية}}

[[تصنيف:الدين والسياسة]]
[[تصنيف:سياسة الفاتيكان]]
[[تصنيف:الفاتيكان]]
[[تصنيف:سياسات الاتحاد الأوروبي]]


text:
# Hönsbär
Hönsbär (Cornus suecica) är en växtart i familjen kornellväxter.
Arten förekommer naturligt från norra Europa till Island, nordöstra Asien, norra Nordamerika och Grönland. Växten är vanlig i norra och mellersta Sverige, hela Norge och hela Finland, men sällsynt i södra Sverige och saknas i några landskap. Den har en övervägande nordlig utbredning och trivs bäst på lågt liggande, fuktiga och kalla ställen, som havskusterna och fjälltrakternas myrar, som den följer upp över trädgränsen. Enligt inventering i Jämtland nådde hönsbär 975 m på 1950-talet. 2008 hade växten klättrat upp till 1 140 m. En oberoende undersökning i Uralbergen har visat liknande tendens.
Hönsbär är en 10-25 cm hög och flerårig ört. I flera avseenden liknar den skogskornell (C. sanguinea), men i andra avseenden skiljer den sig, särskilt när det gäller blomningen. Den har nämligen mycket små blommor som till alla sina delar utom ståndarna är svartröda. För att insekter ändå ska lockas (jämför avsnitt Etymologi nedan), har växten en "sammansatt blomma" med ett stort och lysande skenbart blomhylle, genom att de fyra översta bladen omvandlats till högblad av vit färg som sitter i en krans som ett svepe, men härmande en blomkrona. I mitten är den lilla svartvioletta blomställningen samlad, en enkel flock.
Stenbären är röda och har svagt sötaktig men fadd smak.
Den blommar vid sommarens början, men de fyra bladen gör, att blomningen ser ut att räcka långt fram mot hösten.
Hönsbär har tidigare använts som höns- och grisfoder.

## Hybrider
Hönsbärets hybrid med amerikanskt hönsbär (C. canadensis) har fått namnet hybridhönsbär (C ×unalaschkensis) och odlas ibland som prydnadsväxt.

## Synonymer
- Arctocrania suecica (L.) Nakai
- Chamaepericlymenum suecicum (L.) Asch. & Graebn.
- Cornella suecica (L.) Rydb.
- Eukrania suecica (L.) Raf.
- Cornus suecica f. semivirescens Vict.

## Bygdemål
| Namn         | Trakt                   | Referens |
| ------------ | ----------------------- | -------- |
| Broskber     | Västerbotten            | [ 3 ]    |
| Holteblomma  | Götaland                | [ 4 ]    |
| Hönsbär      |                         |          |
| Hönsebär     |                         |          |
| Hönson       |                         |          |
| Knöllsterbär | Svenskfinland           | [ 5 ]    |
| Skrubb-bär   | Bohuslän, Svenskfinland | [ 4 ]    |
| Smörbär      |                         |          |
| Svinbär      | Västerbotten            | [ 4 ]    |

### Etymologi
- Hönsbär och liknande har växten fått av att orrhöns gärna äter dess bär.
- Skrubb-bär kommer av att hönsbäret gärna besöks av en speciell bärfisart (Cimex baccarum), som i bygdemål kallas skrubba.

wikiname: svwiki

title: Hönsbär

in_language: sv

wikitext:
{{Taxobox
| name = Hönsbär
| status =
| image = Cornus suesica.jpg
| image_caption =
| range_map =
| range_map_caption =
| image2 =
| image2_caption =
| domain_sv =
| domain = [[Eukaryota]]
| regnum_sv = [[Växter]]
| regnum = Plantae
| divisio_sv = [[Fröväxter]]
| divisio = Spermatophyta
| subdivisio_sv = [[Gömfröväxter]]
| subdivisio = Angiospermae
| classis_sv = [[Trikolpater]]
| classis = Eudicotyledonae
| ordo_sv = [[Kornellordningen]]
| ordo = Cornales
| familia_sv = [[Kornellväxter]]
| familia = Cornaceae
| genus_sv = [[Kornellsläktet]]
| genus = Cornus
| subgenus = [[Arctocrania]]
| species_sv = '''Hönsbär'''
| taxon = Cornus suecica
| taxon_authority = [[Carl von Linné|Linné]]
| species = C. suecica
}}

[[Image:Cornus suecica.jpg|thumb|right|210px]]

'''Hönsbär''' (''Cornus suecica'') är en växt[[art]] i [[familj (biologi)|familjen]] [[kornellväxter]].<ref name=":0">{{Webbref|url=https://www.ne.se/uppslagsverk/encyklopedi/l%C3%A5ng/h%C3%B6nsb%C3%A4r|titel=hönsbär - Uppslagsverk - NE.se|hämtdatum=2018-05-26|verk=www.ne.se|språk=sv}}</ref>

Arten förekommer naturligt från norra [[Europa]] till [[Island]], nordöstra [[Asien]], norra [[Nordamerika]] och [[Grönland]]. Växten är vanlig i norra och mellersta [[Sverige]], hela [[Norge]] och hela [[Finland]], men sällsynt i södra Sverige och saknas i några landskap. Den har en övervägande nordlig utbredning och trivs bäst på lågt liggande, fuktiga och kalla ställen, som havskusterna och fjälltrakternas [[myr]]ar, som den följer upp över trädgränsen.<ref name=":0" /> Enligt inventering i [[Jämtland]] nådde hönsbär 975 m på 1950-talet. 2008 hade växten klättrat upp till 1 140 m. En oberoende undersökning i [[Uralbergen]] har visat liknande tendens.

Hönsbär är en 10-25 cm hög och flerårig [[ört]].<ref name=":0" /> I flera avseenden liknar den [[skogskornell]] (''C. sanguinea''), men i andra avseenden skiljer den sig, särskilt när det gäller blomningen. Den har nämligen mycket små blommor som till alla sina delar utom ståndarna är svartröda.<ref name=":0" /> För att insekter ändå ska lockas (jämför avsnitt ''Etymologi'' nedan), har växten en "sammansatt blomma" med ett stort och lysande skenbart blomhylle, genom att de fyra översta bladen omvandlats till högblad av [[vit]] färg som sitter i en krans som ett svepe, men härmande en blomkrona. I mitten är den lilla svartvioletta [[blomställning]]en samlad, en enkel flock.

Stenbären är [[röd]]a och har svagt sötaktig men fadd smak.<ref name=":0" />

Den blommar vid sommarens början, men de fyra bladen gör, att blomningen ser ut att räcka långt fram mot hösten.<ref>{{bokref |titel= Vår flora i färg|efternamn= Elvers|förnamn= Ivar|författarlänk= Ivar Elvers|år= 1970|utgivare= Almqvist & Wiksell|isbn= 91-20-03477-6|sid= 253}}</ref>

Hönsbär har tidigare använts som höns- och grisfoder.<ref name=":0" />

== Hybrider ==
Hönsbärets hybrid med [[amerikanskt hönsbär]] (''C. canadensis'') har fått namnet [[hybridhönsbär]] (''C ×unalaschkensis'') och odlas ibland som prydnadsväxt.

== Synonymer ==
*''Arctocrania suecica'' (L.) Nakai
*''Chamaepericlymenum suecicum'' (L.) Asch. & Graebn.
*''Cornella suecica'' (L.) Rydb.
*''Eukrania suecica'' (L.) Raf.
*''Cornus suecica'' f. ''semivirescens'' Vict.

==[[Dialekt|Bygdemål]]==
{| class="wikitable
! Namn !! Trakt !! Referens
|-
| ''Broskber''
|  [[Västerbotten]]
| <ref>[[Ernst Rietz]]: ''Svenskt dialektlexikon'' [https://runeberg.org/dialektl/0085.html] sida 55</ref>
|-
| ''Holteblomma''
| [[Götaland]]
| <ref name=Rietz>[[Ernst Rietz]]: ''Svenskt dialektlexikon'', sida 266 [https://runeberg.org/dialektl/0296.html]</ref>
|-
| ''Hönsbär''
|-
| ''Hönsebär''
|-
| ''Hönson''
|-
| ''Knöllsterbär''
| [[Svenskfinland]]
| <ref name=ER>[[Ernst Rietz]]: ''Svenskt dialektlexikon,'' sida 341 [https://runeberg.org/dialektl/0371.html]</ref>
|-
| ''Skrubb-bär''
| [[Bohuslän]], Svenskfinland
| <ref name=Rietz/>
|-
| ''Smörbär''
|-
| ''Svinbär''
| Västerbotten
| <ref name=Rietz/>
|}

=== [[Etymologi]] ===
*''Hönsbär'' och liknande har växten fått av att [[Orre|orrhöns]] gärna äter dess bär.
*''Skrubb-bär'' kommer av att hönsbäret gärna besöks av en speciell [[Bärfisar|bärfis]]art (''Cimex baccarum''), som i [[bygdemål]] kallas ''skrubba.''

== Referenser ==

=== Noter ===
<references/>

== Externa länkar ==
*[http://linnaeus.nrm.se/flora/di/corna/cornu/cornsue.html Den virtuella floran]
*{{runeberg.org|nordflor|248.html Hönsbär}}
*[http://www.ipni.org/index.html IPNI] • [[International Plant Names Index]]
* {{commons|Cornus suecica}}

[[Kategori:Kornellväxter]]
[[Kategori:Hö Växtindex]]

title: Systematik

Domän: Eukaryoter · Eukaryota

Rike: Växter · Plantae

Division: Fröväxter · Spermatophyta

Underdivision: Gömfröväxter · Angiospermae

Klass: Trikolpater · Eudicotyledonae

Ordning: Kornellordningen · Cornales

Familj: Kornellväxter · Cornaceae

Släkte: Kornellsläktet · Cornus

Undersläkte: Arctocrania

Art: Hönsbär · C. suecica

title: Vetenskapligt namn

Vetenskapligt namn: § Cornus suecica

Auktor: Linné


text:
# 1973 في فنزويلا
فيما يلي قوائم الأحداث التي وقعت خلال عام 1973 في فنزويلا.

## رياضة
- 1 يناير – الدوري الفنزويلي الممتاز 1973 الفائز نادي بورتوغيزا.

## مواليد

### يناير
- 1 يناير – فرنسيس جاجو
- 1 يناير – هرمان ميخيا
- 7 يناير – رافاييل دوداميل لاعب كرة قدم فنزويلي.

### فبراير
- 17 فبراير – ديفيد مكينتوش لاعب كرة قدم فنزويلي.

### مارس
- 7 مارس – سيزار فارياس
- 9 مارس – لويس فيرا لاعب كرة قدم فنزويلي.
- 14 مارس – لويس فرنانديز ممثل فنزويلي.
- 18 مارس – راؤول تشافيز لاعب كرة قاعدة فنزويلي.

### يونيو
- 3 يونيو – روبرت ماتشادو
- 6 يونيو – كورايما توريس

### يوليو
- 5 يوليو – ريتشارد لوغو لاعب كرة سلة فنزويلي.
- 25 يوليو – كارلوس برافو مبارز بالسيف فنزويلي.

### أغسطس
- 11 أغسطس – روبيرث موران لاعب كرة قدم فنزويلي.

### سبتمبر
- 1 سبتمبر – إيدي سانشيز سياسي إسباني.

### أكتوبر
- 12 أكتوبر – لويس نوغويرا لاعب تايكوندو فنزويلي.

### نوفمبر
- 15 نوفمبر – إيلين أباد ممثلة وعارضة أزياء فنزويلية.
- 24 نوفمبر – كارولاينا ساندوفال

### ديسمبر
- 10 ديسمبر – غابرييلا سبانيك ممثلة فنزويلية.
- 29 ديسمبر – توماس بيريز لاعب كرة قاعدة فنزويلي.

## وفيات

### يناير
- 2 يناير – العازار لوبيز كونتريراس (مواليد 1883) سياسي فنزويلي.

title: 1973 في فنزويلا

wikitext:
{{مصدر|تاريخ=ديسمبر 2019}}
{{بطاقة سنة في بلد}}
{{سنة في فنزويلا|1973}}
فيما يلي قوائم الأحداث التي وقعت خلال عام '''[[1973]] في [[فنزويلا]]'''.
{{حد فهرس|2}}
== رياضة ==
{{Div col|colwidth=25em}}
* 1 يناير – [[الدوري الفنزويلي الممتاز 1973]] الفائز [[نادي بورتوغيزا]].
{{Div col end}}
== مواليد ==
{{Div col|colwidth=25em}}
=== يناير ===
* 1 يناير – [[فرنسيس جاجو]]
* 1 يناير – [[هرمان ميخيا]]
* 7 يناير – [[رافاييل دوداميل]] لاعب كرة قدم فنزويلي.
=== فبراير ===
* 17 فبراير – [[ديفيد مكينتوش]] لاعب كرة قدم فنزويلي.
=== مارس ===
* 7 مارس – [[سيزار فارياس]]
* 9 مارس – [[لويس فيرا]] لاعب كرة قدم فنزويلي.
* 14 مارس – [[لويس فرنانديز (ممثل فنزويلي)|لويس فرنانديز]] ممثل فنزويلي.
* 18 مارس – [[راؤول تشافيز]] لاعب كرة قاعدة فنزويلي.
=== يونيو ===
* 3 يونيو – [[روبرت ماتشادو]]
* 6 يونيو – [[كورايما توريس]]
=== يوليو ===
* 5 يوليو – [[ريتشارد لوغو]] لاعب كرة سلة فنزويلي.
* 25 يوليو – [[كارلوس برافو]] مبارز بالسيف فنزويلي.
=== أغسطس ===
* 11 أغسطس – [[روبيرث موران]] لاعب كرة قدم فنزويلي.
=== سبتمبر ===
* 1 سبتمبر – [[إيدي سانشيز]] سياسي إسباني.
=== أكتوبر ===
* 12 أكتوبر – [[لويس نوغويرا]] لاعب تايكوندو فنزويلي.
=== نوفمبر ===
* 15 نوفمبر – [[إيلين أباد]] ممثلة وعارضة أزياء فنزويلية.
* 24 نوفمبر – [[كارولاينا ساندوفال]]
=== ديسمبر ===
* 10 ديسمبر – [[غابرييلا سبانيك]] ممثلة فنزويلية.
* 29 ديسمبر – [[توماس بيريز (لاعب كرة قاعدة)|توماس بيريز]] لاعب كرة قاعدة فنزويلي.
{{Div col end}}
== وفيات ==
{{Div col|colwidth=25em}}
=== يناير ===
* 2 يناير – [[العازار لوبيز كونتريراس]] (مواليد 1883) سياسي فنزويلي.
{{Div col end}}
{{سنوات في فنزويلا}}
{{شريط بوابات|فنزويلا}}
{{بذرة فنزويلا}}

[[تصنيف:فنزويلا في 1973]]

title: معلومات عامة

البلد: فنزويلا


text:
# Хелпман, Эльханан
Эльханан Хелпман (англ. Elhanan Helpman; род. 30 марта 1946, Джалал-Абад, Киргизская ССР) — израильский экономист, профессор Гарвардского университета, эксперт в мировой торговле.

## Биография
Родился в СССР. Иммигрировал с семьёй в Израиль.
Получил степень бакалавра экономики и статистики в 1969 году, стал магистром экономики в 1971 году в Тель-Авивском университете; доктор философии Гарвардского университета (1974). С 1974 года преподавал в Тель-Авивском университете (с 1981 года — профессор; с 2004 года — заслуженный профессор), с 1997 года преподаёт на экономическом факультете Гарвардского университета (с 2002 года — профессор международной торговли имени Галена Стоуна).
В качестве приглашённого профессора работал в Массачусетском технологическом институте.
Президент Эконометрического общества (2000).

## Награды и признание
- 1991 — Премия Израиля
- 1998 — Премия и медаль Бернарда Хармса
- 2002 — Ротшильдовская премия
- 2002 — Премия ЭМЕТ
- 2013 — BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Awards

## Основные произведения
- «Монополистическая конкуренция во внешней торговле» (Monopolistic competition in foreign trade, 1981);
- «Рыночная структура и внешняя торговля» (Market structure and foreign trade: increasing returns, imperfect competition and the international economy, 1985, в соавторстве с П. Кругманом);
- Загадка экономического роста = The Mystery of Economic Growth. (2004) — М.: Изд-во Института Гайдара, 2011. — 240 с.
- Понимание мировой торговли = Understanding Global Trade. (2011) — М.: Изд-во Института Гайдара, 2017. — 312 с.

wikiname: ruwiki

title: Хелпман, Эльханан

in_language: ru

wikitext:
{{Учёный
|Имя                  = Эльханан Хелпман
|Оригинал имени       = {{lang-en|Elhanan Helpman}}
{{lang-he|אלחנן הלפמן}}
|Изображение          = 2008 - Elhanan Helpman.jpg
|Ширина               =
|Описание изображения = в 2008 году
|Место рождения       =
|Место смерти         =
|Гражданство          =
|Научная сфера        = {{экономика|Израиля}}
|Место работы         = [[Тель-Авивский университет]]
|Альма-матер          = [[Тель-Авивский университет]]
[[Гарвардский университет]]
|Учёная степень       = {{доктор философии|экономике}}
|Научный руководитель = {{нп5|Richard E. Caves}} и [[Хаутаккер, Хендрик]]
|Знаменитые ученики   =
|Известен как         =
|Награды и премии     = [[Премия Израиля]] (1991)
}}

'''Эльханан Хелпман''' ({{lang-en|Elhanan Helpman}}; род. [[30 марта]] [[1946]], [[Джалал-Абад]], [[Киргизская ССР]]) — израильский [[экономист]], профессор Гарвардского университета, эксперт в мировой торговле.

== Биография ==
Родился в СССР. Иммигрировал с семьёй в Израиль.

Получил степень бакалавра экономики и статистики в 1969 году, стал магистром экономики в 1971 году в [[Тель-Авивский университет|Тель-Авивском университете]]; доктор философии [[Гарвардский университет|Гарвардского университета]] (1974). С 1974 года преподавал в Тель-Авивском университете (с 1981 года — профессор; с 2004 года — заслуженный профессор), с 1997 года преподаёт на экономическом факультете Гарвардского университета (с 2002 года — профессор международной торговли имени Галена Стоуна).

В качестве приглашённого профессора работал в [[Массачусетский технологический институт|Массачусетском технологическом институте]].

Президент [[Эконометрическое общество|Эконометрического общества]] (2000).

== Награды и признание ==
* 1991 — [[Премия Израиля]]
* 1998 — [[Премия и медаль Бернарда Хармса]]
* 2002 — [[Ротшильдовская премия]]
* 2002 — [[ЭМЕТ (премия)|Премия ЭМЕТ]]
* 2013 — [[BBVA Foundation Frontiers of Knowledge Awards]]

== Основные произведения ==
* «Монополистическая конкуренция во внешней торговле» (Monopolistic competition in foreign trade, 1981);
* «Рыночная структура и внешняя торговля» (Market structure and foreign trade: increasing returns, imperfect competition and the international economy, 1985, в соавторстве с [[Кругман, Пол|П. Кругманом]]);
* Загадка экономического роста = The Mystery of Economic Growth. (2004) — М.: Изд-во Института Гайдара, 2011. — 240 с.
* Понимание мировой торговли = Understanding Global Trade. (2011) — М.: Изд-во Института Гайдара, 2017. — 312 с.

== Ссылки ==
* [http://www.tau.ac.il/~helpman Страница Э. Хелпмана на сайте Тель-Авивского университета]
* [https://scholar.harvard.edu/helpman Страница Э.Хелпмана на сайте Гарвардского университета] [https://web.archive.org/web/20060613202518/http://post.economics.harvard.edu/faculty/helpman/helpman.html Архивная копия]

{{ВС}}
{{Президенты Эконометрического общества}}

[[Категория:Преподаватели Тель-Авивского университета]]
[[Категория:Лауреаты Государственной премии Израиля]]
[[Категория:Лауреаты премии Бернарда Хармса]]
[[Категория:Специалисты по международной экономике]]
[[Категория:Лауреаты премии Ротшильда]]

title: Эльханан Хелпман

Место рождения: - Джалал-Абад, Киргизская ССР, СССР

Страна: - Израиль - США

Род деятельности: экономист, преподаватель университета

Научная сфера: экономика

Место работы: Тель-Авивский университет

Альма-матер: Тель-Авивский университет · Гарвардский университет

Учёная степень: доктор философии (PhD) по экономике

Научный руководитель: Richard E. Caves и Хаутаккер, Хендрик

Награды и премии: Премия Израиля (1991)


text:
# Ganoidschuppe
Die Ganoidschuppe (altgriechisch γάνος ganos „Glanz, Schmuck, Schmelz“) oder Schmelzschuppe ist eine Schuppenart, die rezent nur noch bei wenigen Gattungen urtümlicher Knochenfische – Knorpelganoiden, Knochenganoiden und Flösselhechten – vorkommt. In der Evolution der übrigen Knochenfische unterlag die Ganoidschuppe einer starken Reduktion. In der älteren paläontologischen Literatur werden fossile Formen mit dieser Schuppenart oft, wenngleich mit unterschiedlicher Abgrenzung, mit den Sammelbezeichnungen „Ganoiden“,  „Ganoidfische“ oder „Schmelzschupper“ belegt.

## Bau und stammesgeschichtliche Herkunft
Ganoidschuppen sind von rhombischer Form und bestehen aus einer knöchernen Unterlage, die mit einer perlmuttartig glänzenden Schicht aus Ganoin überzogen ist – einer zahnschmelzähnlichen Substanz, die in der Lederhaut gebildet wird. Danach folgt bei einigen Arten eine Schicht aus Dentin (z. B. beim Senegal-Flösselhecht (Polypterus senegalus)). Die unterste Schicht bildet ein flächiger Lamellenknochen (eine Schicht aus Isopedin und einer Knochenunterlage). Stammesgeschichtlich lassen sich die Ganoidschuppen von Schuppenformen fossiler Arten herleiten, die einen größeren Dentingehalt sowie weniger Ganoin enthalten. Die Ganoidschuppe entwickelte sich aus dem gemeinsamen Vorläufer wie die Kosmoidschuppe, die aber unter den rezenten Arten nur noch beim Quastenflosser zu finden sind. Der in Deutschland bekannteste fossile Ganoidschupper ist Palaeoniscum freieslebeni, Blainville, 1818. Er war der häufigste Fisch im Norddeutschen Zechsteinmeer und wurde in vielen Exemplaren im Kupferschiefer beim Bergbau im Südharz und in der Mansfelder Mulde gefunden.

wikiname: dewiki

title: Ganoidschuppe

in_language: de

wikitext:
[[Datei:Fish Fossil (FindID 64765).jpg|miniatur|Ganoidschuppen eines fossilen Knochenganoiden]]
[[Datei:Schmelzschuppenfischkonkretion.jpg|mini|[[Fossil]]er Schmelzschuppenfisch]]

Die '''Ganoidschuppe''' ({{grcS|γάνος|ganos}} „Glanz, Schmuck, Schmelz“) oder '''Schmelzschuppe''' ist eine [[Schuppe (Morphologie)|Schuppenart]], die [[Rezent#Biologie|rezent]] nur noch bei wenigen [[Gattung (Biologie)|Gattungen]] urtümlicher [[Knochenfische]] – [[Knorpelganoiden]], [[Knochenganoiden]] und [[Flösselhechte]]n – vorkommt. In der [[Evolution]] der übrigen Knochenfische unterlag die Ganoidschuppe einer starken Reduktion. In der älteren [[Paläontologie|paläontologischen]] [[Fachliteratur|Literatur]] werden [[fossil]]e Formen mit dieser Schuppenart oft, wenngleich mit unterschiedlicher Abgrenzung, mit den [[Kollektivum|Sammelbezeichnungen]] „Ganoiden“,  „Ganoidfische“ oder „Schmelzschupper“ belegt.<ref name="LEHMANN">{{Literatur | Autor= [[Ulrich Lehmann (Paläontologe)|Ulrich Lehmann]] | Titel= Paläontologisches Wörterbuch | Auflage= 4. | Verlag= Ferdinand Enke Verlag | Ort= Stuttgart | Jahr= 1996 | Seiten=93}}</ref>

== Bau und stammesgeschichtliche Herkunft ==
Ganoidschuppen sind von [[rhombisch]]er Form und bestehen aus einer knöchernen Unterlage, die mit einer perlmuttartig glänzenden Schicht aus [[Ganoin]] überzogen ist – einer [[zahnschmelz]]<nowiki />ähnlichen Substanz, die in der [[Dermis|Lederhaut]] gebildet wird. Danach folgt bei einigen Arten eine Schicht aus [[Dentin]] (z. B. beim [[Senegal-Flösselhecht]] (''Polypterus senegalus'')). Die unterste Schicht bildet ein flächiger Lamellenknochen (eine Schicht aus [[Isopedin]] und einer Knochenunterlage). Stammesgeschichtlich lassen sich die Ganoidschuppen von Schuppenformen fossiler Arten herleiten, die einen größeren Dentingehalt sowie weniger Ganoin enthalten. Die Ganoidschuppe entwickelte sich aus dem gemeinsamen Vorläufer wie die [[Kosmoidschuppe]], die aber unter den rezenten Arten nur noch beim [[Quastenflosser]] zu finden sind. Der in Deutschland bekannteste fossile Ganoidschupper ist [[Palaeoniscum freieslebeni]], [[Henri Marie Ducrotay de Blainville|Blainville]], 1818. Er war der häufigste Fisch im Norddeutschen [[Zechstein|Zechsteinmeer]] und wurde in vielen Exemplaren im [[Kupferschiefer]] beim Bergbau im Südharz und in der Mansfelder Mulde gefunden.

== Siehe auch ==
* [[Elasmoidschuppe]]
* [[Placoidschuppe]]

== Quellen ==
* Manfred Klinkhardt: ''Ganoidschuppe.'' In: Claus Schaefer, Torsten Schröer (Hrsg.): ''Das große Lexikon der Aquaristik.'' 2 Bände. Eugen Ulmer, Stuttgart 2004, ISBN 3-8001-7497-9, S. 398.
* [[Harald Schliemann (Zoologe)|Harald Schliemann]]: ''Integument und Anhangsorgane.'' In: W. Westheide, R. Rieger: ''Spezielle Zoologie.'' Teil 2: ''Wirbel- oder Schädeltiere''. Spektrum Akademischer Verlag, München 2004, ISBN 3-8274-0307-3, S. 21f.

== Einzelnachweise ==
<references />

== Weblinks ==
* [https://www.heise.de/newsticker/meldung/Panzer-nach-Fischschuppen-Art-207922.html Panzer nach Fischschuppen-Art] auf [[Heise online]] vom 25. September 2008

[[Kategorie:Anatomie der Fische]]


text:
# L. Dana Wilgress
Leolyn Dana Wilgress, CC (October 20, 1892 – July 21, 1969) was a Canadian diplomat.
Born in Vancouver, British Columbia, to Henry T. and Helene M. (Empev), Wilgress was educated in Vancouver, Yokohama Japan, Victoria and at McGill University. He married Olga Buergin on June 4, 1919 and they had three children.
He was a Junior Trade Commissioner in 1914, Canadian Trade Commissioner, Omsk, Russia in 1916 and Trade Commissioner in Vladivostok in 1918. In early 1922, he was Trade Commissioner in Hamburg, Germany. He became Director of the Commercial Intelligence Service in Ottawa in 1932; was an adviser at the Ottawa Imperial Conference in 1932, an adviser at the World Economic Conference at London in 1933; a negotiator in Washington for Canada–U.S. Trade Agreement, 1936–1938. He was appointed Minister to the U.S.S.R. for the period 1942–1943.
He was Canadian ambassador to the USSR from 1944 to 1946, and High Commissioner to London from 1949 to 1952. From 1952 to 1953 he was Under-Secretary of State for External Affairs and Deputy Minister of Foreign Affairs. He was   Ambassador and permanent representative to the North Atlantic Council of NATO from 1953 to 1958, and representative to the Organisation for Economic Co-operation and Development from 1953 to 1958.
In 1953 he received a Doctor of Laws, honoris causa from the University of British Columbia and in 1967 was made a Companion of the Order of Canada. Wilgress died in 1969, and was interred in the Capital Memorial Gardens in Ottawa.

wikiname: enwiki

title: L. Dana Wilgress

in_language: en

wikitext:
{{refimprove|date=September 2014}}
{{Infobox officeholder
|name        = Leolyn Dana Wilgress
|image       = L_D_Wilgress.jpg
|alt         =
|caption     =
| office1           = [[Canadian High Commissioner to the United Kingdom]]
| term_start1         = 1949
| term_end1           = 1952
|primeminister1      =[[Louis St. Laurent]]
| predecessor1        = [[Norman Robertson]]
| successor1          = [[Norman Robertson]]
|birth_date  = {{Birth date|1892|10|20}}
|birth_place = [[Vancouver]], [[British Columbia]]
|death_date  = {{Death date and age|1969|07|21|1892|10|20}}
|death_place = [[Ottawa]], [[Ontario]]
|other_names =
|known_for   =
|occupation  = Diplomat
|nationality =
|awards      = [[Order of Canada]]
}}
'''Leolyn Dana Wilgress''', {{Post-nominals|country=CAN|CC}} (October 20, 1892 – July 21, 1969) was a [[Canadians|Canadian]] diplomat.

Born in [[Vancouver]], [[British Columbia]], to Henry T. and Helene M. (Empev), Wilgress was educated in Vancouver, Yokohama [[Japan]], [[Victoria College, Alexandria|Victoria]] and at [[McGill University]]. He married Olga Buergin on June 4, 1919 and they had three children.

He was a Junior Trade Commissioner in 1914, Canadian Trade Commissioner, [[Omsk]], Russia in 1916 and Trade Commissioner in [[Vladivostok]] in 1918. In early 1922, he was Trade Commissioner in [[Hamburg]], Germany. He became Director of the Commercial Intelligence Service in Ottawa in 1932; was an adviser at the Ottawa Imperial Conference in 1932, an adviser at the World Economic Conference at London in 1933; a negotiator in Washington for Canada–U.S. Trade Agreement, 1936–1938. He was appointed Minister to the U.S.S.R. for the period 1942–1943.

He was Canadian [[ambassador]] to the [[USSR]] from 1944 to 1946, and High Commissioner to London from 1949 to 1952. From 1952 to 1953 he was Under-Secretary of State for External Affairs and Deputy Minister of Foreign Affairs. He was   Ambassador and permanent representative to the North Atlantic Council of [[NATO]] from 1953 to 1958, and representative to the [[Organisation for Economic Co-operation and Development]] from 1953 to 1958.

In 1953 he received a Doctor of Laws, ''[[honoris causa]]'' from the [[University of British Columbia]] and in 1967 was made a Companion of the [[Order of Canada]]. Wilgress died in 1969, and was interred in the Capital Memorial Gardens in Ottawa.

==References==
* {{cite encyclopedia|title=Leolyn Dana Wilgress|encyclopedia=[[The Canadian Encyclopedia]]|url=https://www.thecanadianencyclopedia.ca/en/article/leolyn-dana-wilgress}}

{{s-start}}
{{s-dip}}
{{s-bef|before=[[Norman Robertson]]}}
{{s-ttl|title=[[List of Canadian High Commissioners to the United Kingdom|Canadian High Commissioner to the United Kingdom]]|years=1949–1952}}
{{s-aft|after=[[Norman Robertson]]}}
{{s-end}}

{{Canadian High Commissioners to the United Kingdom}}

{{Authority control}}

{{DEFAULTSORT:Wilgress, L. Dana}}
[[Category:1892 births]]
[[Category:1969 deaths]]
[[Category:Canadian Anglicans]]
[[Category:High commissioners of Canada to the United Kingdom]]
[[Category:Companions of the Order of Canada]]
[[Category:McGill University alumni]]
[[Category:People from Vancouver]]
[[Category:Permanent representatives of Canada to NATO]]
[[Category:Victoria College, Alexandria alumni]]
[[Category:Canadian federal deputy ministers]]

Canadian High Commissioner to the United Kingdom: In office · 1949–1952

Prime Minister: Louis St. Laurent

Preceded by: Norman Robertson

Succeeded by: Norman Robertson

title: Personal details

Born: October 20, 1892 · Vancouver, British Columbia

Died: July 21, 1969 (aged 76) · Ottawa, Ontario

Occupation: Diplomat

Awards: Order of Canada


text:
# هری رابینوویتز
هری رابینوویتز (انگلیسی: Harry Rabinowitz؛  ۲۶ مارس ۱۹۱۶ – ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل انگلستان بود.
از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به خیابان هانوور، ارابه‌های آتش، بوستونی‌ها، بازگشت به از، بانو جین، بازمانده روز، بیمار انگلیسی، آقای ریپلی بااستعداد، کوهستان سرد، رایلی، تک‌خال جاسوس‌ها و موریس اشاره نمود.

wikiname: fawiki

title: هری رابینوویتز

in_language: fa

wikitext:
{{Infobox person
| name = هری رابینوویتز
| honorific_suffix = [[نشان امپراتوری بریتانیا|عضو والا مقام امپراتوری بریتانیا]]
| birth_date = {{birth date|1916|3|26|df=y}}
| birth_place = [[ژوهانسبورگ]]، [[اتحادیه آفریقای جنوبی]]
| birth_name =
| occupation =[[موسیقی‌دان]]، [[آهنگساز]]
| death_date = {{dda|2016|6|22|1916|3|26|df=y}}
| death_place =
| residence =
| spouse = لورنا آندرسون (۱۹۴۴ تا ۲۰۰۰){{سخ}}مری سی. اسکات (۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶)
| children = ۳
| nationality = انگلیسی
}}
'''هری رابینوویتز''' ({{lang-en|Harry Rabinowitz}}؛ {{رچ}} {{birth date|1916|3|26|df=y}} – ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶) [[موسیقی‌دان]] و [[آهنگساز]] اهل [[انگلستان]] بود.

از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به ''[[خیابان هانوور (فیلم)|خیابان هانوور]]''، ''[[ارابه‌های آتش]]''، ''[[بوستونی‌ها]]''، ''[[بازگشت به از]]''، ''[[بانو جین (فیلم)|بانو جین]]''، ''[[بازمانده روز (فیلم)|بازمانده روز]]''، ''[[بیمار انگلیسی (فیلم)|بیمار انگلیسی]]''، ''[[آقای ریپلی بااستعداد (فیلم)|آقای ریپلی بااستعداد]]''، ''[[کوهستان سرد]]''، ''[[رایلی، تک‌خال جاسوس‌ها]]'' و ''[[موریس (فیلم)|موریس]]'' اشاره نمود.

== منابع ==
{{پانویس|چپ‌چین=بله}}
* {{یادکرد-ویکی|پیوند =//en.wikipedia.org/w/index.php?title=Harry_Rabinowitz&oldid=1012015998|عنوان = Harry Rabinowitz|زبان =انگلیسی|بازیابی =۱ ژوئن ۲۰۲۱}}

== پیوند به بیرون ==
* {{IMDb name|0704948}}
{{داده‌های کتابخانه‌ای}}

{{آهنگساز-خرد}}

{{ترتیب‌پیش‌فرض:رابینوویتز، هری}}

[[رده:آهنگسازان فیلم اهل بریتانیا]]
[[رده:آهنگسازان فیلم مرد اهل بریتانیا]]
[[رده:آهنگسازان فیلم مرد]]
[[رده:اعضای رتبه امپراتوری بریتانیا]]
[[رده:افراد صدساله اهل بریتانیا]]
[[رده:اهالی ژوهانسبورگ]]
[[رده:درگذشتگان ۲۰۱۶ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۱۶ (میلادی)]]
[[رده:موسیقی‌دانان اهل پورتلند، اورگن]]
[[رده:یهودیان اهل بریتانیا]]
[[رده:مردان صدساله]]
[[رده:آفریقای جنوبی‌های مهاجرت‌کرده به بریتانیا]]
[[رده:رهبران ارکستر سده ۲۰ (میلادی) اهل بریتانیا]]
[[رده:دانش‌آموختگان مدرسه موسیقی و درام گیلدهال]]
[[رده:آهنگسازان تلویزیون اهل بریتانیا]]
[[رده:آهنگسازان فیلم اهل آفریقای جنوبی]]

title: هری رابینوویتزعضو والا مقام امپراتوری بریتانیا

زادهٔ: ۲۶ مارس ۱۹۱۶ · ژوهانسبورگ، اتحادیه آفریقای جنوبی

درگذشت: ۲۲ ژوئن ۲۰۱۶ (۱۰۰ سال)

ملیت: انگلیسی

پیشه(ها): موسیقی‌دان، آهنگساز

همسر(ها): لورنا آندرسون (۱۹۴۴ تا ۲۰۰۰) · مری سی. اسکات (۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶)

فرزندان: ۳


text:
# 39 Eskadra Towarzysząca
39 eskadra towarzysząca – pododdział lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

## Formowanie i walki
39 eskadra towarzysząca została sformowana na podstawie rozkazu L.dz. 4359/tjn. Ministra Spraw Wojskowych z dnia 19 lipca 1937 roku.
Eskadra została zorganizowana na lotnisku Ławica w Poznaniu, na bazie IV plutonu 33 eskadry towarzyszącej i podporządkowana dowódcy IV/3 dywizjonu towarzyszącego 3 pułku lotniczego.
W dniu 24 sierpnia 1939 roku, po zarządzeniu mobilizacji, eskadra została rozformowana, a jej personel i wyposażenie posłużył do uzupełnienia 33 i 36 eskadry towarzyszącej.

## Personel eskadry
| Stanowisko      | Stopień, imię i nazwisko              |
| --------------- | ------------------------------------- |
| dowódca         | kpt. obs. Antoni Koźmiński            |
| dowódca I/39    | por. obs. Janusz Badowski             |
| dowódca II/39   | por. obs. Henryk Możdżeń              |
| szef eskadry    | st. sierż. Ignacy Kreczewski          |
| szef mechaników | st. majster wojsk. Władysław Metelski |

| Stanowisko    | Stopień, imię i nazwisko        |
| ------------- | ------------------------------- |
| dowódca       | kpt. Antoni Koźmiński           |
| dowódca I/39  | por. Franciszek Tomasz Świetlik |
| dowódca II/39 | por. Henryk Możdżeń             |
| obserwator    | por. Jan Marian Czarkowski      |
| obserwator    | por. Józef Paluch               |
| obserwator    | ppor. Henryk Cyruliński         |
| obserwator    | ppor. Tadeusz Wiesław Sawicki   |

wikiname: plwiki

title: 39 Eskadra Towarzysząca

in_language: pl

wikitext:
{{Jednostka wojskowa infobox
 |nazwa                = 39 Eskadra Towarzysząca
 |nazwa oryginalna     =
 |znak                 = Roundel of Poland (1921-1993).svg
 |kategoria wojska     = lotnictwo
 |motto                =
 |grafika              =
 |opis grafiki         =
 |państwo              = 2RP
 |sformowanie          = [[1937]]
 |rozformowanie        = [[1939]]
 |nazwa wyróżniająca   =
 |patron               =
 |święto               = [[29 sierpnia]]{{refn|grupa=uwaga|Święto 3 pułku lotniczego.}}
 |nadanie sztandaru    =
 |rodowód              =
 |kontynuacja          =
 |dowódca pierwszy     = kpt. obs. Antoni Koźmiński
 |dowódca obecny       =
 |dowódca ostatni      =
 |działania zbrojne    =
 |numer                =
 |dyslokacja           = [[Garnizon]] [[Poznań]]
 |rodzaj sił zbrojnych = [[Wojska lądowe|Wojsko]]{{refn|grupa=uwaga|Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony ({{Dziennik Ustaw|1938|25|220}}). W skład [[Wojsko Polskie (II RP)|Sił Zbrojnych II RP]] wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i [[Marynarka Wojenna II RP|Marynarka Wojenna]]. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych [[Obrona Narodowa|Obrony Narodowej]], a także jednostek organizacyjnych [[Korpus Ochrony Pogranicza|Korpusu Ochrony Pogranicza]].}}
 |formacja             =
 |rodzaj wojsk         = [[Lotnictwo wojskowe II RP|Lotnictwo]]
 |podległość           = IV/3 dywizjon towarzyszący
 |skład                =
 |odznaczenia          =
 |commons              =
 |www                  =
}}
'''39 eskadra towarzysząca''' – [[pododdział]] [[Lotnictwo wojskowe II RP|lotnictwa]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]] w [[II Rzeczpospolita|II Rzeczypospolitej]].

== Formowanie i walki ==
39 eskadra towarzysząca została [[Formowanie jednostki|sformowana]] na podstawie rozkazu L.dz. 4359/tjn. [[Ministerstwo Spraw Wojskowych|Ministra Spraw Wojskowych]] z dnia 19 lipca 1937 roku.

[[Eskadra (lotnictwo)|Eskadra]] została zorganizowana na [[Port lotniczy Poznań-Ławica|lotnisku Ławica]] w Poznaniu, na bazie IV plutonu [[33 Eskadra Towarzysząca|33 eskadry towarzyszącej]] i podporządkowana dowódcy IV/3 dywizjonu towarzyszącego [[3 Pułk Lotniczy|3 pułku lotniczego]].

W dniu 24 sierpnia 1939 roku, po zarządzeniu mobilizacji, eskadra została rozformowana, a jej personel i wyposażenie posłużył do uzupełnienia [[33 Eskadra Towarzysząca|33]] i [[36 Eskadra Towarzysząca|36 eskadry towarzyszącej]].

== Personel eskadry ==
{| class="wikitable"
|+Personel eskadry w lipcu 1937{{odn|Pawlak|1989|s=261–262}}
|-
!Stanowisko
!Stopień, imię i nazwisko
|-
|dowódca
|kpt. obs. Antoni Koźmiński
|-
|dowódca I/39
|por. obs. Janusz Badowski
|-
|dowódca II/39
|por. obs. Henryk Możdżeń
|-
|szef eskadry
|st. sierż. Ignacy Kreczewski
|-
|szef mechaników
|st. majster wojsk. Władysław Metelski
|}

{| class="wikitable"
|+Personel eskadry w marcu 1939{{Odn|Rocznik oficerski|1939|s=781}}{{refn|grupa=uwaga|Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego]] w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939{{Odn|Rocznik oficerski|1939|s=VI}}.}}
|-
!Stanowisko
!Stopień, imię i nazwisko
|-
|dowódca
|kpt. Antoni Koźmiński
|-
|dowódca I/39
|por. Franciszek Tomasz Świetlik
|-
|dowódca II/39
|por. Henryk Możdżeń
|-
|obserwator
|por. Jan Marian Czarkowski
|-
|obserwator
|por. Józef Paluch
|-
|obserwator
|ppor. Henryk Cyruliński
|-
|obserwator
|ppor. Tadeusz Wiesław Sawicki
|}

== Uwagi ==
{{Uwagi}}

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Bibliografia ==
* {{Cytuj książkę | nazwisko=Koliński| imię=Izydor|tytuł= Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9| data=1978| wydawca=Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej| miejsce=Warszawa|odn=tak}}
* {{cytuj książkę|imię=Krzysztof|nazwisko=Hoff|tytuł= Skrzydła Niepodległej. O wielkopolskim lotnictwie w okresie Drugiej Rzeczypospolitej| wydawca=[[Wielkopolskie Muzeum Niepodległości|Wielkopolskie Muzeum Walk Niepodległościowych]]|data=2005| miejsce= Poznań| isbn = 8392134702|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Pawlak|imię=Jerzy|autor link=Jerzy Pawlak|tytuł= Polskie eskadry w latach 1918-1939|data=1989| wydawca= Wydawnictwo Komunikacji i Łączności| miejsce= Warszawa | isbn = 83-206-0760-4|odn=tak}}
* {{Cytuj książkę |nazwisko=Pawlak|imię=Jerzy|tytuł= Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939| data=1982| wydawca= Wydawnictwo Komunikacji i Łączności| miejsce= Warszawa| isbn = 83-206-0281-5|odn=tak}}
* {{cytuj książkę| nazwisko = Rybka|imię = Ryszard|nazwisko2 = Stepan|imię2 = Kamil|tytuł = Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939|wydawca = Fundacja CDCN|miejsce = Kraków|data = 2006|isbn =9788371888991|odn = {{odn/id|Rocznik oficerski|1939}}}}

{{Lotnictwo wojskowe II RP}}
{{Polskie samoloty wojskowe do 1939}}

[[Kategoria:Eskadry lotnictwa towarzyszącego II Rzeczypospolitej]]
[[Kategoria:Wojsko Polskie II Rzeczypospolitej w Poznaniu]]
[[Kategoria:Eskadry 3 Pułku Lotniczego]]

title: · 39 Eskadra Towarzysząca

Państwo: Polska

Święto: 29 sierpnia

Pierwszy: kpt. obs. Antoni Koźmiński

Dyslokacja: Garnizon Poznań

Rodzaj sił zbrojnych: Wojsko

Rodzaj wojsk: Lotnictwo

Podległość: IV/3 dywizjon towarzyszący


text:
# Poecilafroneta caudata
Poecilafroneta caudata Blest, 1979 è un ragno appartenente alla famiglia Linyphiidae.
È l'unica specie nota del genere Poecilafroneta.

## Distribuzione
La specie è endemica della Nuova Zelanda.

## Tassonomia
Dal 1979 non sono stati esaminati esemplari, né sono state descritte sottospecie al 2012.

wikiname: itwiki

title: Poecilafroneta caudata

in_language: it

wikitext:
{{Tassobox
|nome= Poecilafroneta caudata
|statocons=
|immagine=
|didascalia=

|dominio=[[Eukaryota]]
|regno=[[Animalia]]
|sottoregno=[[Eumetazoa]]
|superphylum=[[Protostomia]]
|phylum=[[Arthropoda]]
|subphylum=[[Chelicerata]]
|infraphylum=
|microphylum=
|nanophylum=

|superclasse=
|classe=[[Arachnida]]
|sottoclasse=
|infraclasse=
|superordine=
|ordine=[[Araneae]]
|sottordine=[[Araneomorphae]]
|infraordine=
|superfamiglia=[[Araneoidea]]
|famiglia=[[Linyphiidae]]
|sottofamiglia=[[Mynogleninae]]
|tribù=
|sottotribù=
|genere='''Poecilafroneta'''
|genereautore=[[David Blest|Blest]], 1979
|sottogenere=
|specie='''P. caudata'''

|biautore=Blest
|binome=Poecilafroneta caudata
|bidata=1979

|triautore=
|trinome=
|tridata=

|sinonimi=
|nomicomuni=
|suddivisione=
|suddivisione_testo=
}}

'''''Poecilafroneta caudata''''' {{zoo|[[David Blest|Blest]]|1979}} è un [[ragno]] appartenente alla [[Famiglia (tassonomia)|famiglia]] [[Linyphiidae]].

È l'unica [[specie]] nota del genere '''''Poecilafroneta'''''.

==Distribuzione==
La specie è [[endemismo|endemica]] della [[Nuova Zelanda]].<ref name="Linyphiidae">[http://research.amnh.org/iz/spiders/catalog_15.0/LINYPHIIDAE.html The world spider catalog, Linyphiidae]</ref>

==Tassonomia==
Dal 1979 non sono stati esaminati esemplari, né sono state descritte [[sottospecie]] al 2012<ref name="Linyphiidae"/>.

==Note==
<references/>

==Bibliografia==
* Blest, 1979 - ''The spiders of New Zealand. Part V. Linyphiidae-Mynoglenidae''. Otago Mus. Bull. vol.'''5''', pp. 95–173. (p. 153)

==Altri progetti==
{{interprogetto|wikispecies=Poecilafroneta caudata}}

==Collegamenti esterni==
* {{cita web|http://research.amnh.org/iz/spiders/catalog_15.0/LINYPHIIDAE.html|The world spider catalog, Linyphiidae URL consultato il 3 maggio 2013}}
* {{cita web | 1 = http://www.andtan.newmail.ru/list/list_of_linyphiids_of_the_world.htm | 2 = Linyphiid spider of the World by Tanasevitch A. V. URL consultato il 3 maggio 2013 | accesso = 3 maggio 2013 | urlarchivio = https://web.archive.org/web/20120717004410/http://www.andtan.newmail.ru/list/list_of_linyphiids_of_the_world.htm | dataarchivio = 17 luglio 2012 | urlmorto = sì }}

{{Araneae}}
{{Portale|artropodi}}

[[Categoria:Linyphiidae]]

title: Classificazione scientifica

Dominio: Eukaryota

Regno: Animalia

Sottoregno: Eumetazoa

Superphylum: Protostomia

Phylum: Arthropoda

Subphylum: Chelicerata

Classe: Arachnida

Ordine: Araneae

Sottordine: Araneomorphae

Superfamiglia: Araneoidea

Famiglia: Linyphiidae

Sottofamiglia: Mynogleninae

Genere: Poecilafroneta · Blest, 1979

Specie: P. caudata

title: Nomenclatura binomiale

Nomenclatura binomiale: Poecilafroneta caudata · Blest, 1979


text:
# SS Duchess of York (1928)
«Дюшес оф Йорк» або «Герцогиня Йоркська» (англ. SS Duchess of York) — канадське пасажирське судно-океанський лайнер, побудований компанією John Brown & Company у Клайдбанку на замовлення канадської компанії Canadian Pacific Steamships Ltd. На початку Другої світової війни перетворене на військове транспортне судно Королівського флоту Великої Британії. 11 липня 1943 року судно було серйозно пошкоджено німецькими бомбардувальниками Fw 200 «Condor» KG 40 західніше Віго. Внаслідок атаки ворожої авіації загинуло 27 людей на його борту, корабель згорів і був сильно пошкоджений. Наступного дня кораблі Королівського флоту затопили пошкоджене судно.
«Герцогиня Йоркська» належала до однотипного класу каютних лайнерів, разом з «Герцогинею Атоллською», «Герцогинею Бедфордською» та «Герцогинею Річмондською», побудованими компанією Canadian Pacific для трансатлантичного сполучення. «Герцогиня Йоркська» використовувалася на маршруті Ліверпуль — Квебек та Монреаль. У зимові місяці, коли річка Святого Лаврентія замерзала (зазвичай з листопада по квітень), лайнер курсував до Сент-Джона, Нью-Брансвік. Чотири кораблі отримали прізвисько «П'яні герцогині» за їх «жвавий» рух у бурхливому морі.
«Герцогиня» була побудована компанією John Brown & Company з Клайдбанку. Океанський лайнер «Герцогиня Йоркська» був спущений на воду її тезкою, Елізабет Боуз-Лайон, герцогинею Йоркською, 28 вересня 1928 року.
9 липня 1943 року «Герцогиня Йоркська» вирушила з Грінока у складі невеликого швидкохідного конвою «Фейт» до Фрітауна, Сьєрра-Леоне, у компанії з «Каліфорнією» та вантажним судном «Порт Фейрі».
Два дні по тому конвой знаходився приблизно за 300 миль на захід від Віго, Іспанія, коли його атакували три літаки Focke-Wulf Fw 200 ескадри Kampfgeschwader 40, що базувалися на авіабазі в Меріньяку поблизу Бордо. Точне бомбардування з великої висоти спричинило пожежі на «Дюшес оф Йорк» та «Каліфорнії». Конвой, що супроводжував «Ірокез», «Дуглас» та «Мойола», разом з екіпажем судна «Порт Фейрі» врятував усіх, крім 27 людей з лайнера. Побоюючись, що полум'я з кораблів привабить підводні човни, рано вранці 12 липня Королівський флот потопив «Дюшес оф Йорк» та «Каліфорнію» торпедами.

wikiname: ukwiki

title: SS Duchess of York (1928)

in_language: uk

wikitext:
{|{{Картка судна <!-- комерційні судна -->
|підпис картки= <!-- ключі: yes, nodab; або текст підпису -->
|відображення назви= <!-- ключі: none, ital; або назва статті із розміткою -->
}}
{{Картка судна (зображення)
|зображення судна=SS Duchess of York.jpg
|розмір зображення судна=300px
|підпис зображення=[[Океанський лайнер]] «Дюшес оф Йорк»
}}
{{Картка судна (кар'єра)
|приховати заголовок=
|назва судна= SS Duchess of York (1928)
|власник судна= [[CP Ships|Canadian Pacific Steamships Ltd]]
|оператор судна= [[Файл:Canadian Pacific house flag.svg|border|20px]] [[CP Ships|Canadian Pacific Steamships Ltd]]
|реєстрація судна=
|маршрут судна=
|замовлення судна=
|будівник судна= [[John Brown & Company]], [[Клайдбанк]]
|оригінальна вартість судна=
|будівельний номер судна=524
|бортовий номер судна=
|закладення судна=
|запуск судна= [[28 вересня]] [[1928]]
|завершення судна= березень [[1929]]
|хрещення судна=
|отримання судна=
|перше плавання судна=[[22 березня]] [[1929]]
|на службі судна= [[1929]]-[[1943]]
|зняття судна=
|ідентифікація судна=* [[Файл:ICS Lima.svg|border|15px]] [[Файл:ICS Charlie.svg|border|15px]] [[Файл:ICS Victor.svg|border|15px]] [[Файл:ICS November.svg|border|15px]] (до 19343)
* [[Файл:ICS Golf.svg|border|15px]] [[Файл:ICS Sierra.svg|border|15px]] [[Файл:ICS Yankee.svg|border|15px]] [[Файл:ICS November.svg|border|15px]] (з 1934)
|доля судна= [[11 липня]] [[1943]] року затоплений німецькими бомбардувальниками [[Focke-Wulf Fw 200 «Condor»|Fw 200 «Condor»]] [[Kampfgeschwader 40|KG 40]] західніше [[Віго]]
|статус судна= затоплене
|зауваження судна=
}}
{{Картка судна (характеристики)
|приховати заголовок=
|доповнення заголовка=
|клас судна=[[пасажирське судно]]-[[лайнер]]/[[військове транспортне судно]]
|тип судна=
|тоннаж судна=
|водотоннажність= 20 021 GRT
|довжина судна=177,4 м
|ширина судна=22,9 м
|висота судна=
|висота борту= 12,7 м
|осадка судна= 8,4 м
|палуби судна=4
|висота палуби=
|рампи судна=
|льодовий клас=
|площа вітрильності=
|потужність= 3 557 к.с.
|двигуни судна=6 x
|швидкість судна=18 вузлів
|місткість судна=
|команда судна=
|зауваження судна=
}}
|}
'''«Дюшес оф Йорк»''' або '''«Герцогиня Йоркська»''' ({{lang-en|SS Duchess of York}}) — канадське [[пасажирське судно]]-[[лайнер|океанський лайнер]], побудований компанією ''[[John Brown & Company]]'' у [[Клайдбанк]]у на замовлення канадської компанії [[CP Ships|Canadian Pacific Steamships Ltd]]. На початку Другої світової війни перетворене на [[військове транспортне судно]] Королівського флоту Великої Британії. [[11 липня]] [[1943]] року судно було серйозно пошкоджено німецькими бомбардувальниками [[Focke-Wulf Fw 200 «Condor»|Fw 200 «Condor»]] [[Kampfgeschwader 40|KG 40]] західніше [[Віго]]. Внаслідок атаки ворожої авіації загинуло 27 людей на його борту, корабель згорів і був сильно пошкоджений. Наступного дня кораблі Королівського флоту затопили пошкоджене судно.

«Герцогиня Йоркська» належала до однотипного класу каютних лайнерів, разом з [[RMS Duchess of Atholl|«Герцогинею Атоллською»]], [[RMS Empress of France (1928)|«Герцогинею Бедфордською»]] та [[RMS Empress of Canada (1928)|«Герцогинею Річмондською»]], побудованими компанією Canadian Pacific для трансатлантичного сполучення. «Герцогиня Йоркська» використовувалася на маршруті [[Ліверпуль]] — [[Квебек]] та [[Монреаль]]. У зимові місяці, коли [[річка Святого Лаврентія]] замерзала (зазвичай з листопада по квітень), лайнер курсував до [[Сент-Джон]]а, [[Нью-Брансвік]]. Чотири кораблі отримали прізвисько «П'яні герцогині» за їх «жвавий» рух у бурхливому морі.

«Герцогиня» була побудована компанією John Brown & Company з Клайдбанку. Океанський лайнер «Герцогиня Йоркська» був спущений на воду її тезкою, [[Єлизавета Боуз-Лайон|Елізабет Боуз-Лайон, герцогинею Йоркською]], 28 вересня 1928 року.

9 липня 1943 року «Герцогиня Йоркська» вирушила з [[Грінок]]а у складі невеликого швидкохідного конвою «Фейт» до [[Фрітаун]]а, [[Сьєрра-Леоне]], у компанії з [[SS California (1923)|«Каліфорнією»]] та вантажним судном «Порт Фейрі».

Два дні по тому конвой знаходився приблизно за 300 миль на захід від Віго, Іспанія, коли його атакували три літаки Focke-Wulf Fw 200 ескадри Kampfgeschwader 40, що базувалися на авіабазі в [[Бордо (аеропорт)|Меріньяку]] поблизу [[Бордо]]. Точне бомбардування з великої висоти спричинило пожежі на «Дюшес оф Йорк» та «Каліфорнії». Конвой, що супроводжував [[HMCS Iroquois (G89)|«Ірокез»]], [[HMS Douglas (D90)|«Дуглас»]] та [[Tonkinois (K260)|«Мойола»]], разом з екіпажем судна [[MV Port Fairy|«Порт Фейрі»]] врятував усіх, крім 27 людей з лайнера. Побоюючись, що полум'я з кораблів привабить підводні човни, рано вранці 12 липня Королівський флот потопив «Дюшес оф Йорк» та «Каліфорнію» торпедами.

== Див. також ==
* [[Список океанських лайнерів]]
* [[SS Ceramic]]
* [[SS City of Nagpur]]
* [[RMS Carinthia (1925)]]
* [[MV C. O. Stillman]]
* [[RMS Transylvania (1925)]]

== Примітки ==
;Виноски
{{Reflist|group=Прим.}}

;Джерела
{{reflist}}

== Посилання ==
* [https://military-history.fandom.com/wiki/SS_Duchess_of_York_(1928) SS Duchess of York (1928)]{{ref-en}}
* [https://www.worldnavalships.com/forums/thread.php?threadid=8927 SS Duchess of York]{{ref-en}}
* [https://www.jproc.ca/iroquois/duchess_of_york.html SEA RESCUE — THE S. S. DUCHESS OF YORK]{{ref-en}}

== Література ==
* Musk, George. (1981). Canadian Pacific: The Story of the Famous Shipping Line. Newton Abbot: David & Charles. ISBN 0-7153-7968-2
* Tate, E. Mowbray. (1986). Transpacific Steam: The Story of Steam Navigation from the Pacific Coast of North America to the Far East and the Antipodes, 1867–1941. New York: Cornwall Books. ISBN 978-0-8453-4792-8

{{Портали|Канада|Друга світова війна|Морська справа}}

{{DEFAULTSORT:Duchess of York (1928)}}
[[Категорія:Кораблі 1928]]
[[Категорія:Лайнери]]
[[Категорія:Кораблі, побудовані на річці Клайд]]

title: Історія

Назва: SS Duchess of York (1928)

Власник: Canadian Pacific Steamships Ltd

Оператор: Canadian Pacific Steamships Ltd

Будівник: John Brown & Company, Клайдбанк

Спуск на воду: 28 вересня 1928

Завершений: березень 1929

Перше плавання: 22 березня 1929

Доля: 11 липня 1943 року затоплений німецькими бомбардувальниками Fw 200 «Condor» KG 40 західніше Віго

Статус: затоплене

title: Основні характеристики

Клас і тип: пасажирське судно-лайнер/військове транспортне судно

Двигуни: 6 x

Швидкість: 18 вузлів


text:
# جوش كونستابل
جوش كونستابل (بالإنجليزية: Josh Constable) هو متركمج أسترالي، ولد في 1980 في Noosa Heads, Queensland  في أستراليا.

## وصلات خارجية
- جوش كونستابل على موقع الرابطة العالمية لركوب الأمواج (الإنجليزية)

title: جوش كونستابل

wikitext:
{{يتيمة|تاريخ=يونيو 2019}}
{{صندوق معلومات شخص}}
'''جوش كونستابل''' {{إنج|Josh Constable}} هو [[ركمجة|متركمج]] [[أستراليا|أسترالي]]، ولد في [[1980]] في {{Ill-WD2|id=Q2767159|target=en}} في [[أستراليا]].<ref>[http://www.surfersvillage.com/feed/iphone.asp?Id_news=50478 NameBright - Coming Soon<!-- عنوان مولد بالبوت -->]{{وصلة مكسورة}} {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20210514134129/http://www.surfersvillage.com/feed/iphone.asp?Id_news=50478|date=2021-05-14}}</ref><ref>[https://www.mensjournal.com/adventure/ Constable crowned world longboard champ] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20111005235232/http://surf.transworld.net/1000006830/features/josh-constable-wins-asp-world-longboard-title/ |date=5 أكتوبر 2011}}</ref><ref>[http://sports123.com/sur/mpwl.html Sports 123] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20111103135711/http://sports123.com/sur/mpwl.html |date= 3 November 2011 }}</ref>

== مراجع ==
{{مراجع}}

== وصلات خارجية ==
* {{روابط رياضية}}
{{شريط بوابات|أستراليا|أعلام}}

{{بذرة متركمج أسترالي}}

[[تصنيف:متركمجون أستراليون]]
[[تصنيف:مواليد 1980]]

title: معلومات شخصية

تاريخ الميلاد: سنة 1980 (العمر 44–45 سنة)

مواطنة: أستراليا

title: الحياة العملية

المهنة: مركمج

الرياضة: ركوب الأمواج

الحياة العملية: تعديل مصدري - تعديل


text:
# Mihajlo Krešimir II
Michele Cressimiro II (in latino Michael Cressimirus; ... – 969) è stato re di Croazia dal 949 al 969.
Mihajlo Krešimir era il figlio minore di Krešimir I e fratello di Miroslav, e gli succedette nel 945.
In una guerra civile fra Mihajlo e Miroslav quest'ultimo fu ucciso nel 949, e Mihajlo Krešimir gli prese il posto al torno. Mihajlo governò fino alla sua morte e suo fratello Stjepan Držislav gli succedette.
Il regno dei Croati raggiunse la massima espansione sotto il governo di Mihajlo. Dal 968 fu annessa la Bosnia su cui lo Stato esercitò il controllo totale, avendo pacificato le tribù locali. Mihajlo e sua moglie Elena di Zara stabilirono inoltre buone relazioni con le città della Dalmazia. Jelena costruì un mausoleo familiare a Salona e sopravvisse al marito per sette anni. Alla fine del XIX secolo fu trovato il suo sepolcro in cui la donna era definita col titolo di regina.

title: Mihajlo Krešimir II

wikitext:
{{S|sovrani croati}}
{{Monarca
|nome = Michele Cressimiro II di Croazia
|titolo = [[Regno di Croazia (Medioevo)|Re di Croazia]]
|inizio regno = [[949]]
|fine regno = [[969]]
|predecessore = [[Miroslav di Croazia|Miroslav]]
|successore = [[Stjepan Držislav]]
|data di morte = [[969]]
|luogo di sepoltura = Chiesa di Santa Maria, [[Salona]]
|padre = [[Krešimir I di Croazia|Cressimiro I]]
|consorte = [[Elena di Zara]]
|dinastia = Trpimirović
|figli = [[Stjepan Držislav]]
|religione = [[Cristianesimo]]
}}
{{Bio
|Nome = Michele Cressimiro II
|PreData = in [[lingua latina|latino]] '''Michael Cressimirus'''
|Sesso = M
|LuogoNascita =
|GiornoMeseNascita =
|AnnoNascita =
|LuogoMorte =
|GiornoMeseMorte =
|AnnoMorte = 969
|Epoca = 900
|Attività = sovrano
|Nazionalità = croato
|Categorie = no
|FineIncipit = è stato [[Regno di Croazia (Medioevo)|re di Croazia]] dal [[949]] al [[969]]
}}

Mihajlo Krešimir era il figlio minore di [[Krešimir I di Croazia|Krešimir I]] e fratello di [[Miroslav di Croazia|Miroslav]], e gli succedette nel 945.

In una guerra civile fra Mihajlo e [[Miroslav di Croazia|Miroslav]] quest'ultimo fu ucciso nel 949, e Mihajlo Krešimir gli prese il posto al torno. Mihajlo governò fino alla sua morte e suo fratello [[Stjepan Držislav]] gli succedette.

Il regno dei Croati raggiunse la massima espansione sotto il governo di Mihajlo. Dal 968 fu annessa la [[Bosnia]] su cui lo Stato esercitò il controllo totale, avendo pacificato le tribù locali. Mihajlo e sua moglie [[Elena di Zara]] stabilirono inoltre buone relazioni con le città della [[Dalmazia]]. Jelena costruì un [[mausoleo]] familiare a [[Salona]] e sopravvisse al marito per sette anni. Alla fine del XIX secolo fu trovato il suo sepolcro in cui la donna era definita col titolo di ''regina''.

== Altri progetti ==
{{interprogetto}}

{{box successione|
precedente=[[Miroslav di Croazia|Miroslav]]|
carica=[[Regno di Croazia (Medioevo)|Rex Chroatorum]]|
immagine =|
periodo=[[949]]–[[969]]|
successivo=[[Stjepan Držislav]]
}}
{{Controllo di autorità}}
{{Portale|biografie}}

[[Categoria:Re di Croazia]]
[[Categoria:Storia della Dalmazia]]
[[Categoria:Trpimirović|Mihajlo Krešimir II]]

title: Re di Croazia

Predecessore: Miroslav

Successore: Stjepan Držislav

Luogo di sepoltura: Chiesa di Santa Maria, Salona

Dinastia: Trpimirović

Padre: Cressimiro I

Consorte: Elena di Zara

Figli: Stjepan Držislav

Religione: Cristianesimo


text:
# Marcel Marceau
Marcel Marceau, właśc. Marcel Mangel (ur. 22 marca 1923 w Strasburgu, zm. 22 września 2007 w Cahors) – francuski aktor i mim, powszechnie uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela pantomimy w historii, nazywany „poetą gestu”.

## Wczesne lata życia i początki kariery
Marcel Mangel urodził się w Strasburgu w Alzacji jako syn Anne z domu Werzberg i Charles’a (Chaima) Mangelów. Ojciec Chaim Dawid Mangel (ur. 1896) pochodził z Będzina. Rodzina Mangelów wyemigrowała do Alzacji (należącej wówczas do Niemiec) około roku 1912. Wtedy też Chaim Mangel zmienił swoje imię na Charles. Gdy Marcel miał 4 lata, rodzina przeniosła się do Lille, aby powrócić ponownie do Strasbourga. Gdy miał 16 lat, a Francja przyłączyła się do II wojny światowej, jego mająca żydowskie pochodzenie rodzina musiała opuścić swój dom. Uciekł do południowo-zachodniej Francji i zmienił nazwisko na Marceau, aby ukryć swoje pochodzenie. Nazwisko pochodzi od nazwiska francuskiego generała rewolucjonisty François Séverina Marceau-Desgraviers. Wraz ze swoim bratem Alainem aktywnie działał w ruchu oporu, zmieniali daty urodzenia w kartach identyfikacyjnych żydowskich dzieci, aby hitlerowcy uznawali je za zbyt młode do deportacji. W przebraniach skautów przeprowadzili wiele dzieci za szwajcarską granicę. Marceau kontynuował także naukę w zakresie gimnastyki i sztuk plastycznych, uczęszczał do szkół w Périgueux i Limoges. Później wstąpił do wojska Wolnej Francji gen. Charles’a de Gaulle’a i ze względu na swoją doskonałą angielszczyznę był oficerem łącznikowym przy armii gen. Pattona. Jego ojciec, Charles, rzeźnik i śpiewak (baryton), który w dzieciństwie wprowadził syna w świat muzyki i teatru, został zamordowany w 1944 roku w Auschwitz.
Był trzykrotnie żonaty, miał czworo dzieci. Jego żonami były aktorki Huguette Mallet, z którą miał dwóch synów Michela i Baptiste’a, polska aktorka i reżyserka Elżbieta Jaroszewicz, z Wrocławskiego Teatru Pantomimy oraz Anne Sicco, z którą miał dwie córki Camille i Aurélię.
Zainteresował się aktorstwem pod wpływem oglądanego niemego kina w wykonaniu m.in. Charliego Chaplina, Bustera Keatona czy Harry’ego Langdona. Po wojnie w 1946 roku zajął się pantomimą na poważnie i zaczął studia w Szkole Aktorstwa Dramatycznego Charles’a Dullina przy Teatrze Sarah Bernhardt w Paryżu. Jego nauczycielami byli m.in. Charles Dullin i legendarny mistrz Etienne Decroux, którego uczniem był także Jean-Louis Barrault. Barrault ujrzał w Marceau wielki talent i zaprosił go do swojego zespołu teatralnego, gdzie obsadził Marcela w roli Arlekina w pantomimie Baptiste. Występ Marceau wzbudził tak ogromny entuzjazm, że tego samego roku w Teatrze Bernhardt artysta przedstawił swą pierwszą „mimodramę” pt. Praksyteles i złota rybka. Niebywały sukces umożliwił mu początek własnej, samodzielnej kariery.

## Kariera i charakterystyczna twórczość
W 1947 r. Marceau stworzył postać Bipa, clowna z nieodłącznym kapeluszem z kwiatkiem (którego uważa się za kontynuację dawnych postaci arlekina i pierrota). Bip stał się alter ego artysty i jego symbolem, postać nawiązywała do tradycji Commedia dell'arte czy klasyków komedii początków XX w. jak Charlie Chaplin. Artysta przedstawiał najróżniejsze pantomimy, w których Bip, wieczny pechowiec, ulegał najróżniejszym, nieograniczonym nieszczęśliwym wypadkom i zrządzeniom losu; pojawiał się w klatce, w parku, walczył z wiatrem podczas spaceru. Marceau prezentował genialne, kilkuminutowe satyry na wszelkie tematy i o wszystkich, od rzeźbiarzy do matadorów, o czasie i wieku. O słynnej serii przedstawień Młodość, Dojrzałość, Starość i Śmierć jeden z krytyków powiedział, że mim „osiąga w mniej niż dwie minuty to, czego większość pisarzy nie może osiągnąć w całych tomach”.
W 1949 r. Marceau otrzymał za swoją drugą mimodramę Śmierć przed świtem prestiżową Nagrodę Deburau (przyznawaną na cześć mistrza pantomimy z XIX w. Jean-Gasparda Deburau) i stworzył jedyny w tym czasie zespół pantomimy na świecie – Compagnie de Mime Marcel Marceau. Grupa grała w najważniejszych paryskich teatrach – Théâtre des Champs Élysées, Théâtre de la Renaissance i Théâtre Sarah-Bernhardt, a także w wielu innych teatrach na całym świecie. W latach 1959−1960 przez cały rok w paryskim teatrze Amibigu odbywała się retrospektywa jego mimodram, w tym słynnego przedstawienia Płaszcz na podstawie Gogola. Marceau był autorem 15 innych mimodram, w tym Pierrot de Montmartre (Pierrot z Montmartre), 3 Peruki, Sklep z Pionkami, 14 lipca, Wilk Tsu Ku Mi, Paryż płacze-Paryż się śmieje, Don Juan, Łowca motyli, Etapy życia, Klatka czy Fabrykant masek. Szczególnie cztery ostatnie obwołano „poematami gestu”.
Pantomima, tak jak muzyka, ani nie zna granic, ani nie rozróżnia narodowości. Jeśli śmiech i łzy są cechą ludzkości, wszystkie kultury muszą być przesiąknięte naszą sztuką.
– mówił Marceau.

## Światowa sława i wszechstronność
Występując na całym świecie Marcel Marceau rozpowszechniał „sztukę ciszy” (L'art du silence).
W latach 1955 i 1956 występował w Ameryce Północnej, po raz pierwszy – na Stratford Festival of Canada, wielkim, corocznym letnim festiwalu teatralnym w mieście Stratford w Ontario w Kanadzie. Swoje występy w Stanach Zjednoczonych rozpoczął w Phoenix Theatre w Nowym Jorku, za co zebrał entuzjastyczne recenzje. Później przeniósł się do większego Ethel Barrymore Theatre na Broadwayu. Jego kolejne występy m.in. w San Francisco, Chicago, Waszyngtonie, Filadelfii i Los Angeles pobiły rekordy popularności i wzbudziły sensację. Artysta odbył wiele długich tras, po Ameryce Południowej, Afryce, Australii, Chinach, Japonii, Azji Południowo-Wschodniej, Rosji i Europie. Wielokrotnie odwiedzał Polskę. Swoją ostatnią artystyczną podróż odbywał w ostatnich latach, w 2004 r. był w USA, w 2005 r. występował w Europie, a w 2006 r. odwiedził Australię.
Sztuka Marceau stała się popularna i ceniona przez miliony ludzi dzięki jego częstym występom przed kamerami. Po raz pierwszy wystąpił w telewizji jako gwiazda w Max Liebman Show of Shows, za co otrzymał później Nagrodę Emmy. W 1973 r. wystąpił dla BBC jako Ebenezer Scrooge w Opowieści wigilijnej. Był ulubionym gościem Johnny Carsona, Merva Griffina, Mike’a Douglasa i Dinah Shore, prowadził także swój własny, jednoosobowy show Meet Marcel Marceau (Poznaj Marcela Marceau). Wraz ze słynnym komikiem Redem Skeltonem dał 3 koncerty pantomimy.
Udowodnił swoją wszechstronność występując w filmach fabularnych, takich jak First Class, gdzie zagrał 17 różnych ról, czy Shanks, gdzie w roli głuchego lalkarza mógł dać pokaz swojej sztuki ciszy. Marceau stworzył od podstaw dla zespołu baletowego Opery Hamburskiej mimodramę Kandyd (wymyślił, wyreżyserował i zagrał tytułową rolę). Grał także rolę w niskobudżetowym filmie, opowiadającym o jego życiu – Paint It White. Prace nad filmem nie zostały jednak ukończone, gdyż inny aktor, wieloletni przyjaciel artysty od czasów szkolnych, zmarł w trakcie zdjęć.
Marcel Marceau opiewał swoje dzieciństwo w dobrze przyjętych dziełach Alfabet Marcela Marceau i Rozliczenie Marcela Marceau. Inne publikacje poezji i ilustracji Marceau to napisana w 1966 r. La ballade de Paris et du Monde i Historia Bipa, wydana przez Harper and Row. W 1982 r. wydano w Paryżu pt. Le Troisième Oeil (Trzecie Oko) kolekcję 10 litografii z komentarzem artysty.
W 1978 r. Marceau założył pierwszą francuską szkołę pantomimy – École Internationale de Mimodrame de Paris, która jest obecnie najbardziej prestiżową uczelnią tego typu. W 1996 r. stworzył Fundację Marceau, której celem jest promocja sztuki mimu w USA.
W 1995 r. planował z Michaelem Jakcsonem wspólny koncert dla HBO. Ze względu na chorobę piosenkarza projekt nie doszedł do skutku.
16 lat z Marcelem Marceau współpracował bolesławianin Bogdan Nowak.

## Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia
- Oficer Legii Honorowej (Francja)
- Wielki Oficer Narodowego Orderu Zasługi (1998, Francja) nadany przez prezydenta Jacques’a Chiraca
- Komandor Orderu Sztuki i Literatury (Francja)
- Medaille Vermeil de la Ville de Paris (1978)
- Wielki Oficer Orderu Zasług Naukowych i Kulturalnych Gabrieli Mistral (2001, Chile)

Był wybierany na członka Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, Académie des Beaux-Arts i Institut de France. Za grant otrzymany od miasta Paryża mógł ponownie uruchomić w swojej szkole 3-letnie międzynarodowe kursy.
Otrzymał wiele honorowych doktoratów, m.in. amerykańskich uczelni Uniwersytetu Stanowego Ohio, Linfield College, Uniwersytetu Princeton i Uniwersytetu Michigan. Doceniano go za stworzenie nowej formy sztuki w oparciu o starą tradycję.
Marceau powiedział w wywiadzie dla The Associated Press mam uczucie, że zrobiłem dla pantomimy to, co (Andrés) Segovia dla gitary, a (Pau) Casals dla wiolonczeli.
18 marca jest od 1999 w Nowym Jorku Dniem Marcela Marceau.
Artysta był Ambasadorem Dobrej Woli ONZ.

## Śmierć
Marcel Marceau zmarł w sobotę 22 września 2007 w Cahors w wieku 84 lat. O śmierci mima poinformował na falach radia France Info jego były asystent Emmanuel Vacca. Został pochowany na cmentarzu Père-Lachaise 26 września 2007.

### Inne linki
- Marcel Marceau w bazie Notable Names Database (ang.)
- Nekrolog i artykuł w Timesie
- Sylwetka Marceau w portalu teatry.art.pl. teatry.art.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-11)].
- Nagranie z konferencji prasowej artysty podczas wizyty w Warszawie

title: Marcel Marceau

wikitext:
{{Aktor infobox
 |imię i nazwisko           = Marcel Marceau
 |imię i nazwisko org       =
 |grafika                   = Marcel Marceau - 1971.jpg
 |opis grafiki              = Marcel Marceau (1971)
 |alt grafiki               =
 |prawdziwe imię i nazwisko = Marcel Mangel
 |data urodzenia            = [[22 marca]] [[1923]]
 |miejsce urodzenia         = [[Strasburg]]
 |data śmierci              = [[22 września]] [[2007]]
 |miejsce śmierci           = [[Cahors]]
 |zawód                     = aktor, mim
 |lata aktywności           =
 |zespół artystyczny        =
 |odznaczenia               = {{order|LH|O}} {{order|NOZF|WO}} {{order|OSiL|KOM}} {{order|CL-OZNK|1}}
 |commons                   = Category:Marcel Marceau
 |www                       =
}}
'''Marcel Marceau''', właśc. Marcel Mangel (ur. 22 marca 1923 w [[Strasburg]]u, zm. 22 września 2007 w [[Cahors]]) – francuski aktor i [[mim]], powszechnie uznawany za najwybitniejszego przedstawiciela [[pantomima|pantomimy]] w historii<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.lefigaro.fr/culture/20070924.WWW000000400_marcel_marceau_le_mime_du_xxe_siecle.html | tytuł = "Marcel Marceau, le mime du XXe siècle" | opublikowany = lefigaro.fr | archiwum = https://web.archive.org/web/20120717085158/http://www.lefigaro.fr/culture/20070924.WWW000000400_marcel_marceau_le_mime_du_xxe_siecle.html | zarchiwizowano = 2012-07-17}}, ''Le Figaro''; [http://www.lemonde.fr/web/article/0,1-0@2-3382,36-958801@51-958542,0.html "On ne trouvera pas mieux"], ''Le Monde''; [https://web.archive.org/web/20071116132145/http://tempsreel.nouvelobs.com/actualites/culture/20070923.OBS6112/mort_du_mime_marceau__les_reactions.html "Mort du Mime Marceau : les réactions"], ''Le Nouvel Obs'', [https://web.archive.org/web/20171213083408/https://stopklatka.pl/wydarzenia/wydarzenie.asp?wi=40415 "Najwybitniejszy mim wszech czasów"], Stopklatka.pl.</ref>, nazywany „poetą gestu”.

== Wczesne lata życia i początki kariery ==
Marcel Mangel urodził się w [[Strasburg]]u w [[Alzacja|Alzacji]] jako syn Anne z domu Werzberg i Charles’a (Chaima) Mangelów. Ojciec Chaim Dawid Mangel (ur. 1896) pochodził z [[Będzin]]a. Rodzina Mangelów wyemigrowała do Alzacji (należącej wówczas do Niemiec) około roku 1912. Wtedy też Chaim Mangel zmienił swoje imię na Charles<ref>Gazeta Wyborcza 3 kwietnia 2007, dodatek katowicki, ''Poeta gestu pochodzi z Będzina'' – Magdalena Warchała str. 10</ref>. Gdy Marcel miał 4 lata, rodzina przeniosła się do [[Lille]], aby powrócić ponownie do Strasbourga. Gdy miał 16 lat, a Francja przyłączyła się do [[II wojna światowa|II wojny światowej]], jego mająca żydowskie pochodzenie rodzina musiała opuścić swój dom. Uciekł do południowo-zachodniej Francji i zmienił nazwisko na Marceau, aby ukryć swoje pochodzenie. Nazwisko pochodzi od nazwiska francuskiego generała rewolucjonisty François Séverina Marceau-Desgraviers. Wraz ze swoim bratem Alainem aktywnie działał w [[Francuski ruch oporu|ruchu oporu]], zmieniali daty urodzenia w kartach identyfikacyjnych żydowskich dzieci, aby hitlerowcy uznawali je za zbyt młode do deportacji. W przebraniach skautów przeprowadzili wiele dzieci za szwajcarską granicę{{fakt|data=2015-06}}. Marceau kontynuował także naukę w zakresie gimnastyki i sztuk plastycznych, uczęszczał do szkół w Périgueux i Limoges. Później wstąpił do wojska [[Wolna Francja|Wolnej Francji]] gen. [[Charles de Gaulle|Charles’a de Gaulle’a]] i ze względu na swoją doskonałą angielszczyznę był oficerem łącznikowym przy armii gen. [[George Patton|Pattona]]. Jego ojciec, Charles, rzeźnik i śpiewak ([[baryton]]), który w dzieciństwie wprowadził syna w świat muzyki i teatru, został [[Zagłada Żydów|zamordowany]] w 1944 roku w [[Auschwitz-Birkenau|Auschwitz]].

Był trzykrotnie żonaty, miał czworo dzieci. Jego żonami były aktorki Huguette Mallet, z którą miał dwóch synów Michela i Baptiste’a, polska aktorka i reżyserka [[Elżbieta Jaroszewicz]], z [[Wrocławski Teatr Pantomimy|Wrocławskiego Teatru Pantomimy]] oraz Anne Sicco, z którą miał dwie córki Camille i Aurélię.

Zainteresował się aktorstwem pod wpływem oglądanego niemego kina w wykonaniu m.in. [[Charlie Chaplin|Charliego Chaplina]], [[Buster Keaton|Bustera Keatona]] czy [[Harry Langdon|Harry’ego Langdona]]. Po wojnie w 1946 roku zajął się pantomimą na poważnie i zaczął studia w Szkole Aktorstwa Dramatycznego [[Charles Dullin|Charles’a Dullina]] przy Teatrze [[Sarah Bernhardt]] w [[Paryż]]u. Jego nauczycielami byli m.in. Charles Dullin i legendarny mistrz [[Étienne Decroux|Etienne Decroux]], którego uczniem był także [[Jean-Louis Barrault]]. Barrault ujrzał w Marceau wielki talent i zaprosił go do swojego zespołu teatralnego, gdzie obsadził Marcela w roli [[Arlekin]]a w pantomimie ''Baptiste''. Występ Marceau wzbudził tak ogromny entuzjazm, że tego samego roku w Teatrze Bernhardt artysta przedstawił swą pierwszą „mimodramę” pt. ''Praksyteles i złota rybka''. Niebywały sukces umożliwił mu początek własnej, samodzielnej kariery.

== Kariera i charakterystyczna twórczość ==
W 1947 r. Marceau stworzył postać [[Bip]]a, [[Klaun|clowna]] z nieodłącznym kapeluszem z kwiatkiem (którego uważa się za kontynuację dawnych postaci [[arlekin]]a i [[pierrot]]a). Bip stał się [[alter ego]] artysty i jego symbolem, postać nawiązywała do tradycji [[Commedia dell’arte|Commedia dell'arte]] czy klasyków komedii początków XX w. jak Charlie Chaplin. Artysta przedstawiał najróżniejsze pantomimy, w których Bip, wieczny pechowiec, ulegał najróżniejszym, nieograniczonym nieszczęśliwym wypadkom i zrządzeniom losu; pojawiał się w klatce, w parku, walczył z wiatrem podczas spaceru. Marceau prezentował genialne, kilkuminutowe satyry na wszelkie tematy i o wszystkich, od rzeźbiarzy do matadorów, o czasie i wieku. O słynnej serii przedstawień ''Młodość'', ''Dojrzałość'', ''Starość'' i ''Śmierć'' jeden z krytyków powiedział, że mim „osiąga w mniej niż dwie minuty to, czego większość pisarzy nie może osiągnąć w całych tomach”.
W 1949 r. Marceau otrzymał za swoją drugą mimodramę ''Śmierć przed świtem'' prestiżową Nagrodę Deburau (przyznawaną na cześć mistrza pantomimy z XIX w. [[Jean-Gaspard Deburau|Jean-Gasparda Deburau]]) i stworzył jedyny w tym czasie zespół pantomimy na świecie – ''Compagnie de Mime Marcel Marceau''. Grupa grała w najważniejszych paryskich teatrach – [[Théâtre des Champs Élysées]], Théâtre de la Renaissance i Théâtre Sarah-Bernhardt, a także w wielu innych teatrach na całym świecie. W latach 1959−1960 przez cały rok w paryskim teatrze Amibigu odbywała się retrospektywa jego mimodram, w tym słynnego przedstawienia ''Płaszcz'' na podstawie Gogola. Marceau był autorem 15 innych mimodram, w tym ''Pierrot de Montmartre'' (''Pierrot z Montmartre''), ''3 Peruki'', ''Sklep z Pionkami'', ''14 lipca'', ''Wilk Tsu Ku Mi'', ''Paryż płacze-Paryż się śmieje'', ''Don Juan'', ''Łowca motyli'', ''Etapy życia'', ''Klatka'' czy ''Fabrykant masek''. Szczególnie cztery ostatnie obwołano „poematami gestu”.

: ''Pantomima, tak jak muzyka, ani nie zna granic, ani nie rozróżnia narodowości. Jeśli śmiech i łzy są cechą ludzkości, wszystkie kultury muszą być przesiąknięte naszą sztuką.''
:: – mówił Marceau.
::

== Światowa sława i wszechstronność ==
[[Plik:Carters with Marcel Marceau.jpg|thumb|240px|Mim Bip, czyli Marcel Marceau z prezydentem USA [[Jimmy Carter|Jimmym Carterem]], jego żoną [[Rosalynn Carter]] i córką Amy, 16 czerwca 1977]]
[[Plik:Marcel Marceau in Dresden 2004.jpg|mały|Marcel Marceau w 2004 r.]]
Występując na całym świecie Marcel Marceau rozpowszechniał „sztukę ciszy” (''L'art du silence'').

W latach 1955 i 1956 występował w Ameryce Północnej, po raz pierwszy – na [[Stratford Festival of Canada]], wielkim, corocznym letnim festiwalu teatralnym w mieście Stratford w Ontario w Kanadzie. Swoje występy w [[Stany Zjednoczone|Stanach Zjednoczonych]] rozpoczął w Phoenix Theatre w [[Nowy Jork|Nowym Jorku]], za co zebrał entuzjastyczne recenzje. Później przeniósł się do większego [[Barrymore Theatre|Ethel Barrymore Theatre]] na [[Broadway (teatr)|Broadwayu]]. Jego kolejne występy m.in. w San Francisco, Chicago, Waszyngtonie, Filadelfii i Los Angeles pobiły rekordy popularności i wzbudziły sensację. Artysta odbył wiele długich tras, po Ameryce Południowej, Afryce, Australii, Chinach, Japonii, Azji Południowo-Wschodniej, Rosji i Europie. Wielokrotnie odwiedzał Polskę. Swoją ostatnią artystyczną podróż odbywał w ostatnich latach, w 2004 r. był w USA, w 2005 r. występował w Europie, a w 2006 r. odwiedził Australię.

Sztuka Marceau stała się popularna i ceniona przez miliony ludzi dzięki jego częstym występom przed kamerami. Po raz pierwszy wystąpił w telewizji jako gwiazda w Max Liebman Show of Shows, za co otrzymał później [[Nagroda Emmy|Nagrodę Emmy]]. W 1973 r. wystąpił dla [[BBC]] jako Ebenezer Scrooge w [[Opowieść wigilijna|Opowieści wigilijnej]]. Był ulubionym gościem Johnny Carsona, Merva Griffina, Mike’a Douglasa i Dinah Shore, prowadził także swój własny, jednoosobowy show Meet Marcel Marceau (Poznaj Marcela Marceau). Wraz ze słynnym komikiem [[Red Skelton|Redem Skeltonem]] dał 3 koncerty pantomimy.

Udowodnił swoją wszechstronność występując w filmach fabularnych, takich jak ''First Class'', gdzie zagrał 17 różnych ról, czy ''Shanks'', gdzie w roli głuchego lalkarza mógł dać pokaz swojej sztuki ciszy. Marceau stworzył od podstaw dla zespołu baletowego Opery Hamburskiej mimodramę ''Kandyd'' (wymyślił, wyreżyserował i zagrał tytułową rolę). Grał także rolę w niskobudżetowym filmie, opowiadającym o jego życiu – ''Paint It White''. Prace nad filmem nie zostały jednak ukończone, gdyż inny aktor, wieloletni przyjaciel artysty od czasów szkolnych, zmarł w trakcie zdjęć.

Marcel Marceau opiewał swoje dzieciństwo w dobrze przyjętych dziełach ''Alfabet Marcela Marceau'' i ''Rozliczenie Marcela Marceau''. Inne publikacje poezji i ilustracji Marceau to napisana w 1966 r. ''La ballade de Paris et du Monde'' i ''Historia Bipa'', wydana przez Harper and Row. W 1982 r. wydano w Paryżu pt. ''Le Troisième Oeil'' (''Trzecie Oko'') kolekcję 10 litografii z komentarzem artysty.

W 1978 r. Marceau założył pierwszą francuską szkołę pantomimy – École Internationale de Mimodrame de Paris, która jest obecnie najbardziej prestiżową uczelnią tego typu. W 1996 r. stworzył Fundację Marceau, której celem jest promocja sztuki mimu w USA.

W 1995 r. planował z [[Michael Jackson|Michaelem Jakcsonem]] wspólny koncert dla [[HBO]]. Ze względu na chorobę piosenkarza projekt nie doszedł do skutku.

16 lat z Marcelem Marceau współpracował [[Bolesławiec|bolesławianin]] Bogdan Nowak.

== Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia ==
* Oficer [[Legia Honorowa|Legii Honorowej]] (Francja)
* Wielki Oficer [[Order Narodowy Zasługi|Narodowego Orderu Zasługi]] (1998, Francja) nadany przez prezydenta [[Jacques Chirac|Jacques’a Chiraca]]
* Komandor [[Order Sztuki i Literatury|Orderu Sztuki i Literatury]] (Francja)
* Medaille Vermeil de la Ville de Paris (1978)
* Wielki Oficer Orderu Zasług Naukowych i Kulturalnych Gabrieli Mistral (2001, [[Chile]])

Był wybierany na członka Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, Académie des Beaux-Arts i [[Instytut Francji|Institut de France]]. Za grant otrzymany od miasta Paryża mógł ponownie uruchomić w swojej szkole 3-letnie międzynarodowe kursy.

Otrzymał wiele honorowych doktoratów, m.in. amerykańskich uczelni [[Uniwersytet Stanu Ohio|Uniwersytetu Stanowego Ohio]], [[Linfield College]], [[Uniwersytet Princeton|Uniwersytetu Princeton]] i [[Uniwersytet Michigan|Uniwersytetu Michigan]]. Doceniano go za stworzenie nowej formy sztuki w oparciu o starą tradycję.

Marceau powiedział w wywiadzie dla The Associated Press ''mam uczucie, że zrobiłem dla pantomimy to, co [[Andrés Segovia|(Andrés) Segovia]] dla gitary, a [[Pau Casals|(Pau) Casals]] dla wiolonczeli''.

[[18 marca]] jest od 1999 w Nowym Jorku ''Dniem Marcela Marceau''.

Artysta był Ambasadorem Dobrej Woli [[Organizacja Narodów Zjednoczonych|ONZ]].

== Śmierć ==
Marcel Marceau zmarł w sobotę [[22 września]] [[2007]] w [[Cahors]] w wieku 84 lat. O śmierci mima poinformował na falach radia [[France Info]] jego były asystent Emmanuel Vacca. Został pochowany na cmentarzu [[Père-Lachaise]] [[26 września]] 2007.

== Przypisy ==
{{Przypisy}}

== Linki zewnętrzne ==
* {{IMDb|osoba|0545131|Marcel Marceau}}
* {{Filmweb|osoba|51823|Marcel Marceau}}
* [http://www.kronikarp.pl/szukaj,58939,strona-1 Wizyta Marcela Marceau we Wrocławiu] w [[Polska Kronika Filmowa|PKF]] na stronie [http://www.kronikarp.pl/ KronikaRP]

=== Inne linki ===
* {{NNDB|osoba|944/000022878|Marcel Marceau}}
* [http://www.timesonline.co.uk/tol/comment/obituaries/article2517662.ece Nekrolog i artykuł w Timesie]
* {{Cytuj stronę | url = http://www.teatry.art.pl/portrety/marceau_m/index.htm | tytuł = Sylwetka Marceau w portalu teatry.art.pl | opublikowany = teatry.art.pl | archiwum = https://web.archive.org/web/20070911143630/http://www.teatry.art.pl/portrety/marceau_m/index.htm | zarchiwizowano = 2007-09-11}}
* [http://pl.youtube.com/watch?v=FtAD5FzHsZc Nagranie z konferencji prasowej artysty podczas wizyty w Warszawie]

{{Kontrola autorytatywna}}

{{SORTUJ:Marceau, Marcel}}
[[Kategoria:Francuscy aktorzy filmowi]]
[[Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni]]
[[Kategoria:Francuscy mimowie]]
[[Kategoria:Francuzi odznaczeni Orderem Sztuki i Literatury]]
[[Kategoria:Komandorzy Orderu Sztuki i Literatury]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja)]]
[[Kategoria:Odznaczeni Orderem Zasługi Naukowej i Kulturalnej Gabrieli Mistral]]
[[Kategoria:Oficerowie Legii Honorowej]]
[[Kategoria:Francuscy Żydzi]]
[[Kategoria:Ludzie urodzeni w Strasburgu]]
[[Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu]]
[[Kategoria:Urodzeni w 1923]]
[[Kategoria:Zmarli w 2007]]

title: Marcel Marceau

Imię i nazwisko: Marcel Mangel

Data i miejsce urodzenia: 22 marca 1923 · Strasburg

Data i miejsce śmierci: 22 września 2007 · Cahors

Zawód: aktor, mim


text:
# Famiglia reale rumena
La famiglia reale rumena (in rumeno: Familia regală a României) regnò sulla Romania in regime di monarchia costituzionale dal 1881 al 1947. La monarchia rumena nacque con la proclamazione di Carlo I e cessò nel 1947 con l'abdicazione forzata di Michele I e l'istituzione della repubblica, a cui seguì subito l'introduzione della Costituzione del 1948 sotto la cui vigenza, fino al 1989, il paese fu una repubblica socialista.
Membri superstiti della famiglia reale regnante sono le figlie di Michele I. Alcuni discendenti del re adottano il predicato «di Romania». Esistono anche discendenti del fratello maggiore unilaterale di Michele, Carol Lambrino, la cui legittimità rimase sempre controversa e non fu mai riconosciuta sotto Ferdinando I, Carlo II e Michele.
Michele poté tornare in patria nel 2001 dopo diversi decenni di esilio in Svizzera; in Romania riottenne per sé e per la famiglia la residenza a Palazzo Elisabetta di Bucarest e la restituzione delle proprietà dei castelli di Săvârșin, Peleș e Pelișor; rinunciò pubblicamente a ogni pretesa al titolo di principe o principessa di Hohenzollern per sé stesso, per l'ex regina e per le cinque figlie.

## Discendenti di Michele I
- Margherita di Romania (1949) ⚭ Radu Duda (Radu di Romania, 1960)
- Elena di Romania (1950) ⚭ Leslie Robin Medforth-Mills (1942-2002) ⚭ Alexander Philips Nixon McAteer (1964)
  - Nicholas Michael di Romania Medforth-Mills (1985) ⚭ Alina Maria Binder (1988)
    - Maria Alexandra di Romania Medforth-Mills (2020)
    - Michael di Romania-Medforth-Mills (2022)

  - Elisabeta Karina di Romania Medforth-Mills (1989)
- Irina di Romania (1953) ⚭ John Kreuger (1945) ⚭ John Wesley Walker (1945-2024)
  - Michael Torsten di Romania Kreuger (1985) ⚭ Tara Marie Littlefield (1982)
    - Kohen Kreuger (2012)

  - Angelica Margareta Bianca di Romania Kreuger (1986) ⚭ Richard Robert Knight (1984)
    - Courtney Bianca Knight (2007)
    - Diana Knight (2011)
- Sofia di Romania (1957) ⚭ Alain Michel Léonce Biarneix di Laufenborg (1957)
  - Elisabeta Maria Bianca Elena di Romania Biarneix (1998)
- Maria di Romania (1964) ⚭ Kazimierz Wiesław Mystkowski (1958)

Le figlie dei re rumeni e i loro discendenti non ebbero mai diritti di successione al trono secondo la legge salica, recepita sia dalla Costituzione monarchica sia dallo Statuto della Real Casa del 1884. Il 30 dicembre 2007, in una cerimonia privata, emise una dichiarazione (che, in quanto priva di approvazione parlamentare, aveva significato puramente simbolico) in forma di nuovo statuto della famiglia reale.
Con tale atto Michele associava le figlie e i loro discendenti alla guida della Real Casa, «modificando» la legge salica così da permettere la successione al trono delle principesse ed escludendone esplicitamente ogni estraneo, membro di altre case principesche o reali. Affidò inoltre al parlamento rumeno l'abolizione della legge salica qualora in futuro nel paese fosse reinstaurata la monarchia. Designò infine il nipote Nicholas Medforth-Mills futuro membro della famiglia reale e principe di Romania, con il trattamento di Altezza reale, a decorrere dal compimento dei 25 anni, o alla propria morte se anteriore. Il trattamento e il titolo furono però revocati da una dichiarazione dello stesso Michele il 1º agosto 2015, che escluse altresì Nicholas dalla linea di successione per difetto di «sobri principi morali».

title: Famiglia reale rumena

wikitext:
[[File:Kingdom of Romania - Big CoA.svg|thumb|Stemma della famiglia reale rumena]]
La '''famiglia reale rumena''' (in [[Lingua rumena|rumeno]]: ''Familia regală a României'') regnò sulla [[Regno di Romania|Romania]] in regime di [[monarchia costituzionale]] dal 1881 al 1947. La monarchia rumena nacque con la proclamazione di [[Carlo I di Romania|Carlo I]] e cessò nel 1947 con l'abdicazione forzata di [[Michele I di Romania|Michele I]] e l'istituzione della [[repubblica]], a cui seguì subito l'introduzione della Costituzione del 1948 sotto la cui vigenza, fino al 1989, il paese fu una [[Repubblica Socialista di Romania|repubblica socialista]].

Membri superstiti della famiglia reale regnante sono le figlie di Michele I. Alcuni discendenti del re adottano il [[Predicato (onomastica)|predicato]] «di Romania». Esistono anche discendenti del fratello maggiore unilaterale di Michele, [[Carol Lambrino]], la cui legittimità rimase sempre controversa e non fu mai riconosciuta sotto [[Ferdinando I di Romania|Ferdinando I]], [[Carlo II di Romania|Carlo II]] e Michele.

Michele poté tornare in patria nel 2001 dopo diversi decenni di esilio in [[Svizzera]]; in Romania riottenne per sé e per la famiglia la residenza a [[Palazzo di Elisabetta|Palazzo Elisabetta]] di [[Bucarest]] e la restituzione delle proprietà dei castelli di [[Castello di Săvârșin|Săvârșin]], [[castello di Peleș|Peleș]] e [[castello di Pelișor|Pelișor]]; rinunciò pubblicamente a ogni pretesa al titolo di principe o principessa di [[Hohenzollern]] per sé stesso, per l'ex regina e per le cinque figlie.

== Discendenti di Michele I ==
* [[Margherita di Romania]] (1949) ⚭ Radu Duda (Radu di Romania, 1960)
* [[Elena di Romania (1950)]] ⚭ Leslie Robin Medforth-Mills (1942-2002) ⚭ Alexander Philips Nixon McAteer (1964)
** Nicholas Michael di Romania Medforth-Mills (1985) ⚭ Alina Maria Binder (1988)
*** Maria Alexandra di Romania Medforth-Mills (2020)
*** Michael di Romania-Medforth-Mills (2022)
** Elisabeta Karina di Romania Medforth-Mills (1989)
* [[Irina di Romania]] (1953) ⚭ John Kreuger (1945) ⚭ John Wesley Walker (1945-2024)
** Michael Torsten di Romania Kreuger (1985) ⚭ Tara Marie Littlefield (1982)
*** Kohen Kreuger (2012)
** Angelica Margareta Bianca di Romania Kreuger (1986) ⚭ Richard Robert Knight (1984)
*** Courtney Bianca Knight (2007)
*** Diana Knight (2011)
* [[Sofia di Romania]] (1957) ⚭ Alain Michel Léonce Biarneix di Laufenborg (1957)
** Elisabeta Maria Bianca Elena di Romania Biarneix (1998)
* [[Maria di Romania (1964)]] ⚭ Kazimierz Wiesław Mystkowski (1958)

Le figlie dei re rumeni e i loro discendenti non ebbero mai diritti di successione al trono secondo la [[legge salica]], recepita sia dalla Costituzione monarchica sia dallo Statuto della Real Casa del 1884. Il 30 dicembre 2007, in una cerimonia privata,<ref>{{ro}} [https://archive.is/20121203000654/http://evz.ro/article.php?artid=335830 "Princess Margarita, heiress to the throne of Romania,"] [[Evenimentul Zilei]], December 30, 2007</ref><ref>{{ro}} [http://www.familiaregala.ro/?id2=02020212&lng= Communique, December 30, 2007 – The Press Bureau of His Majesty King Michael I, Elisabeta Palace], [http://www.familiaregala.ro/ The Romanian Royal Family website] as of December 30, 2007</ref> emise una dichiarazione<ref>{{ro}} [http://www.romanialibera.ro/a115044/o-constitutie-dinastica.html "A Dynastical Constitution,"] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20080110184403/http://www.romanialibera.ro/a115044/o-constitutie-dinastica.html |date=2008-01-10 }} [[Romania libera]], January 9, 2008</ref> (che, in quanto priva di approvazione parlamentare, aveva significato puramente simbolico<ref name="Jurnalul">{{ro}} [http://www.jurnalul.ro/articole/112922/regele-si-margareta-de-%e2%80%9eziua-republicii%e2%80%9c-mihai-si-a-desemnat-succesoarea "The King and Margarita – On The "Day of the Republic" The King Designated His Successor"] {{Webarchive|url=https://web.archive.org/web/20161007222110/http://jurnalul.ro/articole/112922/regele-si-margareta-de-%E2%80%9Eziua-republicii%E2%80%9C-mihai-si-a-desemnat-succesoarea |date=2016-10-07 }}, [[Jurnalul National]] daily</ref><ref>{{ro}} [http://www.cotidianul.ro/index.php?id=16726&art=40834 "The Actor Duda in The Role of A Lifetime: Prince Consort of Romania]," [[Cotidianul]], January 3, 2008</ref>) in forma di nuovo statuto della famiglia reale.<ref name="Rules">{{en}} [https://web.archive.org/web/20080227200035/https://familiaregala.ro/upload/p0002_FundamentalRules.pdf ''Fundamental Rules of the Royal Family of Romania''] {{webarchive|url=https://web.archive.org/web/20080227200035/http://www.familiaregala.ro/upload/p0002_FundamentalRules.pdf |date=2008-02-27 }}, The Romanian royal family website, as retrieved on January 13, 2008</ref>

Con tale atto Michele associava le figlie e i loro discendenti alla guida della Real Casa, «modificando» la legge salica così da permettere la successione al trono delle principesse ed escludendone esplicitamente ogni estraneo, membro di altre case principesche o reali. Affidò inoltre al parlamento rumeno l'abolizione della legge salica qualora in futuro nel paese fosse reinstaurata la monarchia. Designò infine il nipote Nicholas Medforth-Mills futuro membro della famiglia reale e principe di Romania, con il trattamento di Altezza reale, a decorrere dal compimento dei 25 anni, o alla propria morte se anteriore. Il trattamento e il titolo furono però revocati da una dichiarazione dello stesso Michele il 1º agosto 2015, che escluse altresì Nicholas dalla linea di successione per difetto di «sobri principi morali».<ref name=strip>{{en}} [[The Daily Telegraph|The Telegraph]]. [[Associated Press|AP]]. "[https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/romania/11796744/Romania-prince-stripped-of-title-by-former-king-for-lacking-modest-moral-principles.html Romania prince stripped of title by former king for lacking 'modest moral principles']". 2 August 2015. Retrieved 2 August 2016.</ref>

== Note ==
<references />

== Collegamenti esterni ==
* {{Collegamenti esterni}}

{{Portale|Romania|storia di famiglia}}

[[Categoria:Hohenzollern-Sigmaringen]]


text:
# Paronychia bogotensis
Paronychia bogotensis är en nejlikväxtart som beskrevs av José Jéronimo Triana och Planch. Paronychia bogotensis ingår i släktet prasselörter, och familjen nejlikväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.

title: Paronychia bogotensis

wikitext:
{{robotskapad|Lsjbot|nejlikväxt|datum=2014-07}}
{{Taxobox
| name = ''Paronychia bogotensis''
| status =
| image =
| image_caption =
| domain_sv =
| domain =
| regnum_sv = [[Växter]]
| regnum = Plantae
| divisio_sv = [[Kärlväxter]]
| divisio = Tracheophyta
| classis_sv = [[Tvåhjärtbladiga blomväxter]]
| classis = Magnoliopsida
| ordo_sv = [[Nejlikordningen]]
| ordo = Caryophyllales
| familia_sv = [[Nejlikväxter]]
| familia = Caryophyllaceae
| genus_sv = [[Prasselörter]]
| genus = Paronychia
| species_sv =
| species = '''Paronychia bogotensis'''
| taxon = Paronychia bogotensis
| taxon_authority = [[José Jéronimo Triana|Triana]] & Planch.
| range_map =
| range_map_caption = Utbredningsområde
| image2 =
| image2_caption =
| synonyms =
}}

'''''Paronychia bogotensis'''''<ref name = "C132"/> är en [[nejlikväxter|nejlikväxt]]art som beskrevs av [[José Jéronimo Triana]] och Planch. ''Paronychia bogotensis'' ingår i [[släkte]]t [[Paronychia|prasselörter]], och [[familj (biologi)|familjen]] [[nejlikväxter]].<ref name = "COL"/><ref name = "source"/> Inga underarter finns listade i [[Catalogue of Life]].<ref name = "COL"/>

== Källor ==
<references>
<ref name = "COL">{{webbref |url= http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2014/details/species/id/16876566|titel= Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2014 Annual Checklist.|hämtdatum= 26 May 2014 |författare= Roskov Y., Kunze T., Orrell T., Abucay L., Paglinawan L., Culham A., Bailly N., Kirk P., Bourgoin T., Baillargeon G., Decock W., De Wever A., Didžiulis V. (ed)|datum= 2014|verk= |utgivare=Species 2000: Reading, UK.}}</ref>
<ref name = "C132">Triana & Planch., 1862 ''In: Ann. Sc. Nat. Ser. IV. 17: 147''</ref>
<ref name = "source">{{Webbref |url=http://worldplants.webarchiv.kit.edu/ |titel=World Plants: Synonymic Checklists of the Vascular Plants of the World |hämtdatum=2014-07-19 |arkivurl=https://web.archive.org/web/20190318221109/http://worldplants.webarchiv.kit.edu/ |arkivdatum=2019-03-18 }}</ref>
</references>

[[Kategori:Prasselörter]]
[[Kategori:Paronychia|bogotensis]]

title: Systematik

Division: Kärlväxter · Tracheophyta

Klass: Tvåhjärtbladiga blomväxter · Magnoliopsida

Ordning: Nejlikordningen · Caryophyllales

Familj: Nejlikväxter · Caryophyllaceae

Släkte: Prasselörter · Paronychia

Art: Paronychia bogotensis

title: Vetenskapligt namn

Vetenskapligt namn: § Paronychia bogotensis

Auktor: Triana & Planch.